Psyche
alle pijlers
afsluiten voor de 'echte wereld'
zaterdag 2 februari 2013 om 14:36
Ik merk dat ik mezelf afsluit voor de grote boze wereld. Ik ben een volwassen vrouw maar het liefst zou ik nog dat kleine onbezorgde meisje van vroeger zijn. Zonder zorgen en verantwoordelijkheden.
Op zich gaat het met mij, mijn partner en mijn familie goed. Iedereen is (nog) gezond, we hebben een fijn huis, allebei (nog) een baan en kunnen fijn leven. Maar ik zie zoveel ellende om me heen, in de vorm van ziekte, oorlog, financiele problemen, dichtbij en ver weg. Ik wil daar het liefst niets van zien of horen.
Toch lees ik soms de krant of kijk het nieuws, maar het is een doffe ellende. Berichten over de crisis sla ik over op NU.nl toch ontkom je er niet altijd aan en ik vind ook wel dat ik er wel iets over moet weten. Maar nu weer met de SNS bank....
Ik kan daar echt van wakker liggen, de hele crisis, en maar weer bezuinigen en over de pensioenen en weet ik het wat, de zorg!
Is dit herkenbaar? Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik zie de toekomst helemaal niet fleurig in, het besluit om wel of niet voor een kindje te gaan speelt hier ook wel een rol.. wil ik wel een kindje op de wereld zetten in deze maatschappij en : kan ik het uberhaupt wel betalen?
Wat kan ik er eigenlijk zelf nu aan doen? Behalve op mijn uitgaven letten, proberen wat te sparen, proberen gezond te leven, en proberen goed te zijn voor mijn medemens, op straat, in de supermarkt, vriendelijk glimlachen, begroeten, mensen helpen.
Maar eigenlijk gaat alles boven me heen, ik heb totaal geen invloed op wat er gebeurt in de wereld, in dit land, met de mensen om mij heen. Rutte luistert toch niet naar mij...
Is dit herkenbaar? Hoe zien jullie dit?
(ps ik moet zo gaan werken, wat een timing, kan zijn dat ik vnv laat pas weer reageer)
Op zich gaat het met mij, mijn partner en mijn familie goed. Iedereen is (nog) gezond, we hebben een fijn huis, allebei (nog) een baan en kunnen fijn leven. Maar ik zie zoveel ellende om me heen, in de vorm van ziekte, oorlog, financiele problemen, dichtbij en ver weg. Ik wil daar het liefst niets van zien of horen.
Toch lees ik soms de krant of kijk het nieuws, maar het is een doffe ellende. Berichten over de crisis sla ik over op NU.nl toch ontkom je er niet altijd aan en ik vind ook wel dat ik er wel iets over moet weten. Maar nu weer met de SNS bank....
Ik kan daar echt van wakker liggen, de hele crisis, en maar weer bezuinigen en over de pensioenen en weet ik het wat, de zorg!
Is dit herkenbaar? Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik zie de toekomst helemaal niet fleurig in, het besluit om wel of niet voor een kindje te gaan speelt hier ook wel een rol.. wil ik wel een kindje op de wereld zetten in deze maatschappij en : kan ik het uberhaupt wel betalen?
Wat kan ik er eigenlijk zelf nu aan doen? Behalve op mijn uitgaven letten, proberen wat te sparen, proberen gezond te leven, en proberen goed te zijn voor mijn medemens, op straat, in de supermarkt, vriendelijk glimlachen, begroeten, mensen helpen.
Maar eigenlijk gaat alles boven me heen, ik heb totaal geen invloed op wat er gebeurt in de wereld, in dit land, met de mensen om mij heen. Rutte luistert toch niet naar mij...
Is dit herkenbaar? Hoe zien jullie dit?
(ps ik moet zo gaan werken, wat een timing, kan zijn dat ik vnv laat pas weer reageer)
zaterdag 2 februari 2013 om 15:04
Kijk wat je op je eigen kleine mm kan verbeteren en iedere verbetering is er één. Wie weet steekt jouw houding maar één iemand aan op het ook beter te gaan doen. Dat lijkt niet op wereldschaal maar dan is je bestaan meteen gerechtvaardigd. Zelfs Obama krijgt de meest geweldige ideeen er niet doorheen omdat er mensen zijn die anders denken en die heeft heel veel macht en kan daarom niet zijn ding doen, jij wel.
zaterdag 2 februari 2013 om 15:07
Crisissen zijn er altijd geweest, en de mensheid is er altijd weer bovenop gekomen. En vergeet niet: zo goed als we het nu in Nederland hebben, hebben we het nog nooit gehad. Je overleeft ook met een minder hoog welvaartsniveau. Kijk maar naar het grootste deel van de wereld overigens.
Het leven zit vol risico's en onzekerheden, en dat hoort ook bij het leven. Pals je daarmee leert omgaan en eigen verantwoordelijkheid durft te nemen, kun je ook de verantwoordelijkheid voor een kind aan. Mens, durf te leven om met Shaffy af te sluiten.
Het leven zit vol risico's en onzekerheden, en dat hoort ook bij het leven. Pals je daarmee leert omgaan en eigen verantwoordelijkheid durft te nemen, kun je ook de verantwoordelijkheid voor een kind aan. Mens, durf te leven om met Shaffy af te sluiten.
zaterdag 2 februari 2013 om 15:13
zaterdag 2 februari 2013 om 15:22
Ik zou het niet van die ongelofelijke klootzakken in Den Haag, Brussel, Washington en Riad laten liggen of je nu wel of niet een kind neemt! Dat is echt te veel eer voor die dames en heren. Economische crises kunnen een aantal jaren duren maar het leven van je kind zal nog vele malen langer zijn, dus het lijkt me niet de moeite waard om je door een crisis te laten stoppen.
Hetgeen je omschrijft bij wat jij doet om de wereld niet al te slecht maken lijkt me ook heel goed allemaal. Ga zo door!
Hetgeen je omschrijft bij wat jij doet om de wereld niet al te slecht maken lijkt me ook heel goed allemaal. Ga zo door!
zaterdag 2 februari 2013 om 16:14
Ik heb dit vooral bij dierenleed. Daar kan ik echt ontdaan van raken en het vertrouwen in de mens echt van kwijtraken.
Ik googelde laatst op een vrolijk plaatje van een kolibri en toen kwam ik op foto's van kolibri smokkel. Als ik een krant lees dan verwacht ik narigheid. Lees daarom ook zeler niet dagelijks nieuws.
Of verzekeringen die standaard alle aanvragen afkeuren om zo te besparen. Dat soort dingen. Al hoop ik dat dit niet in Nederland aan de orde is.
Financiele crisis vind ik minder erg dan lijden van mens of dier en lijden vind ik zeker niet bij het leven horen.
Ik googelde laatst op een vrolijk plaatje van een kolibri en toen kwam ik op foto's van kolibri smokkel. Als ik een krant lees dan verwacht ik narigheid. Lees daarom ook zeler niet dagelijks nieuws.
Of verzekeringen die standaard alle aanvragen afkeuren om zo te besparen. Dat soort dingen. Al hoop ik dat dit niet in Nederland aan de orde is.
Financiele crisis vind ik minder erg dan lijden van mens of dier en lijden vind ik zeker niet bij het leven horen.
Het Viva forum is papaja.
zaterdag 2 februari 2013 om 16:21
zondag 3 februari 2013 om 11:24
zondag 3 februari 2013 om 13:25
Als ik jullie zo lees klinkt het wel logisch maar toch voel ik het zo niet...
Lijkt wel of ik niet helemaal stabiel ben omdat ik er zo van slag van raak. Als ik eerlijk ben vind ik het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Op kleine dingen na. Ik heb zelfs een gevoel van ik heb er niet voor gekozen om hier nu te zijn, voor mij had het niet gehoeven. Dat vind ik best erg..
En ik weet niet of je er per se goed aan doet om een kindje op gevoel te willen krijgen. Heb je niet een bepaalde verantwoordelijkheid om een kindje in een fijne maatschappij groot te brengen waar het veilig is en fijn?
En ja als je nl vergelijkt met de sloppewijken in india hebben we het hier goed, heel goed.
Maar het voelt niet zo, er is altijd gezeik, gezeur om geld om de crisis om de terreurdreiging om weet ik het wat in het nieuws. En alles gebeurt maar en ik kan niks doen. Soort van lijdzaam afwachten, het hoofd boven water proberen te houden en wachten tot het voorbij is ( wat 'het' dan ook mag zijn, de crisis of misschien wel het leven zelf)
Als ik eerlijk ben had het van mij niet zo gehoeven... Niet dat ik er nu een eind aan wil maken dat vind ik teveel gedoe en doe ik anderen veel pijn.
Lijkt wel of ik niet helemaal stabiel ben omdat ik er zo van slag van raak. Als ik eerlijk ben vind ik het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Op kleine dingen na. Ik heb zelfs een gevoel van ik heb er niet voor gekozen om hier nu te zijn, voor mij had het niet gehoeven. Dat vind ik best erg..
En ik weet niet of je er per se goed aan doet om een kindje op gevoel te willen krijgen. Heb je niet een bepaalde verantwoordelijkheid om een kindje in een fijne maatschappij groot te brengen waar het veilig is en fijn?
En ja als je nl vergelijkt met de sloppewijken in india hebben we het hier goed, heel goed.
Maar het voelt niet zo, er is altijd gezeik, gezeur om geld om de crisis om de terreurdreiging om weet ik het wat in het nieuws. En alles gebeurt maar en ik kan niks doen. Soort van lijdzaam afwachten, het hoofd boven water proberen te houden en wachten tot het voorbij is ( wat 'het' dan ook mag zijn, de crisis of misschien wel het leven zelf)
Als ik eerlijk ben had het van mij niet zo gehoeven... Niet dat ik er nu een eind aan wil maken dat vind ik teveel gedoe en doe ik anderen veel pijn.
zondag 3 februari 2013 om 13:34
Als je zelf niet blij bent met je eigen leven, dan zou een eventueel kind dat misschien ook aan je merken/aanvoelen.
Maar vergeet niet, een kind houdt zich niet bezig met crisis..
Een kind merkt niet van oorlog ver weg.
Het enigste wat voor een kind telt is een fijne vader en moeder.
En eten en drinken , een dak boven het hoofd.
Een kind is gauw gelukkig wat dat betreft
Maar vergeet niet, een kind houdt zich niet bezig met crisis..
Een kind merkt niet van oorlog ver weg.
Het enigste wat voor een kind telt is een fijne vader en moeder.
En eten en drinken , een dak boven het hoofd.
Een kind is gauw gelukkig wat dat betreft
woensdag 6 februari 2013 om 22:31
quote:anjapanja schreef op 03 februari 2013 @ 13:25:
Maar het voelt niet zo, er is altijd gezeik, gezeur om geld om de crisis om de terreurdreiging om weet ik het wat in het nieuws. En alles gebeurt maar en ik kan niks doen. Soort van lijdzaam afwachten, het hoofd boven water proberen te houden en wachten tot het voorbij is ( wat 'het' dan ook mag zijn, de crisis of misschien wel het leven zelf)
Dit is een belangrijk punt, er is inderdaad altijd wel wat. Voor de industriële revolutie maakte men zich druk om misoogsten en hongersnoden. Dat gevaar is flink afgenomen dankzij moderne landbouwtechnieken. Nu zijn er andere, vele malen kleinere, gevaren waar we ons net zo druk om maken. Het is voor een gedeelte natuurlijk de vraag hoe druk je je ergens om wilt maken en in hoeverre het in je natuur ligt om je ergens druk om te maken.
quote:anjapanja schreef op 03 februari 2013 @ 13:25:
Lijkt wel of ik niet helemaal stabiel ben omdat ik er zo van slag van raak. Als ik eerlijk ben vind ik het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Op kleine dingen na. Ik heb zelfs een gevoel van ik heb er niet voor gekozen om hier nu te zijn, voor mij had het niet gehoeven. Dat vind ik best erg.. Dit stemt natuurlijk niet vrolijk, het lijkt wel alsof je je ongezond druk maakt om allerlei dingen. Is dit echt een op zichzelf staand probleem? Of is er bijvoorbeeld iets dat al je energie opzuigt waardoor je 0,0 weerstand hebt tegen dit soort gedachten? Iedereen kent deze gedachten wel maar dat ze je zo beheersen is niet goed. Probeer eens uit te zoeken waarom deze dingen je zo raken.
Maar het voelt niet zo, er is altijd gezeik, gezeur om geld om de crisis om de terreurdreiging om weet ik het wat in het nieuws. En alles gebeurt maar en ik kan niks doen. Soort van lijdzaam afwachten, het hoofd boven water proberen te houden en wachten tot het voorbij is ( wat 'het' dan ook mag zijn, de crisis of misschien wel het leven zelf)
Dit is een belangrijk punt, er is inderdaad altijd wel wat. Voor de industriële revolutie maakte men zich druk om misoogsten en hongersnoden. Dat gevaar is flink afgenomen dankzij moderne landbouwtechnieken. Nu zijn er andere, vele malen kleinere, gevaren waar we ons net zo druk om maken. Het is voor een gedeelte natuurlijk de vraag hoe druk je je ergens om wilt maken en in hoeverre het in je natuur ligt om je ergens druk om te maken.
quote:anjapanja schreef op 03 februari 2013 @ 13:25:
Lijkt wel of ik niet helemaal stabiel ben omdat ik er zo van slag van raak. Als ik eerlijk ben vind ik het leven eigenlijk helemaal niet zo leuk. Op kleine dingen na. Ik heb zelfs een gevoel van ik heb er niet voor gekozen om hier nu te zijn, voor mij had het niet gehoeven. Dat vind ik best erg.. Dit stemt natuurlijk niet vrolijk, het lijkt wel alsof je je ongezond druk maakt om allerlei dingen. Is dit echt een op zichzelf staand probleem? Of is er bijvoorbeeld iets dat al je energie opzuigt waardoor je 0,0 weerstand hebt tegen dit soort gedachten? Iedereen kent deze gedachten wel maar dat ze je zo beheersen is niet goed. Probeer eens uit te zoeken waarom deze dingen je zo raken.
anoniem_171215 wijzigde dit bericht op 06-02-2013 22:34
Reden: Zinnen korter gemaakt voor een duidelijker bericht.
Reden: Zinnen korter gemaakt voor een duidelijker bericht.
% gewijzigd