Psyche
alle pijlers
ergens mijn ei kwijt
maandag 17 december 2012 om 00:26
Hallo allemaal,
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 22 januari 2013 om 23:22
Lieve Nienke,
Ik heb twee van de Blond mokken. Ken je die? Met BLA BLA BLA, en twee meiden die enorm aan het theeleuten zijn. Ik schonk net in gedachten de andere voor jou vol. Met weerstandthee, kan nooit kwaad in dit weer.
Dank je wel voor je positieve post. Wat me opvalt is dat je lekker beweegt, vaak schrijf je dat je hardloopt. Doe je dit vaak? Ik kom net terug uit de sportschool. Ben weer begonnen. Mag mezelf even applaus geven, want t was fijn. De les waar ik me voor opgaf ging niet door, bleek, maar ik heb lekker cardio gedaan . Fijn. Je schrijft ook dat je nadenkt tijdens het hardlopen, is dat een beetje hoe het gaat, zweven de gedachten en zoeven ze voorbij?
Ik vind dat we te hard voor onszelf zijn.
Dat vindt ik echt.
Er mogen meer goede dingen worden benoemd!! En misschien is dat ook noodzakelijke stap om ze te gaan geloven, voor onszelf . Misschien niet geforceerd, maar we mogen best trots zijn, bijvoorbeeld op hoe open we naar dingen durven kijken. We schrijven het hier neer alsof het makkelijk is, maar dat is het niet. Ogen die dit lezen, en snappen of niet snappen. En dan durven lezen wat de ander schrijft. Dat is niet alledaags, of maar heel gewoon. Dat is stil staan bij onszelf en bij een ander. Ik vind dat bijzonder, en ik geniet er ook van!
Je liefde voor die man. Hoe zag die er concreet uit, was het volop wederzijds? Hadden jullie een relatie? Ik vraag dit zo expliciet omdat het af en toe anders klinkt, alsof het nooit echt van de grond kwam? Of vergis ik me daarin? Ben benieuwd, en of jullie nu elkaar nog tegen komen? En hoe lang is deze tijd met hem geleden? Niet dat dat uitmaakt, hoor, maar probeer me een beetje beter beeld te vormen.
Wat je schrijft over dat ik van ex mag houden, dat besef ik me. Het is alleen die gekke spagaat. Want hij heeft me mishandeld. Ja dat was het. Ik belandde op de eerste hulp door wat hij deed.En toen zat ik in een soort kaasstolp, de helft leek ik me niet te beseffen. Ik was bezig iets terug te krijgen, onze begintijd samen. En daarnaast weet ik zeker dat ik oprechte liefde voel(de) voor hem, als mens. Hij is mijn grote liefde. Ik kan niet samen zijn met iemand die me op straat bedreigde, die porno keek en zich aftrok (sorry to br gross) terwijl ik als een soort onbenullige Heidi van de Alm de kerstboom aan het versieren was, met een naieve blijheid die zo haaks stond op zijn gedrag naar mij. Ik kan het niet begrijpen soms, dat ik van hem houd. Waarom is dat niet ineens ook afgelopen. In november kreeg ik een mail van hem dat ik van alle vrouwen onbetwist op nummer 1 stond. Dat vertel ik dan aan niemand, omdat ik geen vriendinnen heb die ik dat soort dingen kan vertellen, en die vriend is toch anders. Het uitgebreid leuten, en "to vent", dat is wat ik te weinig deed. Wat zo'n mail met me deed. Het was precies wat ik wilde horen, en ik kreeg ook een soort rust, want voor mij is het precies zo. Die liefdes zie je wel eens op Memories, of je leest erover, hoe een man een half leven op een vrouw wachtte omdat toen, destijds, het moment niet DAAR was. Het ging over. En hij wachtte, deels onbewust, dat halve leven en een ander huwelijk. Tot het moment er wel was. Idem met vrouwen, die soms een relatie hebben en dat gaat dan uit, maar decennia later, een klein bericht later, na al die tijd, ontwaakt het weer. Alles dat er was. Ik weet gewoon vanaf het begin dat ik en ex elkaar weer zullen vinden.
Dat maakt dit zo ingewikkeld, en niemand zal met zekerheid kunnen zeggen of ik gelijk heb, maar als er iets is dat ik weet dan is dat het. T is niet eens een hoop, ik weet het gewoon.
Terwijl ik dus ook weet wat ik aan jou schreef: hij is het dus niet geweest anders had ie wel anders gedaan, dan had ie me anders behandeld, liefdevol, open, met goodwill en respect. Dus dit is een soort innerlijke strijd. Maar ergens vind ik het ook prima, zo, ik weet wat ik weet. Het is zoals het is.
Misschien is dat wel een goede mantra.
Ik denk ook dat we meer verantwoordelijkhed bij een ander kunnen leggen. Of laat ik voor mezelf spreken, dan herken je misschien iets bij jezelf, of niet (kan ook). Ik heb het idee dat ik me altijd 100% verantwoordelijk voel voor het welslagen van een relatie of vriendschap. Als een ander lullig tegen me doet, nalatig of ongeinteresseerd is, dan ligt dat OOK aan mij. Dan is het aan mij om diegene te vergeven. Maar waarom? Het is toch veel logischer om auw te zeggen als iemand op je voet gaat staan, in plaats van sorry, hoe kunnen we weer vriendjes worden? Ik krijg daar de laatste tijd zo;n gevoel van woede van. Zoals ik al schreef: ik kan het me niet meer veroorloven om ze verder te gaan, de kosten outweigh de baten.
Eindelijk.
Maar toch betekent het afscheid.
Betekent het NOG meer alleen doen. Zoals met het huis, ik ben hier al enorm druk mee, maar ook hier merk ik dat ik het niet goed trek, dit allemaal alleen te doen. Het is een soort blok dat ik voortsleep. Altijd maar dat geknok, nu bij die huisbaas doordringen. Ik ben dat beu.
Ik wil het ook niet meer.
Waar ik ook een beetje van schrok (op een GOEDE MANIER!!), is wat je schrijft over dat je het goed vindt dat ik alleen naar de film ga, daar geef ik mezelf helemaal geen credits voor omdat ik t altijd alleen deed. Soms vergeet ik dat het een hele goede eigenschap is van mij, dat ik alleen kan genieten. Dat doe jij ook, denk ik Nienke, maar ik wil even over mezelf nadenken hierin. Het voelt niet allemaal vrijwillig, ben ik niet TE gewend geraakt aan alleen-doen?
Mij doet het ook wel goed, het deed me gisteren ongelofelijk goed. En die film ja, een aanrader. Zo bijzonder. Een tederheid, die ik zo mooi vindt. En seks is in de meeste media altijd zo mechanisch/opgeblazen. Je "moet" van alles, en in deze film is het gewoon zo mooi "klein", en echt warm. Kan het moeilijk uitleggen, maar het gevoel was de hele dag bij me. Ik keek gewoon naar collegae en dacht aan die film, hoe teder Helen Hunt, de gehandicapte hoofdrolspeler haar borsten liet voelen. Sorry, klinkt nu wel erg direct, maar het idee erachter, dat je dichtbij iemand wilt zijn, middels lijfelijk contact, dat is zo "menselijk" en het ontroert me. Zo keek ik dus ook naar collega's.
Ik zag ook die man weer, voor wie ik de kriebels heb. BIG TIME. En er overkwam me zo';n gevoel van tederheid. Ik schreef al hoe ik nooit ook maar een vinger naar hem zal uitsteken, maar toch heb ik t denkbeeldig gedaan. Ik heb m geaaid over de wang, in gedachten. En ik voelde zo'n warmte, alleen al dus door die film goed toe te laten.
Te kijken wat het met me doet.
Een beetje zoals Suzy schrijft/en anderen, op topic van Anoukies: voelen wat iets met je doet, en daar ook achter gaan staan.
Nu nog maar even thee, heb dorst van dat fietsen.
Stuur je een knuf, en hoop dat je een fijne dag hebt morgen!
Het uiten van dingen zoals ze voor ons zijn, ik ervaar dit als een bevrijding. Niet nadenken hoe iets over komt, maar vertellen wat "is".
Slaap lekker
Misia
PS: Misschien kunnen we ook mailen, soms voel ik me wat bezwaard om alles zo hier neer te zetten? Weet jij of dat kan, middels een vriendenverzoek?
Ik heb twee van de Blond mokken. Ken je die? Met BLA BLA BLA, en twee meiden die enorm aan het theeleuten zijn. Ik schonk net in gedachten de andere voor jou vol. Met weerstandthee, kan nooit kwaad in dit weer.
Dank je wel voor je positieve post. Wat me opvalt is dat je lekker beweegt, vaak schrijf je dat je hardloopt. Doe je dit vaak? Ik kom net terug uit de sportschool. Ben weer begonnen. Mag mezelf even applaus geven, want t was fijn. De les waar ik me voor opgaf ging niet door, bleek, maar ik heb lekker cardio gedaan . Fijn. Je schrijft ook dat je nadenkt tijdens het hardlopen, is dat een beetje hoe het gaat, zweven de gedachten en zoeven ze voorbij?
Ik vind dat we te hard voor onszelf zijn.
Dat vindt ik echt.
Er mogen meer goede dingen worden benoemd!! En misschien is dat ook noodzakelijke stap om ze te gaan geloven, voor onszelf . Misschien niet geforceerd, maar we mogen best trots zijn, bijvoorbeeld op hoe open we naar dingen durven kijken. We schrijven het hier neer alsof het makkelijk is, maar dat is het niet. Ogen die dit lezen, en snappen of niet snappen. En dan durven lezen wat de ander schrijft. Dat is niet alledaags, of maar heel gewoon. Dat is stil staan bij onszelf en bij een ander. Ik vind dat bijzonder, en ik geniet er ook van!
Je liefde voor die man. Hoe zag die er concreet uit, was het volop wederzijds? Hadden jullie een relatie? Ik vraag dit zo expliciet omdat het af en toe anders klinkt, alsof het nooit echt van de grond kwam? Of vergis ik me daarin? Ben benieuwd, en of jullie nu elkaar nog tegen komen? En hoe lang is deze tijd met hem geleden? Niet dat dat uitmaakt, hoor, maar probeer me een beetje beter beeld te vormen.
Wat je schrijft over dat ik van ex mag houden, dat besef ik me. Het is alleen die gekke spagaat. Want hij heeft me mishandeld. Ja dat was het. Ik belandde op de eerste hulp door wat hij deed.En toen zat ik in een soort kaasstolp, de helft leek ik me niet te beseffen. Ik was bezig iets terug te krijgen, onze begintijd samen. En daarnaast weet ik zeker dat ik oprechte liefde voel(de) voor hem, als mens. Hij is mijn grote liefde. Ik kan niet samen zijn met iemand die me op straat bedreigde, die porno keek en zich aftrok (sorry to br gross) terwijl ik als een soort onbenullige Heidi van de Alm de kerstboom aan het versieren was, met een naieve blijheid die zo haaks stond op zijn gedrag naar mij. Ik kan het niet begrijpen soms, dat ik van hem houd. Waarom is dat niet ineens ook afgelopen. In november kreeg ik een mail van hem dat ik van alle vrouwen onbetwist op nummer 1 stond. Dat vertel ik dan aan niemand, omdat ik geen vriendinnen heb die ik dat soort dingen kan vertellen, en die vriend is toch anders. Het uitgebreid leuten, en "to vent", dat is wat ik te weinig deed. Wat zo'n mail met me deed. Het was precies wat ik wilde horen, en ik kreeg ook een soort rust, want voor mij is het precies zo. Die liefdes zie je wel eens op Memories, of je leest erover, hoe een man een half leven op een vrouw wachtte omdat toen, destijds, het moment niet DAAR was. Het ging over. En hij wachtte, deels onbewust, dat halve leven en een ander huwelijk. Tot het moment er wel was. Idem met vrouwen, die soms een relatie hebben en dat gaat dan uit, maar decennia later, een klein bericht later, na al die tijd, ontwaakt het weer. Alles dat er was. Ik weet gewoon vanaf het begin dat ik en ex elkaar weer zullen vinden.
Dat maakt dit zo ingewikkeld, en niemand zal met zekerheid kunnen zeggen of ik gelijk heb, maar als er iets is dat ik weet dan is dat het. T is niet eens een hoop, ik weet het gewoon.
Terwijl ik dus ook weet wat ik aan jou schreef: hij is het dus niet geweest anders had ie wel anders gedaan, dan had ie me anders behandeld, liefdevol, open, met goodwill en respect. Dus dit is een soort innerlijke strijd. Maar ergens vind ik het ook prima, zo, ik weet wat ik weet. Het is zoals het is.
Misschien is dat wel een goede mantra.
Ik denk ook dat we meer verantwoordelijkhed bij een ander kunnen leggen. Of laat ik voor mezelf spreken, dan herken je misschien iets bij jezelf, of niet (kan ook). Ik heb het idee dat ik me altijd 100% verantwoordelijk voel voor het welslagen van een relatie of vriendschap. Als een ander lullig tegen me doet, nalatig of ongeinteresseerd is, dan ligt dat OOK aan mij. Dan is het aan mij om diegene te vergeven. Maar waarom? Het is toch veel logischer om auw te zeggen als iemand op je voet gaat staan, in plaats van sorry, hoe kunnen we weer vriendjes worden? Ik krijg daar de laatste tijd zo;n gevoel van woede van. Zoals ik al schreef: ik kan het me niet meer veroorloven om ze verder te gaan, de kosten outweigh de baten.
Eindelijk.
Maar toch betekent het afscheid.
Betekent het NOG meer alleen doen. Zoals met het huis, ik ben hier al enorm druk mee, maar ook hier merk ik dat ik het niet goed trek, dit allemaal alleen te doen. Het is een soort blok dat ik voortsleep. Altijd maar dat geknok, nu bij die huisbaas doordringen. Ik ben dat beu.
Ik wil het ook niet meer.
Waar ik ook een beetje van schrok (op een GOEDE MANIER!!), is wat je schrijft over dat je het goed vindt dat ik alleen naar de film ga, daar geef ik mezelf helemaal geen credits voor omdat ik t altijd alleen deed. Soms vergeet ik dat het een hele goede eigenschap is van mij, dat ik alleen kan genieten. Dat doe jij ook, denk ik Nienke, maar ik wil even over mezelf nadenken hierin. Het voelt niet allemaal vrijwillig, ben ik niet TE gewend geraakt aan alleen-doen?
Mij doet het ook wel goed, het deed me gisteren ongelofelijk goed. En die film ja, een aanrader. Zo bijzonder. Een tederheid, die ik zo mooi vindt. En seks is in de meeste media altijd zo mechanisch/opgeblazen. Je "moet" van alles, en in deze film is het gewoon zo mooi "klein", en echt warm. Kan het moeilijk uitleggen, maar het gevoel was de hele dag bij me. Ik keek gewoon naar collegae en dacht aan die film, hoe teder Helen Hunt, de gehandicapte hoofdrolspeler haar borsten liet voelen. Sorry, klinkt nu wel erg direct, maar het idee erachter, dat je dichtbij iemand wilt zijn, middels lijfelijk contact, dat is zo "menselijk" en het ontroert me. Zo keek ik dus ook naar collega's.
Ik zag ook die man weer, voor wie ik de kriebels heb. BIG TIME. En er overkwam me zo';n gevoel van tederheid. Ik schreef al hoe ik nooit ook maar een vinger naar hem zal uitsteken, maar toch heb ik t denkbeeldig gedaan. Ik heb m geaaid over de wang, in gedachten. En ik voelde zo'n warmte, alleen al dus door die film goed toe te laten.
Te kijken wat het met me doet.
Een beetje zoals Suzy schrijft/en anderen, op topic van Anoukies: voelen wat iets met je doet, en daar ook achter gaan staan.
Nu nog maar even thee, heb dorst van dat fietsen.
Stuur je een knuf, en hoop dat je een fijne dag hebt morgen!
Het uiten van dingen zoals ze voor ons zijn, ik ervaar dit als een bevrijding. Niet nadenken hoe iets over komt, maar vertellen wat "is".
Slaap lekker
Misia
PS: Misschien kunnen we ook mailen, soms voel ik me wat bezwaard om alles zo hier neer te zetten? Weet jij of dat kan, middels een vriendenverzoek?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 23 januari 2013 om 13:31
Misia, voel je aub niet bezwaard om op je eigen topic te schrijven. Daarvoor zijn nou eenmaal forums uitgevonden. 
Niemand kent je immers.
Ik heb het idee dat ik me altijd 100% verantwoordelijk voel voor het welslagen van een relatie of vriendschap. Als een ander lullig tegen me doet, nalatig of ongeinteresseerd is, dan ligt dat OOK aan mij. Dan is het aan mij om diegene te vergeven.
Volgens mij ben je er beide verantwoordelijk voor. Voor elk 50%.
Waarom zou het alleen aan jou liggen als iemand lullig tegen je doet? Vind je dat je het 'verdient'? Ben wel benieuwd naar de gedachtegang die daar achter schuilt.
Wat je over vergeven zegt, zal zeker waar zijn, maar heb het idee dat je een paar stappen overslaat.
Natuurlijk kan je het op jezelf betrekken als iemand onaardig tegen je doet. Maar is dat altijd reëel? Iemand heeft net ruzie met z'n moeder gehad, en komt daarna jou als eerste tegen, en reageert het af op jou. Is dat jou schuld? Vind ik niet.
Heb jij in dit voorbeeld iets fout gedaan? Nee. Betrek aub niet alles op jezelf.
Natuurlijk is het wel zo dat als er over iemand makkelijk heen te lopen is, daar vaak 'gebruik van wordt gemaakt'. Is dat jou schuld? Ten dele, in die zin van dat je zelf moet leren om je grenzen aan te geven. Hoe beter jij je grenzen aangeeft, hoe minder mensen over je heen gaan lopen.
Als iemand lullig tegen jou doet, mag je hem/haar zeker tot de orde roepen in een goed gesprek, daarna kan je vergeven. Dit bedoel ik met stappen overslaan, soms verreist iets eerst een reactie.
Je schreef over je ex, dat je zeker weet dat jullie ooit weer bij elkaar komen. Waarom denk je dat?
Heb je een gedachtegang als: ik houd echt van hem, die liefde tussen ons is puur, we zijn voor elkaar bestemd, dus het gaat gewoon, ooit, goed komen tussen ons? Of is het een soort innerlijk weten?
Niemand kent je immers. Ik heb het idee dat ik me altijd 100% verantwoordelijk voel voor het welslagen van een relatie of vriendschap. Als een ander lullig tegen me doet, nalatig of ongeinteresseerd is, dan ligt dat OOK aan mij. Dan is het aan mij om diegene te vergeven.
Volgens mij ben je er beide verantwoordelijk voor. Voor elk 50%.
Waarom zou het alleen aan jou liggen als iemand lullig tegen je doet? Vind je dat je het 'verdient'? Ben wel benieuwd naar de gedachtegang die daar achter schuilt.
Wat je over vergeven zegt, zal zeker waar zijn, maar heb het idee dat je een paar stappen overslaat.
Natuurlijk kan je het op jezelf betrekken als iemand onaardig tegen je doet. Maar is dat altijd reëel? Iemand heeft net ruzie met z'n moeder gehad, en komt daarna jou als eerste tegen, en reageert het af op jou. Is dat jou schuld? Vind ik niet.
Heb jij in dit voorbeeld iets fout gedaan? Nee. Betrek aub niet alles op jezelf.
Natuurlijk is het wel zo dat als er over iemand makkelijk heen te lopen is, daar vaak 'gebruik van wordt gemaakt'. Is dat jou schuld? Ten dele, in die zin van dat je zelf moet leren om je grenzen aan te geven. Hoe beter jij je grenzen aangeeft, hoe minder mensen over je heen gaan lopen.
Als iemand lullig tegen jou doet, mag je hem/haar zeker tot de orde roepen in een goed gesprek, daarna kan je vergeven. Dit bedoel ik met stappen overslaan, soms verreist iets eerst een reactie.
Je schreef over je ex, dat je zeker weet dat jullie ooit weer bij elkaar komen. Waarom denk je dat?
Heb je een gedachtegang als: ik houd echt van hem, die liefde tussen ons is puur, we zijn voor elkaar bestemd, dus het gaat gewoon, ooit, goed komen tussen ons? Of is het een soort innerlijk weten?
woensdag 23 januari 2013 om 14:58
Hey reizende,
Ja, ik weet dat ik niet 100% verantwoordelijk ben, het was meer een constatering dat ik altijd zo heb gedacht en me heb gedragen, altijd maar verantwoordelihjkheid nemen, een ander blij maken en houden.
Brrrrrr.
Liefs!! (zit op werk dus even KORT!!)
Ja, ik weet dat ik niet 100% verantwoordelijk ben, het was meer een constatering dat ik altijd zo heb gedacht en me heb gedragen, altijd maar verantwoordelihjkheid nemen, een ander blij maken en houden.
Brrrrrr.
Liefs!! (zit op werk dus even KORT!!)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 23 januari 2013 om 16:41
!!
woensdag 23 januari 2013 om 18:22
Hey Ihr Lieben
Ik ben klaar, oftewel niet, maar ik vind het genoeg geweest. Ben best gaar....... hoe gaat het met jullie? Anoukies, meis, hoe is het nu?
LIEF je songtekst van Iggy Pop die je me stuurde in andere topic, echt zo toepasselijk dat ik een brok in mijn keel voelde!!
En Nienke, hoe is het met jou?
Knuffel Misia
Ik ben klaar, oftewel niet, maar ik vind het genoeg geweest. Ben best gaar....... hoe gaat het met jullie? Anoukies, meis, hoe is het nu?
LIEF je songtekst van Iggy Pop die je me stuurde in andere topic, echt zo toepasselijk dat ik een brok in mijn keel voelde!!
En Nienke, hoe is het met jou?
Knuffel Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 23 januari 2013 om 20:15
Hey misia, lief dat je t vraagt, reizende vroeg het ook op 'mijn' topic, maar ik blijf daar nog heel even weg, wil nog even iets verder laten landen. Er is veel gebeurd afgelopen weekend, maar hou het nog even voor mezelf, om dezelfde reden (gevoel uitzoeken met zo min mogelijk invloed van anderen). Anyway zonder op de details in te gaan: ik voel nu van alles, stress voert nog steeds de boventoon, maar iets dragelijker dan afgelopen weekend, verder verdriet en tegelijkertijd 'borrelt' er iets fijns. Alsof ik mijn oor tegen een dikke muur aan druk en hoor dat aan de andere kant mijn vrijheid en vrolijkheid zich al uitleven... Moet alleen nog even de deur vinden en opendoen zeg maar maar goed daar zie ik alleen wat glimpjes van, voel me nog erg gestrest met name. Maar de belofte van een beter gevoel is er. Wat een gelul hè
Dat huis van jou zuigt wel echt energie hè? Jammer. Als je huis echt als je paradijsje of je oase voelt, je veilige rustige plek, dan kun je daar zoveel aan hebben. Hoop echt dat er wat schot inkomt!! En anders dat je snel wat leuks vindt!
Die film daar ben ik reuzebenieuwd naar. Misschien iets voor de zondagmiddag. Ook alleen
Blijf hier vooral schrijven Misia! Behalve dat ik benieuwd ben hoe het met je gaat, vind ik je schrijfsels ook gewoon heel fijn en leuk en gezellig om te lezen!
Weet trouwens ook niet precies hoe het zit met die vriendenverzoekjes. Ik probeer het nog wel een keer
Reizende, jouw vraag over gevoelens in het andere topic vond ik zo goed! En Suzy's reactie ook. Het is de hele dag een beetje op de achtergrond bij me geweest. Wat is mijn gevoel? En wanneer spreekt mijn interne criticus? Iets waar ik momenteel ook heel veel mee bezig ben. Zoals nu zou ik bijna vergeten dat ik heerlijk voor een open haard zit, de warmte tegen mijn rug aan voel en dat de kat heerlijk tegen me aan ligt te slape,.... Om me dat te realiseren moet ik echt even uit mijn stressende, piekerende maalstroom stappen... En dan denk ik, oh ja best prettig zo met die kachel en zo
Dikke voor jullie
zonder op de details in te gaan: ik voel nu van alles, stress voert nog steeds de boventoon, maar iets dragelijker dan afgelopen weekend, verder verdriet en tegelijkertijd 'borrelt' er iets fijns. Alsof ik mijn oor tegen een dikke muur aan druk en hoor dat aan de andere kant mijn vrijheid en vrolijkheid zich al uitleven... Moet alleen nog even de deur vinden en opendoen zeg maar maar goed daar zie ik alleen wat glimpjes van, voel me nog erg gestrest met name. Maar de belofte van een beter gevoel is er. Wat een gelul hè Dat huis van jou zuigt wel echt energie hè? Jammer. Als je huis echt als je paradijsje of je oase voelt, je veilige rustige plek, dan kun je daar zoveel aan hebben. Hoop echt dat er wat schot inkomt!! En anders dat je snel wat leuks vindt!
Die film daar ben ik reuzebenieuwd naar. Misschien iets voor de zondagmiddag. Ook alleen
Blijf hier vooral schrijven Misia! Behalve dat ik benieuwd ben hoe het met je gaat, vind ik je schrijfsels ook gewoon heel fijn en leuk en gezellig om te lezen!
Weet trouwens ook niet precies hoe het zit met die vriendenverzoekjes. Ik probeer het nog wel een keer
Reizende, jouw vraag over gevoelens in het andere topic vond ik zo goed! En Suzy's reactie ook. Het is de hele dag een beetje op de achtergrond bij me geweest. Wat is mijn gevoel? En wanneer spreekt mijn interne criticus? Iets waar ik momenteel ook heel veel mee bezig ben. Zoals nu zou ik bijna vergeten dat ik heerlijk voor een open haard zit, de warmte tegen mijn rug aan voel en dat de kat heerlijk tegen me aan ligt te slape,.... Om me dat te realiseren moet ik echt even uit mijn stressende, piekerende maalstroom stappen... En dan denk ik, oh ja best prettig zo met die kachel en zo
Dikke voor jullie
woensdag 23 januari 2013 om 20:20
Hoihoi!
Hahah! Misia, you're right! Ik ben onbewust erg hard voor mezelf en als ik naar jouw verhaal kijk, jij ook. Goed idee om ook wat meer stil te staan bij de positieve dingen, die zijn er namelijk ook. Ik zal er direct maar een ingooien Ik heb al 3 avonden achter elkaar niets en ik vind het heerlijk. Alleen doen waar ik zin in heb. Eerder had ik de neiging om vooral vanalles te zoeken, sport, avond bij iemand eten, werken. Vlucht om niet alleen te zijn, je hoort vanalles te doen, bent immers jong. Ha! Ik heb de laatste tijd helemaal geen zin om na werkdag nog vanalles te doen dus dat doe ik dan mooi niet. Voelt goed! Lekker cocoonen in m'n huis. Kan me dus ook goed voorstellen dat als je dat mist, dat niet prettig voelt. Ook gaat m'n studie goed! Mensen zijn allemaal heel erg tevreden. Ik sta daar helemaal niet zo veel bij stil en toch, toch.. mag dat best En als laatste vanavond nog lekker even een half uurtje buiten hard gelopen. Je hebt gelijk, ik beweeg zo nu en dan. Heb me voorgenomen in ieder geval 3x per week hard te lopen. Vooral tijdens het hardlopen voel ik me een anders mens. Overdenk dingen vaak (gebeurd automatisch) waarbij gedachtens komen en ook weer gaan. Vooral dit weer vind ik heerlijk. Het is dan wel op sommige plekken sjokken met al die sneeuw, de lucht voelt schoon en ik voel me dan zo opgeruimd, fris na de tijd. Heerlijk. Ze zeggen ook (volgens mij wetenschappelijk bewezen) dat hardlopen een goed middel is tegen depressies. Achja... waar het ook goed voor mag zijn, ik vind het heerlijk! Zit zelfs weer te denken om een groepje op te zoeken maar dat weet ik nog niet. Wil ik even laten bezinken. Allerlei vastigheden heb ik op dit moment geen behoefte aan. Vind juist de vrijheid naast werk/studie heerlijk.
En jij, wat zijn jouw lichtstralen
Dat je je afvraagt of je inmiddels niet te gewent bent geraakt om alles alleen te doen? Kan je geloof ik alleen zelf antwoord op geven. Wat ik uit jouw verhaal haal is dat je nu behoefte hebt aan mensen om je heen, het leven, wat er in jouw leven en in jouw speelt, te delen met mensen. Uiteindelijk kun jij beter antwoord geven Ik denk dat het een hele menselijke behoefte is!
Boeiend wat reiziger vraagt, wat is dat gevoel dat je weet dat je ex en jij elkaar weer zullen vinden. Dat gevoel kan er zijn.
Herken het namelijk wel bij die jongen waar ik gevoelsmatig een 'knal' om mijn oren gekregen heb. Het voelde zo oprecht, zo 'man to be' (dat zeggen ze dan toch). Mijn god... En misschien nog steeds wel heb ik dat gevoel dat wij elkaar nog wel zullen vinden. Wat ik mijzelf wel afvraag, is dit niet een verborgen hoop, stiekem vast blijven houden aan hem tegen beter weten in?! En aan de andere kant, het heeft tijd nodig dat hij uit mijn systeem is maar dan ga ik zeker niet op hem wachten. A-me-nooit-niet! Het is trouwens een hele aparte situatie geweest, nooit wat geweest en toch heeft het heel veel indruk op mij gemaakt. Dat maakt het ook pijnlijk misschien. De aanloop, hoe dat verlopen is en toch... toch heeft het me diep geraakt. Ik praat er met vriendinnen weinig over aangezien het infeite weinig voorgesteld heeft (aan de buitenkant).
Hoe zit dat bij jouw?
Hahaha, moest wel lachen dat je schreef dat je zo'n geweldig leuke vent tegen gekomen was. Hahah, heerlijk hoe je dat beschreef. Ik zie dus nooit leuke mannen! Heerlijk kan een film zijn, klinkt alsof je er helemaal in op gegaan bent. Heerlijk...
Trouwens, wat bedoel je precies met verantwoordelijkheid nemen? Ik zie verantwoordelijkheid geloof ik als stil staan bij wat er in mij speelt, mijn behoeften en grenzen (waarden en normen, wat vind ik goed/prettig en wat niet) en dat uiten naar de rest van de wereld. Bij jezelf blijven. In het voorbeeld van als iemand op je tenen staat dat je echt zegt: 'auw! Dat voelt niet prettig' i.p.v. sorry. Nee, je hoeft geen sorry te zeggen voor de ander, je hoeft niet het gevoel van de ander over nemen. Kijken, wat hoort bij mij en wat bij de ander. En wat bij de ander hoort HOEF je niet over te nemen. Dat HOEFT niet! Vb. vanochtend was ik met een collega en die deed (naar mijn idee) alsof ik onwetend ben (zo voelde het) ofz, terwijl dat echt onzin is. Toen dacht ik serieus.. dat is NIET van mij! Zij mag denken wat ze wil, ik doe leer gewoon!
Heb gaat dat bij jouw?
Goede dag verder gehad, beetje leuk op werk?
Hahah, die mokken van Blond ken ik en idd het voelt voor mij ook als theeleten. Gezellig! Ben je wel eens in het winkeltje in A'dam geweest? Als je van Blond houdt is het een mooie winkel!
Ik vind trouwens via mail mailen goed idee. Ik ga even kijken of het via dit forum kan of niet...
Fijne avond!
Hahah! Misia, you're right! Ik ben onbewust erg hard voor mezelf en als ik naar jouw verhaal kijk, jij ook. Goed idee om ook wat meer stil te staan bij de positieve dingen, die zijn er namelijk ook. Ik zal er direct maar een ingooien Ik heb al 3 avonden achter elkaar niets en ik vind het heerlijk. Alleen doen waar ik zin in heb. Eerder had ik de neiging om vooral vanalles te zoeken, sport, avond bij iemand eten, werken. Vlucht om niet alleen te zijn, je hoort vanalles te doen, bent immers jong. Ha! Ik heb de laatste tijd helemaal geen zin om na werkdag nog vanalles te doen dus dat doe ik dan mooi niet. Voelt goed! Lekker cocoonen in m'n huis. Kan me dus ook goed voorstellen dat als je dat mist, dat niet prettig voelt. Ook gaat m'n studie goed! Mensen zijn allemaal heel erg tevreden. Ik sta daar helemaal niet zo veel bij stil en toch, toch.. mag dat best En als laatste vanavond nog lekker even een half uurtje buiten hard gelopen. Je hebt gelijk, ik beweeg zo nu en dan. Heb me voorgenomen in ieder geval 3x per week hard te lopen. Vooral tijdens het hardlopen voel ik me een anders mens. Overdenk dingen vaak (gebeurd automatisch) waarbij gedachtens komen en ook weer gaan. Vooral dit weer vind ik heerlijk. Het is dan wel op sommige plekken sjokken met al die sneeuw, de lucht voelt schoon en ik voel me dan zo opgeruimd, fris na de tijd. Heerlijk. Ze zeggen ook (volgens mij wetenschappelijk bewezen) dat hardlopen een goed middel is tegen depressies. Achja... waar het ook goed voor mag zijn, ik vind het heerlijk! Zit zelfs weer te denken om een groepje op te zoeken maar dat weet ik nog niet. Wil ik even laten bezinken. Allerlei vastigheden heb ik op dit moment geen behoefte aan. Vind juist de vrijheid naast werk/studie heerlijk.
En jij, wat zijn jouw lichtstralen
Dat je je afvraagt of je inmiddels niet te gewent bent geraakt om alles alleen te doen? Kan je geloof ik alleen zelf antwoord op geven. Wat ik uit jouw verhaal haal is dat je nu behoefte hebt aan mensen om je heen, het leven, wat er in jouw leven en in jouw speelt, te delen met mensen. Uiteindelijk kun jij beter antwoord geven Ik denk dat het een hele menselijke behoefte is!
Boeiend wat reiziger vraagt, wat is dat gevoel dat je weet dat je ex en jij elkaar weer zullen vinden. Dat gevoel kan er zijn.
Herken het namelijk wel bij die jongen waar ik gevoelsmatig een 'knal' om mijn oren gekregen heb. Het voelde zo oprecht, zo 'man to be' (dat zeggen ze dan toch). Mijn god... En misschien nog steeds wel heb ik dat gevoel dat wij elkaar nog wel zullen vinden. Wat ik mijzelf wel afvraag, is dit niet een verborgen hoop, stiekem vast blijven houden aan hem tegen beter weten in?! En aan de andere kant, het heeft tijd nodig dat hij uit mijn systeem is maar dan ga ik zeker niet op hem wachten. A-me-nooit-niet! Het is trouwens een hele aparte situatie geweest, nooit wat geweest en toch heeft het heel veel indruk op mij gemaakt. Dat maakt het ook pijnlijk misschien. De aanloop, hoe dat verlopen is en toch... toch heeft het me diep geraakt. Ik praat er met vriendinnen weinig over aangezien het infeite weinig voorgesteld heeft (aan de buitenkant).
Hoe zit dat bij jouw?
Hahaha, moest wel lachen dat je schreef dat je zo'n geweldig leuke vent tegen gekomen was. Hahah, heerlijk hoe je dat beschreef. Ik zie dus nooit leuke mannen! Heerlijk kan een film zijn, klinkt alsof je er helemaal in op gegaan bent. Heerlijk...
Trouwens, wat bedoel je precies met verantwoordelijkheid nemen? Ik zie verantwoordelijkheid geloof ik als stil staan bij wat er in mij speelt, mijn behoeften en grenzen (waarden en normen, wat vind ik goed/prettig en wat niet) en dat uiten naar de rest van de wereld. Bij jezelf blijven. In het voorbeeld van als iemand op je tenen staat dat je echt zegt: 'auw! Dat voelt niet prettig' i.p.v. sorry. Nee, je hoeft geen sorry te zeggen voor de ander, je hoeft niet het gevoel van de ander over nemen. Kijken, wat hoort bij mij en wat bij de ander. En wat bij de ander hoort HOEF je niet over te nemen. Dat HOEFT niet! Vb. vanochtend was ik met een collega en die deed (naar mijn idee) alsof ik onwetend ben (zo voelde het) ofz, terwijl dat echt onzin is. Toen dacht ik serieus.. dat is NIET van mij! Zij mag denken wat ze wil, ik doe leer gewoon!
Heb gaat dat bij jouw?
Goede dag verder gehad, beetje leuk op werk?
Hahah, die mokken van Blond ken ik en idd het voelt voor mij ook als theeleten. Gezellig! Ben je wel eens in het winkeltje in A'dam geweest? Als je van Blond houdt is het een mooie winkel!
Ik vind trouwens via mail mailen goed idee. Ik ga even kijken of het via dit forum kan of niet...
Fijne avond!
woensdag 23 januari 2013 om 21:33
quote:N85 schreef op 23 januari 2013 @ 20:21:
Helemaal vergeten: reizende, gezellig dat je meeschrijft, lijkt net alsof ik jouw pos niet gelezen heb. Wel dus. Hoe gaat het met jouw?
Lief! Het gaat goed met me, had alleen een klein pms-dipje, maar dat is alweer over.
Heb net deze week dit topic ontdekt en ik zal onregelmatig meeschrijven. Soms heb ik er weinig aan toe te voegen, maar af en toe zal ik mij laten zien.
Helemaal vergeten: reizende, gezellig dat je meeschrijft, lijkt net alsof ik jouw pos niet gelezen heb. Wel dus. Hoe gaat het met jouw?
Lief! Het gaat goed met me, had alleen een klein pms-dipje, maar dat is alweer over.
Heb net deze week dit topic ontdekt en ik zal onregelmatig meeschrijven. Soms heb ik er weinig aan toe te voegen, maar af en toe zal ik mij laten zien.
woensdag 23 januari 2013 om 21:41
Herken het namelijk wel bij die jongen waar ik gevoelsmatig een 'knal' om mijn oren gekregen heb. Het voelde zo oprecht, zo 'man to be' (dat zeggen ze dan toch). Mijn god... En misschien nog steeds wel heb ik dat gevoel dat wij elkaar nog wel zullen vinden. Wat ik mijzelf wel afvraag, is dit niet een verborgen hoop, stiekem vast blijven houden aan hem tegen beter weten in?
Kan het ook zijn dat het op het moment van uitmaken zo pijnlijk was, dat je je hier als het ware aan vastgehouden hebt, omdat het toen te veel pijn deed en die gedachte je troost gaf?
Toch denk ik dat houden van en het bij elkaar passen, niet per se samen hoeven te gaan. Ooit dacht ik dit wel, zo van: zo diep als ik deze liefde voel, dit moet gewoon goed zijn, dus we moeten wel bij elkaar passen. Liefde is ook iets 'diepers', is een ander niveau voor mijn gevoel dan de karaktereigenschappen die maken of je wel of niet bij elkaar past. Ik weet niet of jullie dit ook zo voelen?
Kan het ook zijn dat het op het moment van uitmaken zo pijnlijk was, dat je je hier als het ware aan vastgehouden hebt, omdat het toen te veel pijn deed en die gedachte je troost gaf?
Toch denk ik dat houden van en het bij elkaar passen, niet per se samen hoeven te gaan. Ooit dacht ik dit wel, zo van: zo diep als ik deze liefde voel, dit moet gewoon goed zijn, dus we moeten wel bij elkaar passen. Liefde is ook iets 'diepers', is een ander niveau voor mijn gevoel dan de karaktereigenschappen die maken of je wel of niet bij elkaar past. Ik weet niet of jullie dit ook zo voelen?
woensdag 23 januari 2013 om 22:23
@Misia: quote:
"Als een ander lullig tegen me doet, nalatig of ongeinteresseerd is, dan ligt dat OOK aan mij. Dan is het aan mij om diegene te vergeven. Maar waarom?"
Vergeving is iets anders dan sorry zeggen, als jij niks verkeerds gedaan hebt. Het is ook niet ipv boosheid. Dat mag en moet er ook uit, is een fase eerder. Boos zijn, verdrietig over zijn.
Maar vergeving is een daad voor jezelf. Dat doe je in je gevoel en in jouw gedachten, dat hoef je niet eens uit te spreken naar diegene. Die hoeft dat niet eens te weten om te kunnen vergeven. Vergeven heeft met loslaten te maken, met "het is goed zo". Het geeft jezelf een bepaalde rust ergens mee..
En het moment dat jij er rust en vrede mee hebt, in je hart, verlost dat de ander van zijn schuldgevoelens, zelfs als diegene dat dus niet weet.
Het is opruimen, dat hele vergeven. Zodat je jezelf niet verbitterd laat worden, zodat die woede niet in jou voortwoekert, of het verongelijkte. Het dicht het gat in je hart, het zorgt voor afsluiting voor jezelf, vormt een litteken, nieuwe huid, heling.
Maar die boosheid mag er ook wezen, mag er ook uit (liefst naar diegene zelf, maar dat kan soms nu eenmaal niet, dan is het moeilijker afsluiten, namelijk in onbegrip, in blijven afvragen, soort open einde).
Ik proef dat ook bij jou, N85. Ik heb ook eens zoiets meegemaakt, duurde 2 maanden (na eerst een jaar om elkaar heen draaien) en heb ik een jaar of 2 over gedaan om af te sluiten. Want ik stond zo enorm open voor diegene, ik was heel puur en kwetsbaar, maar voor iemand die dat niet is, kan dat een bepaalde druk geven, dat ie dat ook moet voelen of beantwoorden, snap je?
En als je dat niet goed kan afsluiten met diegene (in mijn geval ook niet, dikke muren waar je niet doorheen kwam, gedwongen afstand moeten nemen), dan duurt het gewoon veel langer, als het zo'n indruk heeft gemaakt. Analyseren tot je een ons weegt, maar ook veel onmacht, als de ander zich afsluit en je je niet kan of mag uiten.
Misschien is 'ons' manco wel dat we niet boos genoeg worden, te snel begrip hebben, het niet (kunnen) neerleggen bij de enige bij wie het louterend zou werken: diegene zelf.
Dus moet je het dan uit onmacht op andere manieren uiten, of tegen anderen vertellen, maar dat is niet hetzelfde!
Boosheid uiten zorgt ervoor, dat je voor jezelf bent opgekomen. Dat je die lading kwijt bent. Zonder dat wordt het lastiger overgaan naar de volgende fase: erom treuren. Toch is het dan zaak om niet te verbitteren, of je geloof in anderen kwijt te raken. Uiteindelijk is het terug vinden van vertrouwen, of dat nu in jezelf of in andere mensen is, het doel.
Vergeving maakt jezelf vrij, je hart vrij. Dat is waarom vergeven er is en nergens anders om!
Dan kan je zelf onbelast en onbezwaard verder (letterlijk en figuurlijk).. lichter, die bagage afgeworpen als het ware..
Niet alleen wrok, maar ook spijt en valse hoop houden je gevangen bij diegene. Je kan dan niet verder.
Bij Misia is het ook nog eens dat het masker van het begin (wat later gevallen is bij die ex) jij denkt dat je van diegene houdt, ergens hoop zal houden dat dat de ware ex zal blijken en terugkeert. Het is niet zo, dat was juist de onechte ex, degene die zich zo een tijdlang kan voordoen, zijn beste zelf lijkt voor te spiegelen, zoals alle anderen in verliefdheid doen. Maar dit is een "gewenste zelf" voorspiegelen en laten zien naar buiten. Wat iemand niet volhoudt op de langere termijn.
Dat is degene van wie je dacht te zijn gaan houden, die je op handen droeg, het leek perfect, te mooi om waar te zijn, en dat was het dan ook. Dit beeld, waar je verliefd op werd, wat prachtig was, dat zie je niet meer terug en dat is wat geliefden van zo iemand niet begrijpen en niet willen zien: dat dit een masker was, je later hebt kennisgemaakt met de ware ex. De hoop blijft dat die van het begin weer terugkeert, dat die persoon ook mogelijk is, want met eigen ogen gezien. Dat maakt het zo moeilijk te geloven, dat dit niet de ware ex was, maar de duistere kant die je later leert kennen. Ergens blijf je geloven dat die mooie persoon zijn ware ik is, diep van binnen en de duistere kant juist niet zijn ware persoonlijkheid.
Dan ga je je afvragen of jij de oorzaak bent, dat die "mooie kant" weg is, en dat beaamt hij dan. Dus houd je hoop dat onder andere omstandigheden die mooie kant terugkeert. Het Is ook bijna niet te begrijpen, of zelfs helemaal niet, dat je iemand zo in uitersten meemaakt..
En ook iets wat moeilijk te delen is met anderen, die het ook niet snappen, alleen constateren en (ver)oordelen.
Je wil dat mooie koesteren in je hart, en dat mag ook!! Alles wat er wel was, dat mag je bewaren. Maar denk niet dat ooit alleen de mooie kant overleeft en zal zegevieren.. die andere schaduwkant hoort net zo bij hem, helaas, of meer zelfs. Het is niet anders. Hopen mag altijd, maar geloven pas obv signalen en "bewijzen".. maar vertrouwen zal niet meer gaan, vrees ik..
"Als een ander lullig tegen me doet, nalatig of ongeinteresseerd is, dan ligt dat OOK aan mij. Dan is het aan mij om diegene te vergeven. Maar waarom?"
Vergeving is iets anders dan sorry zeggen, als jij niks verkeerds gedaan hebt. Het is ook niet ipv boosheid. Dat mag en moet er ook uit, is een fase eerder. Boos zijn, verdrietig over zijn.
Maar vergeving is een daad voor jezelf. Dat doe je in je gevoel en in jouw gedachten, dat hoef je niet eens uit te spreken naar diegene. Die hoeft dat niet eens te weten om te kunnen vergeven. Vergeven heeft met loslaten te maken, met "het is goed zo". Het geeft jezelf een bepaalde rust ergens mee..
En het moment dat jij er rust en vrede mee hebt, in je hart, verlost dat de ander van zijn schuldgevoelens, zelfs als diegene dat dus niet weet.
Het is opruimen, dat hele vergeven. Zodat je jezelf niet verbitterd laat worden, zodat die woede niet in jou voortwoekert, of het verongelijkte. Het dicht het gat in je hart, het zorgt voor afsluiting voor jezelf, vormt een litteken, nieuwe huid, heling.
Maar die boosheid mag er ook wezen, mag er ook uit (liefst naar diegene zelf, maar dat kan soms nu eenmaal niet, dan is het moeilijker afsluiten, namelijk in onbegrip, in blijven afvragen, soort open einde).
Ik proef dat ook bij jou, N85. Ik heb ook eens zoiets meegemaakt, duurde 2 maanden (na eerst een jaar om elkaar heen draaien) en heb ik een jaar of 2 over gedaan om af te sluiten. Want ik stond zo enorm open voor diegene, ik was heel puur en kwetsbaar, maar voor iemand die dat niet is, kan dat een bepaalde druk geven, dat ie dat ook moet voelen of beantwoorden, snap je?
En als je dat niet goed kan afsluiten met diegene (in mijn geval ook niet, dikke muren waar je niet doorheen kwam, gedwongen afstand moeten nemen), dan duurt het gewoon veel langer, als het zo'n indruk heeft gemaakt. Analyseren tot je een ons weegt, maar ook veel onmacht, als de ander zich afsluit en je je niet kan of mag uiten.
Misschien is 'ons' manco wel dat we niet boos genoeg worden, te snel begrip hebben, het niet (kunnen) neerleggen bij de enige bij wie het louterend zou werken: diegene zelf.
Dus moet je het dan uit onmacht op andere manieren uiten, of tegen anderen vertellen, maar dat is niet hetzelfde!
Boosheid uiten zorgt ervoor, dat je voor jezelf bent opgekomen. Dat je die lading kwijt bent. Zonder dat wordt het lastiger overgaan naar de volgende fase: erom treuren. Toch is het dan zaak om niet te verbitteren, of je geloof in anderen kwijt te raken. Uiteindelijk is het terug vinden van vertrouwen, of dat nu in jezelf of in andere mensen is, het doel.
Vergeving maakt jezelf vrij, je hart vrij. Dat is waarom vergeven er is en nergens anders om!
Dan kan je zelf onbelast en onbezwaard verder (letterlijk en figuurlijk).. lichter, die bagage afgeworpen als het ware..
Niet alleen wrok, maar ook spijt en valse hoop houden je gevangen bij diegene. Je kan dan niet verder.
Bij Misia is het ook nog eens dat het masker van het begin (wat later gevallen is bij die ex) jij denkt dat je van diegene houdt, ergens hoop zal houden dat dat de ware ex zal blijken en terugkeert. Het is niet zo, dat was juist de onechte ex, degene die zich zo een tijdlang kan voordoen, zijn beste zelf lijkt voor te spiegelen, zoals alle anderen in verliefdheid doen. Maar dit is een "gewenste zelf" voorspiegelen en laten zien naar buiten. Wat iemand niet volhoudt op de langere termijn.
Dat is degene van wie je dacht te zijn gaan houden, die je op handen droeg, het leek perfect, te mooi om waar te zijn, en dat was het dan ook. Dit beeld, waar je verliefd op werd, wat prachtig was, dat zie je niet meer terug en dat is wat geliefden van zo iemand niet begrijpen en niet willen zien: dat dit een masker was, je later hebt kennisgemaakt met de ware ex. De hoop blijft dat die van het begin weer terugkeert, dat die persoon ook mogelijk is, want met eigen ogen gezien. Dat maakt het zo moeilijk te geloven, dat dit niet de ware ex was, maar de duistere kant die je later leert kennen. Ergens blijf je geloven dat die mooie persoon zijn ware ik is, diep van binnen en de duistere kant juist niet zijn ware persoonlijkheid.
Dan ga je je afvragen of jij de oorzaak bent, dat die "mooie kant" weg is, en dat beaamt hij dan. Dus houd je hoop dat onder andere omstandigheden die mooie kant terugkeert. Het Is ook bijna niet te begrijpen, of zelfs helemaal niet, dat je iemand zo in uitersten meemaakt..
En ook iets wat moeilijk te delen is met anderen, die het ook niet snappen, alleen constateren en (ver)oordelen.
Je wil dat mooie koesteren in je hart, en dat mag ook!! Alles wat er wel was, dat mag je bewaren. Maar denk niet dat ooit alleen de mooie kant overleeft en zal zegevieren.. die andere schaduwkant hoort net zo bij hem, helaas, of meer zelfs. Het is niet anders. Hopen mag altijd, maar geloven pas obv signalen en "bewijzen".. maar vertrouwen zal niet meer gaan, vrees ik..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 23 januari 2013 om 23:25
Lieve meiden,
dank jullie wel voor jullie openheid en bespiegelingen, ik blijf het enorm bijzonder vinden. Ben vanavond niet zo diepgravend, haha . Ben nog wel met die fim bezig, en wat daaruit spreekt. Als je hem gaat bekijken, Anoukies, ben ik wel benieuwd wat jij ervan vindt, en anderen hier.
Mij is die ontroering van toen ik hem zag nog zo fris in mijn geest, dat ik even niet iets kan bedenken dat niet goed zit. Of goed is.
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Dit zijn allemaal een soort van vragen, die ik in mezelf stel? Ik denk ook dat dat die vraag was of ik het te zeer gewend ben dingen alleen te doen, een soort constatering voor mezelf. Ik denk inderdaad dat ik het teveel gewend was. Een soort teruggetrokken gevoel, en uit nood geboren.
Ja, nu is dat anders, ik wil samen en weet ook beter hoe.
Ga nu gauw slapen, welterusten allemaal!! Ben heeeeel moe...en morgenavond een etentje met die goede vriend en zijn werk. Bijzonder dat hij me meevroeg, en gelukkig weet iedereen dat ik geen aanhang ben, kan nu even niet van die vragen gebruiken, en bovendien is dat dus ook echt niet wat ik wil uitstralen. Hij is "gewoon" een vriend (de fijnste die ik me kan wensen).
Liefs!!
dank jullie wel voor jullie openheid en bespiegelingen, ik blijf het enorm bijzonder vinden. Ben vanavond niet zo diepgravend, haha . Ben nog wel met die fim bezig, en wat daaruit spreekt. Als je hem gaat bekijken, Anoukies, ben ik wel benieuwd wat jij ervan vindt, en anderen hier.
Mij is die ontroering van toen ik hem zag nog zo fris in mijn geest, dat ik even niet iets kan bedenken dat niet goed zit. Of goed is.
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Dit zijn allemaal een soort van vragen, die ik in mezelf stel? Ik denk ook dat dat die vraag was of ik het te zeer gewend ben dingen alleen te doen, een soort constatering voor mezelf. Ik denk inderdaad dat ik het teveel gewend was. Een soort teruggetrokken gevoel, en uit nood geboren.
Ja, nu is dat anders, ik wil samen en weet ook beter hoe.
Ga nu gauw slapen, welterusten allemaal!! Ben heeeeel moe...en morgenavond een etentje met die goede vriend en zijn werk. Bijzonder dat hij me meevroeg, en gelukkig weet iedereen dat ik geen aanhang ben, kan nu even niet van die vragen gebruiken, en bovendien is dat dus ook echt niet wat ik wil uitstralen. Hij is "gewoon" een vriend (de fijnste die ik me kan wensen).
Liefs!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 23 januari 2013 om 23:45
Oh, nog even aan jou Anoukies: snap precies wat je bedoelt, en weet je mij zul je niets horen vragen, want ik weet hoe het voelt. Dat je dingen nu voor jezelf laat bezinken, en dat is misschien niet eens het goed woord. Maar wilde even laten weten dat ik je precies begrijp.
En laat het maar: golven, betijen, be-watjeookmaarwilermee. Je doet het goed, meis!!!
Dikke knuffel, Misia
En laat het maar: golven, betijen, be-watjeookmaarwilermee. Je doet het goed, meis!!!
Dikke knuffel, Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 24 januari 2013 om 08:21
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Goed dat je voet bij stuk hebt gehouden Misia! Dit familielid probeerde dus behoorlijk over je grenzen te gaan en dat is hem/haar niet gelukt. Dus heel goed van je!
Het voelt heel vervelend voor je, maar hoe had jij je gevoeld als je deze persoon wel die info zou hebben gegeven? Dan had je je ook rot gevoeld! En daarom denk ik dat je dit 'rotte' gevoel 'beter' voelt dan het 'rotte' gevoel als je wel de info had gegeven.
En ja, dit gevoel kan heel goed voortkomen uit dat je gewend bent om te pleasen. Voelt het nu, na een nacht slapen, alweer wat beter voor je?
Wat ik zelf wel eens doe: proberen in die (negatieve) situatie iets positiefs te gaan zien, en tot mijn verbazing lukt dat eigenlijk altijd. Is het een ideetje voor jou?
Voorbeeldje: Mijn baas maakt een lullige opmerking tegen mij, die ook niet klopt. Voel me dan even behoorlijk ellendig, gedachten razen door mij heen, slaan helemaal op hol.
Dan ga ik mij vragen stellen als: wat kan ik hiervan leren, zit er toch iets positiefs in deze situatie?
Als ik iets positiefs probeer te bedenken is het: Ik kan van deze situatie leren om niet meteen in de stress te schieten als iemand onaardige opmerkingen maakt.
Of: dmv deze situaties kan ik mijn assertiviteit leren gebruiken. Ik kan leren om in mijn kracht te blijven staan, etc.
Of: goed van mij dat ik niet in de verdediging ben geschoten (wat ik eerder wel deed) en rustig ben gebleven.
En op de een of andere manier voel ik mij hierna toch alweer wat beter.
Goed dat je voet bij stuk hebt gehouden Misia! Dit familielid probeerde dus behoorlijk over je grenzen te gaan en dat is hem/haar niet gelukt. Dus heel goed van je!
Het voelt heel vervelend voor je, maar hoe had jij je gevoeld als je deze persoon wel die info zou hebben gegeven? Dan had je je ook rot gevoeld! En daarom denk ik dat je dit 'rotte' gevoel 'beter' voelt dan het 'rotte' gevoel als je wel de info had gegeven.
En ja, dit gevoel kan heel goed voortkomen uit dat je gewend bent om te pleasen. Voelt het nu, na een nacht slapen, alweer wat beter voor je?
Wat ik zelf wel eens doe: proberen in die (negatieve) situatie iets positiefs te gaan zien, en tot mijn verbazing lukt dat eigenlijk altijd. Is het een ideetje voor jou?
Voorbeeldje: Mijn baas maakt een lullige opmerking tegen mij, die ook niet klopt. Voel me dan even behoorlijk ellendig, gedachten razen door mij heen, slaan helemaal op hol.
Dan ga ik mij vragen stellen als: wat kan ik hiervan leren, zit er toch iets positiefs in deze situatie?
Als ik iets positiefs probeer te bedenken is het: Ik kan van deze situatie leren om niet meteen in de stress te schieten als iemand onaardige opmerkingen maakt.
Of: dmv deze situaties kan ik mijn assertiviteit leren gebruiken. Ik kan leren om in mijn kracht te blijven staan, etc.
Of: goed van mij dat ik niet in de verdediging ben geschoten (wat ik eerder wel deed) en rustig ben gebleven.
En op de een of andere manier voel ik mij hierna toch alweer wat beter.
donderdag 24 januari 2013 om 10:34
Hallo Misia (en anderen hier),
Je had me al een aantal keer op dit topic gewezen, maar ik had/heb niet de energie om alles door te lezen wat jullie geschreven hebben, al heb ik de grote lijn geloof ik wel.
En ik voel me ook een beetje bezwaard om dan hier ineens met mijn eigen verhaal tussendoor te komen, snap je? Dat heeft me dus even weerhouden om te reageren tot nu toe. Maar ik wilde je wel laten weten dat ik het erg waardeer dat je aan me hebt gedacht. Misschien dat ik later inderdaad 'mee' kom schrijven hier, want ik herken inderdaad wel een heleboel.
Liefs, Valesca
Je had me al een aantal keer op dit topic gewezen, maar ik had/heb niet de energie om alles door te lezen wat jullie geschreven hebben, al heb ik de grote lijn geloof ik wel.
En ik voel me ook een beetje bezwaard om dan hier ineens met mijn eigen verhaal tussendoor te komen, snap je? Dat heeft me dus even weerhouden om te reageren tot nu toe. Maar ik wilde je wel laten weten dat ik het erg waardeer dat je aan me hebt gedacht. Misschien dat ik later inderdaad 'mee' kom schrijven hier, want ik herken inderdaad wel een heleboel.
Liefs, Valesca
zondag 27 januari 2013 om 04:47
quote:reizende schreef op 24 januari 2013 @ 08:21:
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Goed dat je voet bij stuk hebt gehouden Misia! Dit familielid probeerde dus behoorlijk over je grenzen te gaan en dat is hem/haar niet gelukt. Dus heel goed van je!
Het voelt heel vervelend voor je, maar hoe had jij je gevoeld als je deze persoon wel die info zou hebben gegeven? Dan had je je ook rot gevoeld! En daarom denk ik dat je dit 'rotte' gevoel 'beter' voelt dan het 'rotte' gevoel als je wel de info had gegeven.
En ja, dit gevoel kan heel goed voortkomen uit dat je gewend bent om te pleasen. Voelt het nu, na een nacht slapen, alweer wat beter voor je?
Wat ik zelf wel eens doe: proberen in die (negatieve) situatie iets positiefs te gaan zien, en tot mijn verbazing lukt dat eigenlijk altijd. Is het een ideetje voor jou?
Voorbeeldje: Mijn baas maakt een lullige opmerking tegen mij, die ook niet klopt. Voel me dan even behoorlijk ellendig, gedachten razen door mij heen, slaan helemaal op hol.
Dan ga ik mij vragen stellen als: wat kan ik hiervan leren, zit er toch iets positiefs in deze situatie?
Als ik iets positiefs probeer te bedenken is het: Ik kan van deze situatie leren om niet meteen in de stress te schieten als iemand onaardige opmerkingen maakt.
Of: dmv deze situaties kan ik mijn assertiviteit leren gebruiken. Ik kan leren om in mijn kracht te blijven staan, etc.
Of: goed van mij dat ik niet in de verdediging ben geschoten (wat ik eerder wel deed) en rustig ben gebleven.
En op de een of andere manier voel ik mij hierna toch alweer wat beter.
Dit vind ik echt een post waar je iets aan hebt!
Misia ik sluit me ff als (eerdere) meelezer hierbij aan. Als je straks een stuk verder bent, zie je dat je op dit punt gegroeit bent. Nu is het heel onwennig omdat je gewend bent te 'pleasen' Je bent goed bezig !!
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Goed dat je voet bij stuk hebt gehouden Misia! Dit familielid probeerde dus behoorlijk over je grenzen te gaan en dat is hem/haar niet gelukt. Dus heel goed van je!
Het voelt heel vervelend voor je, maar hoe had jij je gevoeld als je deze persoon wel die info zou hebben gegeven? Dan had je je ook rot gevoeld! En daarom denk ik dat je dit 'rotte' gevoel 'beter' voelt dan het 'rotte' gevoel als je wel de info had gegeven.
En ja, dit gevoel kan heel goed voortkomen uit dat je gewend bent om te pleasen. Voelt het nu, na een nacht slapen, alweer wat beter voor je?
Wat ik zelf wel eens doe: proberen in die (negatieve) situatie iets positiefs te gaan zien, en tot mijn verbazing lukt dat eigenlijk altijd. Is het een ideetje voor jou?
Voorbeeldje: Mijn baas maakt een lullige opmerking tegen mij, die ook niet klopt. Voel me dan even behoorlijk ellendig, gedachten razen door mij heen, slaan helemaal op hol.
Dan ga ik mij vragen stellen als: wat kan ik hiervan leren, zit er toch iets positiefs in deze situatie?
Als ik iets positiefs probeer te bedenken is het: Ik kan van deze situatie leren om niet meteen in de stress te schieten als iemand onaardige opmerkingen maakt.
Of: dmv deze situaties kan ik mijn assertiviteit leren gebruiken. Ik kan leren om in mijn kracht te blijven staan, etc.
Of: goed van mij dat ik niet in de verdediging ben geschoten (wat ik eerder wel deed) en rustig ben gebleven.
En op de een of andere manier voel ik mij hierna toch alweer wat beter.
Dit vind ik echt een post waar je iets aan hebt!
Misia ik sluit me ff als (eerdere) meelezer hierbij aan. Als je straks een stuk verder bent, zie je dat je op dit punt gegroeit bent. Nu is het heel onwennig omdat je gewend bent te 'pleasen' Je bent goed bezig !!
zondag 27 januari 2013 om 17:33
[quote]misia schreef op 23 januari 2013 @ 23:25:
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Hee, wat vervelend dat je er een vervelend gevoel aan overhoudt WEL goed van je dat je voet bij stuk gehouden hebt zoals reizende al zei! Top! Je hoeft niet te pleasen.. Denk aan je eigen behoeften, jij mag je mening hebben en die mag je rustig uiten. Hoe is het gesprek verlopen en heb je aangegeven hoe jij in de situatie staat (om miscommunicatie te voorkomen?) Een andere houding aannemen dan je gewend (gewoonte) bent voelt in eerste instantie vreemd, heel logisch... Hoe gaat het nu met je?
Dit zijn allemaal een soort van vragen, die ik in mezelf stel? Ik denk ook dat dat die vraag was of ik het te zeer gewend ben dingen alleen te doen, een soort constatering voor mezelf. Ik denk inderdaad dat ik het teveel gewend was. Een soort teruggetrokken gevoel, en uit nood geboren.
Ja, nu is dat anders, ik wil samen en weet ook beter hoe.
Als je jezelf vragen stelt en eerlijk antwoord durft te geven... en daar aan vasthouden blijf je bij jezelf, je eigen behoeften zonder daardoor mensen voor het hoofd te stoten.
Ga nu gauw slapen, welterusten allemaal!! Ben heeeeel moe...en morgenavond een etentje met die goede vriend en zijn werk. Bijzonder dat hij me meevroeg, en gelukkig weet iedereen dat ik geen aanhang ben, kan nu even niet van die vragen gebruiken, en bovendien is dat dus ook echt niet wat ik wil uitstralen. Hij is "gewoon" een vriend (de fijnste die ik me kan wensen).
Hoe was het??? Gezellig gehad?
Hahah, het liedje van Rihanna komt net voorbij 'Shine bright like a diamond'. Het mag!
Hoe gaat het met de rest hier?
Hier gaat het goed! Veel werken, leuk! Ik merk gewoon dat hier me zo helpt!
Moet er weer vandoor, volgende keer uitgebreider.
Fijne zondagavond! xxx
Had net een heftig gesprek met een familielid. Diegene wilde iets van me weten en ik kon daar niet op antwoorden, omdat het me allemaal teveel wordt, dat werd nog een heel gesteggel. Om voet bij stuk te houden, dat ik daar nu niet op in kon gaan! Maar ik heb het gedaan, maar voel me nu wel rot. Zijn dit de naweeën van dat geplease?? Of doe ik het echt niet goed zo? Diegene had namelijk het gevoel dat ik er geen zin meer in had, wat ook niet zo is. Dus die voelde zich daar echt rot onder, en het WAS ook een beetje een domper op de feestvreugde, mijn onenthousiasme. Maar ik kon er even geen ruimte voor maken ofzo.... kortom, voel me schuldig en rot :SMaarja, ik kan ook niet bepalen wat een ander hoort, ik heb er in ieder geval nog wel zin in, en als diegene dat niet zo ervaart, nou ja, in hoeverre ga ik dat recht breien?
Hee, wat vervelend dat je er een vervelend gevoel aan overhoudt WEL goed van je dat je voet bij stuk gehouden hebt zoals reizende al zei! Top! Je hoeft niet te pleasen.. Denk aan je eigen behoeften, jij mag je mening hebben en die mag je rustig uiten. Hoe is het gesprek verlopen en heb je aangegeven hoe jij in de situatie staat (om miscommunicatie te voorkomen?) Een andere houding aannemen dan je gewend (gewoonte) bent voelt in eerste instantie vreemd, heel logisch... Hoe gaat het nu met je?
Dit zijn allemaal een soort van vragen, die ik in mezelf stel? Ik denk ook dat dat die vraag was of ik het te zeer gewend ben dingen alleen te doen, een soort constatering voor mezelf. Ik denk inderdaad dat ik het teveel gewend was. Een soort teruggetrokken gevoel, en uit nood geboren.
Ja, nu is dat anders, ik wil samen en weet ook beter hoe.
Als je jezelf vragen stelt en eerlijk antwoord durft te geven...
en daar aan vasthouden blijf je bij jezelf, je eigen behoeften zonder daardoor mensen voor het hoofd te stoten. Ga nu gauw slapen, welterusten allemaal!! Ben heeeeel moe...en morgenavond een etentje met die goede vriend en zijn werk. Bijzonder dat hij me meevroeg, en gelukkig weet iedereen dat ik geen aanhang ben, kan nu even niet van die vragen gebruiken, en bovendien is dat dus ook echt niet wat ik wil uitstralen. Hij is "gewoon" een vriend (de fijnste die ik me kan wensen).
Hoe was het??? Gezellig gehad?
Hahah, het liedje van Rihanna komt net voorbij 'Shine bright like a diamond'. Het mag!
Hoe gaat het met de rest hier?
Hier gaat het goed! Veel werken, leuk! Ik merk gewoon dat hier me zo helpt!
Moet er weer vandoor, volgende keer uitgebreider.
Fijne zondagavond! xxx
zondag 27 januari 2013 om 17:42
@Misia: ben een boek aan het lezen wat me diep raakt. Ik kon al heel dicht bij mijn eigen kern komen (kwestie van tijd voor nemen, rust opzoeken speciaal daarvoor, naar binnen keren), maar bij dit boek (de methode) gebeurde dat spontaan (in bad weer eens, dan ontspan en lees ik, laat ik eea van me afglijden).
Ik denk dat die methode of boek wat voor jou zou zijn. Om een laag dieper te komen, waarom dit verlaten zich voordoet (met zus, bepaalde vriendinnen en vriendschappen). Je probeert te begrijpen, met je verstand, maar daar vind je de antwoorden niet. Er zit vermoedelijk iets onder deze diepe laag waar je je nu bevindt. En ik denk niet dat nieuwe vriendschappen dat echt zouden oplossen (maar wel heel welkom zijn natuurlijk!!).
De "heling" vindt volgens mij niet plaats op denkgebied (begrijpen, analyseren, afvragen, bespiegelen, zelfreflectie, antwoorden zoeken of krijgen van die mensen of van anderen, begrip/ troost van buitenaf of wat dan ook)..
Het zit veel dieper, dus van buitenaf zou alleen een pleister op de wonde zijn, nooit echt kunnen goedmaken wat daar al beschadigd, verlaten, eenzaam is.
Wat daaronder ligt en daaronder, en daar nog onder daar zijn we vaak bang voor, boezemt veel angst in (dat het alsmaar zwaarder en donkerder en onbekender wordt) maar in werkelijkheid (been there, al vaker) houdt het niet op bij "leeg of zwart gat".. Het is een soort afdalen in jezelf, richting die kern of ziel. En dat is dus niet dat donkere, eenzame, beangstigende. Eenmaal daardoorheen komt je op een mooie en vredige en stralende plek in jezelf uit. Veel mensen durven niet, denken dat ze een donkere kern vinden, of leeg, maar dat is dus niet zo!!
Ik weet dit, want zelf ondervonden dus. Dieper en dieper haalt je uit de "laag" waar jij bent aangekomen, die eenzame laag zeg maar. Je bent al heel ver op weg juist dus!
En die stap, dat je denkt dat je niet dieper kan, of dat je denkt dat dit "afglijden" is, de diepte in, is in werkelijkheid juist "verder" in de zin van vooruitgang, ook al zie je dat zelf niet zo.
Die methode kan je googlen, kan bijv in Amstelveen, meen ik. Is 1 sessie vaak maar, of een paar. Ze noemen het ook "de helende reis". ALs je het aandurft, om echt op zielsniveau te durven helen van diep ingrijpende emoties en gebeurtenissen, is dit echt een aanrader denk ik!
in feite probeert elke therapeut zijn client naar de kernen te krijgen, naar de diepte in jezelf, of in jezelf verdiepen. Meer om patronen te ontdekken, inzichten. Maar dit is iets anders, dit is dieper, op een ander niveau. Echt je ziel bevrijden van bepaalde zeer invloedrijke ervaringen, zonder eindeloze (praat)sessies, analyseren, inzichten. en hopelijk dan op gevoelsniveau uitkomen, voelen, voelen en nog eens doorvoelen en (daardoor) (hopelijk) uiteindelijk kunnen loslaten.
Ik zei ergens op een topic (of hierboven, weet niet meer waar) al dat dat vaak heel omslachtig is en er manieren zijn om veel directer tot de kern te komen. Tot een "weten" op een veel dieper niveau (gepaard met begrijpen, waarom, wat, hoe, van jezelf en die anderen).
Ik denk dat alsmaar blijven denken en afvragen enzo niet het soort aandacht is waar je verder mee komt om je weer fijner te gaan voelen. Omdat je die antwoorden niet krijgt, blijf je zo in die pijn en onbegrip zitten en blijf je op die pijnlaag vastzitten.
Tis heel goed dat je dat zelf onderzoekt en niet jezelf alsmaar van af wil leiden, maar het lijkt ook te stokken, dat proces.
Ik zit soms ook weer ergens vast in een bepaalde "laag" en moet ik ook opnieuw (voor die nieuwe issue) de diepte in en soms doe ik dat niet, maar dan blijf je zo gevangen in de laag waar.. ik weet dat het (zo) werkt.. tis het proberen waard!
Ik denk dat die methode of boek wat voor jou zou zijn. Om een laag dieper te komen, waarom dit verlaten zich voordoet (met zus, bepaalde vriendinnen en vriendschappen). Je probeert te begrijpen, met je verstand, maar daar vind je de antwoorden niet. Er zit vermoedelijk iets onder deze diepe laag waar je je nu bevindt. En ik denk niet dat nieuwe vriendschappen dat echt zouden oplossen (maar wel heel welkom zijn natuurlijk!!).
De "heling" vindt volgens mij niet plaats op denkgebied (begrijpen, analyseren, afvragen, bespiegelen, zelfreflectie, antwoorden zoeken of krijgen van die mensen of van anderen, begrip/ troost van buitenaf of wat dan ook)..
Het zit veel dieper, dus van buitenaf zou alleen een pleister op de wonde zijn, nooit echt kunnen goedmaken wat daar al beschadigd, verlaten, eenzaam is.
Wat daaronder ligt en daaronder, en daar nog onder daar zijn we vaak bang voor, boezemt veel angst in (dat het alsmaar zwaarder en donkerder en onbekender wordt) maar in werkelijkheid (been there, al vaker) houdt het niet op bij "leeg of zwart gat".. Het is een soort afdalen in jezelf, richting die kern of ziel. En dat is dus niet dat donkere, eenzame, beangstigende. Eenmaal daardoorheen komt je op een mooie en vredige en stralende plek in jezelf uit. Veel mensen durven niet, denken dat ze een donkere kern vinden, of leeg, maar dat is dus niet zo!!
Ik weet dit, want zelf ondervonden dus. Dieper en dieper haalt je uit de "laag" waar jij bent aangekomen, die eenzame laag zeg maar. Je bent al heel ver op weg juist dus!
En die stap, dat je denkt dat je niet dieper kan, of dat je denkt dat dit "afglijden" is, de diepte in, is in werkelijkheid juist "verder" in de zin van vooruitgang, ook al zie je dat zelf niet zo.
Die methode kan je googlen, kan bijv in Amstelveen, meen ik. Is 1 sessie vaak maar, of een paar. Ze noemen het ook "de helende reis". ALs je het aandurft, om echt op zielsniveau te durven helen van diep ingrijpende emoties en gebeurtenissen, is dit echt een aanrader denk ik!
in feite probeert elke therapeut zijn client naar de kernen te krijgen, naar de diepte in jezelf, of in jezelf verdiepen. Meer om patronen te ontdekken, inzichten. Maar dit is iets anders, dit is dieper, op een ander niveau. Echt je ziel bevrijden van bepaalde zeer invloedrijke ervaringen, zonder eindeloze (praat)sessies, analyseren, inzichten. en hopelijk dan op gevoelsniveau uitkomen, voelen, voelen en nog eens doorvoelen en (daardoor) (hopelijk) uiteindelijk kunnen loslaten.
Ik zei ergens op een topic (of hierboven, weet niet meer waar) al dat dat vaak heel omslachtig is en er manieren zijn om veel directer tot de kern te komen. Tot een "weten" op een veel dieper niveau (gepaard met begrijpen, waarom, wat, hoe, van jezelf en die anderen).
Ik denk dat alsmaar blijven denken en afvragen enzo niet het soort aandacht is waar je verder mee komt om je weer fijner te gaan voelen. Omdat je die antwoorden niet krijgt, blijf je zo in die pijn en onbegrip zitten en blijf je op die pijnlaag vastzitten.
Tis heel goed dat je dat zelf onderzoekt en niet jezelf alsmaar van af wil leiden, maar het lijkt ook te stokken, dat proces.
Ik zit soms ook weer ergens vast in een bepaalde "laag" en moet ik ook opnieuw (voor die nieuwe issue) de diepte in en soms doe ik dat niet, maar dan blijf je zo gevangen in de laag waar.. ik weet dat het (zo) werkt.. tis het proberen waard!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..