Psyche
alle pijlers
ergens mijn ei kwijt
maandag 17 december 2012 om 00:26
Hallo allemaal,
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 5 februari 2013 om 22:58
Hey Nien, Anoukies, Suzy, reizende, en alle andere lieve meiden!!
Nienke, dank je wel, en ja, inderdaad die inzichten.
Het gevoel van afscheid overheerst en het gevoel dat dit 1 van die posts gaat zijn die mijn vingers niet bij kunnen houden. Die je in je hoofd al 10 keer hebt opgeschreven maar uitgeschreven, en als je het dan terugleest, wordt het 1 van die posts waarin je ziet hoe ongelukkig je in het diepst bent. Diep ongelukkig. En toch ben ik niet depressief.
Dit wil niet zeggen dat dat slecht is, maar het is de reden dat ik die post ondanks enorm snel tikkende vingers moeilijk mijn handen en strot uitkrijg.
Afscheid is het thema van zeker de laatste paar jaar. Van wat allemaal, mijn oude baan en vak, van een stad waar ik van hield en van ontelbare mensen. Niet zomaar mensen. Mijn zus, vriendinnen (die ik al decennia en jaren had), van iets in mij vooral. Wat dat is weet ik niet. Ik ben ongelukkiger geworden, ik worstel meer. Het begon met die relatie met ex. Niet dat dat de oorzaak is, maar het was een grauw novemberdag dat ik iets voelde veranderen. Ik zat op mijn werk waar ik zo van hield. Buiten waaide en sloeg de regen tegen het dak, er brande in de rimte alleen maar 1 lamp, zo'n mooie ouderwetse, het stof erop van jaren, en groen was 'ie. Ik had een internetsite voor me, waarop woord voor woord voor woord de dingen die ex me had gezegd. Ik weet nog dat ik de burostoel wat verder van het buro af duwde, moest ik nu opspringen", en dacht, nee ik zei hardop ik weet het nog: nee,. hè.
En nog eens: nee hè. OMG.
Het was mishandeling wat hij deed.
En dat was het eerste puzzelstukje van een bouwerk dat mijn hele leven onzichtbaar maar onwrikbaar midden in mijn leven stond. Ik weet niet meer hoe ik die middag doorkwam, ik weet wel dat ik een enorme kracht in me voelde, opkuchting maar ook schrijnende pijn, en nog schrijnende gemis. Ik wist dat ex niet van me kon houden. Dat het allemaal een fabeltje was. Er was eens een hele verliefde Misia, die de lichtjes in de ogen keek van haar man. Ja, haar man, zo had het immers gevoeld, vanaf dag 1?
Ik herinner me die eindeloze gesprekken, die vragen die zich aan me opdrongen, dat klotegevoel. Hoe ik in de pauze van mijn werk met een vriendin belde, en vertelde wat er was voorgevallen. Hij was afstandelijk geweest. Wat moest ik daar nou mee? Ergens wist ik wel dat ik er niks mee moest, maar wat had ik anders, wat wist ik ervan?
Ik herinner me dat ik een keer een rekeningafschrift van hem nodig had, en het exemplaar dat hij me gaf liet zien dat hij zich bij een datingsite/sekssite (weet het nog steeds niet precies) had ingeschreven. Ik weet nog dat ik het zag, maar in plaats van dat hij de deur uit kon gaan, heb ik niks gezegd. Ik vond mezelf overdreven reageren. Ik stond daar en dacht, nou ja, dat is dan zo. Heel laconiek. Nu weet ik dat ik echt niet besefte dat dit NIET normaal is, en vooral dat het iets is dat IK niet VERDIEN. Geen haar op mijn hoofd die die bodem in zich voede, toen.
Het is er ook nooit geweest, dat besef dat een ander me ook iets moet bieden en geven. Dus ook 4-5 jaar geleden was dat er niet.
Nu zou dit verhaal een positieve wending kunnen nemen, want hey, zl je denken, nu is het er wel.
Maar wat heeft het me gekost?
Ik zie oude foto's van mezelf, lachend, de armen in de lucht. Ik herinner me hilarische avonden met vriendinnen, ik herinner me mijn verjaardagsfeest in 2010. Ik had iedereen uitgenodigd, iedereen kwam, mijn zusje en ik staan met de armen om elkaar heen, en het was ook zo: close. En andere vriendinnen van die dag, allemaal uit beeld.
Ik begrijp het niet en zal het nooit begrijpen.
Wat het nut is hiervan.
Maar ik blijf er verdomde slecht in: dit alleen zijn.
Wat je ook beschrijft Nien, herken ik, die armen, dat thuis komen bij iemand, dat mis ik ook. Ik wil zo graag voor iemand belangrijk zijn.
Dat iemand, die Ware, liefst mijn mening wil horen als hij ergens mee zit, die me wil vertellen wat ie meemaakt, die bij me uithuilt en met wie ik op vakantie kan gaan. Ik kan dit oook breder doortrekken, want hetzelfde geldt voor vriendinnen.
Daar gingen ook die inzichten over waar ik over schreef, Nienke.
Ik had met een kennis afgesproken - het woord vriendin komt me niet over de vingers- en het was, ik weet niet, stroef. Ik mag haar graag en vroeger was ze een hele dierbare vriendin. Samen naar school geweest enzovoorts. Echt close ook tijdens de studie. Nu had ze vorig jaar nergens op gereageerd, we hebben zeker een jaar geen contact gehad. We zijn eind vorig jaar weer iets gaan eten, ze wilde de vriendschap graag herstellen.
Nu dus eerste keer sindsdien elkaar weer gezien. Zoiets moet groeien. Zeker. Maar ik raakte tegen het einde van de middag ineens verdrietig, het huizenzoeken, het gevoel op deze doodlopende weg te zitten gepaard aan die branderige infectie met heftige steken in de buik: ineens gutsten de tranen over mijn wangen. Dat deden ze ook nog s nachts in bed. Alles kwam eruit, ik ging helemaal niet meer stoppen met huilen. Maar toen ik daar nog met die vriendin zat, werd het heel awkward. Ze trok zich een soort van terug, als jullie snappen wat ik bedoel, en moest nog steeds weg. Ze had op tijd weer met haar man afgesproken. Snap ik. Maar toen ik wilde afrekenen (zij had vorige keer getrakteerd), en gewoon overmand was door verdriet ging zij afrekenen, en vervolgens liepen we inderdaad vijf minuten later richting station, ik huilend. Echt in tranen. Ze stelde nog wel voor (pro forma) om dan ergens anders nog iets te gaan drinken. Maar ik voelde aan dat dat niet was wat ze echt wilde.
We namen afscheid en gingen ons weegs.
En dat, het feit dat ze me zo hilend kon laten staan, was twee dingen of eigenlijk drie:
1) herkenning, dit ben ik gewend
2) de realisatie dat ik dat niet (meer) wil
3) het besef dat dat voor mij geen vriendschap is
Daar zit geen woede achter naar haar. Geen verongelijktheid, geen teleurstelling. En dat is het erge/verwarrende. Ik heb dan inwendig een besluit genomen, zo van: jij bent niet in die inner circle en zult daar ws niet komen.
Ik voel dat als constatering.
Maar niet als verwijt. Het was ook helemaal niet mijn bedoeling iets te destilleren uit die middag.
Maar kennen jullie dat, als de kaarten geschud worden in een relatie. En dat dus blijkbaar meestal zonder dat de andere persoon daar weet van heeft.
Dat maakt dat ik nog meer ervan overtuigd ben dat meer openheid alleen maar goed kan zijn. Waarom wordt zoveel niet uitgesproken?
Waarom haak je af, inwendig, zonder de ander daarvan op de hoogte te stellen?
Dat is mij dus ook tig keer overkomen, en heeft me niet de kans gegeven die ander ook los te komen.
Ben ik een naarder mens geworden? zijn anderen daarom afgehaakt>
En waarom mis ik die tijd zo? Die tijd dat ik met de armen in de lucht kon staan van blijdschap, die twinkels in mijn ogen. Sindsdien sleep ik mezelf door de dagen en ik weet niet waar die pijn precies in zit.
Ik heb het gevoel van de juiste, mijn eigen, koers ver ver te zijn afgedreven. Dat ik de verkeerde keuze maakte, maar noodgedwongen moest maken, om bij ex in te trekken. Dat ik de verkeerde keuze maakte door die andere baan aan te nemen, maar tegelijkertijd heeft die me de afgelopen jaren onderhouden. En dat ik kortom het gevoel heb, het verlangen dat ik de tijd terug kon draaien naar 2007, toen ik, weer zo'n niet helemaal dicht bij mezlef staande kueze maakte, dat was iets waarvoor ik een brief in de bus moest gooien. Het was een zonnige dag in mei, en ik zie nog voor me hoe mijn hand naar die gleuf gaat en die brief postte. Ik wist dat dat niet echt was wat ik wilde, en toch deed ik et.
Zo is er met alles een ja-bijna gevoel. Meestal ga ik akkoord met iets dat het net-niet is. Waarom kijk ik naar die kruimels, ben ik blij met elke verbetering in aantal kruimels, maar zie ik de volle hap als niet voor mij, niet haalbaar. Nee, zoveel geluk, waarom zou ik daarvoor gaan?
Ik kan net zo goed, het net-niet gevoel accepteren. Dat was mijn mindset.
Wordt er beroerd van.
Dat er nu iets anders is, ja, daar ben ik blij mee. Maar is het niet die nieuwe houding die alle mensen van me afdreef?
Lieverds, dit is misschien onhelder, maar ik post hem toch maar. Het is het bovenste laagje van iets dat erg veel pijn doet. Afscheid, een soort leegte. Maar als ik alles nou terug kon draaien, dan deed ik het ook niet. Wat dit me oplevert is nog altijd meer dan het me kost. Ik leer mezelf kennen. Waar mijn eerste levensdoel was de ander niet tegen me in het harnas te jagen, de ander blij te maken, lieft niet alleen met mij maar met zijn/haar hele leven zodat hij/zij dat ongeluk mij niet kon verwijten.........zo zijn die voelsprieten nu afegezaagd.
Maar ben ik een blijer mens?
Ik herinner me een wandeling die ik maakte door Zuid-Engeland. Iets dat ik toen had, is weg. Een soort vrolijkheid, een soort gevoel op de juiste weg te zitten, een soort aandachtigheid voor mezelf. Ik ben niet aardig voor mij. Ik voel me niet goed in mijn vel. Ik meet mezelf af aan anderen, en heb kortom het meest miserabele zelfbeeld, dat er al zoveel langer moet hebben gezeten.
Maar toen was ik ondanks dat blij.
Toen was ik ondanks dat in staat mijn ware gevoelens te delen met mensen.
Toen belde ik nog gewoon doodleuk een vriendin om 22.30 en wist dat haar stem vrolijk zou klinken om me te horen.
Toen wist ik dat ik knap was, mooi, en tevreden voelde ik me.
Toen keek ik om me heen en deed dingen die ik leuk vond.
Ondanks dat slechte zelfbeeld,
En nu ik me ervan bewust raak, dat ik dat heb, en van hoe slecht mijn relaties diep van binnen waren, voel ik me ongelukkiger dan ooit.
Wat voor mij zo tegenstrijdig is als het maar zijn kan.
Jezelf in een helderder licht zien, centraler stellen, en niet blijer zijn, niet betere keuzes maken?
How on earth???
Hoofdvraag voor mij nu is, waarom dat gevoel zo blijft, dat ik ver afgedreven ben van mijn "north star"- waarom is mijn kompas nog steeds zo op hol? Waarom doe ik niet wat het beste voor mij zou zijn? Waarom blijf ik hangen bij al die net-nietten?
Ik ben mijn onbevangenheid zowel als mijn noorden kwijt, en dat doet me nu weken en maanden, nee jaren verdriet.
En dat is wel gekomen sinds ex. Die heeft dat van me afgepakt. Nee, niet omdat ik zo'n onschuldig slachtoffer ben, zeg ik het op deze manier, maar omdat die godse klootzak het eindelijk eens verdiend te horen (en zoals ik hier een schreef, ik geloof in metafysisch weten) wat hij deed.
Liefs Misia
Nienke, dank je wel, en ja, inderdaad die inzichten.
Het gevoel van afscheid overheerst en het gevoel dat dit 1 van die posts gaat zijn die mijn vingers niet bij kunnen houden. Die je in je hoofd al 10 keer hebt opgeschreven maar uitgeschreven, en als je het dan terugleest, wordt het 1 van die posts waarin je ziet hoe ongelukkig je in het diepst bent. Diep ongelukkig. En toch ben ik niet depressief.
Dit wil niet zeggen dat dat slecht is, maar het is de reden dat ik die post ondanks enorm snel tikkende vingers moeilijk mijn handen en strot uitkrijg.
Afscheid is het thema van zeker de laatste paar jaar. Van wat allemaal, mijn oude baan en vak, van een stad waar ik van hield en van ontelbare mensen. Niet zomaar mensen. Mijn zus, vriendinnen (die ik al decennia en jaren had), van iets in mij vooral. Wat dat is weet ik niet. Ik ben ongelukkiger geworden, ik worstel meer. Het begon met die relatie met ex. Niet dat dat de oorzaak is, maar het was een grauw novemberdag dat ik iets voelde veranderen. Ik zat op mijn werk waar ik zo van hield. Buiten waaide en sloeg de regen tegen het dak, er brande in de rimte alleen maar 1 lamp, zo'n mooie ouderwetse, het stof erop van jaren, en groen was 'ie. Ik had een internetsite voor me, waarop woord voor woord voor woord de dingen die ex me had gezegd. Ik weet nog dat ik de burostoel wat verder van het buro af duwde, moest ik nu opspringen", en dacht, nee ik zei hardop ik weet het nog: nee,. hè.
En nog eens: nee hè. OMG.
Het was mishandeling wat hij deed.
En dat was het eerste puzzelstukje van een bouwerk dat mijn hele leven onzichtbaar maar onwrikbaar midden in mijn leven stond. Ik weet niet meer hoe ik die middag doorkwam, ik weet wel dat ik een enorme kracht in me voelde, opkuchting maar ook schrijnende pijn, en nog schrijnende gemis. Ik wist dat ex niet van me kon houden. Dat het allemaal een fabeltje was. Er was eens een hele verliefde Misia, die de lichtjes in de ogen keek van haar man. Ja, haar man, zo had het immers gevoeld, vanaf dag 1?
Ik herinner me die eindeloze gesprekken, die vragen die zich aan me opdrongen, dat klotegevoel. Hoe ik in de pauze van mijn werk met een vriendin belde, en vertelde wat er was voorgevallen. Hij was afstandelijk geweest. Wat moest ik daar nou mee? Ergens wist ik wel dat ik er niks mee moest, maar wat had ik anders, wat wist ik ervan?
Ik herinner me dat ik een keer een rekeningafschrift van hem nodig had, en het exemplaar dat hij me gaf liet zien dat hij zich bij een datingsite/sekssite (weet het nog steeds niet precies) had ingeschreven. Ik weet nog dat ik het zag, maar in plaats van dat hij de deur uit kon gaan, heb ik niks gezegd. Ik vond mezelf overdreven reageren. Ik stond daar en dacht, nou ja, dat is dan zo. Heel laconiek. Nu weet ik dat ik echt niet besefte dat dit NIET normaal is, en vooral dat het iets is dat IK niet VERDIEN. Geen haar op mijn hoofd die die bodem in zich voede, toen.
Het is er ook nooit geweest, dat besef dat een ander me ook iets moet bieden en geven. Dus ook 4-5 jaar geleden was dat er niet.
Nu zou dit verhaal een positieve wending kunnen nemen, want hey, zl je denken, nu is het er wel.
Maar wat heeft het me gekost?
Ik zie oude foto's van mezelf, lachend, de armen in de lucht. Ik herinner me hilarische avonden met vriendinnen, ik herinner me mijn verjaardagsfeest in 2010. Ik had iedereen uitgenodigd, iedereen kwam, mijn zusje en ik staan met de armen om elkaar heen, en het was ook zo: close. En andere vriendinnen van die dag, allemaal uit beeld.
Ik begrijp het niet en zal het nooit begrijpen.
Wat het nut is hiervan.
Maar ik blijf er verdomde slecht in: dit alleen zijn.
Wat je ook beschrijft Nien, herken ik, die armen, dat thuis komen bij iemand, dat mis ik ook. Ik wil zo graag voor iemand belangrijk zijn.
Dat iemand, die Ware, liefst mijn mening wil horen als hij ergens mee zit, die me wil vertellen wat ie meemaakt, die bij me uithuilt en met wie ik op vakantie kan gaan. Ik kan dit oook breder doortrekken, want hetzelfde geldt voor vriendinnen.
Daar gingen ook die inzichten over waar ik over schreef, Nienke.
Ik had met een kennis afgesproken - het woord vriendin komt me niet over de vingers- en het was, ik weet niet, stroef. Ik mag haar graag en vroeger was ze een hele dierbare vriendin. Samen naar school geweest enzovoorts. Echt close ook tijdens de studie. Nu had ze vorig jaar nergens op gereageerd, we hebben zeker een jaar geen contact gehad. We zijn eind vorig jaar weer iets gaan eten, ze wilde de vriendschap graag herstellen.
Nu dus eerste keer sindsdien elkaar weer gezien. Zoiets moet groeien. Zeker. Maar ik raakte tegen het einde van de middag ineens verdrietig, het huizenzoeken, het gevoel op deze doodlopende weg te zitten gepaard aan die branderige infectie met heftige steken in de buik: ineens gutsten de tranen over mijn wangen. Dat deden ze ook nog s nachts in bed. Alles kwam eruit, ik ging helemaal niet meer stoppen met huilen. Maar toen ik daar nog met die vriendin zat, werd het heel awkward. Ze trok zich een soort van terug, als jullie snappen wat ik bedoel, en moest nog steeds weg. Ze had op tijd weer met haar man afgesproken. Snap ik. Maar toen ik wilde afrekenen (zij had vorige keer getrakteerd), en gewoon overmand was door verdriet ging zij afrekenen, en vervolgens liepen we inderdaad vijf minuten later richting station, ik huilend. Echt in tranen. Ze stelde nog wel voor (pro forma) om dan ergens anders nog iets te gaan drinken. Maar ik voelde aan dat dat niet was wat ze echt wilde.
We namen afscheid en gingen ons weegs.
En dat, het feit dat ze me zo hilend kon laten staan, was twee dingen of eigenlijk drie:
1) herkenning, dit ben ik gewend
2) de realisatie dat ik dat niet (meer) wil
3) het besef dat dat voor mij geen vriendschap is
Daar zit geen woede achter naar haar. Geen verongelijktheid, geen teleurstelling. En dat is het erge/verwarrende. Ik heb dan inwendig een besluit genomen, zo van: jij bent niet in die inner circle en zult daar ws niet komen.
Ik voel dat als constatering.
Maar niet als verwijt. Het was ook helemaal niet mijn bedoeling iets te destilleren uit die middag.
Maar kennen jullie dat, als de kaarten geschud worden in een relatie. En dat dus blijkbaar meestal zonder dat de andere persoon daar weet van heeft.
Dat maakt dat ik nog meer ervan overtuigd ben dat meer openheid alleen maar goed kan zijn. Waarom wordt zoveel niet uitgesproken?
Waarom haak je af, inwendig, zonder de ander daarvan op de hoogte te stellen?
Dat is mij dus ook tig keer overkomen, en heeft me niet de kans gegeven die ander ook los te komen.
Ben ik een naarder mens geworden? zijn anderen daarom afgehaakt>
En waarom mis ik die tijd zo? Die tijd dat ik met de armen in de lucht kon staan van blijdschap, die twinkels in mijn ogen. Sindsdien sleep ik mezelf door de dagen en ik weet niet waar die pijn precies in zit.
Ik heb het gevoel van de juiste, mijn eigen, koers ver ver te zijn afgedreven. Dat ik de verkeerde keuze maakte, maar noodgedwongen moest maken, om bij ex in te trekken. Dat ik de verkeerde keuze maakte door die andere baan aan te nemen, maar tegelijkertijd heeft die me de afgelopen jaren onderhouden. En dat ik kortom het gevoel heb, het verlangen dat ik de tijd terug kon draaien naar 2007, toen ik, weer zo'n niet helemaal dicht bij mezlef staande kueze maakte, dat was iets waarvoor ik een brief in de bus moest gooien. Het was een zonnige dag in mei, en ik zie nog voor me hoe mijn hand naar die gleuf gaat en die brief postte. Ik wist dat dat niet echt was wat ik wilde, en toch deed ik et.
Zo is er met alles een ja-bijna gevoel. Meestal ga ik akkoord met iets dat het net-niet is. Waarom kijk ik naar die kruimels, ben ik blij met elke verbetering in aantal kruimels, maar zie ik de volle hap als niet voor mij, niet haalbaar. Nee, zoveel geluk, waarom zou ik daarvoor gaan?
Ik kan net zo goed, het net-niet gevoel accepteren. Dat was mijn mindset.
Wordt er beroerd van.
Dat er nu iets anders is, ja, daar ben ik blij mee. Maar is het niet die nieuwe houding die alle mensen van me afdreef?
Lieverds, dit is misschien onhelder, maar ik post hem toch maar. Het is het bovenste laagje van iets dat erg veel pijn doet. Afscheid, een soort leegte. Maar als ik alles nou terug kon draaien, dan deed ik het ook niet. Wat dit me oplevert is nog altijd meer dan het me kost. Ik leer mezelf kennen. Waar mijn eerste levensdoel was de ander niet tegen me in het harnas te jagen, de ander blij te maken, lieft niet alleen met mij maar met zijn/haar hele leven zodat hij/zij dat ongeluk mij niet kon verwijten.........zo zijn die voelsprieten nu afegezaagd.
Maar ben ik een blijer mens?
Ik herinner me een wandeling die ik maakte door Zuid-Engeland. Iets dat ik toen had, is weg. Een soort vrolijkheid, een soort gevoel op de juiste weg te zitten, een soort aandachtigheid voor mezelf. Ik ben niet aardig voor mij. Ik voel me niet goed in mijn vel. Ik meet mezelf af aan anderen, en heb kortom het meest miserabele zelfbeeld, dat er al zoveel langer moet hebben gezeten.
Maar toen was ik ondanks dat blij.
Toen was ik ondanks dat in staat mijn ware gevoelens te delen met mensen.
Toen belde ik nog gewoon doodleuk een vriendin om 22.30 en wist dat haar stem vrolijk zou klinken om me te horen.
Toen wist ik dat ik knap was, mooi, en tevreden voelde ik me.
Toen keek ik om me heen en deed dingen die ik leuk vond.
Ondanks dat slechte zelfbeeld,
En nu ik me ervan bewust raak, dat ik dat heb, en van hoe slecht mijn relaties diep van binnen waren, voel ik me ongelukkiger dan ooit.
Wat voor mij zo tegenstrijdig is als het maar zijn kan.
Jezelf in een helderder licht zien, centraler stellen, en niet blijer zijn, niet betere keuzes maken?
How on earth???
Hoofdvraag voor mij nu is, waarom dat gevoel zo blijft, dat ik ver afgedreven ben van mijn "north star"- waarom is mijn kompas nog steeds zo op hol? Waarom doe ik niet wat het beste voor mij zou zijn? Waarom blijf ik hangen bij al die net-nietten?
Ik ben mijn onbevangenheid zowel als mijn noorden kwijt, en dat doet me nu weken en maanden, nee jaren verdriet.
En dat is wel gekomen sinds ex. Die heeft dat van me afgepakt. Nee, niet omdat ik zo'n onschuldig slachtoffer ben, zeg ik het op deze manier, maar omdat die godse klootzak het eindelijk eens verdiend te horen (en zoals ik hier een schreef, ik geloof in metafysisch weten) wat hij deed.
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 6 februari 2013 om 00:13
Hee lieverds, hier vandaag een ander soort afscheid. Voorgoed dan wel. Iemand die zeker de nodige grote teleurstellingen in het leven heeft gehad op haar (veeeels te korte!)weg.. Afscheid moeten nemen van mensen in haar leven, die niet meer pasten, die pijn hebben veroorzaakt. Maar ook weer zoveel fijne nieuwe mensen om zich heen heeft verzameld, en dat is hartverwarmend om te zien.
Er zijn nog mensen die je niet laten vallen, nieuwe vriendschappen ontstaan de laatste jaren, die innig waren, meelevend, over en weer herkenning en lol gaven. En dat biedt troost, Misia: het kan! Je kan nieuwe en wel diepere vriendschappen ontwikkelen, het blijft niet zoals het nu is! Meer mensen zijn door diepe dalen gegaan, incl afscheid van vriendschappen en vertrouwen, en toch kan je weer gaan genieten van het leven en mensen om je heen opbouwen!
Heel indrukwekkend dus, vandaag echt definitief afscheid moeten nemen van een heel lieve en warme vrouw, dierbare vriendin (geworden afgelopen jaren). Wat haar bijzonder maakte is haar onbegrensde geloof in: Het wordt beter! "Mijn tijd komt wel weer" schreef ze op de 28e (januari) en dat is zoals zij was: vertrouwend op de toekomst, dat het wel weer kwam, genieten zodra dat ff mogelijk was en daaraan vasthouden.. (en dat deed ze ook!).
Dus blijf zoeken naar wat jou van betekenis maakt voor anderen, en wat zij voor jou betekenen, dat is het enige wat telt in the end, en wat je "meeneemt" (daar ben ik van overtuigd): liefde voor en van mensen. Oude of nieuwe mensen, maakt niet uit. Er zijn echt mensen bij wie je jezelf kan zijn en die toch van je houden om wie je bent.
Er zijn nog mensen die je niet laten vallen, nieuwe vriendschappen ontstaan de laatste jaren, die innig waren, meelevend, over en weer herkenning en lol gaven. En dat biedt troost, Misia: het kan! Je kan nieuwe en wel diepere vriendschappen ontwikkelen, het blijft niet zoals het nu is! Meer mensen zijn door diepe dalen gegaan, incl afscheid van vriendschappen en vertrouwen, en toch kan je weer gaan genieten van het leven en mensen om je heen opbouwen!
Heel indrukwekkend dus, vandaag echt definitief afscheid moeten nemen van een heel lieve en warme vrouw, dierbare vriendin (geworden afgelopen jaren). Wat haar bijzonder maakte is haar onbegrensde geloof in: Het wordt beter! "Mijn tijd komt wel weer" schreef ze op de 28e (januari) en dat is zoals zij was: vertrouwend op de toekomst, dat het wel weer kwam, genieten zodra dat ff mogelijk was en daaraan vasthouden.. (en dat deed ze ook!).
Dus blijf zoeken naar wat jou van betekenis maakt voor anderen, en wat zij voor jou betekenen, dat is het enige wat telt in the end, en wat je "meeneemt" (daar ben ik van overtuigd): liefde voor en van mensen. Oude of nieuwe mensen, maakt niet uit. Er zijn echt mensen bij wie je jezelf kan zijn en die toch van je houden om wie je bent.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 6 februari 2013 om 08:43
@Suzy Ik wens je sterkte met dit verlies.
@ Misia
Misia, je hebt het wel voor de kiezen momenteel, hè?
Misschien is het nu tijd om te beginnen eerst goed voor jezelf te zorgen en jezelf als middelpunt in je eigen leven te zetten. Je niet concentreren op anderen, maar jezelf vragen stellen van: hoe maak ik mijzelf gelukkig. (wie zei dat net alweer )
Is het een idee dat je iemand in de arm neemt, een coach, maatsch. werker of iets dergelijks?
Als ik zie hoe je worstelt heb ik met je te doen, en denk ik: wat zou het fijn zijn als je dat samen met iemand doet. Ik weet dat zoiets vaak stukker sneller gaat dan dat je alleen blijft 'omklooien'.
Hoe sta je daar tegenover?
@ Misia
Misia, je hebt het wel voor de kiezen momenteel, hè?
Misschien is het nu tijd om te beginnen eerst goed voor jezelf te zorgen en jezelf als middelpunt in je eigen leven te zetten. Je niet concentreren op anderen, maar jezelf vragen stellen van: hoe maak ik mijzelf gelukkig. (wie zei dat net alweer )
Is het een idee dat je iemand in de arm neemt, een coach, maatsch. werker of iets dergelijks?
Als ik zie hoe je worstelt heb ik met je te doen, en denk ik: wat zou het fijn zijn als je dat samen met iemand doet. Ik weet dat zoiets vaak stukker sneller gaat dan dat je alleen blijft 'omklooien'.
Hoe sta je daar tegenover?
woensdag 6 februari 2013 om 10:32
Hey Suzy en Reizende,
Suzy (((((HUGS))))) en sterkte.....en dank je wel voor je positiviteit, die kan ik goed gebruiken, want ja het kan. Dat merk ik hier alvast. "Je kan nieuwe en wel diepere vriendschappen ontwikkelen, het blijft niet zoals het nu is!"
Bedankt voor dit hart onder de riem!!
Merci, meiden, voor jullie reflecties- en ik wist dat die vraag naar coach of therapeut weer op zou komen, Reizende, en mijn antwoord staat een paar pagina's terug. Sta er positief tegenover hoor, maar even voor de laatste keer (no hard feelings): voor mij is het nu niet aan de orde.
Heb in ieder geval geheel niet het gevoel in mijn eentje "om te klooien".
Even kort, later meer!!
XX Misia
Suzy (((((HUGS))))) en sterkte.....en dank je wel voor je positiviteit, die kan ik goed gebruiken, want ja het kan. Dat merk ik hier alvast. "Je kan nieuwe en wel diepere vriendschappen ontwikkelen, het blijft niet zoals het nu is!"
Bedankt voor dit hart onder de riem!!
Merci, meiden, voor jullie reflecties- en ik wist dat die vraag naar coach of therapeut weer op zou komen, Reizende, en mijn antwoord staat een paar pagina's terug. Sta er positief tegenover hoor, maar even voor de laatste keer (no hard feelings): voor mij is het nu niet aan de orde.
Heb in ieder geval geheel niet het gevoel in mijn eentje "om te klooien".
Even kort, later meer!!
XX Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 6 februari 2013 om 10:37
En hier ga ik over nadenken, want dat is inderdaad de hamvraag voor mij de laatste tijd, dank je wel, lieve Suus: "Dus blijf zoeken naar wat jou van betekenis maakt voor anderen, en wat zij voor jou betekenen, dat is het enige wat telt in the end."
XXXX
XXXX
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
!! Ik weet even niet zo goed wat te schrijven, ik denk aan jullie! Jullie zijn kanjers! Morgen meer. Liefs!
woensdag 6 februari 2013 om 20:52
Hey Reizende,
No worries lieverd, ik denk er vaak genoeg over na. Dat gevoel van: kan hier iemand me verder bij helpen. Vast wel. Maar diep van binnen komt dan (voor nu) een antwoord en dat luidt nee.
En laat ik daar nu eens voor de verandering naar willen luisteren! Kijken wat eruit komt!!
Hoe gaat het eigenlijk met jou?
Hier een wat warrig gevoel, zwaar ook. Ben moe. Dat is denk ik wel 1 van de voornaamste dingen. Daarnaast ben ik - zoekend/orienterend/uitproberend.
Lessen dringen zich op, en ik weet niet of het zwartgallige gedachten zijn, over hoe ik op weinig mensen kan vertrouwen, of dat het en soort losmaken is van het oude?
Dooe alles heen voel ik me ook krachtiger dan ooit. Ik was afgelopen weekend in een museum, en bij de garderobe kwam een vrouw op me af en zei: wat kom jij ontzettend mooi over, je beweegt zo sierlijk, en zo, kalm, en vol rust (haha, hier straalt dat soms niet van mijn posts ;0)!), en ze maakte me ook complimenten over mijn kleding, die die dag heel fijn paste bij hoe ik me voelde. En ze zei: je loopt zo, vol overgave rond. Ik werd er verlegen van, maar t was ook zo bijzonder. We hebben nog even staan kletsen over wat ze dan deed etc, en gingen toen vrij snel verder ons weegs.
Ik dacht: van vreemden krijg ik zoveel meer positieve vibes dan in JAREN van zogenaamde vriendinnen! Wanneer zei mijn vriendin nou echt iets positiefs over mij, wanneer liet ze me blijken dat ik het goed doe, dat ze me waardeert? Never!! Ik had constant het gevoel tekort te schieten.
En in het echt, en bij andere mensen - zoals je al schreef Suzy - kan het dus WEL.
N85 hoe is het met jou? Heb je de Flow nog gekocht? En Anoukies, schrijf je in het boek dat erbij zat, hoe bevalt het?
En Anouk, hoe voel je je nu?
Snap als je niet post, , en ook als je dat wel doet.
Wil je gewoon laten weten dat ik aan je denk!
En HeavenorHell, jij zit ook vaak in mijn gedachten meid. Je post was erg herkenbaar, en het thema van dit topic in een notendop. Ik hoop ook dat je je lichamelijk beter voelt/snel zult voelen. Take it easy meis, en weet dat je zonder masker nog mooier bent dan met, zoals iedereen dat is, als ze durven (zoals jij hier)!
Dikke knuffel aan jullie en fijne avond lieve meiden (((((((((HUUUUGGGGSSSSS)))))))))))!!
No worries lieverd, ik denk er vaak genoeg over na. Dat gevoel van: kan hier iemand me verder bij helpen. Vast wel. Maar diep van binnen komt dan (voor nu) een antwoord en dat luidt nee.
En laat ik daar nu eens voor de verandering naar willen luisteren! Kijken wat eruit komt!!
Hoe gaat het eigenlijk met jou?
Hier een wat warrig gevoel, zwaar ook. Ben moe. Dat is denk ik wel 1 van de voornaamste dingen. Daarnaast ben ik - zoekend/orienterend/uitproberend.
Lessen dringen zich op, en ik weet niet of het zwartgallige gedachten zijn, over hoe ik op weinig mensen kan vertrouwen, of dat het en soort losmaken is van het oude?
Dooe alles heen voel ik me ook krachtiger dan ooit. Ik was afgelopen weekend in een museum, en bij de garderobe kwam een vrouw op me af en zei: wat kom jij ontzettend mooi over, je beweegt zo sierlijk, en zo, kalm, en vol rust (haha, hier straalt dat soms niet van mijn posts ;0)!), en ze maakte me ook complimenten over mijn kleding, die die dag heel fijn paste bij hoe ik me voelde. En ze zei: je loopt zo, vol overgave rond. Ik werd er verlegen van, maar t was ook zo bijzonder. We hebben nog even staan kletsen over wat ze dan deed etc, en gingen toen vrij snel verder ons weegs.
Ik dacht: van vreemden krijg ik zoveel meer positieve vibes dan in JAREN van zogenaamde vriendinnen! Wanneer zei mijn vriendin nou echt iets positiefs over mij, wanneer liet ze me blijken dat ik het goed doe, dat ze me waardeert? Never!! Ik had constant het gevoel tekort te schieten.
En in het echt, en bij andere mensen - zoals je al schreef Suzy - kan het dus WEL.
N85 hoe is het met jou? Heb je de Flow nog gekocht? En Anoukies, schrijf je in het boek dat erbij zat, hoe bevalt het?
En Anouk, hoe voel je je nu?
Snap als je niet post, , en ook als je dat wel doet.
Wil je gewoon laten weten dat ik aan je denk!
En HeavenorHell, jij zit ook vaak in mijn gedachten meid. Je post was erg herkenbaar, en het thema van dit topic in een notendop. Ik hoop ook dat je je lichamelijk beter voelt/snel zult voelen. Take it easy meis, en weet dat je zonder masker nog mooier bent dan met, zoals iedereen dat is, als ze durven (zoals jij hier)!
Dikke knuffel aan jullie en fijne avond lieve meiden (((((((((HUUUUGGGGSSSSS)))))))))))!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 6 februari 2013 om 20:59
Hey lieve misia,
Als ik jou zo lees, denk ik 'misia zweeft in een soort niemandsland'. En dat voelt misschien negatief, maar het positieve is dat je alle kanten op kunt. En ik vind t wel gezellig om daar zo een beetje samen te zweven
In je post van gisteren vertel je kortgezegd dat je het zwaar hebt en niet weet of die blije onbevangen misia nog terugkomt. Nou, ik kan je zeggen: Die uitbundig lachende misia van de oude fotos is er nog hoor. Ze zit nu misschien een beetje verborgen, maar ze is er nog. Ik zie iig dat stukje van jou hier op het forum. In wat voor een dip je ook zit, je positiviteit blijft van je posts afstralen.
Wel klote dat het allemaal zwaar en donkergrijs voelt. Ik herken je angst. Misschien een beetje een gek voorbeeld, maar ik kan nu geen foto's op fb plaatsen. Paar jaar geleden vond ik het zo leuk om m'n leven daar te delen. Maar nu denk ik, wat is er nu boeiend aan? Ook dat van stralende foto's van mezelf terugzien... Kan het me niet voorstellen dat ik me ooit weer zo ga voelen. Toch flakkert er ergens een lichtje in me dat ik als ik hier doorheen ga, dat het weer goed. En dat komt bij jou ook. Het lichtje is er iig al! Misschien zie je het zelf nog niet, maar wij zien het allemaal wel hoor!
Wat je schrijft over die 'kennis' en dat ze je in tranen achterliet, dat zuigt. Het positieve is misschien dat je zulke mensen niet nodig hebt. Beetje raar verwoord misschien, maar jouw normen en waarden zijn het iig niet!
Nog heel erg bedankt voor je prachtige post van gisteravond. Dankje dankje dankje!!!! Reizende haalde 'm er ook nog even uit. Tnx lieverd. Mies, big hug
Suzy, heel versterkt met het verlies
Als ik jou zo lees, denk ik 'misia zweeft in een soort niemandsland'. En dat voelt misschien negatief, maar het positieve is dat je alle kanten op kunt. En ik vind t wel gezellig om daar zo een beetje samen te zweven
In je post van gisteren vertel je kortgezegd dat je het zwaar hebt en niet weet of die blije onbevangen misia nog terugkomt. Nou, ik kan je zeggen: Die uitbundig lachende misia van de oude fotos is er nog hoor. Ze zit nu misschien een beetje verborgen, maar ze is er nog. Ik zie iig dat stukje van jou hier op het forum. In wat voor een dip je ook zit, je positiviteit blijft van je posts afstralen.
Wel klote dat het allemaal zwaar en donkergrijs voelt. Ik herken je angst. Misschien een beetje een gek voorbeeld, maar ik kan nu geen foto's op fb plaatsen. Paar jaar geleden vond ik het zo leuk om m'n leven daar te delen. Maar nu denk ik, wat is er nu boeiend aan? Ook dat van stralende foto's van mezelf terugzien... Kan het me niet voorstellen dat ik me ooit weer zo ga voelen. Toch flakkert er ergens een lichtje in me dat ik als ik hier doorheen ga, dat het weer goed. En dat komt bij jou ook. Het lichtje is er iig al! Misschien zie je het zelf nog niet, maar wij zien het allemaal wel hoor!
Wat je schrijft over die 'kennis' en dat ze je in tranen achterliet, dat zuigt. Het positieve is misschien dat je zulke mensen niet nodig hebt. Beetje raar verwoord misschien, maar jouw normen en waarden zijn het iig niet!
Nog heel erg bedankt voor je prachtige post van gisteravond. Dankje dankje dankje!!!! Reizende haalde 'm er ook nog even uit. Tnx lieverd. Mies, big hug
Suzy, heel versterkt met het verlies
woensdag 6 februari 2013 om 21:10
Hey Nienke,
Vorige week (de 31e) schreef je iets dat me veel in het hoofd zat:
"Ligt het aan mij, ben ik dan zo'n muts... Wil ik zoveel?! Ben ik zo raar?! Ben ik zelf dan ook alleen maar met mezelf bezig? M'n broertje zei 'jouw verwachtingen zijn hoog' en ja.. dat is ook wel zo. Ik verwacht onbewust dat wat ik 'geef' ook terugkrijg en natuurlijk is dat niet zo. En als het niet gebeurd kan ik verdrietig, boos etc. worden. Ik maak het mezelf moeilijk.. Want zo werkt het in het leven niet."
Wie zegt dat het zo niet werkt? Wie zet dat je verwachtingen hoog zijn, wie zegt dat je niet mag verwachten dat wat je geeft je ook terugkrijgt? Waarom is dat zo fout?
Zoals ik al eerder hier schreef, het gangbare beeld, om jezelf ook voor de teleurstellingen te behoeden die je voelt als een ander er niet is zoals je hoopt en graag wilt, is te denken: ik verwacht teveel. Ik maak het mezelf moeilijk.
Ik bestrijdt dit vehement . Althans, ik ben het er gewoon niet mee eens. Ik denk zoals ik al eerder schreef dat je je het niet te moeilijk maakt. Maar dat die mechanismen om de pijn weg te rationaliseren (door jezelf de "schuld" te geven van je eigen pijn en teleurstelling) je weg houden van die behoeften, die terecht naar boven komen. Die je gewoon MAG hebben, en waaraan je ook de verwachting mag verbinden dat ze zullen worden vervult. Maar niet door die ene persoon, nee, maar in het algemeen (dit las ik laatst in een boek van Martha Beck, en het is me erg bijgebleven). Dat je erop mag en moet vertrouwen dat die verwachtingen niet te hoog zijn, want ze komen voort uit je behoeften, en de MOGEN ER ZIJN. Zo ongebreideld als jij wilt. En het vertrouwen mag je hebben dat ze vervuld zullen worden. Die rationalisaties en trivialiserende gedachten als, ach ik maak het me moeilijk, mijn verwachting zijn te hoog is wat je ultimately (heel zwart wit doorgevoerd) zal weerhouden om te krijgen wat je wilt, omdat je je je eigen behoeften niet toestaat.
Die ander, als hij/zij deze stelselmatig niet vervult schiet dus tekort.
En dat is geen verwijt aan die ander, maar in mijn ogen wel nodig om te constateren, dat die legitieme behoeften en wensen door die persoon niet worden bevredigd, dat MAG je gewoon zeggen (voor jezelf en/of tegen die ander, op niet-verwijtende manier).
Ik denk dat 1 van de belangrijkste dingen is, de behoeften die ik voel de rimte te geven. Ik heb heel lang zo gedacht als je beschrijft: dan wilde ik t liefst geen enkele verwachting hebben, want dan kon ik niet teleurgesteld worden. Dat ik daarmee ook mijn behoeften niet erg serieus nam, zag ik pas te laat.
Je doet doe ander niet tekort door voor jezelf te constateren dat die persoon je niet geeft wat je nodig hebt.
Dat is denk ik een grote misvatting.
Ben benieuwd hoe jij dit ziet!!
En of je kiest dit te accepteren dat het leven "zo" niet is....maar hoe dan wel? Hoe wil je die wereld? Hoe wil je dat jouw wereld eruit ziet?
In mijn wereld mag iedereen verwachtingen hebben. Zo zit de mens in elkaar, en hoge verwachtingen ook niks mis mee. Het probleem zit er vaak in dat een ander defensief reageert, maar is dat ons "probleem". Even hard gezegd? Zijn onze wensen en behoeften daarmee het "probleem", of dat de ander geen tools heeft om met onze vragen (mits open gebracht met respect en liefdevol!!!) om te gaan? Dat laatste is ook niet erg, maar shifts gewoon de focus naar BEIDE partijen in plaats van dat degene die iets "wil" altijd degene lijkt die "teveel" vraagt. Waarom is de vraag niet: eens kijken hoeveel die ander te geven heeft?
Waarom mag dat niet??
En hoor ik net als jullie ongetwijfeld, nu een stemmetje in mij dat me berispt: Mies, zo mag je niet naar anderen kijken? Laat ze in hun waarde, ja??!!
Maar waarom eigenlijk niet? Waarom het niet omdraaien en ons afvragen wat die ander dan te boeden heeft in plaats van te denken dat we teveel vragen? Waarom je daarover slecht voelen? (ik doe het ook, daar niet van, maar er is voldoende reden voor mij om aan die stelling eens flink te zagen)
Vorige week (de 31e) schreef je iets dat me veel in het hoofd zat:
"Ligt het aan mij, ben ik dan zo'n muts... Wil ik zoveel?! Ben ik zo raar?! Ben ik zelf dan ook alleen maar met mezelf bezig? M'n broertje zei 'jouw verwachtingen zijn hoog' en ja.. dat is ook wel zo. Ik verwacht onbewust dat wat ik 'geef' ook terugkrijg en natuurlijk is dat niet zo. En als het niet gebeurd kan ik verdrietig, boos etc. worden. Ik maak het mezelf moeilijk.. Want zo werkt het in het leven niet."
Wie zegt dat het zo niet werkt? Wie zet dat je verwachtingen hoog zijn, wie zegt dat je niet mag verwachten dat wat je geeft je ook terugkrijgt? Waarom is dat zo fout?
Zoals ik al eerder hier schreef, het gangbare beeld, om jezelf ook voor de teleurstellingen te behoeden die je voelt als een ander er niet is zoals je hoopt en graag wilt, is te denken: ik verwacht teveel. Ik maak het mezelf moeilijk.
Ik bestrijdt dit vehement . Althans, ik ben het er gewoon niet mee eens. Ik denk zoals ik al eerder schreef dat je je het niet te moeilijk maakt. Maar dat die mechanismen om de pijn weg te rationaliseren (door jezelf de "schuld" te geven van je eigen pijn en teleurstelling) je weg houden van die behoeften, die terecht naar boven komen. Die je gewoon MAG hebben, en waaraan je ook de verwachting mag verbinden dat ze zullen worden vervult. Maar niet door die ene persoon, nee, maar in het algemeen (dit las ik laatst in een boek van Martha Beck, en het is me erg bijgebleven). Dat je erop mag en moet vertrouwen dat die verwachtingen niet te hoog zijn, want ze komen voort uit je behoeften, en de MOGEN ER ZIJN. Zo ongebreideld als jij wilt. En het vertrouwen mag je hebben dat ze vervuld zullen worden. Die rationalisaties en trivialiserende gedachten als, ach ik maak het me moeilijk, mijn verwachting zijn te hoog is wat je ultimately (heel zwart wit doorgevoerd) zal weerhouden om te krijgen wat je wilt, omdat je je je eigen behoeften niet toestaat.
Die ander, als hij/zij deze stelselmatig niet vervult schiet dus tekort.
En dat is geen verwijt aan die ander, maar in mijn ogen wel nodig om te constateren, dat die legitieme behoeften en wensen door die persoon niet worden bevredigd, dat MAG je gewoon zeggen (voor jezelf en/of tegen die ander, op niet-verwijtende manier).
Ik denk dat 1 van de belangrijkste dingen is, de behoeften die ik voel de rimte te geven. Ik heb heel lang zo gedacht als je beschrijft: dan wilde ik t liefst geen enkele verwachting hebben, want dan kon ik niet teleurgesteld worden. Dat ik daarmee ook mijn behoeften niet erg serieus nam, zag ik pas te laat.
Je doet doe ander niet tekort door voor jezelf te constateren dat die persoon je niet geeft wat je nodig hebt.
Dat is denk ik een grote misvatting.
Ben benieuwd hoe jij dit ziet!!
En of je kiest dit te accepteren dat het leven "zo" niet is....maar hoe dan wel? Hoe wil je die wereld? Hoe wil je dat jouw wereld eruit ziet?
In mijn wereld mag iedereen verwachtingen hebben. Zo zit de mens in elkaar, en hoge verwachtingen ook niks mis mee. Het probleem zit er vaak in dat een ander defensief reageert, maar is dat ons "probleem". Even hard gezegd? Zijn onze wensen en behoeften daarmee het "probleem", of dat de ander geen tools heeft om met onze vragen (mits open gebracht met respect en liefdevol!!!) om te gaan? Dat laatste is ook niet erg, maar shifts gewoon de focus naar BEIDE partijen in plaats van dat degene die iets "wil" altijd degene lijkt die "teveel" vraagt. Waarom is de vraag niet: eens kijken hoeveel die ander te geven heeft?
Waarom mag dat niet??
En hoor ik net als jullie ongetwijfeld, nu een stemmetje in mij dat me berispt: Mies, zo mag je niet naar anderen kijken? Laat ze in hun waarde, ja??!!
Maar waarom eigenlijk niet? Waarom het niet omdraaien en ons afvragen wat die ander dan te boeden heeft in plaats van te denken dat we teveel vragen? Waarom je daarover slecht voelen? (ik doe het ook, daar niet van, maar er is voldoende reden voor mij om aan die stelling eens flink te zagen)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 6 februari 2013 om 21:49
Lieve Suzy,
Las op het topic "alleen en gelukkig" dat je een zware dag hebt/had, ik wil even zeggend dat ik aan je denk, meis, en laat anderen nu ook er voor jou zijn, hè en maak hier ook voor jezelf een veilig nest "van" iedereen! Je staat hier altijd zo klaar voor iedereen, dat ik amper weet hoe ik kan zeggen dat het andersom ook telt, dus lucht je hart whenever you need.
Ik ben d'r....
!!!!!!!((((HUGS))))!!!!!!!
Misia
Las op het topic "alleen en gelukkig" dat je een zware dag hebt/had, ik wil even zeggend dat ik aan je denk, meis, en laat anderen nu ook er voor jou zijn, hè en maak hier ook voor jezelf een veilig nest "van" iedereen! Je staat hier altijd zo klaar voor iedereen, dat ik amper weet hoe ik kan zeggen dat het andersom ook telt, dus lucht je hart whenever you need.
Ik ben d'r....
!!!!!!!((((HUGS))))!!!!!!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 6 februari 2013 om 22:53
Hey Anoukies, lees ook nu pas jouw post, merci meis. We kruisten elkaar.
Ja, haha, ik zweef erop los, want waar een post naar toe gaat is voor mij soms ook een verrassing. Kan me voorstellen dat het af en toe niet al te lekker weglees ;0). Maar ik verwacht dat ook niet. Ik denk dat het een thema heeft dat we delen, hier, en daar ben ik zo dankbaar voor!!!
Vooral voor die herkenning. Heb het gevoel dat ik niet eens hoef te zeggen dat ik het herken, wat je schrijft over het plaatsen van foto's op facebook. Ik heb dan weliswaar geen fb, ben beetje op mezelf wat dat betreft, maar van dat delen herken ik wel. Ik mailde bijvoorbeeld vrienden en vriendinnen ELLENLANGE mails. Elke dag!!! Geen haar op mijn hoofd die zich daarvoor schaamde!! Nu breek ik mijn zinnen, IRL, al na twee gestamelde bijzinnen schuchter af, en wimpel het weg: ach, het gaat. En met jou? Terwijl ik vroeger echt geen schaamte had. Het kabbelde meer in me, ik liet mezelf meer zien.
Ik denk dat dat in mijn geval er wel "uit" ging in de relatie met ex. Met niks drong ik tot hem door, hij bleef liegen. Daarnaast, als ik mijn problemen met zijn gedrag WEL op tafel gooide kon ik het 3 x zo hard terugkrijgen. Daar ben ik bang van geworden, dat er repressailles volgen op mijn "uiten". Maar wat je schrijft over: wat is er boeiend aan, herken ik ook.
Hoe zou het voelen als je morgenochtend wel je vrij voelde om weer foto's te plaatsen? Maw is het iets dat je terugwilt, zoek je naar een weg daarheen, zoals je je toen voelde?
Ik wel, heel onbewust (ook al zeg ik het hier hardop, ik denk dat 99% ervan onbewust is), ik ben me bewust van alle verliezen, en onbewust wil ik niets liever dan terug naar toen. Onzinnig en mocht iemand het me aanbieden, denk ik dat ik t niet aanneem, maar toch, destijds voelde ik me zo frissig. Zo onbezonnen.
Je schrijft dat die Misia er nog is, ergens, maar ik betwijfel dat. Net als jij vraag ik me af: zal ik me ooit nog zo voelen? Zo vrij?
Zou jij terug willen in de tijd?
Of heb je dat niet?
Ga nu gauw slapen (forum knalt er telkens uit ook, bij jullie ook?) maar tot later, dank je voor je lieve woorden!
Misia
Ja, haha, ik zweef erop los, want waar een post naar toe gaat is voor mij soms ook een verrassing. Kan me voorstellen dat het af en toe niet al te lekker weglees ;0). Maar ik verwacht dat ook niet. Ik denk dat het een thema heeft dat we delen, hier, en daar ben ik zo dankbaar voor!!!
Vooral voor die herkenning. Heb het gevoel dat ik niet eens hoef te zeggen dat ik het herken, wat je schrijft over het plaatsen van foto's op facebook. Ik heb dan weliswaar geen fb, ben beetje op mezelf wat dat betreft, maar van dat delen herken ik wel. Ik mailde bijvoorbeeld vrienden en vriendinnen ELLENLANGE mails. Elke dag!!! Geen haar op mijn hoofd die zich daarvoor schaamde!! Nu breek ik mijn zinnen, IRL, al na twee gestamelde bijzinnen schuchter af, en wimpel het weg: ach, het gaat. En met jou? Terwijl ik vroeger echt geen schaamte had. Het kabbelde meer in me, ik liet mezelf meer zien.
Ik denk dat dat in mijn geval er wel "uit" ging in de relatie met ex. Met niks drong ik tot hem door, hij bleef liegen. Daarnaast, als ik mijn problemen met zijn gedrag WEL op tafel gooide kon ik het 3 x zo hard terugkrijgen. Daar ben ik bang van geworden, dat er repressailles volgen op mijn "uiten". Maar wat je schrijft over: wat is er boeiend aan, herken ik ook.
Hoe zou het voelen als je morgenochtend wel je vrij voelde om weer foto's te plaatsen? Maw is het iets dat je terugwilt, zoek je naar een weg daarheen, zoals je je toen voelde?
Ik wel, heel onbewust (ook al zeg ik het hier hardop, ik denk dat 99% ervan onbewust is), ik ben me bewust van alle verliezen, en onbewust wil ik niets liever dan terug naar toen. Onzinnig en mocht iemand het me aanbieden, denk ik dat ik t niet aanneem, maar toch, destijds voelde ik me zo frissig. Zo onbezonnen.
Je schrijft dat die Misia er nog is, ergens, maar ik betwijfel dat. Net als jij vraag ik me af: zal ik me ooit nog zo voelen? Zo vrij?
Zou jij terug willen in de tijd?
Of heb je dat niet?
Ga nu gauw slapen (forum knalt er telkens uit ook, bij jullie ook?) maar tot later, dank je voor je lieve woorden!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 6 februari 2013 om 23:41
Dank, lief van jullie. Ik vind het eerder erg voor haar, ze wou zoveel en ze wou stralen en sprankelen (en dat deed ze ook, zelfs met medische toeters en bellen aan haar toch al verzwakte lijfje, pijn enz)..
Ken haar ook van dit forum. Dus dat is het bewijs dat het kan, die herkenning, en vriendschappen die verder gaan dan het oppervlakkige. Je kent elkaar dan al op diepere issues uit reacties hier en per mail, op dezelfde onderwerpen, voordat je elkaar ontmoet. Je kent elkaar juist op aanknopingspunten en herkenning of soortgelijke situaties.
Daarom zei ik dit ook: die mensen zijn er, wonen misschien niet naast de deur, maar daarom niet minder waardevol, integendeel! Je hebt dan al langere tijd meegeleefd met elkaars wel en wee, juist de closere dingen gedeeld..
Verder mag natuurlijk iedereen verwachtingen en behoeftes hebben, maar het is iets anders dan recht hebben op invulling daarvan door anderen.. Die hebben evenveel recht of zij daar behoefte aan hebben of niet, of zij dat willen en kunnen. Dus er valt niemand ter verantwoording te roepen of ermee te confronteren, als ze die verwachting/behoefte niet invullen.
Kan het moeilijk uitleggen, maar zou je zelf de verwachting van iemand willen invullen, als jij dat zelf niet vindt? Je wil zelf ook jezelf kunnen zijn. Dat geldt ook voor die ander dus.
Wat ik me afvraag, want bijna niemand doet dat namelijk (prive, werk, relaties) is: spreek je zelf naar die mensen je waardering uit? Voor wat ze wel doen/gedaan hebben, wie ze zijn, hoe ze leven of ook worstelen op hun manier? (hier wel, maar ik bedoel dus die mensen in wie jij teleurgesteld bent)..
Want dat is vaak zo: ik verwachtte waardering van ex (maar dacht er niet aan dat dat andersom ook was). Hij voelde zich net zo, ook mijn waardering nodig en hoorde hij nooit. Zit je op elkaars "fouten" te letten, of wat er (nog) niet (meer) is, en beiden snakten naar die waardering, die we nooit meer uitten..
En als dan 1 aan komt zetten met waar ie teleurgesteld is, krijg je verdediging of "zo weet ik er ook nog wel een paar over jou"..
Een sterke omwenteling kwam in mijn leven en familie en vriendschappen toen ik mijn waardering hardop ging uitspreken naar ze. Het opende hun ook, op hun beurt. Net zoals hier op dit topic gebeurt. Doen jullie dat ook irl, dat uitspreken? Dat nodigt mensen veel meer uit zich open te stellen, dan ze erop te attenderen dat ze je tekort doen op eoa manier..
Spreek of sprak je ook uit wat ze goed deden, want ik doe dat nu veel meer dan vroeger. Net als hier ook irl: "lief dat je ernaar vroeg, dank voor je smsje, fijn dat ik mocht meerijden, dat je naar me luisterde, tijd voor me had, wat ben ik blij met je, wat ben je toch een goede vriend(in), wat heb je dat goed aangepakt, whatever"..
Het heeft in mijn leven met veel mensen een ommekeer betekend, iedereen vindt het fijn om te horen, en zo heb ik met mijn moeder een veel betere band gekregen dan ooit! En je krijgt het 3dubbel terug, ook al deed ik het niet daarom. Mensen gaan het overnemen en toepassen.
Als single heb ik van niemand enig recht op het vervullen van behoeftes of verwachtingen, ik vind het niet vanzelfsprekend, ik waardeer het als het er wel is, ben daar blij om, waardeer het oprecht. Maar ik vind niks meer vanzelfsprekend.. Ik probeer zelf zoveel mogelijk positiviteit te verspreiden, en nee, dat krijg je niet altijd van diezelfde mensen terug, of evenveel, maar per saldo krijg je een heleboel terug. En dat zie je hier bijv, waar je een speciale band voelt als het echt over en weer gaat.
Hier gaat een hoop aanmoediging en bevestiging heen en weer over tafel, en dat kan je ook irl doen. En diegenen die daar niet op reageren of niet wederzijds genoeg voelt, dat zijn dus niet die mensen met wie je dat opbouwt of voelt. Een enkeling wel.
Ken haar ook van dit forum. Dus dat is het bewijs dat het kan, die herkenning, en vriendschappen die verder gaan dan het oppervlakkige. Je kent elkaar dan al op diepere issues uit reacties hier en per mail, op dezelfde onderwerpen, voordat je elkaar ontmoet. Je kent elkaar juist op aanknopingspunten en herkenning of soortgelijke situaties.
Daarom zei ik dit ook: die mensen zijn er, wonen misschien niet naast de deur, maar daarom niet minder waardevol, integendeel! Je hebt dan al langere tijd meegeleefd met elkaars wel en wee, juist de closere dingen gedeeld..
Verder mag natuurlijk iedereen verwachtingen en behoeftes hebben, maar het is iets anders dan recht hebben op invulling daarvan door anderen.. Die hebben evenveel recht of zij daar behoefte aan hebben of niet, of zij dat willen en kunnen. Dus er valt niemand ter verantwoording te roepen of ermee te confronteren, als ze die verwachting/behoefte niet invullen.
Kan het moeilijk uitleggen, maar zou je zelf de verwachting van iemand willen invullen, als jij dat zelf niet vindt? Je wil zelf ook jezelf kunnen zijn. Dat geldt ook voor die ander dus.
Wat ik me afvraag, want bijna niemand doet dat namelijk (prive, werk, relaties) is: spreek je zelf naar die mensen je waardering uit? Voor wat ze wel doen/gedaan hebben, wie ze zijn, hoe ze leven of ook worstelen op hun manier? (hier wel, maar ik bedoel dus die mensen in wie jij teleurgesteld bent)..
Want dat is vaak zo: ik verwachtte waardering van ex (maar dacht er niet aan dat dat andersom ook was). Hij voelde zich net zo, ook mijn waardering nodig en hoorde hij nooit. Zit je op elkaars "fouten" te letten, of wat er (nog) niet (meer) is, en beiden snakten naar die waardering, die we nooit meer uitten..
En als dan 1 aan komt zetten met waar ie teleurgesteld is, krijg je verdediging of "zo weet ik er ook nog wel een paar over jou"..
Een sterke omwenteling kwam in mijn leven en familie en vriendschappen toen ik mijn waardering hardop ging uitspreken naar ze. Het opende hun ook, op hun beurt. Net zoals hier op dit topic gebeurt. Doen jullie dat ook irl, dat uitspreken? Dat nodigt mensen veel meer uit zich open te stellen, dan ze erop te attenderen dat ze je tekort doen op eoa manier..
Spreek of sprak je ook uit wat ze goed deden, want ik doe dat nu veel meer dan vroeger. Net als hier ook irl: "lief dat je ernaar vroeg, dank voor je smsje, fijn dat ik mocht meerijden, dat je naar me luisterde, tijd voor me had, wat ben ik blij met je, wat ben je toch een goede vriend(in), wat heb je dat goed aangepakt, whatever"..
Het heeft in mijn leven met veel mensen een ommekeer betekend, iedereen vindt het fijn om te horen, en zo heb ik met mijn moeder een veel betere band gekregen dan ooit! En je krijgt het 3dubbel terug, ook al deed ik het niet daarom. Mensen gaan het overnemen en toepassen.
Als single heb ik van niemand enig recht op het vervullen van behoeftes of verwachtingen, ik vind het niet vanzelfsprekend, ik waardeer het als het er wel is, ben daar blij om, waardeer het oprecht. Maar ik vind niks meer vanzelfsprekend.. Ik probeer zelf zoveel mogelijk positiviteit te verspreiden, en nee, dat krijg je niet altijd van diezelfde mensen terug, of evenveel, maar per saldo krijg je een heleboel terug. En dat zie je hier bijv, waar je een speciale band voelt als het echt over en weer gaat.
Hier gaat een hoop aanmoediging en bevestiging heen en weer over tafel, en dat kan je ook irl doen. En diegenen die daar niet op reageren of niet wederzijds genoeg voelt, dat zijn dus niet die mensen met wie je dat opbouwt of voelt. Een enkeling wel.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 7 februari 2013 om 00:17
Ik was een periode (noodgedwongen? teveel gegeven?) erg op mijn eigen behoeften gefocust, een heel sterk inhaalgevoel, van: "mag ik ook eens?" en heel erg mijn eigen grenzen aan het bewaken, afwegen van bepaalde vriendschappen (en soms nog)..
En ik moet je bekennen, sociale mensen als jij (Misia en anderen hier ook) en ik worden daar meestal niet gelukkiger van. Ik iig niet. Okay, ik mocht wat meer gezond egoisme erin gooien, ipv altijd maar voor iedereen klaarstaan en nooit nee kunnen zeggen (kon ik zelf niet).
Het was voor mijn gevoel ff de andere kant op geslagen en dat is misschien ook een tijdje hard nodig om in evenwicht te komen, als je altijd maar voor anderen gezorgd hebt en wat zij nodig hadden van mij. Maar er is nu een beter evenwicht, wat beter bij me past, waarin ik wel mezelf kan zijn en nee kan zeggen, zelf ook terecht kan bij anderen. Het was nodig om te zien bij wie wel en niet, denk ik.
Ik moest leren tot op bepaalde hoogte er voor anderen te zijn en er toch ook voor mezelf te zijn. In dat evenwicht wil ik niet (meer) dat mensen mij heel hard nodig hebben, en ook niet heel hard hun nodig hebben. En dat voelt het prettigst uiteindelijk.
Mijn beste vriendin heeft ook veel eigen ruimte en rust nodig, anderen zijn weer heel rationeel en kunnen mij niet volgen gevoelsmatig, anderen weer het een wel en het ander niet delen. Ik kijk nu veel meer naar of ze dat kunnen en dat zij ook maar mensen zijn, incl hun beperkingen. En dat mogen ze ook! Want ook zij willen dat je om ze geeft om hoe ze zijn, met hun tekortkomingen. Ik ben ook niet zonder tekortkomingen, dus wie ben ik om dat van ze te willen, als ze dat (om welke reden dan ook) niet te bieden hebben?
En bepaalde raakvlakken gemeenschappelijk hebben maakt het wel een stuk makkelijker! Ik doe/bespreek met het ene dit (gemeenschappelijke) en de ander dat. Ik verwacht niet meer dat ze dingen begrijpen van mij, waar ze zelf anders over denken of anders naar leven. Ik bouw dat in. Dat zijn zij.
Ik heb dat begrip of waardering ook niet meer nodig van buitenaf, van anderen. Ik ga toch wel mijn eigen gang. Misschien omdat ik in bepaalde opzichten het heel anders doe dan anderen, en ik daar schijt aan heb moeten leren krijgen. Dat ik niet aan "de norm" voldoe (whatever de norm may be) en ook niet aan wil voldoen. Ik ben in die zin achter mezelf gaan staan, maar verwacht niet dat anderen mijne hanteren of mij gelijk in geven, daarin steunen. Ik sta er zelf achter en dat maakt het hele verschil.
En als je eenmaal zelf gaat leven naar wat je echt belangrijk vindt, komen die mensen die daarbij passen ook op je pad. En vallen anderen af. Niet omdat ik niet meer aan hun normen voldoe, of andersom, maar omdat het niet ten koste mag gaan van je eigen energie en levensgeluk. Ik laat dat zo min mogelijk aantasten door anderen (dat je jezelf geweld aan moet doen, je teveel eenzijdig moet aanpassen, op je tenen lopen, niet grotendeels jezelf kan zijn). Dat doe ik niet meer.
Nee, ik doe niet aan mobiel internetten, FB, Twitter, tv kijken, actualiteiten bekijken voor algemene ontwikkeling, ik eet niet om half 6, ik wil geen "standaard" 24/7 liefdesrelatie, dikke carriere, merkjes, alsmaar meer of beter moeten (hebben), verre reizen, direct (moeten) reageren op smsen of telefoontjes, om 23 uur slapen, enz enz (nog veel meer "afwijkends")
En vrijwel niemand boeit het eigenlijk, dat ik niet hetzelfde doe of belangrijk vind in het leven als zij. Niet iedereen snapt het, maar ze vinden het prima als ik eea anders doe, als zij dat maar niet hoeven, hahaha. En andersom.
Het is heel fijn om herkenning te vinden, of steun/ support/ bijval/ begrip enz, en zelfs heel handig in vriendschappen, maar niet noodzakelijk (meer, voor mij). Omdat ik dat zelf van binnenuit al krijg, van mezelf! Vrienden zijn ondanks verschillen. LIefde voelen voor anderen, ondanks verschillen, zo ook een partner enz, ik richt me op het gemeenschappelijke en de verschillen zijn prima, moet ieder voor zich weten.
Dat wordt erg op prijs gesteld, merk ik, dat ik geen oordeel heb, niet veroordeel, maar zij zich op hun gemak voelen, omdat ze zichzelf mogen zijn. Dat opent mensen, merk ik. En dan staan ze ook open voor dat ik andere keuzes heb gemaakt of maak, de dingen anders doe. Dan mag ik ook mezelf zijn. Het is een andere ingang naar elkaar in je waarde laten, ook al ben je niet hetzelfde.
En ik moet je bekennen, sociale mensen als jij (Misia en anderen hier ook) en ik worden daar meestal niet gelukkiger van. Ik iig niet. Okay, ik mocht wat meer gezond egoisme erin gooien, ipv altijd maar voor iedereen klaarstaan en nooit nee kunnen zeggen (kon ik zelf niet).
Het was voor mijn gevoel ff de andere kant op geslagen en dat is misschien ook een tijdje hard nodig om in evenwicht te komen, als je altijd maar voor anderen gezorgd hebt en wat zij nodig hadden van mij. Maar er is nu een beter evenwicht, wat beter bij me past, waarin ik wel mezelf kan zijn en nee kan zeggen, zelf ook terecht kan bij anderen. Het was nodig om te zien bij wie wel en niet, denk ik.
Ik moest leren tot op bepaalde hoogte er voor anderen te zijn en er toch ook voor mezelf te zijn. In dat evenwicht wil ik niet (meer) dat mensen mij heel hard nodig hebben, en ook niet heel hard hun nodig hebben. En dat voelt het prettigst uiteindelijk.
Mijn beste vriendin heeft ook veel eigen ruimte en rust nodig, anderen zijn weer heel rationeel en kunnen mij niet volgen gevoelsmatig, anderen weer het een wel en het ander niet delen. Ik kijk nu veel meer naar of ze dat kunnen en dat zij ook maar mensen zijn, incl hun beperkingen. En dat mogen ze ook! Want ook zij willen dat je om ze geeft om hoe ze zijn, met hun tekortkomingen. Ik ben ook niet zonder tekortkomingen, dus wie ben ik om dat van ze te willen, als ze dat (om welke reden dan ook) niet te bieden hebben?
En bepaalde raakvlakken gemeenschappelijk hebben maakt het wel een stuk makkelijker! Ik doe/bespreek met het ene dit (gemeenschappelijke) en de ander dat. Ik verwacht niet meer dat ze dingen begrijpen van mij, waar ze zelf anders over denken of anders naar leven. Ik bouw dat in. Dat zijn zij.
Ik heb dat begrip of waardering ook niet meer nodig van buitenaf, van anderen. Ik ga toch wel mijn eigen gang. Misschien omdat ik in bepaalde opzichten het heel anders doe dan anderen, en ik daar schijt aan heb moeten leren krijgen. Dat ik niet aan "de norm" voldoe (whatever de norm may be) en ook niet aan wil voldoen. Ik ben in die zin achter mezelf gaan staan, maar verwacht niet dat anderen mijne hanteren of mij gelijk in geven, daarin steunen. Ik sta er zelf achter en dat maakt het hele verschil.
En als je eenmaal zelf gaat leven naar wat je echt belangrijk vindt, komen die mensen die daarbij passen ook op je pad. En vallen anderen af. Niet omdat ik niet meer aan hun normen voldoe, of andersom, maar omdat het niet ten koste mag gaan van je eigen energie en levensgeluk. Ik laat dat zo min mogelijk aantasten door anderen (dat je jezelf geweld aan moet doen, je teveel eenzijdig moet aanpassen, op je tenen lopen, niet grotendeels jezelf kan zijn). Dat doe ik niet meer.
Nee, ik doe niet aan mobiel internetten, FB, Twitter, tv kijken, actualiteiten bekijken voor algemene ontwikkeling, ik eet niet om half 6, ik wil geen "standaard" 24/7 liefdesrelatie, dikke carriere, merkjes, alsmaar meer of beter moeten (hebben), verre reizen, direct (moeten) reageren op smsen of telefoontjes, om 23 uur slapen, enz enz (nog veel meer "afwijkends")
En vrijwel niemand boeit het eigenlijk, dat ik niet hetzelfde doe of belangrijk vind in het leven als zij. Niet iedereen snapt het, maar ze vinden het prima als ik eea anders doe, als zij dat maar niet hoeven, hahaha. En andersom.
Het is heel fijn om herkenning te vinden, of steun/ support/ bijval/ begrip enz, en zelfs heel handig in vriendschappen, maar niet noodzakelijk (meer, voor mij). Omdat ik dat zelf van binnenuit al krijg, van mezelf! Vrienden zijn ondanks verschillen. LIefde voelen voor anderen, ondanks verschillen, zo ook een partner enz, ik richt me op het gemeenschappelijke en de verschillen zijn prima, moet ieder voor zich weten.
Dat wordt erg op prijs gesteld, merk ik, dat ik geen oordeel heb, niet veroordeel, maar zij zich op hun gemak voelen, omdat ze zichzelf mogen zijn. Dat opent mensen, merk ik. En dan staan ze ook open voor dat ik andere keuzes heb gemaakt of maak, de dingen anders doe. Dan mag ik ook mezelf zijn. Het is een andere ingang naar elkaar in je waarde laten, ook al ben je niet hetzelfde.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 7 februari 2013 om 07:53
Hey Suzy, goedemorgen,
dank je voor je posts.
Ik heb wel vaak een soort moeite elkaar te begrijpen of volgen (kan het niet helemaal uitleggen) als je schrijft: "Verder mag natuurlijk iedereen verwachtingen en behoeftes hebben, maar het is iets anders dan recht hebben op invulling daarvan door anderen.."
Allereerst schrijf ik nergens dat ik dat recht heb, in de zin van: die ander MOET aan die dingen voldoen. Maar als ik er even over nadenk: waarom heb je het recht niet op invulling daarvan? Dat BLIJFT iets TOTAAL anders dan dit "eisen" van 1 specifiek persoon. Het hoeft ook TOTAAL niet te betekenen dat je GEEN oog hebt voor de behoeften van de ander. Zoals je ook schrijft.
De te grote angst voor aanspraken-maken is NIET nodig. En dat IETS ANDERS (vanzelfsprekend) dan eisen stellen. Eigenlijk gaat het bij dat besef dat je recht op vervulling van je behoeften niet over een specifieke persoon, je hebt dat recht, en mag het verwachten, los van 1 specifiek persoon. En ik denk dat ik dit soort dingen schrijf omdat het zo overheersend is, ik vind ook in jouw post, dat je van een ander niet teveel mag verwachten of vragen. Dan vraag ik me af: waarom eigenlijk niet?
Maar ik weet hoe je erover denkt, en dat is prima - natuurlijk is het niet de bedoeling een ander te schofferen, onder druk te zetten etc. Maar merkte gewoon ook in jouw posts een ondertoon van: "het kan doorslaan" dat "gezonde egoisme". Dat denk ik niet .
Een ander mens mag alles vragen van mij in de relationele sfeer. Vragen staat vrij en voelt NIET onderdrukkend. De ander mag ook graag overtuigd zijn en vertrouwen koesteren in het gegeven dat zij/hij recht heeft om die dingen te vragen en willen.
Maar: ik zal me hopelijk niet verplicht voelen eraan te voldoen.
En wat ik bedoelde in bovenstaande is dat DAT namelijk is wat er gebeurd, vaak, dat je je wensen en behoeften niet kenbaar maakt, omdat DIE ANDER ongelofelijk veel moeite heeft om "nee" te zeggen. Je beschermt een ander voor zijn of haar onvermogen te communiceren over die legitieme wensen en behoeften. Om grenzen aan te geven en om eerlijk te zijn.
En is dat een reden om je in te houden, het gevoel te cultuveren dat je zelf "teveel vraagt", zoals Nienke zich afvraagt? Ik denk het niet, dat is namelijk het probleem van die ander. Waar ik wel begrip voor wil hebben, ik heb er zelf evenveel moeite mee, maar waar ik geen verantwoordelijkheid of oplossing voor wil moeten geven.
Dat is voor mij het verschil.
Maar goed, ik ga denk ik niet in discussie hierover, iedereen ervaart dit anders, voor mij heeft het gezonde egoisme in ieder geval nooit het gevaar om door te schieten in iets dat ten koste gaat van een ander: het heeft niets te maken met die ander.
Als ik even verder denk op bovenstaande, vraag ik me ook af waarom het "afwijkends" zou zijn, wat je beschrijft als dat jij wilt/behoefte aan hebt. Daarmee meet je het af aan de norm. Waarom maak je het niet je norm, dit wil jij gewoon - waarom zou dit zo afwijken: en waarvan? Het heeft ook niets met de ander te maken.
Het is dus iets dat ik bedoel dat in jezelf zit, jij bepaalt (even jij in het algemeen). Daar heb je verder niets aan, maar het is een wezenlijk verschil: dat het iets anders is om verantwoordelijkheid te nemen (door behoeften en verwachtingen van anderen weg te houden bijv) voor het onvermogen van een ander adequaat met onze wensen en behoeften om te gaan (waarbij nee zeggen net zo oké is als alle andere reacties) en eisen dat onze behoeften worden voldaan, zonder, r"ucksichtslos. Het is het ontrafelen van verantwoordelijkheden. Vind ik
!
Gelukkig is dit een topic waarin veel mensen veel eigen ideeën hebben, en dat die zo naast elkaar kunnen staan, dat vind ik zo bijzonder!
Maar ik denk dat we er gewoon (licht) anders over denken en ik houd het topic liever een beetje praktisch, want wat dit zegt in de praktijk, voor mij en iedereen persoonlijk: daar gaat het om .
Hoe gaat het met iedereen??
Dikke knuffel en voor jou Suus HEEL VEEL STERKTE vandaag!!!
Misia
dank je voor je posts.
Ik heb wel vaak een soort moeite elkaar te begrijpen of volgen (kan het niet helemaal uitleggen) als je schrijft: "Verder mag natuurlijk iedereen verwachtingen en behoeftes hebben, maar het is iets anders dan recht hebben op invulling daarvan door anderen.."
Allereerst schrijf ik nergens dat ik dat recht heb, in de zin van: die ander MOET aan die dingen voldoen. Maar als ik er even over nadenk: waarom heb je het recht niet op invulling daarvan? Dat BLIJFT iets TOTAAL anders dan dit "eisen" van 1 specifiek persoon. Het hoeft ook TOTAAL niet te betekenen dat je GEEN oog hebt voor de behoeften van de ander. Zoals je ook schrijft.
De te grote angst voor aanspraken-maken is NIET nodig. En dat IETS ANDERS (vanzelfsprekend) dan eisen stellen. Eigenlijk gaat het bij dat besef dat je recht op vervulling van je behoeften niet over een specifieke persoon, je hebt dat recht, en mag het verwachten, los van 1 specifiek persoon. En ik denk dat ik dit soort dingen schrijf omdat het zo overheersend is, ik vind ook in jouw post, dat je van een ander niet teveel mag verwachten of vragen. Dan vraag ik me af: waarom eigenlijk niet?
Maar ik weet hoe je erover denkt, en dat is prima - natuurlijk is het niet de bedoeling een ander te schofferen, onder druk te zetten etc. Maar merkte gewoon ook in jouw posts een ondertoon van: "het kan doorslaan" dat "gezonde egoisme". Dat denk ik niet .
Een ander mens mag alles vragen van mij in de relationele sfeer. Vragen staat vrij en voelt NIET onderdrukkend. De ander mag ook graag overtuigd zijn en vertrouwen koesteren in het gegeven dat zij/hij recht heeft om die dingen te vragen en willen.
Maar: ik zal me hopelijk niet verplicht voelen eraan te voldoen.
En wat ik bedoelde in bovenstaande is dat DAT namelijk is wat er gebeurd, vaak, dat je je wensen en behoeften niet kenbaar maakt, omdat DIE ANDER ongelofelijk veel moeite heeft om "nee" te zeggen. Je beschermt een ander voor zijn of haar onvermogen te communiceren over die legitieme wensen en behoeften. Om grenzen aan te geven en om eerlijk te zijn.
En is dat een reden om je in te houden, het gevoel te cultuveren dat je zelf "teveel vraagt", zoals Nienke zich afvraagt? Ik denk het niet, dat is namelijk het probleem van die ander. Waar ik wel begrip voor wil hebben, ik heb er zelf evenveel moeite mee, maar waar ik geen verantwoordelijkheid of oplossing voor wil moeten geven.
Dat is voor mij het verschil.
Maar goed, ik ga denk ik niet in discussie hierover, iedereen ervaart dit anders, voor mij heeft het gezonde egoisme in ieder geval nooit het gevaar om door te schieten in iets dat ten koste gaat van een ander: het heeft niets te maken met die ander.
Als ik even verder denk op bovenstaande, vraag ik me ook af waarom het "afwijkends" zou zijn, wat je beschrijft als dat jij wilt/behoefte aan hebt. Daarmee meet je het af aan de norm. Waarom maak je het niet je norm, dit wil jij gewoon - waarom zou dit zo afwijken: en waarvan? Het heeft ook niets met de ander te maken.
Het is dus iets dat ik bedoel dat in jezelf zit, jij bepaalt (even jij in het algemeen). Daar heb je verder niets aan, maar het is een wezenlijk verschil: dat het iets anders is om verantwoordelijkheid te nemen (door behoeften en verwachtingen van anderen weg te houden bijv) voor het onvermogen van een ander adequaat met onze wensen en behoeften om te gaan (waarbij nee zeggen net zo oké is als alle andere reacties) en eisen dat onze behoeften worden voldaan, zonder, r"ucksichtslos. Het is het ontrafelen van verantwoordelijkheden. Vind ik
!Gelukkig is dit een topic waarin veel mensen veel eigen ideeën hebben, en dat die zo naast elkaar kunnen staan, dat vind ik zo bijzonder!
Maar ik denk dat we er gewoon (licht) anders over denken en ik houd het topic liever een beetje praktisch, want wat dit zegt in de praktijk, voor mij en iedereen persoonlijk: daar gaat het om .
Hoe gaat het met iedereen??
Dikke knuffel en voor jou Suus HEEL VEEL STERKTE vandaag!!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 21:01
Hey,
Veel gebeurd. Heb een HUISJE een ander HUISJE. Waar ik in ga trekken. Mijn eigen paleisje van maken, zonder verbouwing. Zonder gruis. Morgen het contract tekenen. Ben het nog niet eens met 1 bepaling, en als die niet anders kan dan moet ik er nog over nadenken. Maar heb weer een eigen, fijn huis....
Daarnaast helaas een heftig gesprek met mijn moeder gehad. We hadden beter contact, maar vanavond ging het helaas weer mis. Hoop zo dat het tijdelijk is, ben erg verdrietig ervan. Maar ja, ik heb wel duidelijker gezegd wat ik ervan vindt, en hoe ik dingen zie en heb opgevat (ze heeft soms dat ze heel erg van gedachten veranderd, nu had ze me 2 dagen geleden iets toegezegd, en nu wist ze ineens van niks. Vroeger had ik dan gauw mijn mond gehouden, zo van, dat had ik dan verkeerd begrepen, denk ik. Maar nu heb ik wel laten blijken dat ik t niet leuk vond- maar voel me wel schuldig nu. Zit al de hele avond te huilen.)
Maar ik ga morgen naar de bouwmarkt, of Ikea. Of beide. Of gewoon de stad in, en dingen kopen die ik mooi vind. Dit is het gevoel mijn vleugels weer te spreiden.......weer een beetje meer.......en ik ben er blij mee!
Ga weer kleurtjes kopen, voor op de muur.
Ben beetje sprakeloos....en morgen dus kijken of ik die ene bepaling kan veranderen met de makelaar.....
Hoe gaat het met jullie?
XX Knuffels!!!!!!!!!!! Mies met zin in "kaviaar", "maandag", "mosterd" en "vloedlijn" allemaal mooie histor-kleurtjes en ook met een beetje een kater, het gesprek met mijn moeder voelt toch als een domper. Waarom voel ik me daarna ook altijd zo schuldig?
Veel gebeurd. Heb een HUISJE een ander HUISJE. Waar ik in ga trekken. Mijn eigen paleisje van maken, zonder verbouwing. Zonder gruis. Morgen het contract tekenen. Ben het nog niet eens met 1 bepaling, en als die niet anders kan dan moet ik er nog over nadenken. Maar heb weer een eigen, fijn huis....
Daarnaast helaas een heftig gesprek met mijn moeder gehad. We hadden beter contact, maar vanavond ging het helaas weer mis. Hoop zo dat het tijdelijk is, ben erg verdrietig ervan. Maar ja, ik heb wel duidelijker gezegd wat ik ervan vindt, en hoe ik dingen zie en heb opgevat (ze heeft soms dat ze heel erg van gedachten veranderd, nu had ze me 2 dagen geleden iets toegezegd, en nu wist ze ineens van niks. Vroeger had ik dan gauw mijn mond gehouden, zo van, dat had ik dan verkeerd begrepen, denk ik. Maar nu heb ik wel laten blijken dat ik t niet leuk vond- maar voel me wel schuldig nu. Zit al de hele avond te huilen.)
Maar ik ga morgen naar de bouwmarkt, of Ikea. Of beide. Of gewoon de stad in, en dingen kopen die ik mooi vind. Dit is het gevoel mijn vleugels weer te spreiden.......weer een beetje meer.......en ik ben er blij mee!
Ga weer kleurtjes kopen, voor op de muur.
Ben beetje sprakeloos....en morgen dus kijken of ik die ene bepaling kan veranderen met de makelaar.....
Hoe gaat het met jullie?
XX Knuffels!!!!!!!!!!! Mies met zin in "kaviaar", "maandag", "mosterd" en "vloedlijn" allemaal mooie histor-kleurtjes en ook met een beetje een kater, het gesprek met mijn moeder voelt toch als een domper. Waarom voel ik me daarna ook altijd zo schuldig?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 21:15
Hoi allen!
Wat is er weer fijn veel en mooie dingen geschreven. Ik kijk altijd met veel plezier uit naar jullie berichtjes. Ondanks dat ik afgelopen dag niet de tijd gevonden heb om even rustig te gaan zitten typen.
Suzy, sterkte met het verlies van die vriendin/kennis. Wat kun je er op een mooie, positieve manier over schrijven. Bijzonder dat je haar via dit forum hebt leren kennen. Er bestaan dus echt mensen die ook behoefte hebben aan wederzijds, oprecht contact. Contact over de wezenlijke dingen die bij jezelf en de ander spelen. Ik geloof daar ook in, ondanks dat ik hem/haar nog niet echt gevonden heb. Ook denk ik dat het ook aan jezelf is de stap durven zetten om jezelf kwetsbaar op durven stellen. Te vertellen wat jouw bezig houdt, wat jouw raakt, waar je vrolijk van wordt of juist heel erg verdrietig. En dat kan niet bij iedereen, daar is, voor mij, het gevoel van vertrouwen en veiligheid voor nodig. Iemand bij wie ik mij op mijn gemak voel waarvan ik voel dat die mij de ruimte geeft om te zijn zoals ik ben, zonder dat direct te willen veranderen. En dat vertrouwen en die veiligheid, die voel ik niet bij iedereen. Op de een of andere manier kan ik ook niet bij iedereen mijn verhaal vertellen en mijn diepste emoties uiten. Bij sommige mensen stokt mijn verhaal gewoon, bevries ik (als je het hebt over een copingstrategie) en is het als een poort die een muur om mij heen slaat: niets aan de hand. Terwijl bv. bij mijn moeder ik een verhaal kan vertellen over hoe het gaat, de tranen ineens omhoog komen, terwijl ik me op dat moment helemaal niet verdrietig voel of mijn intentie is te huilen. Bijzonder hoe dat werkt. Bij veel vriendinnen heb ik dit dus ook niet. Blijkbaar weten zij niet de juiste snaar te raken of houdt ik ze op afstand. Daarom was ik ook zo fucking van slag na die kerel, hij raakte mij, ik ben zo open geweest naar hem, ik voelde mij goed en het voelde goed om me kwetsbaar op te stellen. Dingen verteld die ik niet eens tegen vriendinnen vertel. Mannnn...
Trouwens, Suzy, je schreef iets over dat jij geleerd hebt te staan voor wie je bent. Dat je niet meedoet met de hype van facebook, mobiel internetten, ect. etc. dat prikkelde mij. Ik heb de neiging om mee te willen doen met de rest, angst om niet alleen te komen staan, terwijl ik zo graag wil doen: staan voor wie ik ben, iets doen omdat JIJ daar achter staat, niet omdat de rest van de wereld dat doet. Voor mij betekend het: mezelf serieus nemen, luisteren naar mijn eigen behoeften en dat serieus nemen, zonder de rest van de wereld de rug toe te keren. Ook het maken van complimentjes, vond ik een goede!
Misia, wat jij schreef over je ex-vriend, wat onwijs knap dat je op een gegeven moment voor jezelf gekozen hebt! Krachtig, wat een pit bezig jij, dat laat je elke keer wel zien in je berichten, ondanks het heftige verhaal. Blijf bij jezelf, ook wat betreft therapie (excusses dat ik er over begin) of niet, je bent de enige die voelt of je er baat bij hebt of niet. Mijn ervaring is dat je sneller tot de kern komt bij een (goede) psycholoog. Niet dat dat de kwestie oplost, het kan je handvatten geven. Het hele topic gaat over bij jezelf blijven en doen wat goed voor jouw is, jij weet dat alleen. Op je eigen tempo en op je eigen manier. Hoe gaat het nu trouwens met je buik? En van zaterdag, jee, je krijgt wel wat voor je kiezen. Hoe kijk je er nu tegenaan?
Wat een geweldig compliment van die vrouw die je tegenkwam, dat zijn nog eens gave dingen.
Wat is er weer fijn veel en mooie dingen geschreven. Ik kijk altijd met veel plezier uit naar jullie berichtjes. Ondanks dat ik afgelopen dag niet de tijd gevonden heb om even rustig te gaan zitten typen.
Suzy, sterkte met het verlies van die vriendin/kennis. Wat kun je er op een mooie, positieve manier over schrijven. Bijzonder dat je haar via dit forum hebt leren kennen. Er bestaan dus echt mensen die ook behoefte hebben aan wederzijds, oprecht contact. Contact over de wezenlijke dingen die bij jezelf en de ander spelen. Ik geloof daar ook in, ondanks dat ik hem/haar nog niet echt gevonden heb. Ook denk ik dat het ook aan jezelf is de stap durven zetten om jezelf kwetsbaar op durven stellen. Te vertellen wat jouw bezig houdt, wat jouw raakt, waar je vrolijk van wordt of juist heel erg verdrietig. En dat kan niet bij iedereen, daar is, voor mij, het gevoel van vertrouwen en veiligheid voor nodig. Iemand bij wie ik mij op mijn gemak voel waarvan ik voel dat die mij de ruimte geeft om te zijn zoals ik ben, zonder dat direct te willen veranderen. En dat vertrouwen en die veiligheid, die voel ik niet bij iedereen. Op de een of andere manier kan ik ook niet bij iedereen mijn verhaal vertellen en mijn diepste emoties uiten. Bij sommige mensen stokt mijn verhaal gewoon, bevries ik (als je het hebt over een copingstrategie) en is het als een poort die een muur om mij heen slaat: niets aan de hand. Terwijl bv. bij mijn moeder ik een verhaal kan vertellen over hoe het gaat, de tranen ineens omhoog komen, terwijl ik me op dat moment helemaal niet verdrietig voel of mijn intentie is te huilen. Bijzonder hoe dat werkt. Bij veel vriendinnen heb ik dit dus ook niet. Blijkbaar weten zij niet de juiste snaar te raken of houdt ik ze op afstand. Daarom was ik ook zo fucking van slag na die kerel, hij raakte mij, ik ben zo open geweest naar hem, ik voelde mij goed en het voelde goed om me kwetsbaar op te stellen. Dingen verteld die ik niet eens tegen vriendinnen vertel. Mannnn...
Trouwens, Suzy, je schreef iets over dat jij geleerd hebt te staan voor wie je bent. Dat je niet meedoet met de hype van facebook, mobiel internetten, ect. etc. dat prikkelde mij. Ik heb de neiging om mee te willen doen met de rest, angst om niet alleen te komen staan, terwijl ik zo graag wil doen: staan voor wie ik ben, iets doen omdat JIJ daar achter staat, niet omdat de rest van de wereld dat doet. Voor mij betekend het: mezelf serieus nemen, luisteren naar mijn eigen behoeften en dat serieus nemen, zonder de rest van de wereld de rug toe te keren. Ook het maken van complimentjes, vond ik een goede!
Misia, wat jij schreef over je ex-vriend, wat onwijs knap dat je op een gegeven moment voor jezelf gekozen hebt! Krachtig, wat een pit bezig jij, dat laat je elke keer wel zien in je berichten, ondanks het heftige verhaal. Blijf bij jezelf, ook wat betreft therapie (excusses dat ik er over begin) of niet, je bent de enige die voelt of je er baat bij hebt of niet. Mijn ervaring is dat je sneller tot de kern komt bij een (goede) psycholoog. Niet dat dat de kwestie oplost, het kan je handvatten geven. Het hele topic gaat over bij jezelf blijven en doen wat goed voor jouw is, jij weet dat alleen. Op je eigen tempo en op je eigen manier. Hoe gaat het nu trouwens met je buik? En van zaterdag, jee, je krijgt wel wat voor je kiezen. Hoe kijk je er nu tegenaan?
Wat een geweldig compliment van die vrouw die je tegenkwam, dat zijn nog eens gave dingen.
donderdag 7 februari 2013 om 21:21
[quote]misia schreef op 07 februari 2013 @ 21:01:
Hey,
Veel gebeurd. Heb een HUISJE een ander HUISJE. . Maar heb weer een eigen, fijn huis....[/b] Cooooool! Gefeliciteerd!!!! Kun je er al snel in?
Daarnaast helaas een heftig gesprek met mijn moeder gehad. We hadden beter contact, maar vanavond ging het helaas weer mis. Hoop zo dat het tijdelijk is, ben erg verdrietig ervan. Maar ja, ik heb wel duidelijker gezegd wat ik ervan vindt, en hoe ik dingen zie en heb opgevat (ze heeft soms dat ze heel erg van gedachten veranderd, nu had ze me 2 dagen geleden iets toegezegd, en nu wist ze ineens van niks. Vroeger had ik dan gauw mijn mond gehouden, zo van, dat had ik dan verkeerd begrepen, denk ik. Maar nu heb ik wel laten blijken dat ik t niet leuk vond- maar voel me wel schuldig nu. Zit al de hele avond te huilen.)
Meissie toch! Waar voel je je schuldig over. Ik vind het heel knap dat je je moeder terug gegeven hebt wat ze toegezegd had. Ik zou het zelf ook moeilijk vinden, vraag is even, Hoezo voel jij je schuldig? Je mag een ander toch wijzen op wat hij/zij gezegd heeft? Dat recht heb je.
Ga weer kleurtjes kopen, voor op de muur.
Ben beetje sprakeloos....en morgen dus kijken of ik die ene bepaling kan veranderen met de makelaar..... Leukkkk!! Ben ook helemaal van de kleurtjes!
Weet je al een beetje wat voor kleur je wilt?
Hey,
Veel gebeurd. Heb een HUISJE een ander HUISJE. . Maar heb weer een eigen, fijn huis....
[/b] Cooooool! Gefeliciteerd!!!! Kun je er al snel in? Daarnaast helaas een heftig gesprek met mijn moeder gehad. We hadden beter contact, maar vanavond ging het helaas weer mis. Hoop zo dat het tijdelijk is, ben erg verdrietig ervan. Maar ja, ik heb wel duidelijker gezegd wat ik ervan vindt, en hoe ik dingen zie en heb opgevat (ze heeft soms dat ze heel erg van gedachten veranderd, nu had ze me 2 dagen geleden iets toegezegd, en nu wist ze ineens van niks. Vroeger had ik dan gauw mijn mond gehouden, zo van, dat had ik dan verkeerd begrepen, denk ik. Maar nu heb ik wel laten blijken dat ik t niet leuk vond- maar voel me wel schuldig nu. Zit al de hele avond te huilen.)
Meissie toch! Waar voel je je schuldig over. Ik vind het heel knap dat je je moeder terug gegeven hebt wat ze toegezegd had. Ik zou het zelf ook moeilijk vinden, vraag is even, Hoezo voel jij je schuldig? Je mag een ander toch wijzen op wat hij/zij gezegd heeft? Dat recht heb je.
Ga weer kleurtjes kopen, voor op de muur.
Ben beetje sprakeloos....en morgen dus kijken of ik die ene bepaling kan veranderen met de makelaar..... Leukkkk!! Ben ook helemaal van de kleurtjes!
Weet je al een beetje wat voor kleur je wilt?
donderdag 7 februari 2013 om 21:53
Haha, Nienke,
Het wordt een heel kleurenpalet, maar wel subtiel. Als we toch bezig zijn onszelf te leren kennen en niet meer bang te zijn onszelf op de borst te kloppen: ik ben best wel kunstzinnig . Altijd geschilderd en getekend, en ik houd heel erg van heel subtiele kleuren, warmte in huis. Sferen maken. En dat ga ik eens HELEMAAL botvieren. Dus de toilet wordt "vloedlijn" een bijzonder kleur grijs, met daarin een plank en een vaas met een tijger. Dan wordt de gang "parfum" een soort heel zacht wit-roze, en die kleur trek ik door naar de slaapkamer, waar ik dan ook nog een taupe/paarse muur ga creeëren, en de woonkamer wordt "maandag" met 1 wand in een andere, bijpassende tint.
Wat leuk dat je ook zo van de kleuren bent!! Wat heb jij op de muren??
LOL, misschien ben ik meer van de kleurentherapie ?
Zonder gekheid, ik snap wat je schrijft over therapie. Maar iets in me, nee, dat is nu niet de weg. Ik heb vaker een aantal gesprekken gehad met een psycholoog, maar op de een of andere manier "past" dat nu niet. GEEN fijn "jasje".
Wel fijn jasje: hier schrijven. En dat niet alleen over moeilijke dingen.
Ik heb ook gedacht aan wat die vrouw tegen me zei in het museum. Het is gek hoe anderen me nu geven wat ik nooit goed heb gekend. Zelfs een onbekende vrouw die ik tegenkom, komt heel dichtbij, heel even. En dat vind ik bijzonder, dat ze ook even dichtbij MAG komen van mij
Ik begrijp dus wel goed wat je schrijft over dat je open stellen, Nien. Het is moeilijk. En ik denk voor IEDEREEN. Dacht je dat dat niet voor iedereen enorm met angst beladen is? Je kwetsbaar opstellen? Daar zijn we heus niet de enige in, want elk mens (bijna elk mens) is bang voor afwijzing. Etc. We zijn nu eenmaal groepsdieren. Willen erbij horen. En wat ik dan weer NIET herken in je post is dat je de neiging hebt om met de meute mee te gaan. Je gaat WEL in je eentje naar Santiago lopen meis!!! No facebook-piece-of cake
En misschien bevalt het je wel heel goed, dat niet-facebooken? Misschien is het een mooie gelegenheid om even helemaal geen media te gebruiken, en wie weet is dat weer (voor jou passende) stap naar jezelf? Misschien ook niet? Ik zou gewoon kijken of je er PLEZIER aan hebt: zo ja, lekker mee doorgaan, zo nee, of je voelt je doet het om maar "erbij" te horen, zou je dat ook op een andere manier kunnen voelen: die verbondenheid? Een manier die beter past en voelt?
Ik had vandaag ook nog een rare gewaarwording. Ik zag die man weer op wie ik dus die CRUSH heb! Hij is nog steeds erg sexy, maaaaaaaan, niet normaal! I am alive . Zo voelt het als ik bij hem ben, dan gaat er een soort seksueel gevoel opkomen dat met vrijheid te maken heeft, met willen delen. Met mezelf zijn en laten zien (ook emotioneel). En ook al ben ik iemand die dit helemaal niet in de praktijk zou willen, nu hij is getrouwd, ik heb er wel veel aan. Voor mezelf. Dat gevoel van binnen er te laten zijn, dat voelt al zo vertrouwd. Dat ben ik! denk ik dan, en nou, het is lastig uit te leggen, dan ben ik ook best trots op mezelf. Want dit gevoel kan ik ook naar een andere man hebben, uiteraard. Deze man is niet de enige bij wie ik mezelf bloot zou willen geven, letterlijk maar vooral figuurlijk. Met wie ik mijn angsten zou WILLEN delen, die bij me MAG komen, die mij MAG zien. En dat is zo'n fijn gevoel.
Nienke, ik snap je gevoel naar die "ex" toe. Wil je me eens beschrijven wat maakte dat je hem zoveel vertelde? Wat was dat in hem, dat je dat gevoel gaf? En net als bij mijn gevoel hierboven: denk je dat hij de enige is bij wie je je wel kwetsbaar op zou mogen stellen. Die je zou mogen kennen?
Ik denk het niet, en dat is een rondtedansje waard meis. Je hebt je bloot gegeven bij hem, en ook al vind je het moeilijk dat is het 1) for every living soul op aarde, je staat daarin NIET alleen! en 2) je kunt en wilt het dus, dat heb je bewezen. Waarom zou het niet nog een keer kunnen, met een man die je wel heel erg diocht bij hem wil, voor heel lang? Geef me 1 reden waarom niet
Neemt niet weg dat ik net zo bang ben soms. Dat ik ook die twijfel heb en dat gemis. Maar dat weet je wel van me
Dikke kus, en ik ben heel blij dat je hier schrijft, en dat je je gedachten met me (en iedereen hier) deelt. Je bent een lieve schat, meis!!
Misia
Het wordt een heel kleurenpalet, maar wel subtiel. Als we toch bezig zijn onszelf te leren kennen en niet meer bang te zijn onszelf op de borst te kloppen: ik ben best wel kunstzinnig . Altijd geschilderd en getekend, en ik houd heel erg van heel subtiele kleuren, warmte in huis. Sferen maken. En dat ga ik eens HELEMAAL botvieren. Dus de toilet wordt "vloedlijn" een bijzonder kleur grijs, met daarin een plank en een vaas met een tijger. Dan wordt de gang "parfum" een soort heel zacht wit-roze, en die kleur trek ik door naar de slaapkamer, waar ik dan ook nog een taupe/paarse muur ga creeëren, en de woonkamer wordt "maandag" met 1 wand in een andere, bijpassende tint.
Wat leuk dat je ook zo van de kleuren bent!! Wat heb jij op de muren??
LOL, misschien ben ik meer van de kleurentherapie ?Zonder gekheid, ik snap wat je schrijft over therapie. Maar iets in me, nee, dat is nu niet de weg. Ik heb vaker een aantal gesprekken gehad met een psycholoog, maar op de een of andere manier "past" dat nu niet. GEEN fijn "jasje".
Wel fijn jasje: hier schrijven. En dat niet alleen over moeilijke dingen.
Ik heb ook gedacht aan wat die vrouw tegen me zei in het museum. Het is gek hoe anderen me nu geven wat ik nooit goed heb gekend. Zelfs een onbekende vrouw die ik tegenkom, komt heel dichtbij, heel even. En dat vind ik bijzonder, dat ze ook even dichtbij MAG komen van mij
Ik begrijp dus wel goed wat je schrijft over dat je open stellen, Nien. Het is moeilijk. En ik denk voor IEDEREEN. Dacht je dat dat niet voor iedereen enorm met angst beladen is? Je kwetsbaar opstellen? Daar zijn we heus niet de enige in, want elk mens (bijna elk mens) is bang voor afwijzing. Etc. We zijn nu eenmaal groepsdieren. Willen erbij horen. En wat ik dan weer NIET herken in je post is dat je de neiging hebt om met de meute mee te gaan. Je gaat WEL in je eentje naar Santiago lopen meis!!! No facebook-piece-of cake
En misschien bevalt het je wel heel goed, dat niet-facebooken? Misschien is het een mooie gelegenheid om even helemaal geen media te gebruiken, en wie weet is dat weer (voor jou passende) stap naar jezelf? Misschien ook niet? Ik zou gewoon kijken of je er PLEZIER aan hebt: zo ja, lekker mee doorgaan, zo nee, of je voelt je doet het om maar "erbij" te horen, zou je dat ook op een andere manier kunnen voelen: die verbondenheid? Een manier die beter past en voelt?Ik had vandaag ook nog een rare gewaarwording. Ik zag die man weer op wie ik dus die CRUSH heb! Hij is nog steeds erg sexy, maaaaaaaan, niet normaal! I am alive . Zo voelt het als ik bij hem ben, dan gaat er een soort seksueel gevoel opkomen dat met vrijheid te maken heeft, met willen delen. Met mezelf zijn en laten zien (ook emotioneel). En ook al ben ik iemand die dit helemaal niet in de praktijk zou willen, nu hij is getrouwd, ik heb er wel veel aan. Voor mezelf. Dat gevoel van binnen er te laten zijn, dat voelt al zo vertrouwd. Dat ben ik! denk ik dan, en nou, het is lastig uit te leggen, dan ben ik ook best trots op mezelf. Want dit gevoel kan ik ook naar een andere man hebben, uiteraard. Deze man is niet de enige bij wie ik mezelf bloot zou willen geven, letterlijk maar vooral figuurlijk. Met wie ik mijn angsten zou WILLEN delen, die bij me MAG komen, die mij MAG zien. En dat is zo'n fijn gevoel.
Nienke, ik snap je gevoel naar die "ex" toe. Wil je me eens beschrijven wat maakte dat je hem zoveel vertelde? Wat was dat in hem, dat je dat gevoel gaf? En net als bij mijn gevoel hierboven: denk je dat hij de enige is bij wie je je wel kwetsbaar op zou mogen stellen. Die je zou mogen kennen?
Ik denk het niet, en dat is een rondtedansje waard meis. Je hebt je bloot gegeven bij hem, en ook al vind je het moeilijk dat is het 1) for every living soul op aarde, je staat daarin NIET alleen! en 2) je kunt en wilt het dus, dat heb je bewezen. Waarom zou het niet nog een keer kunnen, met een man die je wel heel erg diocht bij hem wil, voor heel lang?
Geef me 1 reden waarom niet Neemt niet weg dat ik net zo bang ben soms. Dat ik ook die twijfel heb en dat gemis. Maar dat weet je wel van me
Dikke kus, en ik ben heel blij dat je hier schrijft, en dat je je gedachten met me (en iedereen hier) deelt. Je bent een lieve schat, meis!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 22:01
En ja, schuldig. Ik kan t niet verklaren, ik voel me vaak zo rot nadat ik tijd doorbracht met mijn moeder. Het wrange is dat het juist beter ging tussen ons.
Ben best wel kapot ervan nu :S e vooral moe: huis, vriendengedoe, mijn moeder, t is soms echt teveel voor me om te behappen.
En hoe ik aankijk tegen die situatie zaterdag? Het gevoel blijft: zoals anoukies ook schreef: het zijn niet MIJN normen en waarden, en vooral zou ik het nooit zo doen. Het past niet bij me, zo'n reactie. En nee, boos ben ik niet, eigenlijk ook niet teleugesteld. Ik heb er gewoon niets aan, en een soot van berusting omdat ik weet: nee dit wil ik niet zo. ik wil dat een vriendin dan 2 armen om me heen slaat, haar man belt dat ze een half uurtje later komt (meer hoeft ook niet) en me gewoon even laat kletsen. Zo''n vriendin wil ik, omdat ik ook zo'n vriendin wil zijn. En daarmee is die kennis nog steeds oké zoals ze is, ik mag haar HEEL graag!! Ja...!!
Maar toch. Nee. Niet weer dat gevoel niet terecht te kunnen, ik kan dat niet meer en wil het niet meer.
Ben best wel kapot ervan nu :S e vooral moe: huis, vriendengedoe, mijn moeder, t is soms echt teveel voor me om te behappen.
En hoe ik aankijk tegen die situatie zaterdag? Het gevoel blijft: zoals anoukies ook schreef: het zijn niet MIJN normen en waarden, en vooral zou ik het nooit zo doen. Het past niet bij me, zo'n reactie. En nee, boos ben ik niet, eigenlijk ook niet teleugesteld. Ik heb er gewoon niets aan, en een soot van berusting omdat ik weet: nee dit wil ik niet zo. ik wil dat een vriendin dan 2 armen om me heen slaat, haar man belt dat ze een half uurtje later komt (meer hoeft ook niet) en me gewoon even laat kletsen. Zo''n vriendin wil ik, omdat ik ook zo'n vriendin wil zijn. En daarmee is die kennis nog steeds oké zoals ze is, ik mag haar HEEL graag!! Ja...!!
Maar toch. Nee. Niet weer dat gevoel niet terecht te kunnen, ik kan dat niet meer en wil het niet meer.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 22:05
Hey Reizende: JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA XXXX dank je!!!
Superlief!!!!!!!!
(oh meiden, ik moet denk ik een paar posts gaan wissen, in ieder geval over het huis- dit wordt zelfs mij nu een beetje te herkenbaar....mag ik jullie vragen dat nieuws over het huis even te deleten? Vraag het niet graag, maar dit is allemaal wel heel erg herleidbaar)
XXXX dank je!!!Superlief!!
!!!!!! (oh meiden, ik moet denk ik een paar posts gaan wissen, in ieder geval over het huis- dit wordt zelfs mij nu een beetje te herkenbaar....mag ik jullie vragen dat nieuws over het huis even te deleten? Vraag het niet graag, maar dit is allemaal wel heel erg herleidbaar)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 22:24
Stom maar eigenlijk voel ik me helemaal niet goed. Ik ben deels blij met het huis, ja, maar vooral niet: het contract slaat grotendeels nergens op. En t hangt nog af van die bepaling (die ik euit wil hebben) of ik het doe,
Het hele contract is gewoon zo'n nachtmerrie. Alles afgedicht, brrrrr, ik haat dat: snap er geen ene hout van. En is vooral gericht op de verhuurder, nergens zie ik mijn rechten. BRRRR.
En als die bepaling er niet uitgaat, dan ga ik er niet naartoe verhuizen. Heb er geloof ik toch niet een helemaal goed gevoel bij nog. Misschien dat dat morgen veranderd, anders doe ik het niet.
Dus eigenlijk ben ik er niet zo blij mee. Wel met het vooruitzicht van iets anders, maar zo: nee eigenlijk vind ik het contract K*T tot nu toe.
Het hele contract is gewoon zo'n nachtmerrie. Alles afgedicht, brrrrr, ik haat dat: snap er geen ene hout van. En is vooral gericht op de verhuurder, nergens zie ik mijn rechten. BRRRR.
En als die bepaling er niet uitgaat, dan ga ik er niet naartoe verhuizen. Heb er geloof ik toch niet een helemaal goed gevoel bij nog. Misschien dat dat morgen veranderd, anders doe ik het niet.
Dus eigenlijk ben ik er niet zo blij mee. Wel met het vooruitzicht van iets anders, maar zo: nee eigenlijk vind ik het contract K*T tot nu toe.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 22:56
Hey mies, kom even om het hoekje kijken, gefeliciteerd met je .... ik schrijf het maar even niet op, maar wat fantastisch meis!!! Yes yes yes! Hoop dat je eruit komt met dat contract, succes alvast. Alleen al het huis mentaal inrichten geeft je energie hè?
Ik trek me weer even terug, vanavond een helende reis gedaan. Wat een bijzondere ervaring. Kan het nog niet delen, en misschien wel helemaal niet, maar vond het heftig. En spannend en gaaf het heeft veel losgemaakt.
Liefs en fijne avond
Ik trek me weer even terug, vanavond een helende reis gedaan. Wat een bijzondere ervaring. Kan het nog niet delen, en misschien wel helemaal niet, maar vond het heftig. En spannend en gaaf het heeft veel losgemaakt.
Liefs en fijne avond