Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 4 mei 2008 om 22:09
Meave, voor jouw vriendin...
Vanavond zat ik in de auto, samen met Mops. Helaas hadden we wat vertraging gehad, waardoor het niet meer lukte voor acht uur thuis te zijn en kind in bed te hebben. Sterker nog; hoewel mijn peuterprinses oververmoeid zat te zijn in haar autostoel, weigerde ze te gaan slapen. Daarom besloot ik te stoppen bij een benzinepomp, om toch stil te staan bij dodenherdenking. Mopsey vond het maar raar. En dus zat ik daar, om tien voor acht, aan mijn drie en een halfjarige dochter uit te leggen dat héélhéél lang geleden, toen opa en oma nog een baby waren (instemmend geknik van Mops, dat is inderdaad heel lang geleden!) alle grote mensen heel boos op elkaar waren. Ze hadden ruzie gekregen. Veel ergere ruzie dan dat Mops ooit ruzie had gehad, en veel ergere ruzie dan mamma, opa, of oma ooit ruzie hadden gehad. Zo'n erge ruzie, dat ze elkaar ook pijn gingen doen. Dat heet oorlog. En in de oorlog gingen er ook mensen op elkaar schieten, en daardoor gingen er mensen dood. En dat is heelheel erg. Dus toen de oorlog gelukkig afgelopen was, hebben alle grote mensen afgesproken dat we nooit meer willen dat er oorlog komt. Nóóit meer! Daarom zijn alle mensen 1 dag in het jaar heel even stil, en denken we aan hoe erg oorlog is, en hoe verdrietig dat er daardoor mensen dood zijn gegaan, en dat we dat noooooit meer willen en aardig moeten zijn tegen alle mensen; of ze nou wit, geel, rood, bruin, of zwart haar hebben. Of ze nou klein of groot zijn. Dik of dun. We moeten proberen vriendjes met elkaar te zijn. En daar gingen we allemaal straks aan denken, als de meneer op de radio klaar was met toeteren.
Gedurende mijn uitleg had Mops gefacineerd geluisterd, met een denkrimpel op haar kleine neusje. Even was het stil...
Toen vroeg ze; "Mamma, Heejjoo is ook doodgegaan, hé...maar dat kwam niet door de oorlog, toch..?"
Ik dacht terug aan de strijd die mijn Lief heeft geleverd, hoe hard hij heeft geknokt, en hoezeer de kanker een slagveld van zijn sterke, prachtige lijf maakte, en ik loog: "Nee schat, dat had niets met oorlog te maken. Hero ging dood omdat hij zo heel erg ziek was en de dokters geen medicijn konden vinden".
"Maar mamma, daar konden de dokters ook niets aan doen he, dat deden ze niet expres en we moeten ook aardig doen tegen dokters!". En ik knuffelde haar een taptoe lang en zei dat de dokters heel erg hun best hadden gedaan, en dat we inderdaad ook aardig moesten zijn tegen dokters. Tegen iedereen. Omdat ruzie maken niet leuk is. Toen legde ik mijn vinger op haar lippen, en wijs knikte ze. Het werd stil in de auto.
En terwijl radio één af en toe een tjilpende vogel door mijn autoradio liet klinken, dacht ik aan al die mensen die de strijd niet hebben kunnen winnen, hoe hard ze ook vochten. Vochten tegen een vijand die zich soms in vijandelijk gebied, en soms in hun eigen lijf bevond. Ik dacht aan hen, en aan hun nabestaanden; hun geliefden, hun ouders, en hun kinderen. Ik herdacht, met naast me een Mopsey die door de stilte vredig in slaap dommelde....
Vanavond zat ik in de auto, samen met Mops. Helaas hadden we wat vertraging gehad, waardoor het niet meer lukte voor acht uur thuis te zijn en kind in bed te hebben. Sterker nog; hoewel mijn peuterprinses oververmoeid zat te zijn in haar autostoel, weigerde ze te gaan slapen. Daarom besloot ik te stoppen bij een benzinepomp, om toch stil te staan bij dodenherdenking. Mopsey vond het maar raar. En dus zat ik daar, om tien voor acht, aan mijn drie en een halfjarige dochter uit te leggen dat héélhéél lang geleden, toen opa en oma nog een baby waren (instemmend geknik van Mops, dat is inderdaad heel lang geleden!) alle grote mensen heel boos op elkaar waren. Ze hadden ruzie gekregen. Veel ergere ruzie dan dat Mops ooit ruzie had gehad, en veel ergere ruzie dan mamma, opa, of oma ooit ruzie hadden gehad. Zo'n erge ruzie, dat ze elkaar ook pijn gingen doen. Dat heet oorlog. En in de oorlog gingen er ook mensen op elkaar schieten, en daardoor gingen er mensen dood. En dat is heelheel erg. Dus toen de oorlog gelukkig afgelopen was, hebben alle grote mensen afgesproken dat we nooit meer willen dat er oorlog komt. Nóóit meer! Daarom zijn alle mensen 1 dag in het jaar heel even stil, en denken we aan hoe erg oorlog is, en hoe verdrietig dat er daardoor mensen dood zijn gegaan, en dat we dat noooooit meer willen en aardig moeten zijn tegen alle mensen; of ze nou wit, geel, rood, bruin, of zwart haar hebben. Of ze nou klein of groot zijn. Dik of dun. We moeten proberen vriendjes met elkaar te zijn. En daar gingen we allemaal straks aan denken, als de meneer op de radio klaar was met toeteren.
Gedurende mijn uitleg had Mops gefacineerd geluisterd, met een denkrimpel op haar kleine neusje. Even was het stil...
Toen vroeg ze; "Mamma, Heejjoo is ook doodgegaan, hé...maar dat kwam niet door de oorlog, toch..?"
Ik dacht terug aan de strijd die mijn Lief heeft geleverd, hoe hard hij heeft geknokt, en hoezeer de kanker een slagveld van zijn sterke, prachtige lijf maakte, en ik loog: "Nee schat, dat had niets met oorlog te maken. Hero ging dood omdat hij zo heel erg ziek was en de dokters geen medicijn konden vinden".
"Maar mamma, daar konden de dokters ook niets aan doen he, dat deden ze niet expres en we moeten ook aardig doen tegen dokters!". En ik knuffelde haar een taptoe lang en zei dat de dokters heel erg hun best hadden gedaan, en dat we inderdaad ook aardig moesten zijn tegen dokters. Tegen iedereen. Omdat ruzie maken niet leuk is. Toen legde ik mijn vinger op haar lippen, en wijs knikte ze. Het werd stil in de auto.
En terwijl radio één af en toe een tjilpende vogel door mijn autoradio liet klinken, dacht ik aan al die mensen die de strijd niet hebben kunnen winnen, hoe hard ze ook vochten. Vochten tegen een vijand die zich soms in vijandelijk gebied, en soms in hun eigen lijf bevond. Ik dacht aan hen, en aan hun nabestaanden; hun geliefden, hun ouders, en hun kinderen. Ik herdacht, met naast me een Mopsey die door de stilte vredig in slaap dommelde....
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 9 mei 2008 om 22:37
Mims, ik was tijdens de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte. Voor mij de mooiste plek om op dat moment te zijn. Bijna heilige grond. In mijn gedachten ook de mensen die hebben gevochten tegen een vijand in hun lijf. Naast de mensen die hebben gevochten tegen een zichtbare, tastbare vijand.
Shane is gisterochtend overleden. Als het goed is thuis... Als het goed is. Tja...
Shane is gisterochtend overleden. Als het goed is thuis... Als het goed is. Tja...
