samen/ op jezelf wonen

Ik bel trouwens in lastige situaties ook nog steeds mijn ouders en ik woon toch al zo'n 12 jaar op mijzelf inmiddels Ik waardeer ze en ik heb soms heel erg behoefte aan hun mening of visie ergens op. Net zoals ik, als ik me heel ziek voel, het allerliefst mijn moeder wil die een appeltje voor me raspt. (Meestal bel ik haar gewoon even en dan is het ook goed )

dubbel

quote:Orzoo schreef op 07 januari 2013 @ 17:23:

Fay ik had 1 zo'n huisgenootje ja. Elk weekend naar huis (dat was dan ook thuis ipv het huis waar ze 5 dagen per week bij ons woonde)hele vakanties, financiele steun idd. Ik en de andere 2 meiden hadden dat niet. De ene had ouders in het buitenland, de ander chronisch zieke ouders die financieel ook minimaal konden helpen en mijn moeder woonde welliswaar 15 min rijden verderop maar ik had daar gewoon geen behoefte aan. Ik zag haar doordeweeks (gewoon ff bakkie doen ofzo) en had verder vooral de behoefte om mn shit zelf te regelen. (En ik type zo verder want ik ga nu van mobiel naar laptop switchen)Ok weer verder... je zag wel degelijk verschil tussen ons en dat huisgenootje. Lief kind hoor, daar niet van. Maar wel ondanks dat ze al 2 jaar uit huis was minder onafhankelijk en zelfredzaam dan wij waren. Omdat de noodzaak er gewoon niet was. En dat zag je financieel ook. Wij hadden het qua werk en financien ook beter geregeld omdat wij dat MOESTEN. Want weinig om op terug te vallen. Huur niet kunnen betalen=probleem.

quote:MissMartine schreef op 07 januari 2013 @ 17:15:

Ik zou ook niets willen met iemand die nog nooit zelfstandig gewoond heeft, maar dat heeft meer te maken met dat ik niet val op types die eind twintig, begin 30 zo weinig zelfstandigheid ten toon spreiden dat ze nog thuis wonen!Ik ook niet. Maar dat komt ook omdat ik nu ervaring heb met 2 mannen waarvan de 1 nog thuis woonde met 25 en de ander al 5 jaar uit huis was toen we iets kregen. En ik zie wel echt het verschil. Maar dat kan deels ook liggen aan persoonlijkheid.

Ik denk dat het ook erg afhangt van hoe iemand is opgevoed. Ik ken mensen die thuis alles gedaan krijgen zonder er een vinger voor uit te hoeven steken. Maar ook jongeren die zoals ik zijn opgevoed. Werken voor je geld, zelf boodschappen doen, kleren wassen, huis poetsen, koken, reparaties uitvoeren etc. En als je het niet deed dan gebeurde het ook niet. En als je geen kostgeld betaalde had je ook geen dak boven je hoofd. Dat soort mensen zijn al een stuk zelfstandigere dan mensen die zelf nooit een eitje hebben hoeven bakken.



Toch zeg ik, als jij en je vriend het fijn vinden, gewoon samen gaan wonen. Samen dingen leren is ook heel leuk. Als het niet bevalt kun je nog altijd op jezelf gaan.

Ik heb niet alles gelezen dus ik weet niet of dit al gezegd is.



Je lijkt in de war te raken door wat anderen vinden. Het is goed om andere meningen te horen, maar ik denk dat jij eens moet kijken naar wat JIJ vindt en wat JIJ wilt en jezelf niet teveel laten leiden door anderen. Jij weet zelf wel if jij zelfstandig bent en jezelf kunt redden etc. Natuurlijk, eerst alleen wonen leer je ook veel van, maar het is geen MUST. Al vele mensen voor jou hebben het prima gered zonder eerst alleen te wonen.

quote:annelaure schreef op 07 januari 2013 @ 18:15:

Ik denk dat het ook erg afhangt van hoe iemand is opgevoed. Ik ken mensen die thuis alles gedaan krijgen zonder er een vinger voor uit te hoeven steken. Maar ook jongeren die zoals ik zijn opgevoed. Werken voor je geld, zelf boodschappen doen, kleren wassen, huis poetsen, koken, reparaties uitvoeren etc. En als je het niet deed dan gebeurde het ook niet. En als je geen kostgeld betaalde had je ook geen dak boven je hoofd. Nou ik denk dat er weinig ouders zijn die hun kind na 3x niet betalen zonder pardon op straat zetten hoor. Dat soort mensen zijn al een stuk zelfstandigere dan mensen die zelf nooit een eitje hebben hoeven bakken.



Toch zeg ik, als jij en je vriend het fijn vinden, gewoon samen gaan wonen. Samen dingen leren is ook heel leuk. Als het niet bevalt kun je nog altijd op jezelf gaan.

Vriend en ik zijn meteen gaan samenwonen. Eerst huur, daarna koop. Tuurlijk zit er een groot verschil tussen samenwonen en op jezelf wonen maar van samenwonen leer je ook veel. Ik zag het nut er niet van in om eerst ieder apart te gaan wonen (we woonden ook ver uit elkaar dus dit was en fijn maar ook erg wennen om samen te wonen).

quote:Orzoo schreef op 07 januari 2013 @ 18:36:

[...]

Ik WEET dat er ouders zijn die hun kinderen om minder op straat zetten. Helaas...

quote:annelaure schreef op 07 januari 2013 @ 18:45:

[...]



Ik WEET dat er ouders zijn die hun kinderen om minder op straat zetten. Helaas...Dat weet ik ook van heel dichtbij (vriendenkring) maar dat zijn wel uitzonderingen. Wel idd ouders die dan gaan sturen op uit huis gaan maar echt met een doos spullen op straat zetten is denk ik echt een uitzondering.

Ik ben 21 en heb zowel alleen (eigen appartement) als samen gewoond. Ik had het alleen wonen niet willen missen, heerlijk zo'n woonruimte helemaal voor jezelf. Het samenwonen vond ik daarna ook echt waanzinnig, heerlijk om elke ochtend samen wakker te worden. Nu, nadat mijn relatie op de klippen is gelopen, woon ik weer bij mijn ouders. Ik vind het super dat ze me opvangen maar ik kan niet wachten tot ik weer een eigen appartement heb!

quote:Orzoo schreef op 07 januari 2013 @ 18:49:

[...]



Dat weet ik ook van heel dichtbij (vriendenkring) maar dat zijn wel uitzonderingen. Wel idd ouders die dan gaan sturen op uit huis gaan maar echt met een doos spullen op straat zetten is denk ik echt een uitzondering.Met doos spullen is inderdaad een uitzondering. De 8 vrienden (en ik) die het is overkomen kregen niet eens een doos spullen mee. Toen ik bij hulpinstanties terecht kwam bleek ook dat het helemaal niet zo zeldzaam was. Maar dat is een ander verhaal voor een ander topic.

Orzoo: mijn moeder zou me t liefst vandaag nog buiten zetten. Maar ander topic.



To: doen wat je hart je ingeeft. Als dat samenwonen is: doen.

Weet je wat ik denk?



Zelfstandig zijn, onafhankelijk zijn, dat ga je alleen aanleren als je het zelf wil. Als je het niet wil, dan hoef je ook na 10 jaar op jezelf nog niet in staat te zijn om een pastaatje te koken. Maar je kan het ook prima leren als je met anderen in huis woont/samenwoont.

En volwassen word je niet van alleen wonen, noch van samenwonen. Volwassen word je van de klappen van het leven.



Van het op mezelf wonen heb ik geleerd dat je prima kunt overleven op elke avond omelet/soep met brood/pasta/omelet/soep met brood/hamburgers/omelet/eenzakchipseneenrozekoek/pasta/enzenzenz.

Van samenwonen heb ik geleerd dat het precies hetzelfde is als alleen wonen, met als verschil dat je de klusjes kunt verdelen, waarbij je dus allebei de dingen kunt doen waar je beter in bent. O en dat je afspraken over geld moet maken.

Van een jaar mantelzorgen voor mijn zieke vader en hem begraven op mijn 21ste heb ik geleerd wat sterfelijkheid is, hoe het is om onafhankelijk, zelfstandig en echt alleen te zijn. Ik heb geleerd dat je wel volwassen móét worden als er geen ouder meer is om kind van te zijn. Ik heb geleerd verantwoordelijkheid te nemen, ik heb geleerd met heel je hart voor een ander te zorgen. Met je hoofd, met je lijf, met al je kracht tot alles pijn doet en je echt niet meer op kan staan en tóch opstaat. Je hebt namelijk geen keuze. Er is niemand die het voor je op gaat lossen. Ik heb geleerd dat je alsnog tekort schiet wanneer iemand gaat sterven. Want sterven doe je echt alleen.

Door mijn vaders ziekte heb ik leren koken, leren stoppen vervangen, nieuwe lampjes indraaien, alle huishoudelijke klusjes.

Van mijn vaders dood heb ik geleerd dat je, ook al zijn er nog zoveel mensen, als puntje bij paaltje komt, helemaal alleen bent. Of je nu samenwoont, alleen woont, thuis woont of waar dan ook. Je bent altijd alleen. Het is gelukkig pas op het moment dat het echt nodig is, dat je al je volwassenheid, zelfstandigheid en onafhankelijkheid hoeft aan te wenden. In het dagelijks leven heb je die namelijk niet zo hard nodig.



Je wordt niet meer of anders volwassen, zelfstandig en onafhankelijk van alleen wonen. Je wordt anders van uit huis gaan. Of je nou bij je vriend gaat wonen (en de helft van de huishouding op je neemt), of op jezelf (en de hele huishouding op je neemt), jij gaat veranderen en hij ook en de vraag is of jullie elkaar aan het eind van die verandering nog herkennen.

Sommige mensen worden heel lang zelfs helemaal niet volwassen, zelfstandig en onafhankelijk. Ook al vinden ze zelf nog zo hard van wel. Die kunnen zowel prima samen, als alleen wonen hoor. Ik ken een kind dat al 15 jaar met plezier door haar man verzorgd wordt en ik ken een kind dat al 25 jaar met veel plezier in z'n eigen stekkie leeft, zonder zekerheden, van dag tot dag. Zo verantwoordelijk als een brandnetel, maar zo gelukkig als een kind. Wat ik probeer te zeggen is: het is allemaal niet zo belangrijk.

Vooraf stel je gelukkig geen eisenlijst. Als je partner geen lampje kan vervangen leer je hem/haar dat even. It ain't rocket science.



Dat is dan ook niet de vraag. Jij moet wel de helft van de huishouding op je willen nemen, maar je mag best samen zoeken naar hoe je dat invult. De vraag is: willen jij en je vriend serieus met elkaar verder? Willen jullie samenwonen?

Zo ja: het ergste dat er kan gebeuren is dat het uitgaat. Zo nee: het ergste dat er kan gebeuren is dat het uitgaat.



En dan nu een positievere draai aan het geheel: ik hou ontzettend van kneuterig en burgerlijk en afhankelijk en onzelfstandig. Ik geloof stiekem ieder mens met mij maar ieder ander is het grondig met me oneens (ik ben echter koppig). Ik ben gelukkiger en heb meer plezier sinds ik samenwoon (en een chefkok, die kon ik wel gebruiken ;-P). Mijn vriend is namelijk mijn thuis en mijn rust en ons leven samen is een bewuste keuze waar we met hart en ziel voor zullen vechten, en met hart en ziel van zullen genieten.

Hij maakt me geen beter mens, hij maakt me gelukkig. En dat is wat een relatie, en samenwonen, zou moeten doen voor je.



Althans, dat is mijn mening dan.

Bagheera, of de doorsnee viva vrouw het zou doen of niet doet er helemaal niet toe. In feite ook niet wat zij adviseert. Ik krijg een goed gevoel bij je post. Je klinkt positief! Gewoon doen als je er vertrouwen in hebt. Niets doen omdat 'het zo hoort'.

We kunnen allemaal veel redenen verzinnen waarom het niet verstandig/goed voor je zou zijn. Maar als het goed voelt, voelt het goed!

Ja die post was van mij. Lieve bagheera, dat bedoel ik. Je hoeft echt niet op jezelf te wonen. Waar jij en je broertjes en/of (sorry niet goed gelezen) zusjes nu aan staan, is echt veel zwaarder dan een beetje voor jezelf zorgen. Voor jezelf zorgen is relatief makkelijk en bovendien hoef je het nog niet goed te doen om te overleven. Voor iemand anders zorgen, die wel dood gaat anders, dat is echt moeilijk.



Als jij daar nu doorheen gaat wil ik je heel veel moed en kracht toewensen. Het is verschrikkelijk en verschrikkelijk zwaar en het is oneerlijk en verdrietig. Ik kan er helaas niks zinnigs over zeggen. Weet je trouwens dat je ouders in principe recht hebben op thuiszorg? Ga eens bij de huisarts langs. 1x in de week een schoonmaakster kan al enorm schelen.



Ik weet niet wat je vader heeft? Mijn vader had een zeer dodelijke hersentumor. Ik doe zelf geneeskunde en ik had redelijk wat verpleegervaring maar schroom niet om hulp in te roepen he? Want verplegen, mocht je vader bedlegerig worden, is ook best wel moeilijk. Daarvoor is ook hulp. En zelfs met die hulp is het nog loeizwaar.



En: als jij wil samenwonen en je vriend ook, dan wens ik jullie alle geluk toe en alle goeds. Ik hoop dat jullie samen iets moois kunnen opbouwen, dat je bij hem een plekje kunt vinden om tot rust te komen van de last die je in je ouderlijk huis draagt.



Mijn vriend heeft ontzettend voor mij gezorgd en het is ontzettend moeilijk geweest voor ons allebei. Toen mijn vader overleed was ik zo moe en was er zo'n gat, ik kon niet alleen zijn. En mijn vriend heeft me toen opgevangen, elke dag voor me gekookt, gezorgd dat alles geregeld werd, zodat ik door kon gaan met m'n studie.

Ik kon toen echt even niet voor mezelf zorgen. Nu ben ik weer opgekrabbeld en kan mijn vriend eens ademhalen, want 't was voor hem ook heel zwaar.



Zo hobbelen we steeds door. Had ik alleen gewoond en het alleen moeten doen? Ik weet niet hoe ik er dan nu aan toe was geweest. 't Interesseert ons ook niet. We zijn gelukkig samen en ook al is het niet altijd makkelijk, we weten wat we aan elkaar hebben in moeilijke tijden en hebben in 2 jaar meer meegemaakt dan de meeste stellen in 10 jaar meemaken. Terugkijken doen we niet aan, want we hebben nooit een seconde spijt gehad van onze beslissing.



Wat goed is voor jou, jouw relatie en jouw vriend, dat weten jullie het best. Daar moet je ook goed over nadenken en het niet in 1 nacht beslissen. Zeker niet aangezien je thuissituatie nu zo ingewikkeld is.

Neem alles in overweging en doe rustig aan voor jezelf. Als je vader dit jaar gaat sterven, dan ga je nog heel wat tegemoet en hoe je je er ook op probeert voor te bereiden, van de 99 scenario's wordt het scenario 100. Gun jezelf de situatie waarin jij de meeste rust denkt te vinden. Dat ga je nodig hebben.



Heel veel sterkte en een dikke knuffel

En oja, je hoeft echt niet letterlijk elke dag bij je vader te zijn. Ik vond het vreselijk om mijn vader te moeten zien lijden, echt afschuwelijk. Mijn situatie was ook ontzettend ingewikkeld en ik zal je er niet mee vervelen. Maar ik heb me zo vreselijk schuldig gevoeld dat ik doorging met mijn studie bijvoorbeeld. En over zoveel dingen.



Totdat iemand tegen me zei: weet je, je kunt het niet goed doen als iemand op sterven ligt. Je gaat je altijd schuldig voelen. En als diegene eenmaal dood is, kun je niet meer vragen of je wel genoeg hebt gedaan. En dan moet je aan het moeilijkste vraagstuk gaan staan: accepteren dat jij een mens was dat dingen fout heeft gedaan. Een mens dat verkeerde beslissingen heeft genomen, er niet is geweest soms, iemand die boos werd uit machteloosheid en dat op anderen afreageerde. Iemand die zo menselijk is, dat je een ander als die zo zou doen, vrijwel onmiddellijk zou vergeven. Maar jij moet jezelf vergeven. Hoe vaak anderen het je ook gaan vertellen, jij moet jezelf vergeven dat je tekort gaat schieten. En dat is zo moeilijk.



Sindsdien heb ik meer rust. Ik vind het nog steeds moeilijk om niet te denken 'wat stelde je je aan, je had gewoon 24/7 bij je vader moeten zijn.' Maar ik weet ook dat ik niet kon ademen bij mijn vader. En hoe moeilijk ook te accepteren, ik weet dat ik met heel mijn hart van hem hield en dat hij dat ook wist. En dat wat ik deed goed was, omdat ik hem ook vertelde dat ik van hem hield. Omdat alles wat ik deed en niet deed in het teken stond van mijn vader, op directe en indirecte manieren.



Waarom ik dit post is omdat ik het idee heb dat je het ook wel een beetje benauwd hebt in zo'n beladen thuis en dat het misschien ook wel heel moeilijk is om weg te gaan. Voel je dus niet schuldig, luister goed naar jezelf. Hoe hard dit ook klinkt: je vader gaat dood, maar jij moet niet vergeten dat jij wel leeft. Ze begrijpen het wel. Jouw ouders zijn ziek op een tijd dat je je los zou moeten maken. Jij slaat het op jezelf gaan, samenwonen, trouwen, kinderen, ouders worden opa en oma en passen op, ouders worden oud en ziek gedeelte over. Jij gaat meteen naar ouders zijn doodziek en gaan dood. Dat hoef je echt niet te kunnen handelen als een vrouw van 50.



Oke, sorry, m'n verhaal is heel warrig, maar ik weet nog dat ik daar zo mee geworsteld heb. Dus ik hoop dat je er wat aan hebt als je je erin herkent en anders dan sla je het maar over



Dikke knuffel en sterkte!

Ja dat vermoedde ik al een beetje. Ik zou zeggen: denk er goed over na en vraag je vriend ook eerlijk tegen je te zijn. Je wil wel dat hij er ook achter staat, want je kunt zomaar wel eens eventjes niet zulk leuk gezelschap zijn de komende tijd.

Je kunt ook overwegen of je misschien thuis wil blijven wonen tot je vader is overleden. Of je maakt de afspraak dat je bijvoorbeeld daar kleding en een leuk boek en een tandenborstel neerlegt, zodat je er ook een paar dagen heen kan vluchten.

Of je gaat op proef samenwonen, je wil waarschijnlijk toch nog wel regelmatig naar huis op dit moment.

Ga ook eens met je ouders praten. Zeg dat je dit graag wil en dat je het heel moeilijk vindt vanwege je vader en dat je moeder er dan alleen voorstaat terwijl zij ook niet alles kan.



Ik denk dat je ouders het best begrijpen. En misschien kun je ook vragen wat zij zouden willen. Dat je het wat meer in overleg doet met iedereen en bijvoorbeeld afspreekt dat je 2x in de week iig thuiskomt.



Maar goed, probeer er dus over na te denken wat jij fijn zou vinden en dat te bespreken met iedereen. Leg gewoon uit hoe jij je voelt en ik denk dat ze best met je mee willen denken. Misschien komen jullie dan samen wel tot een hele mooie oplossing.



Succes!

Hey Bagheera, ik herinner me je topic over je schuldgevoel als je het huis uit zou gaan (waarin ik overigens niet gereageerd had). Ik heb het idee dat je jezelf nu al gespleten voelt over twee huizen en daar zou ik niet een derde aan toevoegen.



Of je thuis blijft wonen of bij je vriend intrekt is een beslissing die alleen jij kan nemen, maar zorg wel dat je vriend er ook klaar voor is. Je zegt dat hij er nog niet serieus over nagedacht heeft, dus zorg dat het een punt van aandacht wordt. Want jouw vriend klinkt als een lieverd die jou graag in zijn huis opneemt hoewel hij er zelf nog niet klaar voor is.

quote:bagheera91 schreef op 08 januari 2013 @ 11:50:

Ik ben niet van plan om opeens uit.mijn ouders leven te verdwijnen. En mocht ik uit huis gaan zal ik ze zeker de steun blijven bieden die ze nodig hebben..Die indruk had ik ook helemaal niet van je. "Thuis" is een begrip waaraan geborgenheid, ontspanning en vrijheid om jezelf te zijn verbonden zouden moeten zijn, en dat zijn geen begrippen die je nog met het huis van je ouders kan verbinden omdat je daar zo'n zorgende, emotionele, ondersteunende rol hebt. Bij hun draait het niet om jou, en dat is volkomen terecht, maar je hebt wel een plekje nodig waar het wel om jou draait. Oftewel, ik zou het wel logisch vinden als je bij je vriend zou gaan wonen.