ergens mijn ei kwijt

Hallo allemaal,



Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.

Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.



ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.



Bedankt voor het lezen!!



Misia

Misschien leg ik t even aan jullie voor.

Als een vriendin jullie zo "vaag" zou mailen, dat ze hoopt je gauw te zien/spreken?

Juist je eigen behoeften op tafel gooien, dat je dat ook wilt+doen alsof je neus bloedt, wat betreft de bedekte boodschap/weinig concrete en misschien wel afwezig "wil" dit ook echt te doen, of denken: nu zie ik dat je er niet bent voor me, dus doeeeiii?



En even voor de zekerheid: dit is niet de eerste keer bij die mensen, en die boodschap van "voor mij hoeft de vriendschap niet (meer) zo nodig" zit er wel degelijk in, want je belt iemand als je dat wilt toch? Je wilt een concrete datum prikken als je iemand wil zien, toch?

Hoe dan ook, misschien dat ik door wat feedback duidelijk krijg wat ik hiermee kan! Of nog moet willen!!



Hoe krijg ik dit nou op een rij? En waarom valt het me zo zo zo zwaar, ben er echt kapot van, die desinteresse naar mij , dat niemand even belt en me vraagt hoe het gaat, t komt allemaal van mij uit!!



Ben me zoals gezegd kapot geschrokken van juist dat besef, en kan wel janken ervan, vind het zo zo erg .

Lieve Nienke,



Ik ga de confrontatie uit de weg, omdat ik bang ben, bang voor de afwzijng, die de ander dan al een tijdje achter zijn/haar rug heeft, zelf te bang om m aan me te laten zien. Een vage bruine wapper, die we allebei al lang zagen hangen, daar ben ik bang voor. Ik heb het de laatste tijd zo vaak gehoord, dat mijn gedachten als het ware op een dood spoor zijn gekomen. Blijven cirkelen om de vraag: wat is er mis met mij? Ik geef het niet graag toe, maar ik voel me niet loveable. Niet echt. Ik heb altijd dingen alleen gedaan, dus echt afhankelijk vast geklampt aan mensen heb ik me niet. Tenminste niet naar buiten toe zichtbaar, maar misschien wel gevoelsmatig. Wat je schrijft over die confrontatie aangaan is in ieder geval de spijker op z'n kop. Dan maar duidelijkheid. En ook die werkelijkheid, die er nu eenmaal ligt, zoals dat mijn zusje geen contact opneemt, die wil ik liever niet zien. Wat als ze me niet wil in haar leven? Wat als ik heb "afgedaan"? Ze me niet waardevol vindt om onderdeel te laten zijn van haar leven? Wat dan? En nu dat zo is/lijkt, trek ik daar heel harde conclusies over mij uit, dan heb IK dus gefaald als zus. Alsof ik verantwoordelijk ben voor alle ellende, verwijdering en ongenoegen in relaties. Ik ben er te vaak verantwoordelijk voor gehouden. Door de WRONG people, mensen die dat blijkbaar nodig hadden. Of die niet om kunnen gaan met hun eigen gevoelens. Of die een hekel hebben aan mij. Dat kan ook. Al zou ik dat bij sommigen blijvend pijnlijk vinden. Bij mijn zus bijvoorbeeld.

Het heeft me heel onzeker gemaakt, die verliezen. Nee, nobody can make you feel inferior without your consent, zoals E Roosevelt al zei. Eensch, dus ik heb diep van binnen die toestemming blijkbaar gegeven.



Hoe dan ook ik denk dat je gelijk hebt, ik loop ervoor weg. De waarheid zoals ik m al lang aanvoel. Dus waarom niet naar buiten brengen hoe dat voor mij is? Omdat ik bang ben als veeleisend te boek te komen. Want hee en jee, zeg, een vriendin heeft toch ook haar eigen leven, hoeft niet op stel en sprong voor je klaar te staan. Nee, maar andersom heb ik ook de relatie nooit vanuit MIJ bekeken. Zoals ik hierboven schreef en echt shocking inzicht vond (vanuit dat boek van Forward): dat het gedrag van die ander eigenlijk communiceert wat hij voor je voelt. Zo had ik het nog nooit bekeken. Ik bleef maar geloven in wat die ander misschien ooit wel wilde zijn: een goede vriendin, een betrokken zus en nu niet meer. Ik keek niet naar hoe ze zich gedroegen, bot, vlerkerig, en zoals jij ook schreef: ik bleef mijn best doen.



Dat ons best doen.

Dat zal ook een doel hebben.



Waarom trekken aan een dood paard inderdaad. En waarom is dat per se slecht?

Wat is daarvan een pijnlijke uitwas, waar ik onder lijdt, en wat mag blijven omdat het voor mij belangrijk is een betrokken persoon te blijven die er is voor anderen.



Hoe dan ook, ik heb m gesnopen wat je bedoelt, ook beyond wat ik erover kan terugschrijven. Die angst voor confrontatie/afkeuring is wel een rode draad voor mij in die contacten. En het gevoel nooit echt wat van een ander te mogen vragen, blij te moeten zijn met precies dat wat die ander geeft. Terwijl, wat is er mis om op een dag te denken: onder de ondergrens is dit nu gezakt, dan moet ik er voor mezelf (niet omdat die ander dan fout zou zijn) mee stoppen.



Het is voor mij moeilijk, om echt duidelijk te zijn. Mijn grenzen aan te geven, helder te communiceren over wat voor mij wel en niet oké is. Wat ik nodig heb. Ik kijk altijd maar wat er "overblijft", wat ik kan krijgen.



Maar die vraag: WAT WIL IK?

Nee, dat heb ik mezelf niet vaak durven vragen. Ik moest maar blij zijn met die ander.



Dit klinkt nu al met al toch erg somber. ik ben ook best een pittige meid, die zich zeker de kaas niet van het brood laat eten, maar ik zit nu op sociaal nulpunt, heb geen vangnet-gevoel en dat maakt me heel bibberig.



Zoals je beschreef heeft dat wel wat weg van het alleen op de bank zitten, dat jij deed. Die woelige gevoelens in het begin, die dan overgaan in rust. Ik heb ook nu het gevoel dat ik net zit, figuurlijk, en er gaat van alles en nog wat door me heen.



Wat fijn dat er na een tijd een rust over je kwam, meis. En dapper ook. Dat je daar hebt gezeten, ook figuurlijk erbij bent gebleven.



Heb ook dat nummer van Keane geluisterd, mooi - wat een prachtige tekst, thanks for sharing



En over die liefde. Of waar je je dan ook aan vasthield, in exvriend. Herken dat. Ik weet precies wat je bedoelt. Meer kan ik er even niet van zeggen, behalve dat ik bij mezelf weet dat het wel liefde is/was. En niet iets dat ik ondanks de pijn in stand wilde houden. Ik hield van ex, en houd nog van hem. Het is iets dat onafhankelijk is van hem. Maar bij hem zijn kon ik niet meer. For my sake.

En ik heb mezelf ook te weinig geliefd gevoeld om te merken dat wat ex me gaf ook niet klopte. Daar heb ik wel veel van geleerd. Dat je dus van iemand kunt houden, maar ook- en MEER - van jezelf. Dat het een het ander niet uitsluit. Ik dacht altijd, houden van gaat over die ander, maar het gaat ook over mij. Over de wisselwerking tussen twee mensen.



Ben nu heel moe!! Gauw op bed, eerst nog een kop thee!!

Dank je wel, nogmaals, dit is precies het soort "gesprek" dat ik met vriendinnen wil hebben. Soms een beetje de diepte in, maar ook pratend over andere dingen, alles een beetje. Dus merci, dat je onbedoeld laat zien dat dat wel degelijk kan.



Welterusten, en een fijne dag morgen, met misschien weer een sneeuwwandeling?



Ik wil graag eindigen met wat positieve dingen.

Ik heb mijn ware gevoelens laten zien aan die collega vanmiddag. Hij was ook oprecht geinteresseerd. Merkte bij mezelf een allesoverheersende neiging het gesprek een luchtiger kant op te sturen -ZO GEWEND BEN IK DUS ERAAN DAT ER NIEMAND ZIT TE WACHTEN OP DE MINDER KANTEN! - maar hij bleef als het ware plakken bij het wat minder leuke hoofdonderwerp. Zonder blikken of blozen, dacht hij met me mee.

Hij keek ook heel fijn en open naar me, voelde me heel erg tot rust komen. Terwijl het een kort en misschien onbepaald gesprek was verder.

Heb m ook bedankt ervoor, in een kort niet-klef ;0) mailtje. Omdat het recht uit mijn hart kwam, de blijheid over zijn manier van mij benaderen.

Dat vind ik een fijne eigenschap aan mezelf, dat ik niet veel moeite heb die blije gevoelens te delen.





Misia

((((((((((((HUGS)))))))))



Hey lieve Nienke,

Dank je wel voor je lieve woorden aan mij allereerst, maar nu eerst even een mail op je "noodgil" van vanmiddag. Meis, ik weet precies wat je bedoelt. Dan hoef je niet alles uit te leggen aan me, mocht dit moeilijk zijn. Ik herken die soort eenzaamheid, maar ook weer "niet echt", je vind het ook fijn dingen alleen te doen schrijf je. Maar naar de stad in gaan liever niet in je up. Try me zou ik zeggen. Je klinkt me als een hele leuke meid, en ook al drink ik niet denk ik dat je met mij ook wel een goeie tijd kunt hebben . Maar wie weet bedoel je dat ook niet, of wil je dat niet. Dus even naar je vraag waarom je je zo onwennig voelt bij jongere klasgenoten. allereerst, dat heb ik ook. Er gaapt op den duur toch een soort "gat", en ik ben halverwege de 30, en ook al heb ik een fijne vriendin van 22, maar toch voel je het leeftijdsverschil. Is dat erg, en vooral hoezo zou dat aan jou liggen? Waarin zou je je tekort voelen schieten? Ik snap dat gevoel oh zo goed, heb dat ook, maar zoals je naar mij schreef (en ik denk dat je gelijk hebt) dat is een kwestie van gebrek aan zelfvertrouwen. Ja, dat denk ik. En bovendien klink jij me ook hard voor jou, meis, je hebt het NIEt met oudere mensen schrijf je. PLUSPUNT DUS. Verder is het positief dat je het hier van je afschrijft. Kom maar door meis. Denk dat we beiden op dat vlak nog echt wel een "schepje meer" mogen. Gewoon eruit gooien. Niet meer bang zijn. Dus dat zijn al 2 positieve dingen die je hebt GEDAAN ONDANKS dat je je NIET GOED voelde. DUS! Wel done, en grappig he: ook al denk je: ik voel me kut en waaaaaaaat is diiiit? (HERKENNING!), daarin kan je nog heel veel goeds doen, dingen die je goed doen. En ik denk daarbij weer aan Russ Harris boek. Maar ruimte, om dat gevoel heen.



Wat voel(de) je precies? En waar zat dat gevoel in je lijf? En kun je daar dan ruimte voor maken? Zoiets beschrijft Harris dan wel uitvoeriger, maar ik heb er veel aan gehad. Dan zie ik een soort Mongoolse steppe voor me, waar al die boosheid kan neerstrijken, die angst kan wegkruipen en h''e uitdijen kan ie ook. En hoe voelt dat gevoel? Is het hard of zacht, licht of zwaar? Zitten er compactere stukken in of is het meer luchtdicht, waterige, koud of juist heet?

Mijn gevoel van dit moment is zwart en kruimelig en is eenzaamheid. En ik voel ook ergens verdriet, dat is groen en dun en wuift een beetje als gras, naast dat zwarte kruimelspul.

Mij helpt dat, omdat ik erg houd van beelden (ook weer iets dat "mij" is). Misschien is het dus niets voor jou, dat weet ik natuurlijk niet.



Schrijven helpt je misschien wel, omdat je dat hier deed toen je je niet goed voelde.

Go ahead, meis, gooi het er maar uit.



Ook wat betreft je ex, ik ben ervan overtuigd dat er bv in je dromen een thema zit. Wat zou dat kunnen zijn? Het klinkt me alsof dood, en verdwaalgevoel erin zaten? Kan dat zo kloppen, en hoe zie je de dingen? Ik ben benieuwd!

Ook krijg ik de indruk dat je misschien niet genoeg over je ex hebt geschreven, die jongen die je zo raakte.



Misschien goed om daar eens een pagina over te vertellen?

Hoe was dat voor je? Wat maakte hij los in je? Wat vond je zo geweldig aan hem?

En hoe mis je hem, nu?



Ik heb dat ook nog met ex. Nee, niet met MM. Maar die rotte exvriend. Ik vond gisteren in een tas die ik lang niet gebruikte een kaart die hij me schreef en stuurde in oktober (ja, ruim een jaar nadat we elkaar voor het laatst zagen), dat hij met weemoed en verlangen aan me dacht, dat was de strekking, en de laatste zin: zorg goed voor jezelf.

Ik zat net in de trein toen ik die kaart opdiepte. En er ging zo'n schok door me heen. Een ex, die me meer heeft gekost dan wie dan ook, aan "mij", die schrijft wat ik van de meeste vriendinnen niet hoor. Hij heeft ook geregeld gebeld om te vragen hoe het met me ging. Ook meer dan ik van sommige "vriendinnen" krijg. Dat was de lading die ik gisteren vooral kreeg.



Ik blijf in mijn hoofd cirkelen omtrent DAT gegeven, dat ik al die JAREN, misschien al wel decennia genoegen nam met NIKS> Ik was altijd zo blij met ook maar de minste aandacht. Ik heb nooit een volle hap gekregen, waardoor ik niet weet dat het bestaat. Klinkt zwaar depressief en ondertussen denk ik dat ik misschien wel (licht) depressief ben. Maar aan de andere kant, ik denk ook dat al deze veranderingen het veroorzaken en het is een positief rotgevoel, als je snapt wat ik bedoel. Dat ik bv eindelijk eens mezelf leer kennen.



Misschien is dat het ook voor jou. Een ontdekkingstocht. Nu weet je bv dat je vaker "minder aansluiting" hebt met jongeren. Allereerst: is dat met ALLE jongere mensen? Echt zonder uitzondering? Of ligt het aan de onderwerpen? Kun je dat gevoel van afstand ergens naartoe leiden, waar zit de angel in, en vooral: is dat erg? Kun je dit accepteren van jezelf, als je gewoon niet zo veel aanlsuiting vindt met veel jongere mensen? Ik weet het, makkelijk gezegd, ik wil bv zo graag geaccepteerd worden door mensen, die me niet zoveel geven, houd dus ook aan iets vast, trek aan soms erg kreupele paarden,



Maar toch: waarom kun je niet gewoon wijzer ZIJN, en maak je een opmerking/grapje dat je een "wijsneus" bent? Misschien ben je dat wel een Wijze Neus . Wijs. Dus wat ik bedoel, kun je wat je ontdekt en ziet aan jezelf omhelzen, het ruimte geven?

Dat is ook een vraag die ik me stel en ik val van de ene verbijstering in de andere. Zo voelt het.



Dank weer voor je post, inderdaad fijn om te schrijven Ik moet soms denken aan die stukjes in vrouwenbladen dat 2 vrouwen elkaar schrijven. Dat gevoel heb ik bij ons ook soms

En hoe is het met anderen? Suzy? Hoe is het nu met je werk en gezondheid?

En heavenorhell, ik denk nog aan je verhaal, meis, en wees welkom hier. Ben benieuwd hoe het me je gaat.





En Nien, nog iets voor vanavond in de planning, misschien moet je jezelf maar een trakteren voor hoe je met al die nieuwe inzichten en dingen omgaat, .





Misia



PS: misschien moeten we eens 5 dingen opnoemen/bedenken aan onszelf die we anderen GEVEN, gewoon door niks te doen/zijn behalve onszelf....

By the way, dat denken dat we zeuren, mischien kunnen we er hier mee ophouden, daar bang voor te zijn? Of in ieder geval het aangeven als we bang zijn te "zeuren". Als ik dat dan lees, zoals ook in je post van vanmiddag kan ik je geruststellen.



Ja, je hebt een goed leven, bent blij met van alles. MAAR je loopt ook soms tegen dingen aan.



Dat kan.

Dat is oké, en helemaal zoals het leven misschien wel is.

Daarmee blaas je niets op, daarmee verdwijnt niet je dankbaarheid voor alles dat je wel hebt en vooral maakt het je geen zeur.

Niet voor mij en niet voor zoveel anderen. Omdat je oprecht bent.

Snap je?



Ik herken het HEEEEEEEEEEL erg, dus doe hetzelfde. Schaam me. Megabang om niet gewoon mezelf te kunnen zijn in die meer "negatieve" dingen die ik voel. Ja, het was inderdaad heel fijn om met die collega bij het vervelende onderwerp te blijven, althans, HIJ bleef erbij. Ik wilde niks liever dan leuk doen, eroverheen walsen, mijn blije optimisme tonen zodat die ander zich niet druk om me hoefde te maken. Hij maakte zich wel "druk", dwz, hij bleef zo diep naar me kijken/luisteren dat ik voelde, na afloop. Ja, dit is echt contact.



Ik heb t hier (ook) heel moeilijk mee, voor mij is het 1 van de heetste hangijzers. Mijn gevoelens waren nooit welkom, of reden om me af te wijzen. Weet je, misschien is de vraag niet hoe anderen met ONS omgaan en waaraan dat ligt als het niet goed gaat (dus in jou geval WAAROM je geen aansluiting vindt) maar wij met onszelf? Dat hebben we meer in de hand .



Voor mij is het tijd om geen mooi weer meer te spelen. Het kost me meer dan het me oplevert. Maar daarmee is de klus niet geklaard. Het kost tijd. En nog eens tijd. Oefenen. Door angsten heen gaan. Daar wil ik me voor belonen in plaats van op de huid zitten.

En jij?



Daarom voor ons beiden en ik denk zoveel meer mensen -





“Be who you are and say what you feel,

because those who mind don't matter,

and those who matter don't mind.”

― Dr. Seuss

Ik weet nog dat ik een soort gevoel kreeg dat ik kon vliegen, mijn vleugels uit de knoop kwamen toen ik dit gedicht las van Szymborska.

Ik dacht, zo ben ik ook.



En nog helpt het me om mezelf te zijn.

Omdat ze "opstaat", elke zin is zo krachtig vol vrijheid....



Ik vind dit zo mooi!





Possibilities



I prefer movies.

I prefer cats.

I prefer the oaks along the Warta.

I prefer Dickens to Dostoyevsky.

I prefer myself liking people

to myself loving mankind.

I prefer keeping a needle and thread on hand, just in case.

I prefer the color green.

I prefer not to maintain

that reason is to blame for everything.

I prefer exceptions.

I prefer to leave early.

I prefer talking to doctors about something else.

I prefer the old fine-lined illustrations.

I prefer the absurdity of writing poems

to the absurdity of not writing poems.

I prefer, where love's concerned, nonspecific anniversaries

that can be celebrated every day.

I prefer moralists

who promise me nothing.

I prefer cunning kindness to the over-trustful kind.

I prefer the earth in civvies.

I prefer conquered to conquering countries.

I prefer having some reservations.

I prefer the hell of chaos to the hell of order.

I prefer Grimms' fairy tales to the newspapers' front pages.

I prefer leaves without flowers to flowers without leaves.

I prefer dogs with uncropped tails.

I prefer light eyes, since mine are dark.

I prefer desk drawers.

I prefer many things that I haven't mentioned here

to many things I've also left unsaid.

I prefer zeroes on the loose

to those lined up behind a cipher.

I prefer the time of insects to the time of stars.

I prefer to knock on wood.

I prefer not to ask how much longer and when.

I prefer keeping in mind even the possibility

that existence has its own reason for being.





By Wislawa Szymborska

From "Nothing Twice", 1997

Ja, :0, dat vind ik ook Anoukies! Elke zin begint met "I". Denk dat dit topic daar over gaat: wie je zelf bent! Wie is die persoon die je in de spiegel aankijkt? Klinkt bijna eng, haha, sorry, maar zo voelt het echt. En dat "prefer" is gewoon zo krachtig, een keuze. Ik weet niet, word altijd helemaal blij van dit gedicht, en ontroert ook.



Hier een heftige week achter de rug. Ik heb gewoon het gevoel van dat verlies, dat maar voortwoekert. Pijn. Nu vandaag een gesprekje met collega en zij zei, zomaar, dat ze het altijd zo mooi in me vond hoe ik van het leven geniet. De hap bleef me bijna in mijn keel steken. Ze ging verder met het zeggen hoe ik altijd positief naar het leven keek. Ik krijg dit VAAK te horen, wat me niet weinig verbaast, het is namelijk echt niet (altijd) mijn gevoel. Maar als iemand zegt, zoals die collega, "het leven is zwaar" , dan verzet alles zich in mij. Maar het is gewoon wonderlijk en misschien ook wel een beetje kwetsend omdat het me eenzaam maakt, te horen dat ik zo van het leven geniet. Is dat dat buitenkant? Nee. Ik geniet ook!! Enorm! Maar toch door al die verliezen kan ik niet anders zeggen dat ik me enorm down voel. dat het uit is met MM is nu ook nog niet eens 2 weken geleden en ik heb helemaal geen tijd gehad om erbij stil te staan. Komt dit nu ook weer op de onverwerkte hoop? Waar moet ik beginnen? Het is zo onoverzichtelijk soms, een soort drijfzandgevoel. Net schreef ik op een ander topic aan iemand: you dont have to see the whole staircase to take the first step. Maar wat er allemaal veranderd, ik zou er zo graag wat meer grip op hebben. Wat minder pijn.

Maar zoals dat gesprekje met die collega laatst, dat ik ook echt even bij iets negatiefs bleef staan. Dat is wel de weg. Echt mezelf laten zien. En blijkbaar is dat niet zo depressief als ik denk. Ik kom geloof ik helemaal niet zeurderig op anderen over, als ik zo luister naar wat die andere collega vanmiddag uit zichzelf begon te zeggen over me. Misschien is dat ook een verouderd beeld. Mag ik me down voelen en anderen zullen dat als part of the package zien? Een package die blijkbaar voor velen niet zo zwart is als ik zelf denk. Maf, hoe ik van zoveel : oude garde" altijd een soort beeld van mezelf kreeg voorgespiegeld van iemand die behoorlijk veeleisend, negatief en zeurderig was, en eigenlijk hoor ik van relatief onbekenden de dingen die je van goede vrienden en familie zou verwachten.



Het gaat eigenlijk niet goed met mij, zei ik dan ook tegen die collega. Dat het me verbaaste dat ze het zei, juist nu het wat minder ging.

En toch is het goed, die input.



Verder enorme kriebels voor een man. Die ik heel erg sexy vindt, maar die wel getrouwd is, dus verboden terrein (en daar ben ik heel strikt in). Maar jeeeeeeeeeee wat isssie lekkkkkuuur !

Zo dat wilde ik ook even kwijt!









Hoe is het met jou vandaag Nienke?

Heb je een fijn weekend voor de boeg?



Stuur je liefs en een big hug!

Misia

Lieve Anoukies,

De rillingen lopen me gewoon over de rug, de fijne soort . Dank je wel meis, (BLOOS!). Superfijn dat je me schrijft hoe ik (ook al is het hier niet "live") overkom. Doet me enorm goed. En zet me ook aan het denken.



Onbevangen is niet zo'n verkeerd woord hoor. T past wel! En hangt samen met een soort gevoel dat ik heb, dat niks gek is, ben erg tolerant en ook niet op mijn mondje gevallen. Ik zei bv vandaag op het werk, toen een collega zei dat een stagiaire nogal "typisch" was. "Wat bedoel je daarmee?" vroeg ik heel open/vriendelijk. Hij zo: nouja, typisch, ik weet niet. Ik zo: wat is er dan typisch aan haar? En toen kwam ie er niet uit en na een stilte keek ik m recht aan en besloot ik: ik hoop dat ik ook "typisch" ben dan . Hij zo, lachend maar met een lieve sprankel in zijn ogen: jij sowieso Misia.



En dan denk ik: ha, nu heb ik m wel laten zien dat wat typisch is in zijn ogen in ieder geval niet makkelijk te verwoorden en daarom misschien ook niet zo typisch is (in de zin van "raar"). Ik kan helemaal niet tegen dat soort geroddel.



Dat zo aan te kaarten hoort echt enorm bij mij, en ik ben blij dat ik dat ook uit. ik ben niet zo bang merk ik om mijn mening te geven.



Ja, mijn collega's steunen me wel, maar meer ongemerkt. Ik praat niet over ex(en), maar door zulke gesprekken als met die collega is het wel een enorm fijne sfeer. Ik voel me op een heel andere manier benaderd, veel meer vanuit de positieve kant, en ik merk dat me dat echt bevrijdt. Ik krijg echt een letterlijk "OPEN" gevoel.



En ook die kriebels, inderdaad fijn ja. Zeker omdat ik ze met MM eigenlijk niet voelde, niet op die manier. En die man kan ik wel opeten . Ja, als ie zou voorstellen mij morgen een kindje te maken, ik lag me nu al te verheugen, haha (en dan wel zonder vrouw in beeld, he, want zoals ik schrijf, hier staat bij mij een moddervet stopbord bij !). Zonder gekheid, ik heb echt een beetje de knikkende knieen van die man. Hij is gewoon een enorm lekker ding. En naast mijn collega's helpt dat gevoel me ook verder, ook al weet hij van niks. Het laat me gewoon zien wat voor man ik fijn vind, dat voel zo fijn, en als een verademing!



Daarom even een beschrijving: hij is een beetje recalcitrant, doet en vindt heel erg zijn eigen ding, heeft enorm gevoel voor humor, en is een echte lieverd. Sowieso maakt ie echt ruimte voor een ander in een gesprek, is niet dominant ofzo maar wel erg recalcitrant dus. Als het puntje bij paaltje komt, weg recalcitrantie en dan is ie oprecht geinteresseerd en rustig/gevoelig. Gewoon prettig aanwezig , sociaal maar ook af en toe stil/bedachtzaam als het erop aan komt.

Love that!

En daarnaast die LOOKS dus , slurp





Nogmaals!

Dank je wel Anoukies!

Onbevangen, dat is wel zeker iets waar ik me in herken , dus dank je wel!! Het geeft me gewoon meer om over na te denken/voelen...................mijn beeld wat bij te stellen van miijzelf....



Ben blij met je te schrijven, hier, vind dat echt bijzonder. Welterusten straks en laat alles lekker waaiiiieennnnnnnnnn........t land allemaal een keer ergens (zeg ik ook tegen mezelf)........





Misia

Ja, t is dat zwijgen, het doorgaan, mijn gevoelens alleen "verwerken" (not) dat me nu t meeste dwars zit.

Die eenzaamheid, dus toch, lamlendig loeder!! Ik haat eenzaamheid, en ik zou, als ik 1 gevoel weg zou kunnen nemen van de wereld, DAT wegnemen, die stroperige, weinig woorden tellende staat waarin ik nu zit, alleen huizen zoeken, alleen elke avond in die bouwval, en echt zoveel mensen die afhaakten.



Ik weet dondersgoed hoe dit klinkt, als een weegeklaag. Dat zijn dan zo, ik ga me niet schamen, het voelt alsof ik eindelijk eens die ingen eruit moet gooien, dat geknok in mijn eentje en zonder steun, gewoon alles zonder steun. Van jongs af aan.



Er zijn ergere dingen, en oja, als geen ander weet ik hoe je je eigen geluk, en aan het roer van je eigen leven enzovoorts- ja, en ja, en dat is mooi zo.

En ik weet het, maar ik wil eindelijk eens ophouden met knokken. Gewoon Misia zijn, niks hoeven bewijzen, hoe ik toch altijd t beste ervan maak.

T is genoeg geweest met dat kop ervoor, laten zien hoe ik toch werkelijk nooit opgeef of erbij neer ga zitten.

Ik wil dat niet meer, het is net als die dag een paar jaar geleden. Ik ging ergens in mijn eentje heen, met veel goede gevoelens, en ik stond daar, ver weg van huis in het buitenland en er overviel me een weet: nee, dit was het. Dit was t met dat alleen dingen doen. Ik wil meer samen. Steunen en gesteund worden, toegeven dat ik t NIET weet, dat ik me bang en klein voel.

Dat is de weg uit dit doolhof, het even niet meer weten.



Anders dan bij de meeste mensen die het gevoel hebben vast te zitten zal ik denk ik minder moeten doen, althans minder doen alsof ik onaangedaan ben door die verliezen, minder doen alsof ik er vol voor ga, ook op dagen dat ik t liefste in een hoekje zat te huilen met twee armen om me heen. Het is anders dan bij anderen voor mij een kwestie van opgeven. Niet de acties, maar het de schijn ophouden dat er niks aan de hand is, ophouden verdriet weg te houden van anderen, en ophouden dat kleine meisje constant de mond te snoeren met eindeloze: t leven is mooi, ga ervoor-kreten. Misschien is het tijd het even niet te weten.

Ik heb mijn leven lang mijn ware gevoelens weg gehouden omdat ik echt te veel alleen moest opknappen, dan kwam angst en verdriet niet goed van pas. Als ze kwamen was er niemand om me te helpen, dus wat had je dan aan die gevoelens, weg ermee. En door. Er viel nog zoveel teregelen, en ook zoveel ellende in mijn omgeving te negeren door een houding van: ik red me wel, het komt allemaal goed.



Ik ben van huis uit optimistisch, maar verschillend factoren leidden tot het gegeven dat ik al mijn gevoelens (dwz de zogenaamd negatieve: boosheid, teleurstelling, verdriet, angst, geirriteerdheid) van anderen weghoudt. Dat was nodig, maar wil en kan ik niet meer opbrengen.



Dus ik heb mijn eigen antwoord, dat komt bovendrijven: ik zal minder moeten doen, van al die dingen die ik deed om mijn kwetsbaarheid maar niet te tonen. Dat me groot houden, ik wil het niet meer. Dat alleen dingen doen, basta. Dat maar bang zijn voor afwijzing omdat ik niet lief ben/niet interessant of wat dan ook: ik wil dat niet meer.



Dit is niet zo on-topic hier, past beter op mijn eigen topic (DUS BIJ DEZE VERHUISD), maar thanks voor het lezen. T voelt als een soort doorbaak.

Even verder gaan met reageren op reizende en anderen in topic van anoukies



Lees jullie woorden nog een keer, en heb voor het eerst vandaag een soort rust, ruimte. Zoals je schrijft reizende, zit nu best op een dieptepunt merk ik, een beetje gelukkig ben ik er ook om, want mijn probleem was juist dat ik me groot bleef houden en NIETS aan de buitenwereld (IRL) liet merken, ik ben zo blij dat daar bresjes in komen.



XXX



En over kwetsbaarheid, ik snap je zo goed reizende, en alleereerst: t is superkwetsbaar dat je dit schrijft dus we doen het wel, hier.

Dat gevoel dat de binnenkant met deb buitenkant matcht heet authenticiteit, en ik zou graag willen dat dat overeenkwam, hoe ik me voel met wat ik laat zien (natuurlijk niet in alle opzichten als ik wil krijsen in een olle bus zal ik denken aan al die onschuldige trommelvliezen, maar jullie snappen wat ik bedoel)



En dat stuk ben ik kwijt geraakt en wat er van was, dat past niet meer. Het is tijd voor een andere jas, met ook andere verwachtingen aan de buitenwereld.

Maar die angst, vreselijk. Nu dus ook, terwijl ik dit type, glip ik in oud patroon: weg willen", bang voor afwijzing en dan mar weer, snel snel, de dichtstbijzijnde steen opzoeken en eronder gaan kruipen. Terwijl dat misschien helemaal niet nodig is. Ik merk gewoon dat alles in me bang isom "teveel" te zijn, een last, blok aan het been. Ik ben gewoon niks gewend, dat een ander denkt of zegt: hey Mies, mij maak je wel blij met hoe je bent. T is er momenteel niet, wel hier gelukkig, maar IRL merk ik het zo weinig dat ik me eenzamer voel dan ooit.



Het gekke is, ik deed altijd al veel alleen, en kan dat goed. Ik kan genieten van dingen in mijn up, ga graag naar andere landen alleen, kan urenlang zitten lezen in cafeetjes en denken, wat kan ik in mijn handjes knijpen, met dit glas thee, dit boek, deze geur en deze geluiden. Maar mijn innerlijk, nee, dat kent niemand, Ik heb t nooit hoeven te tonen, want dan kwam er nooit een positieve reactie, zo van, jee, Misia, zo bedoelde ik t niet (als ik me gekwetst voelde), nee dan was IK overgevoelig, moest er maar overheen stappen enz.



Daar heb ik zo lang naar geluisterd tot ik mijn eigen stem niet meer hoorde, en nu alles wegvalt komt ie terug. Dus ondanks alle pijn , ik heb mezelf nu meer dan ooit.



En dat mezelf is zoveel minder stoer en go-gettem, dan ik kon vermoeden. Zoals op die site staat, reizende, over het de negativiteit en die gevoelens die daarbij horen omhelzen. Daar is alvast voor nodig ze dus niet meer als negatief te zien. Dat ik durf te zegeggen: ik wil niet meer alles alleen doen, want zo ben ik niet diep van binnen. Ik ben een sociaal persoon, met veel warmte en liefde te delen, en ik ben niet alleen maar stoer en doorzetterig, nee, Mies is ook een klein, bibberig, bang meisje, die alleen maar gekoesterd wil worden. Ja, ook al kan dat nu niet meer, het verdriet om wat er niet is, dat komt nu pas. En ja, daar wil ik proberen ruimte voor te maken.



Het stomme is dat ik nu dus geen eigen plek heb waar het fijn is, en het werk niet goed voelt, en vrienden afwezig zijn, en ik wil in "wegens herkenbaarheid"" en dat met ex heb ik ook NIEt verwerkt. Ik houd vast aan hem onbewust, en nog steeds, als zijnde mijn grote liefde. Ja, hoe zot kun je worden? """"wegens herkenbaarheid""", terwijl hij me vroeg met hem te trouwen. Ik zie hem nog steeds als mijn grote liefde? Is er iemand die het licht aan wil doen, na anderhalf jaar, waardoor ik m zie voor die nare rotvent die hij tegen me was?





Mies

haha, reizende , onze posts hebben elkaar net gekruist



Knuffel en thanks voor je links en lieve woorden, nogmaals. Ben blij dat ik hier niet de schijn hoef op de houden....

Heb besloten vanavond even niet huizen te gaan zoeken, maar iets leuks te gaan doen. Even helemaal niks....want vandaag is het echt even niente, nada, en overspannenheid tot en met :S





Liefs!

Lieve meiden, dank jullie wel voor zoveel warmte, ben zo blij met dit forum ((((HUGS)))



Dank je reizende, hoe lief je uitroep dat ik t verdien !! Ja, er moest echt even niet NOG zo'n nacht volgen als de afgelopen dagen, even iets leuks! Ik kom net terug, ben naar de film geweest. The Sessions. Heel mooi! Een aanrader, zo bijzonder. En daarvoor nog een lekker broodje gegeten, met klodders niet te versmaden kruidenpasta , eerst kon ik er niet echt van genieten, maar ik voelde me al gauw heel fijn in de bios. En wat een spel van de hoofdrolspelers, zo mooi, heel ingetogen, en mooie beelden ook.



Ik denk nu na, over wat je schrijft Nienke. Heb weer veel herkenning met je woorden. Ik vind het ook bijzonder, hoe er inderdaad een soort deur open gaat bijna letterlijk. Ik voel het alsof ik uit een soort "shell' breek. Bijna fysiek gevoel. Ik herken ook je optimisme daarachter, dat er als een deur dicht gaat er een andere open gaat maar om mezelf een beetje te beschermen voor dat drogbeeld optimisme dat ik altijd teveel uitstraalde, ga ik het hier niet helemaal uitspinnen. Maar ik snap je. En over die man die je leuk vond, en of hij echt zo leuk was. Hij was NIET leuk genoeg, meis, anders had ie je niet laten gaan . Snap je wat ik bedoel? Zo probeer ik er ook naar te kijken wat betreft ex. Hij had "het" niet anders waren we nog samen, anders had ie me wel anders behandeld, anders was het WARE liefde geweest. Dus een beetje in hindsight redeneren. Maar goed dat is makkelijker gezegd dan gedaan, en I won't even try. Ben even gewoon in de nulstand. Niks weten gewoon een beetje voelen....



En dan iets MINDER doen, iets MINDER mijn best doen naar de buitenwereld, iets DICHTER bij mezelf blijven. De kosten daarvan leken en lijken hoog, maar ik verlies onderhand meer als ik zo blijf voortgaan.



En wat betreft Liefde.

Ja, dat is een goede vraag. Een grote, niet te beantwoorden hier in een paar woorden, en nogmaals, ik ga er niet eens aanstaan.

Maar hoe het voor mij is, is dat ik van ex houdt om wie hij is, om wat hij in me geraakt heeft, maar ik denk dat ik mezelf te weinig waard vond. Dat ik mezelf niet lief genoeg vond, en dat ik daarom al die acties van hem als het ware wilde toedekken. Omdat ik "wist" en had gezien hoe hij was. Dat wil zeggen kon zijn. Maar was hij altijd zo begripvol? Nee. Zag hij me staan en luisterde hij en wilde dat verwerken naar ander gedrag naar mij? Nee.



Daarbij ben ik bij het grootste inzicht dat ik kreeg de afgelopen maanden. Dat vanuit het boek van Susan Forward, over die vrouw die als het ware bleef vasthouden aan die liefhebbende vader. Ze wist zeker dat hij haar lief had, hij had toch niet met zoveel woorden gezegd dat ze niet deugde? Dat zou hi nooit gezegd hebben? Maar, weerlegde Forward, zijn GEDRAG zei het wel.



En zo is het. En zoveel pijn doet dat, want t is een waarheid als een koe.

Ik las in een ander boek een soort questionaire, over of vrienden/vriendinnen ook werkelijk de moeite van het investeren en aanhouden waard waren. Klinkt als zo'n gemakkelijk testje, dat is het niet. Maar de eerste vraag van die lijst was: he/she wants to be in my life now?



Dat is dus de vraag, niet wat ik diegene hoor zeggen dat hij zij wil betekenen, maar of ik merk dat diegene in mijn leven wil ZIJN.



Het is lastig uit te leggen merk ik, maar voor mij is het zo helder...

MAAR 9en dat is de pijn) die liefde voor een ander hoeft niet evenredig af te nemen, want die heeft met heel andere dingen te maken. die innerlijke clash doet me soms wanhopen, zoals vanmiddag. Het loslaten, terwijl ik weet dat ik altijd van ex zal houden, dat is iets dat me soms helemaal tureluurs maakt. Want er zit dus die zieke kant aan, die zegt: Mies, je vindt jezelf ook niet meer waard dan dat, blijkbaar.

Dus liefde, ja, ik weet het niet. Het is iets geks en glibberigs. Maar ik denk wel dat het de drijfveer is van vanalles en als ik je zo lees, Nienke, was je wel gek op hem. Dus vraag je niet teveel af (haha, doe ik ook hoor) of het terecht is wat je voelde. Of dat het terecht is dat je een mal bewaard. "En toch.. zijn laatste mailtje heb ik nog bewaard. Een mailtje met allemaal mooie woorden wat hij mij wenst. Laatst dacht ik nog: hoezo bewaar/koester ik het nog? Het zijn werkelijkwaar prachtige woorden maar wat betekenen woorden op een gegeven moment nog.........?!"



Alles, en zoveel je ervan maakt.

Zo zie ik het. Maar ik denk dat we vanuit bepaalde andere WAARDEN en andere BEHoEFTEN kunnen gaan (leren) kijken. Misschien hebben we wel iets anders nodig, dat bij die vorige man(nen)?



Ik las in datzelfde boek als die vriendenvragenlijst staat ook iets anders dat me door merg in been ging:

...



"Look at it this way: you endured so much pain and it took such strength and courage to get out of that abusive relationship, all of your new relatonships shoulc be on your terms. This is not selfish or egotistical, it is taking care of you."



en thanks dat jullie vragen hoe het met MIJ gaat, voor ik weer verzand in theoretische afstandelijke bespiegelingen. Het was een beetje een rotdag, tot vanavond. Dat broodje was gewoon zo lekker, en die film, ik ben verliefd. Op die man haha. Zonder gekheid, die film en dan even gewoon lekker iets eten hebben me goed gedaan.

nienke, wat een mooie vraag trouwens, wat ik er voor nodig zou hebben om hem los te laten.



Erkenning.



Een soort erkenning van wat hij me heeft afgepakt. Iemand die ik vertrouw, en die ik alle gemengde gevoelens die ik over ex heb kan toevertrouwen.



Ondertussen voel ik toch weer dat rotgevoel opkomen, een soort stress/paniek. Zit nu in mijn eigen huis, en t is hier zooooooooo'n nare puinhoop, overal ligt stof en zand, en ik ben ook bang dat het asbest is. Dat zit namelijk wel in huis, dus ik hoop echt dat dit allemaal goed gaat :S Bovendien wordt ik woedend als ik eraan denk dat ik hiervoor het volle pond huur moet betalen!

Ik wil dat niet, maar huisbaas reageert nergens op, en als ik huur inhoudt dan ben ik strafbaar.

Tuurlijk ben ik ook al naar toezichthouder gestapt, maar dat zit ook allemaal nog in de pijpleiding, en dan die overlast van de buurman.....





Daar heeft deze stress ook echt mee te maken. Dat ik geen goed eigen plekje heb, en t echt niet tegenaan te boenen is. Voel me hier helemaal niet meer goed ;(.





Misia