Psyche
alle pijlers
Losmaken van je ouders
vrijdag 14 december 2012 om 19:21
Hoi iedereen,
Ik heb even een andere nick genomen omdat ik bang ben voor herkenning.
Het zit zo: ik ben, zoals mijn nick zegt, een typische laatbloeier - ben 25 jaar. Heb niet zo mijn best gedaan op school en weet op heden vandaag nog steeds niet zo goed wat ik wil.
Mijn ouders hebben mij in het verleden alles gegeven wat ik nodig had: een jaar HAVO nadat ik gezakt ben voor mijn MBO opleiding die ik eigenlijk makkelijk aankon, een reis naar het buitenland. Daarna kreeg ik een leuke auto en een baan bij mijn vader en de verbouwde woning die mijn vader wilde verhuren ging naar mij (met huur, maar dan uiteraard weer tegen een zacht prijsje).
Het is zo dat ik faalangstig ben, weinig assertief en onzeker. Mijn ouders vonden dat ik hun begeleiding nodig had, en ik zei overal ja op omdat ik dacht dat zij het echt beter wisten en ik keek echt tegen hen op (en voornamelijk tegen mijn vader). Het huis heb ik met beiden handen aangegrepen om uit huis te kunnen, want hoewel ik hun advies aannam, was ik niet gelukkig. Ik heb mijn keuzes nooit zo hard kunnen maken dat ze mij begrepen of mij steunden. Toen ik voor de opleiding van mijn dromen wilde gaan, twijfelden zij aan mijn kunnen. En ik, stom genoeg, daardoor ook aan mijn eigen kunnen.
Onlangs heb ik overspannen thuis gezeten en ook dit werd niet gezien door mijn ouders. Ik gaf bij mijn vader aan dat dit werk niet bij mij past en ik graag wat anders zou willen doen.
Nu ben ik met vriend op een leuk koophuis gestuit en gaf dit aan bij mijn ouders. En wederom was dit weer niet goed. Ik woon nu een jaar in het huis dat, enigzins, naar mijn smaak is ingericht. Maar ik wil mij graag losmaken van alles dat met mijn ouders te maken heeft. Ik word met de dag mondiger in de hoop dat zij mij eens aanhoren, maar ik kan ze niet raken. Want als ik hen zou kunnen raken, moet ik zoveel stampij maken dat ik ze van mij afduw. Maar ik wil los van ze, geen ruzie maken en ze nooit meer zien.
Ik heb veel fouten gemaakt, ik had mijn eigen weg moeten gaan vanaf het begin en mij niet afhankelijk moeten opstellen naar hen. Ik ben blij dat ik dit op mijn leeftijd inzie en vind het jammer dat mijn ouders dit zien als een teken van ondankbaarheid. Ze zien niet in dat ik mijn eigen weg moet gaan.
Ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Ik wil door acties laten zien dat ik het nu echt meen. Dat ik mijn eigen leven heb. Maar het is zo'n dunne lijn die ik, als ik het net verkeerd aanpak, overschrijd.
Wie heeft er tips voor mij? Ik kan verder goed door één deur door mijn ouders, maar die onafhankelijkheid, die lijken zij mij niet te gunnen.
Ik heb even een andere nick genomen omdat ik bang ben voor herkenning.
Het zit zo: ik ben, zoals mijn nick zegt, een typische laatbloeier - ben 25 jaar. Heb niet zo mijn best gedaan op school en weet op heden vandaag nog steeds niet zo goed wat ik wil.
Mijn ouders hebben mij in het verleden alles gegeven wat ik nodig had: een jaar HAVO nadat ik gezakt ben voor mijn MBO opleiding die ik eigenlijk makkelijk aankon, een reis naar het buitenland. Daarna kreeg ik een leuke auto en een baan bij mijn vader en de verbouwde woning die mijn vader wilde verhuren ging naar mij (met huur, maar dan uiteraard weer tegen een zacht prijsje).
Het is zo dat ik faalangstig ben, weinig assertief en onzeker. Mijn ouders vonden dat ik hun begeleiding nodig had, en ik zei overal ja op omdat ik dacht dat zij het echt beter wisten en ik keek echt tegen hen op (en voornamelijk tegen mijn vader). Het huis heb ik met beiden handen aangegrepen om uit huis te kunnen, want hoewel ik hun advies aannam, was ik niet gelukkig. Ik heb mijn keuzes nooit zo hard kunnen maken dat ze mij begrepen of mij steunden. Toen ik voor de opleiding van mijn dromen wilde gaan, twijfelden zij aan mijn kunnen. En ik, stom genoeg, daardoor ook aan mijn eigen kunnen.
Onlangs heb ik overspannen thuis gezeten en ook dit werd niet gezien door mijn ouders. Ik gaf bij mijn vader aan dat dit werk niet bij mij past en ik graag wat anders zou willen doen.
Nu ben ik met vriend op een leuk koophuis gestuit en gaf dit aan bij mijn ouders. En wederom was dit weer niet goed. Ik woon nu een jaar in het huis dat, enigzins, naar mijn smaak is ingericht. Maar ik wil mij graag losmaken van alles dat met mijn ouders te maken heeft. Ik word met de dag mondiger in de hoop dat zij mij eens aanhoren, maar ik kan ze niet raken. Want als ik hen zou kunnen raken, moet ik zoveel stampij maken dat ik ze van mij afduw. Maar ik wil los van ze, geen ruzie maken en ze nooit meer zien.
Ik heb veel fouten gemaakt, ik had mijn eigen weg moeten gaan vanaf het begin en mij niet afhankelijk moeten opstellen naar hen. Ik ben blij dat ik dit op mijn leeftijd inzie en vind het jammer dat mijn ouders dit zien als een teken van ondankbaarheid. Ze zien niet in dat ik mijn eigen weg moet gaan.
Ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Ik wil door acties laten zien dat ik het nu echt meen. Dat ik mijn eigen leven heb. Maar het is zo'n dunne lijn die ik, als ik het net verkeerd aanpak, overschrijd.
Wie heeft er tips voor mij? Ik kan verder goed door één deur door mijn ouders, maar die onafhankelijkheid, die lijken zij mij niet te gunnen.
vrijdag 14 december 2012 om 20:55
Het is natuurlijk hartstikke mooi dat je ouders je steunen. Onvermijdelijk zal je ook je eigen fouten moeten maken en je eigen succes dragen.
Ik heb mijn 1e hbo opleiding verknald en ik kan ondanks hulp van mijn ouders nog steeds geen autorijden. Ik heb wel 2x een opleiding doorgezet en afgerond, werk gevonden in deze richting terwijl mijn ouders niet altijd voor waren en mijn pa zei: 'zal je wel al die boeken bestellen, je haalt het waarschijnlijk toch niet'. Tot de dag van vandaag ben ik blij met mijn eigen keuzes en mijn ouders nu ook.
Ik heb mijn 1e hbo opleiding verknald en ik kan ondanks hulp van mijn ouders nog steeds geen autorijden. Ik heb wel 2x een opleiding doorgezet en afgerond, werk gevonden in deze richting terwijl mijn ouders niet altijd voor waren en mijn pa zei: 'zal je wel al die boeken bestellen, je haalt het waarschijnlijk toch niet'. Tot de dag van vandaag ben ik blij met mijn eigen keuzes en mijn ouders nu ook.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 14 december 2012 om 21:11
Een laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen en dergelijk krijg je juist omdat je ouder je alles hebben gegeven. Je hebt geen kans gekregen jezelf te bewijzen in je leven maar ze hebben je alles 'voorgekauwd'. Hoe moet je dan ooit geloven dat je het leven aankunt?
Precies zoals ik ben opgevoed. Rijk van buiten, arm van binnen, noem ik het maar.
Gun jezelf een leven op basis van je eigen keuzes.
Succes!
Precies zoals ik ben opgevoed. Rijk van buiten, arm van binnen, noem ik het maar.
Gun jezelf een leven op basis van je eigen keuzes.
Succes!
vrijdag 14 december 2012 om 21:29
je bent al vrij dus handel daarnaar. En val je ouders niet te hard, het zijn ook maar mensen die het beste met je voorhadden ook al deden ze het niet helemaal goed.
Maar nu ga je je leven zelf leven. Als je maar sterk genoeg van binnen uit gemotiveerd bent dan heb je de kracht om de faalangst te verslaan. Dat gaat met kleine stapjes tegelijk. Het beste en je kan 't!
Maar nu ga je je leven zelf leven. Als je maar sterk genoeg van binnen uit gemotiveerd bent dan heb je de kracht om de faalangst te verslaan. Dat gaat met kleine stapjes tegelijk. Het beste en je kan 't!
it's a big club and you ain't in it
woensdag 19 december 2012 om 21:13
Ik heb al even niet meer aan het topic gedacht, excuses!
Ik heb nu even afstand genomen van mijn ouders. Had nu even geen behoefte er aan, ik zie ze weer met de Kerst. Niet dat ik er geen zin in hab, integendeel, maar had even behoefte aan mijn eigen ding, mijn eigen leven.
We zijn gaan kijken naar een koopwoning. Het was geen serieuze kandidaat, maar ben blij dat ik alsnog gegaan ben. Mijn ouders heb ik vaak proberen duidelijk te maken dat ik graag 'los' van ze wil. Maar zoals hier het advies is gegeven: ik hield mij ook aan hen vast. Dus probeer ik nu zelf mijn weg te zoeken. Ik kan het ze wel weer mededelen, met alle verwarring van dien, maar kan het beter gewoon doen nu.
Lilyrose: hoe is het met jou?
Ik heb nu even afstand genomen van mijn ouders. Had nu even geen behoefte er aan, ik zie ze weer met de Kerst. Niet dat ik er geen zin in hab, integendeel, maar had even behoefte aan mijn eigen ding, mijn eigen leven.
We zijn gaan kijken naar een koopwoning. Het was geen serieuze kandidaat, maar ben blij dat ik alsnog gegaan ben. Mijn ouders heb ik vaak proberen duidelijk te maken dat ik graag 'los' van ze wil. Maar zoals hier het advies is gegeven: ik hield mij ook aan hen vast. Dus probeer ik nu zelf mijn weg te zoeken. Ik kan het ze wel weer mededelen, met alle verwarring van dien, maar kan het beter gewoon doen nu.
Lilyrose: hoe is het met jou?
vrijdag 21 december 2012 om 01:03
Losmaken van je ouders moet je niet mededelen , dat moet je doen.
En dan zal de TIJD met DE BALANS komen.
Ga er ook niet teveel bij na denken ,wat ze van je denken.
Ga gewoon je eigen keuze s maken en los je eigen problemen op.
Dan kunnen je ouders ook het vertrouwen krijgen , dat je het ook daadwerkelijk kunt.
Geloof in jezelf!
Ik ben er al drie jaar mee bezig , en ik durf nu te zeggen....
Wie zaait , zal oogsten.
Ik ben eindelijk aan het oogsten...
HALLELUJA!
En dan zal de TIJD met DE BALANS komen.
Ga er ook niet teveel bij na denken ,wat ze van je denken.
Ga gewoon je eigen keuze s maken en los je eigen problemen op.
Dan kunnen je ouders ook het vertrouwen krijgen , dat je het ook daadwerkelijk kunt.
Geloof in jezelf!
Ik ben er al drie jaar mee bezig , en ik durf nu te zeggen....
Wie zaait , zal oogsten.
Ik ben eindelijk aan het oogsten...
HALLELUJA!
vrijdag 21 december 2012 om 01:10
Mooie tekst: ( wel ouderwets,maar prachtig)
Spreek tot ons over kinderen
En hij zei:
Zij zijn de zoon en dochter van s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door u , maar zijn niet van u.
En hoewel ze bij u zijn , behoren ze u niet toe.
Gij moogt hun geven van uw liefde maar niet van u gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.
Gij moogt hun lichamen huisvesten maar niet hun zielen.
Want hun zielen toeven in het huis morgen , dat gij niet bezoeken kunt, zelfs niet in hun dromen.
Gij moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan u gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren.
Gij zijt de bogen waarmee uw kinderen als levende pijlen worden afgeschoten.
Spreek tot ons over kinderen
En hij zei:
Zij zijn de zoon en dochter van s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door u , maar zijn niet van u.
En hoewel ze bij u zijn , behoren ze u niet toe.
Gij moogt hun geven van uw liefde maar niet van u gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.
Gij moogt hun lichamen huisvesten maar niet hun zielen.
Want hun zielen toeven in het huis morgen , dat gij niet bezoeken kunt, zelfs niet in hun dromen.
Gij moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht hen niet aan u gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren.
Gij zijt de bogen waarmee uw kinderen als levende pijlen worden afgeschoten.
vrijdag 21 december 2012 om 22:18
Ik heb net het openingsbericht gelezen en meerdere reacties. En net zoals velen een herkenbaar verhaal.
Zelf zit ik in hetzelfde proces bij het losmaken na het hebben van een "ongezonde"relatie met ouders. En ik zeg ook zoek er hulp bij. Dat doe ik zelf ook, en vooral als je met meerdere dingen zit zoals faalangst ed. Want die dingen blijven je achtervolgen.
En je moet het inderdaad doen, wil je je daadwerkelijk losmaken. Dit gaat stap voor stap. En je moet vooral je ouders niet afstoten maar een andere "plek" in je leven plaatsgeven.
Zelf zit ik in hetzelfde proces bij het losmaken na het hebben van een "ongezonde"relatie met ouders. En ik zeg ook zoek er hulp bij. Dat doe ik zelf ook, en vooral als je met meerdere dingen zit zoals faalangst ed. Want die dingen blijven je achtervolgen.
En je moet het inderdaad doen, wil je je daadwerkelijk losmaken. Dit gaat stap voor stap. En je moet vooral je ouders niet afstoten maar een andere "plek" in je leven plaatsgeven.