Psyche
alle pijlers
ergens mijn ei kwijt
maandag 17 december 2012 om 00:26
Hallo allemaal,
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.
Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.
ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.
Bedankt voor het lezen!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 7 februari 2013 om 23:01
donderdag 7 februari 2013 om 23:09
donderdag 7 februari 2013 om 23:39
Ben echt kapot, nee, zie dit allemaal niet zitten. 
Dat stomme rotcontract, het ene na het ander'huurder is verplicht etc", en als er dan asbest is, zoals in mijn huis nu, mag je het zelf gaan laten verwijderen. En dat zit er dus, asbest.
Sta op instorten, met die stomme infectie (nog steeds last van!) dat ellenlange huizengezeik, dat rotgesprek met mijn moeder.
Vrienden kwijt, geen contact met zus, enz.
En Misia maar beleeft blijven.
Ben dit allemaal zo beu, wat een rotdag. Ik voel me echt te beroerd! boooooooooooooooooossssssssssssss!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dat stomme rotcontract, het ene na het ander'huurder is verplicht etc", en als er dan asbest is, zoals in mijn huis nu, mag je het zelf gaan laten verwijderen. En dat zit er dus, asbest.Sta op instorten, met die stomme infectie (nog steeds last van!) dat ellenlange huizengezeik, dat rotgesprek met mijn moeder.
Vrienden kwijt, geen contact met zus, enz.
En Misia maar beleeft blijven.
Ben dit allemaal zo beu, wat een rotdag. Ik voel me echt te beroerd! boooooooooooooooooossssssssssssss!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 8 februari 2013 om 00:35
@Misia: wat ze ook zetten in zo'n overeenkomst/ contract: de wetgever bepaalt heel anders en geeft de huurder veel rechten. Die bepalingen die daartegeningaan, dat zijn loze woorden. Zoals over dat asbest, echt volslagen onzin dat dat soort dingen voor de huurder komt.
En zo zijn er meer van die dingen, wat ze ook zeggen, het heeft geen geldigheid, ook al teken je dat!
Steek ff je licht op bij juridisch loket of zo, want sommige dingen kan je niet bij overeenkomst tegen de wet in bepalen. Echt, een huurder heeft enorm veel rechten en vrijwel geen plichten, wast ze ook in zo'n contract verzinnen..
Maar goed, ook als je je niet zo lekker voelt bij zo'n verhuurder, moet je dat gevoel wel serieus nemen, lijkt mij. Maar als het via een makelaar gaat, zou ik eea gewoon ff checken (ook via google kan je een hoop vinden! Huurrecht is niet zo ingewikkeld)..
En zo zijn er meer van die dingen, wat ze ook zeggen, het heeft geen geldigheid, ook al teken je dat!
Steek ff je licht op bij juridisch loket of zo, want sommige dingen kan je niet bij overeenkomst tegen de wet in bepalen. Echt, een huurder heeft enorm veel rechten en vrijwel geen plichten, wast ze ook in zo'n contract verzinnen..
Maar goed, ook als je je niet zo lekker voelt bij zo'n verhuurder, moet je dat gevoel wel serieus nemen, lijkt mij. Maar als het via een makelaar gaat, zou ik eea gewoon ff checken (ook via google kan je een hoop vinden! Huurrecht is niet zo ingewikkeld)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 8 februari 2013 om 08:47
Hey Misia, heb je iemand in je omgeving die naar dat contract kan kijken? Of misschien via je werk een juridisch onderlegd persoon?
Kan me voorstellen dat je er flink van baalt. En idd wat Suzy en Reizende zeggen: als je echt geen goed gevoel hebt bij de verhuurder, dan is het misschien toch handig om nog even verder te kijken. Anders ga je van een bouwval naar een huisjesmelker of zo... Heel veel succes meis, het komt echt goed
Kan me voorstellen dat je er flink van baalt. En idd wat Suzy en Reizende zeggen: als je echt geen goed gevoel hebt bij de verhuurder, dan is het misschien toch handig om nog even verder te kijken. Anders ga je van een bouwval naar een huisjesmelker of zo... Heel veel succes meis, het komt echt goed
vrijdag 8 februari 2013 om 11:25
Enne, ik ben een van die weinigen dan kennelijk, die helemaal niet (meer) bang is om kwetsbaar te zijn. Ik ben opener dan menigeen, hier en irl. Als je niet meer bang voor afwijzing bent en niet langer gevoelig voor "wat anderen zouden denken/ vinden" dan is het veel makkelijker om je kwetsbaar op te stellen..
Hier, anoniem, stellen jullie je ook kwetsbaar op. En vinden mensen dat juist fijn en open. Het mooie is dat het dus ook "beloond" wordt met begripvolle reacties terug.
Je zal dat alleen niet altijd krijgen van diegenen van wie je dat wenst of wil. Soms blijken het andere mensen die dichtbij je staan, dan familie of wie je dacht dat bij je pasten qua emoties delen. En is dat erg, eigenlijk?
Het is niet zo dat ik mijn verwachtingen laag heb gezet, zodat ik niks verwacht van mensen. Ik vind het alleen niet vanzelfsprekend, mijn vrijheid houdt op waar die van anderen begint. Zoals je zelf grenzen stelt aan wat je wel/niet met iemand deelt, heeft die ander grenzen aan wat diegene wil delen. Die van de een zijn niet legitiemer dan van de ander.
Hier op een topic zijn mensen vrij om te lezen en te reageren. Dat trekt dus mensen die openstaan, herkennen, meelevend zijn en dat zelf willen. Anderen hebben de vrijheid dat niet te doen.
Het is niet zozeer verwachtingen omlaag brengen dus, maar een dankbaarheid en besef dat je medeleven/ begrip/ emotionele support niet kan "nemen" maar moet "krijgen" van anderen. Het valt je ten deel van sommigen, dat ze voor je open staan en op een voor jou prettige manier ondersteunen (of dat nu alleen luisteren is, of een arm om je heen, of meedenken, in willen leven, hun kijk erop geven).
Het heeft te maken met ook door anderen heen kunnen kijken of aan te voelen, met hun blokkades en onvermogens te zien en te respecteren, hun afstand tot hun innerlijk of ziel te zien, waarom dat soort gewenste empathie ontbreekt, of begrip er niet is, als ze daar zelf niet "zijn" (en ook niet in kunnen inleven).
Je mag dat zeker verwachten, dat die mensen er zijn, maar niet dat iedereen die je zou willen dat heeft, of wil. Onwetendheid en eigen onvermogen van diegene vaak ook.
Je kan willen, maar als iemand niet kan of niet bereid is, levert dat alleen maar frustratie op. Het is een keuze dat ik niet meer verwacht dat iedereen dat wil of kan of zin in heeft om met je diepere emoties geconfronteerd te worden. Ik laat de ander die ik voor me heb, daar vrij in. Heeft ook met dankbaarheid en vergeving te maken en inzien dat iedereen vrij is om dat te mogen bepalen. Met sommigen is het er wel en wederzijds, met anderen onmogelijk. Het zij zo.
Ik doorzie inmiddels anderen ook behoorlijk, waarom dat is, dat die mensen nogal vastzitten op "egoniveau" en niet op "ware ik"-niveau. Dat is alleen maar een gemis voor hun, daar sta ik buiten. Ik zie dat niet als "mij afwijzen", maar zelf een bepaalde diepgang afwijzen (ook in zichzelf en hun relaties met anderen).
Juist door verdriet en pijn en afwijzing ben ik op bepaalde diepte kunnen komen, waardoor je verder kan kijken dan de oppervlakte en daar ben ik blij om. Dat anderen dat niet kunnen en ook niet willen, daar kijk ik met mededogen en mildheid naar, het is hun proces. En sinds ik mezelf kwetsbaar en open opstel, begrijpt lang niet iedereen dat, ben je vaak een "outsider", maar heb ik ook een heleboel mensen ontmoet, die dat zelf ook willen en kunnen.
Dat merk je snel genoeg. En hier op zo'n forum al helemaal. Cynische mensen zullen bijv wegblijven op een topic als dit, dat spreekt ze al niet aan. Het trekt mensen aan die in soortgelijke processen en ervaringen zitten, en verdieping zoeken, zelf ook die behoefge hebben of kennen. Zo heb ik mensen leren kennen om bepaalde gemeenschappelijke onderwerpen dieper op in te gaan. Al schrijvende merk je of anderen ook openstaan, dat is het mooie van internet ook.
Al is het niet iemand om de hoek (en soms "toevallig" wel), je ontmoet mensen met die kwaliteiten en diepgang die je wenste.. Zelfs mensen die van je houden hebben dat vaak niet, en mensen verder weg wel.
Op andere mensen heb je weinig tot geen invloed. En er is een gezegde wat luidt: "geef me de kracht om te verbeteren waar ik invloed op heb, om te accepteren waar ik geen invloed op heb, en de wijsheid om het onderscheid te kunnen maken" (of zoiets)..
Maw: je leert gaandeweg je je leven leeft waar je geen invloed op hebt, en dat je je tijd beter kan geven aan mensen en dingen waar je wel zelf invloed op hebt..
Ik zie het zelf niet als rationalisatie dat ik minder van anderen verwacht, het is meer dat je gaat inschatten en incalculeert "van wie je (en wat je)" kan verwachten en van wie niet, of welke dingen wel en niet. Je kan hooguit proberen, of eens een spiegel voorhouden, maar mensen brengen zichzelf altijd mee in de relatie tot anderen, en iedereen heeft de vrijheid die klik of betrokkenheid te voelen en tot op welke hoogte. Dat is vaak niet een kwestie van bewuste keuze, maar hun vermogen of onvermogen daartoe.
Wat is er zo angstig of erg aan als die kwetsbaarheid niet beantrwoordt wordt? Dan weet ik dat ook weer, en zoek ik ff verder. En bij sommigen houd ik het dan op hun level van betrokkenheid, als ik van ze houd en contact houd, zij het dat ik er dan ook niet zoveel in stop, accepteer dat dat het is en niet meer zal worden dan het is. Ik ben een stuk selectiever geworden bij wie ik me kwetsbaar maak, dat aftasten.
Ik ben vrijwel overal en altijd mezelf, wat niet wil zeggen dat ik bij allemaal met wie ik me verbonden voel mijn diepere emoties kan of wil uiten of mee bespreek. Mijn mening wel, en die hoeft niet overeen tekomen met geliefden, ik sta achter mijne en mijn levenswijze en dat is genoeg.
Hier, anoniem, stellen jullie je ook kwetsbaar op. En vinden mensen dat juist fijn en open. Het mooie is dat het dus ook "beloond" wordt met begripvolle reacties terug.
Je zal dat alleen niet altijd krijgen van diegenen van wie je dat wenst of wil. Soms blijken het andere mensen die dichtbij je staan, dan familie of wie je dacht dat bij je pasten qua emoties delen. En is dat erg, eigenlijk?
Het is niet zo dat ik mijn verwachtingen laag heb gezet, zodat ik niks verwacht van mensen. Ik vind het alleen niet vanzelfsprekend, mijn vrijheid houdt op waar die van anderen begint. Zoals je zelf grenzen stelt aan wat je wel/niet met iemand deelt, heeft die ander grenzen aan wat diegene wil delen. Die van de een zijn niet legitiemer dan van de ander.
Hier op een topic zijn mensen vrij om te lezen en te reageren. Dat trekt dus mensen die openstaan, herkennen, meelevend zijn en dat zelf willen. Anderen hebben de vrijheid dat niet te doen.
Het is niet zozeer verwachtingen omlaag brengen dus, maar een dankbaarheid en besef dat je medeleven/ begrip/ emotionele support niet kan "nemen" maar moet "krijgen" van anderen. Het valt je ten deel van sommigen, dat ze voor je open staan en op een voor jou prettige manier ondersteunen (of dat nu alleen luisteren is, of een arm om je heen, of meedenken, in willen leven, hun kijk erop geven).
Het heeft te maken met ook door anderen heen kunnen kijken of aan te voelen, met hun blokkades en onvermogens te zien en te respecteren, hun afstand tot hun innerlijk of ziel te zien, waarom dat soort gewenste empathie ontbreekt, of begrip er niet is, als ze daar zelf niet "zijn" (en ook niet in kunnen inleven).
Je mag dat zeker verwachten, dat die mensen er zijn, maar niet dat iedereen die je zou willen dat heeft, of wil. Onwetendheid en eigen onvermogen van diegene vaak ook.
Je kan willen, maar als iemand niet kan of niet bereid is, levert dat alleen maar frustratie op. Het is een keuze dat ik niet meer verwacht dat iedereen dat wil of kan of zin in heeft om met je diepere emoties geconfronteerd te worden. Ik laat de ander die ik voor me heb, daar vrij in. Heeft ook met dankbaarheid en vergeving te maken en inzien dat iedereen vrij is om dat te mogen bepalen. Met sommigen is het er wel en wederzijds, met anderen onmogelijk. Het zij zo.
Ik doorzie inmiddels anderen ook behoorlijk, waarom dat is, dat die mensen nogal vastzitten op "egoniveau" en niet op "ware ik"-niveau. Dat is alleen maar een gemis voor hun, daar sta ik buiten. Ik zie dat niet als "mij afwijzen", maar zelf een bepaalde diepgang afwijzen (ook in zichzelf en hun relaties met anderen).
Juist door verdriet en pijn en afwijzing ben ik op bepaalde diepte kunnen komen, waardoor je verder kan kijken dan de oppervlakte en daar ben ik blij om. Dat anderen dat niet kunnen en ook niet willen, daar kijk ik met mededogen en mildheid naar, het is hun proces. En sinds ik mezelf kwetsbaar en open opstel, begrijpt lang niet iedereen dat, ben je vaak een "outsider", maar heb ik ook een heleboel mensen ontmoet, die dat zelf ook willen en kunnen.
Dat merk je snel genoeg. En hier op zo'n forum al helemaal. Cynische mensen zullen bijv wegblijven op een topic als dit, dat spreekt ze al niet aan. Het trekt mensen aan die in soortgelijke processen en ervaringen zitten, en verdieping zoeken, zelf ook die behoefge hebben of kennen. Zo heb ik mensen leren kennen om bepaalde gemeenschappelijke onderwerpen dieper op in te gaan. Al schrijvende merk je of anderen ook openstaan, dat is het mooie van internet ook.
Al is het niet iemand om de hoek (en soms "toevallig" wel), je ontmoet mensen met die kwaliteiten en diepgang die je wenste.. Zelfs mensen die van je houden hebben dat vaak niet, en mensen verder weg wel.
Op andere mensen heb je weinig tot geen invloed. En er is een gezegde wat luidt: "geef me de kracht om te verbeteren waar ik invloed op heb, om te accepteren waar ik geen invloed op heb, en de wijsheid om het onderscheid te kunnen maken" (of zoiets)..
Maw: je leert gaandeweg je je leven leeft waar je geen invloed op hebt, en dat je je tijd beter kan geven aan mensen en dingen waar je wel zelf invloed op hebt..
Ik zie het zelf niet als rationalisatie dat ik minder van anderen verwacht, het is meer dat je gaat inschatten en incalculeert "van wie je (en wat je)" kan verwachten en van wie niet, of welke dingen wel en niet. Je kan hooguit proberen, of eens een spiegel voorhouden, maar mensen brengen zichzelf altijd mee in de relatie tot anderen, en iedereen heeft de vrijheid die klik of betrokkenheid te voelen en tot op welke hoogte. Dat is vaak niet een kwestie van bewuste keuze, maar hun vermogen of onvermogen daartoe.
Wat is er zo angstig of erg aan als die kwetsbaarheid niet beantrwoordt wordt? Dan weet ik dat ook weer, en zoek ik ff verder. En bij sommigen houd ik het dan op hun level van betrokkenheid, als ik van ze houd en contact houd, zij het dat ik er dan ook niet zoveel in stop, accepteer dat dat het is en niet meer zal worden dan het is. Ik ben een stuk selectiever geworden bij wie ik me kwetsbaar maak, dat aftasten.
Ik ben vrijwel overal en altijd mezelf, wat niet wil zeggen dat ik bij allemaal met wie ik me verbonden voel mijn diepere emoties kan of wil uiten of mee bespreek. Mijn mening wel, en die hoeft niet overeen tekomen met geliefden, ik sta achter mijne en mijn levenswijze en dat is genoeg.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 8 februari 2013 om 12:33
Wat je zegt, Suzy, over diepgang in vriendschappen, herken ik wel. Ik heb al jaren een vriendin, maar er is weinig diepgang. Was dan ook niet echt 'tevreden' over deze vriendschap. Nadat ik mijn gevoelens heb gedeeld, kwam er eigenlijk geen reactie op. Ik ging ook heel diep, vertelde echt wat ik voelde, en dat doe ik zelden. (dit ging niet over onze vriendschap, maar over mijn gevoelens betreffende een situatie over mijzelf, even heel vaag).
Eerder zou ik gedacht hebben: zie je wel, het interesseert haar niet hoe ik mij voel. Ze doet er niets mee, ze vraagt er niet op door en dat valt mij dan tegen en geeft mij het idee dat het haar niet boeit.
Nu weet en accepteer ik dat ze is zoals ze is, heel diep gaan betekent ook naar jezelf kijken, en waarschijnlijk kan ze dat niet, het komt te dichtbij.
Ik denk zolang mijn verwachtingen hierin niet te hoog zijn, zal ik mij niet teleurgesteld voelen. En dan komen we weer op verwachtingen uit.
Kortom, nu pas eindelijk kan ik haar accepteren zoals ze is. Het is gewoon een vriendin waarbij je gezellig koffiedrinkt en gezellig kletst, en daar is niets mis mee. Ook die vriendinnen zijn belangrijk.
Wat mag je verwachten van een vriendin: niet dat iemand al mijn behoeftes vervult, want die behoeftes zijn in feite (zo zie ik het) een soort leegte in mijzelf. En daar moet ik zelf mee dealen.
Maar aan de andere kant: tuurlijk heb je bepaalde verwachtingen, ik verwacht begrip, steun in moeilijke tijden, een luisterend oor. En als dat er niet is, ben ik teleurgesteld en heb de neiging om afstand te nemen.
Terwijl een betere reactie waarschijnlijk is: vragen hoe het met haar is, misschien speelt er iets bij haar waardoor ze geen tijd/zin heeft voor mijn sores. Wie weet komen mijn sores te dichtbij, is ze het zat dat ieder maar met zijn of haar dingen bij haar komt. En als ik dan de zoveelste ben die mijn verdriet deelt, is het de druppel. Maar als ik er niet naar vraag, zal ik het niet weten, en er is dus geen begrip voor kunnen opbrengen.
En misschien voelt zij niet de zelfde klik met mij, als ik wel met haar voel, ook dat kan. En is ze er daarom niet voor mij. En dat is hard voor mij, maar er is ook in dit geval geen goed of slecht. Iemand voelt wat iemand voelt, en het zou zo moeten zijn dat we uit vrije wil met elkaar omgaan. Niet omdat het moet, hoort, of wat dan ook, maar omdat het goed voelt.
Bovenstaande verhaal gaat geloof ik z'n eigen leven leiden, en heeft meer betrekking op mijzelf, dan op jullie, maar ik laat het al staan. Misschien heeft iemand er wat aan.
Eerder zou ik gedacht hebben: zie je wel, het interesseert haar niet hoe ik mij voel. Ze doet er niets mee, ze vraagt er niet op door en dat valt mij dan tegen en geeft mij het idee dat het haar niet boeit.
Nu weet en accepteer ik dat ze is zoals ze is, heel diep gaan betekent ook naar jezelf kijken, en waarschijnlijk kan ze dat niet, het komt te dichtbij.
Ik denk zolang mijn verwachtingen hierin niet te hoog zijn, zal ik mij niet teleurgesteld voelen. En dan komen we weer op verwachtingen uit.
Kortom, nu pas eindelijk kan ik haar accepteren zoals ze is. Het is gewoon een vriendin waarbij je gezellig koffiedrinkt en gezellig kletst, en daar is niets mis mee. Ook die vriendinnen zijn belangrijk.
Wat mag je verwachten van een vriendin: niet dat iemand al mijn behoeftes vervult, want die behoeftes zijn in feite (zo zie ik het) een soort leegte in mijzelf. En daar moet ik zelf mee dealen.
Maar aan de andere kant: tuurlijk heb je bepaalde verwachtingen, ik verwacht begrip, steun in moeilijke tijden, een luisterend oor. En als dat er niet is, ben ik teleurgesteld en heb de neiging om afstand te nemen.
Terwijl een betere reactie waarschijnlijk is: vragen hoe het met haar is, misschien speelt er iets bij haar waardoor ze geen tijd/zin heeft voor mijn sores. Wie weet komen mijn sores te dichtbij, is ze het zat dat ieder maar met zijn of haar dingen bij haar komt. En als ik dan de zoveelste ben die mijn verdriet deelt, is het de druppel. Maar als ik er niet naar vraag, zal ik het niet weten, en er is dus geen begrip voor kunnen opbrengen.
En misschien voelt zij niet de zelfde klik met mij, als ik wel met haar voel, ook dat kan. En is ze er daarom niet voor mij. En dat is hard voor mij, maar er is ook in dit geval geen goed of slecht. Iemand voelt wat iemand voelt, en het zou zo moeten zijn dat we uit vrije wil met elkaar omgaan. Niet omdat het moet, hoort, of wat dan ook, maar omdat het goed voelt.
Bovenstaande verhaal gaat geloof ik z'n eigen leven leiden, en heeft meer betrekking op mijzelf, dan op jullie, maar ik laat het al staan. Misschien heeft iemand er wat aan.
vrijdag 8 februari 2013 om 16:19
Misia, hee, je was zo enthousiast over je huisje! Ik zou ook zeggen: ga even langs het juridische loket, laat je voorlichten. Dat daar ook asbest zit klinkt niet goed. Ik ben het met anoukies eens, het komt echt goed, daar mag je vertrouwen in hebben. Hou die mooie kleuren vast, die positiviteit! Alles komt dan even samen, gewoon schrijven he en voel alles maar, laat het komen, het gevoel gaat ook weer. Net als de zee... Het komt en het gaat. Je doet het goed!!!
Gaaf trouwens dat je veel geschilderd en getekend hebt, iets wat mij altijd erg leuk geleken heeft alleen wat ik nog nooit opgepakt heb. Wat moet ik schilderen dan?! En vooral wat moet ik met die doeken? Ik heb in mijn huisje een muur licht roze en in mijn slaapkamer oudroze. In mijn volgende huisje (op zoek) komt er weer wat anders op de muur. Vind okergeel mooi of groen/blauw of een warme (krachtige) kleur.
Vandaag lekker vrij om te studeren en jeetje, wat vliegt de dag voorbij. Niet te geloven. Nagedacht over die verwachtingen en de mooie vragen die jij Suzy stelde 'wat maakt dat je zo bang om je kwetsbaar op te stellen'. Tja,wat heb je eigenlijk te verliezen? Iemand vertelde laatst dat ze in de serie Sex in the City (ik kijk dat nooit) zo'n mooi voorbeeld is: emoties komen en gaan en die worden heerlijk vergroot. Als ik naar mezelf kijk is het vooral de confrontatie met mezelf. Ik ben bang om afgewezen te worden door de ander,bv. dat de ander geen gehoor geeft aan mijn verhaal, niet luistert, me de rug keert, noem er nog eens een paar zodat ik blijf zitten met mijn gevoel/emoties en niet gezien wordt?! Inmiddels zie ik in dat het niet de angst is van de ander maar de afwijzing van MIJZELF. Dat geldt voor mij. Ik wijs mezelf af als de ander niet luistert door te denken 'zie nou wel, etc. etc.' En toch trap ik er toch elke keer weer in. Ik ben er wel steeds beter mijn verhaal te doen als ik daar behoefte aan heb, meer naar mijn eigen behoeften te luisteren en minder gefocust te zijn op andersmans behoefte voorop te stellen. Als ik me niet lekker voel heb ik snel de neiging me terug te trekken, doen alsof er niets aan de hand is vanwege de angst voor de afwijzing. Angst voor mijn eigen ware emotie.
Ik denk ook dat lang niet iedereen open staat om om te gaan met dit soort emoties en prikkels op te pikken. Zoals een vriendin na wat ik kort over het voorval met die kerel verteld had zei 'naja, gebeurd er nog eens wat'. Ik stond perplex. Wat?! Het had mij zo geraakt, dat begreep ze niet. Op dat moment kon ik en wilde ik er verder ook niet over vertellen. 'gebeurd er nog eens wat'. Hoe verzin je het. Ja.. zo kun je het ook zien. Voor mij betekende dit om het onderwerp te laten rusten. Blijkbaar wil, kan zij niet de diepte in. En ik ga daar ook niet mee kunstelen of aan trekken, hoe jammer ik dat ook vind. Soms denk ik wel eens 'ik heb er niets aan'' toch klopt dat niet. Op een ander vlak heb ik wel wat aan haar/aan elkaar. Het is een vriendin, we doen zo nu en dan leuke dingen en merk dat als ik vertel wat ik meemaak we leuk kunnen kletsen, het gaat vooral op 'activiteit-niveau', soms iets verder en dat is goed. Ik probeer vooral bij mezelf te blijven en dat gaat met vallen en opstaan.
Dan kom je op verwachtingen, wat verwacht ik van haar. Lange tijd verwachtte ik dat ik gevoelszaken met haar kon bespreken en elke keer weer kwam ik daar van terug, dan ketste ze de bal terug, gaf ze daar geen gehoor aan. Ik kon daar teleurgesteld van worden, verdrietig, ik bleef met een heel onrustig gevoel over. Nu vind ik het soms niet leuk, ik heb wel de behoefte aan die uitwisseling van die onderstroom. Ik denk dat je dus wel verwachtingen mag hebben, tuurlijk, maar dat het goed is om te zien wat die verwachtingen zijn. Als je bewust bent van je behoeften/verwachtingen naar de ander kun je er misschien makkelijker mee 'spelen'. Dit is rationeel bedenk ik mij. Weten wat jouw behoeften zijn en kijken waar en hoe je daar het beste uiting aan kunt geven. In het geval van delen van gevoel/emoties vind ik dat ook lastig aan vriendinnen. Toch geloof ik dus ook wel dat er mensen (zoals jullie) die bestaan, die die behoeften en antennes ook hebben. Ik merk dat ook van belang is in welke levensfase je zit, tenminste, dat merk ik aan mijzelf en mijn omgeving.
Ik moet gaaaaan! Ik ben benieuwd hoe het gaat Misia! Weekend geniet er van, zover dat lukt...
Gaaf trouwens dat je veel geschilderd en getekend hebt, iets wat mij altijd erg leuk geleken heeft alleen wat ik nog nooit opgepakt heb. Wat moet ik schilderen dan?! En vooral wat moet ik met die doeken? Ik heb in mijn huisje een muur licht roze en in mijn slaapkamer oudroze. In mijn volgende huisje (op zoek) komt er weer wat anders op de muur. Vind okergeel mooi of groen/blauw of een warme (krachtige) kleur.
Vandaag lekker vrij om te studeren en jeetje, wat vliegt de dag voorbij. Niet te geloven. Nagedacht over die verwachtingen en de mooie vragen die jij Suzy stelde 'wat maakt dat je zo bang om je kwetsbaar op te stellen'. Tja,wat heb je eigenlijk te verliezen? Iemand vertelde laatst dat ze in de serie Sex in the City (ik kijk dat nooit) zo'n mooi voorbeeld is: emoties komen en gaan en die worden heerlijk vergroot. Als ik naar mezelf kijk is het vooral de confrontatie met mezelf. Ik ben bang om afgewezen te worden door de ander,bv. dat de ander geen gehoor geeft aan mijn verhaal, niet luistert, me de rug keert, noem er nog eens een paar zodat ik blijf zitten met mijn gevoel/emoties en niet gezien wordt?! Inmiddels zie ik in dat het niet de angst is van de ander maar de afwijzing van MIJZELF. Dat geldt voor mij. Ik wijs mezelf af als de ander niet luistert door te denken 'zie nou wel, etc. etc.' En toch trap ik er toch elke keer weer in. Ik ben er wel steeds beter mijn verhaal te doen als ik daar behoefte aan heb, meer naar mijn eigen behoeften te luisteren en minder gefocust te zijn op andersmans behoefte voorop te stellen. Als ik me niet lekker voel heb ik snel de neiging me terug te trekken, doen alsof er niets aan de hand is vanwege de angst voor de afwijzing. Angst voor mijn eigen ware emotie.
Ik denk ook dat lang niet iedereen open staat om om te gaan met dit soort emoties en prikkels op te pikken. Zoals een vriendin na wat ik kort over het voorval met die kerel verteld had zei 'naja, gebeurd er nog eens wat'. Ik stond perplex. Wat?! Het had mij zo geraakt, dat begreep ze niet. Op dat moment kon ik en wilde ik er verder ook niet over vertellen. 'gebeurd er nog eens wat'. Hoe verzin je het. Ja.. zo kun je het ook zien. Voor mij betekende dit om het onderwerp te laten rusten. Blijkbaar wil, kan zij niet de diepte in. En ik ga daar ook niet mee kunstelen of aan trekken, hoe jammer ik dat ook vind. Soms denk ik wel eens 'ik heb er niets aan'' toch klopt dat niet. Op een ander vlak heb ik wel wat aan haar/aan elkaar. Het is een vriendin, we doen zo nu en dan leuke dingen en merk dat als ik vertel wat ik meemaak we leuk kunnen kletsen, het gaat vooral op 'activiteit-niveau', soms iets verder en dat is goed. Ik probeer vooral bij mezelf te blijven en dat gaat met vallen en opstaan.
Dan kom je op verwachtingen, wat verwacht ik van haar. Lange tijd verwachtte ik dat ik gevoelszaken met haar kon bespreken en elke keer weer kwam ik daar van terug, dan ketste ze de bal terug, gaf ze daar geen gehoor aan. Ik kon daar teleurgesteld van worden, verdrietig, ik bleef met een heel onrustig gevoel over. Nu vind ik het soms niet leuk, ik heb wel de behoefte aan die uitwisseling van die onderstroom. Ik denk dat je dus wel verwachtingen mag hebben, tuurlijk, maar dat het goed is om te zien wat die verwachtingen zijn. Als je bewust bent van je behoeften/verwachtingen naar de ander kun je er misschien makkelijker mee 'spelen'. Dit is rationeel bedenk ik mij. Weten wat jouw behoeften zijn en kijken waar en hoe je daar het beste uiting aan kunt geven. In het geval van delen van gevoel/emoties vind ik dat ook lastig aan vriendinnen. Toch geloof ik dus ook wel dat er mensen (zoals jullie) die bestaan, die die behoeften en antennes ook hebben. Ik merk dat ook van belang is in welke levensfase je zit, tenminste, dat merk ik aan mijzelf en mijn omgeving.
Ik moet gaaaaan! Ik ben benieuwd hoe het gaat Misia! Weekend geniet er van, zover dat lukt...
vrijdag 8 februari 2013 om 17:30
Wat moet ik schilderen dan?!
N85, misschien een handige tip, wat ik zelf doe ik zoeken bij Google afbeeldingen. Als ik iets leuks zie, print ik het uit en trek het over op het doek. En daarna ga ik het schilderen, en misschien kan jij zo uit de hand schilderen, dat lukt mij dan weer niet.. Ik verkoop niets, maar heb er wel ontzettend veel plezier in om het te doen en daar gaat het uiteindelijk om.
op www.welke.nl vind je veel dingen voor decoratie van de woning. Dan gaat het niet zozeer om doeken te schilderen, maar misschien zit er iets bij?
N85, misschien een handige tip, wat ik zelf doe ik zoeken bij Google afbeeldingen. Als ik iets leuks zie, print ik het uit en trek het over op het doek. En daarna ga ik het schilderen, en misschien kan jij zo uit de hand schilderen, dat lukt mij dan weer niet.. Ik verkoop niets, maar heb er wel ontzettend veel plezier in om het te doen en daar gaat het uiteindelijk om.
op www.welke.nl vind je veel dingen voor decoratie van de woning. Dan gaat het niet zozeer om doeken te schilderen, maar misschien zit er iets bij?
vrijdag 8 februari 2013 om 21:52
Hey lieverds, merci voor jullie bemoedigende woorden, zag/zie het even niet zitten, ben op
"wat ze ook zetten in zo'n overeenkomst/ contract: de wetgever bepaalt heel anders en geeft de huurder veel rechten. Die bepalingen die daartegeningaan, dat zijn loze woorden. Zoals over dat asbest, echt volslagen onzin dat dat soort dingen voor de huurder komt" - dank je Suzy - het was echt tenenkrommend.
Ben naar JL gegaan, en daar wist die jongen niet veel meer te zeggen dan: ja dit is contractvrijheid. En ik belde met de makelaar, de poeierde me af met de zin: voor iemand die een koophuis wil, heb ik meer tijd dan voor iemand die een huurhuis wil, en hij zat nu een paar minuten in de auto en daarin moest het maar gaan. Ik zei dat ik me daar ongemakkelijk bij voelde en vroeg hem me te mailen wanneer we wel een afspraak konden maken. Nou, nee, dat was niet de bedoeling, ik moest maar mailen. De makelaar bemiddeld ook voor de eigenaar, en die heb ik toen ook gebeld, maar kreeg een vervelende tante aan de lijn, doodongeinteresseerd. Ik wil namelijk dat de vaste periode van 1 jaar uit het contract wordt gehaald, maar dat kon niet. De overige vragen kon ik niet eens stellen.
Daarnaast stond er bv in dat als de gemeente besluit grootschalig te verbouwen zoals ik nu zit, dat de huurder noch schadevergoeding, kon krijgen, noch huurvermindering, noch het contract kon opzeggen - - -WTF !
Kortom, voel me helemaal niet veel wijzer. Ben moe van dit gedoe. Naast die dingen die lately al spelen is dit net zo'n vraag voor mij als ik me vaker stel: gaan voor het net-niet gevoel, of ogen dicht en erdoorheen, bij gebrek aan *al heel lang*-beter? Luisteren naar dit onderbuikgevoel, of dit zien als kans (de ruimte is wel erg blijmakend)? En zoek werkelijk waar al jaren. Dus ik weet niet wat ik nu moet :S
Dank jullie voor jullie steun op afstand.
Misia
"wat ze ook zetten in zo'n overeenkomst/ contract: de wetgever bepaalt heel anders en geeft de huurder veel rechten. Die bepalingen die daartegeningaan, dat zijn loze woorden. Zoals over dat asbest, echt volslagen onzin dat dat soort dingen voor de huurder komt" - dank je Suzy - het was echt tenenkrommend.
Ben naar JL gegaan, en daar wist die jongen niet veel meer te zeggen dan: ja dit is contractvrijheid. En ik belde met de makelaar, de poeierde me af met de zin: voor iemand die een koophuis wil, heb ik meer tijd dan voor iemand die een huurhuis wil, en hij zat nu een paar minuten in de auto en daarin moest het maar gaan. Ik zei dat ik me daar ongemakkelijk bij voelde en vroeg hem me te mailen wanneer we wel een afspraak konden maken. Nou, nee, dat was niet de bedoeling, ik moest maar mailen. De makelaar bemiddeld ook voor de eigenaar, en die heb ik toen ook gebeld, maar kreeg een vervelende tante aan de lijn, doodongeinteresseerd. Ik wil namelijk dat de vaste periode van 1 jaar uit het contract wordt gehaald, maar dat kon niet. De overige vragen kon ik niet eens stellen.
Daarnaast stond er bv in dat als de gemeente besluit grootschalig te verbouwen zoals ik nu zit, dat de huurder noch schadevergoeding, kon krijgen, noch huurvermindering, noch het contract kon opzeggen - - -WTF !
Kortom, voel me helemaal niet veel wijzer. Ben moe van dit gedoe. Naast die dingen die lately al spelen is dit net zo'n vraag voor mij als ik me vaker stel: gaan voor het net-niet gevoel, of ogen dicht en erdoorheen, bij gebrek aan *al heel lang*-beter? Luisteren naar dit onderbuikgevoel, of dit zien als kans (de ruimte is wel erg blijmakend)? En zoek werkelijk waar al jaren. Dus ik weet niet wat ik nu moet :S
Dank jullie voor jullie steun op afstand.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 8 februari 2013 om 22:05
Nien zo bedankt hiervoor, je weet niet half hoe goed het me doet: Hou die mooie kleuren vast, die positiviteit! Alles komt dan even samen, gewoon schrijven he en voel alles maar, laat het komen, het gevoel gaat ook weer. Net als de zee... Het komt en het gaat. Je doet het goed!!!
Dank je (((HUGS))), ben er stil van. Voel het even niet zo.
Maar leuk, je vraag wat je dan moet schilderen. Het leuke van schilderen voor mij is, net als met schrijven, dat er niks goed en fout is. Je kunt juist vanalles doen, niet nadenken . Dus net van te voren bedenken wat het wordt, maar ergens in me een lampje volgen, dat zich dan in beeld vertaald, zoals het moet zijn. Ik sta er soms zelfs van te kijken. En haha, lijken op de echte wereld leek het niet. Heb het al te lang niet gedaan, door alles dat er gebeurde. Maar ergens in me is het er nog!
Het moet je wel liggen, uiteraard, dus niks "moet" geschilderd worden. Het KAN
Misschien als je onderweg een fijne wind voelt door je haar, daar in Spanje, en de zon gloeiend op de grond valt, je voeten pijn doen, denk je misschien, ik pak een potlood of doop mijn vinger in tomatensap en begin te tekenen op het bierviltje of op de achterkant van het bonnetje . Misschien ook niet.
Dat is het fijne, dat je kunt kijken of iets voor je is . Dat is het leuke, van hier, ook!! Jullie brengen me op ideeën!! XXX!!
Dank je (((HUGS))), ben er stil van. Voel het even niet zo.
Maar leuk, je vraag wat je dan moet schilderen. Het leuke van schilderen voor mij is, net als met schrijven, dat er niks goed en fout is. Je kunt juist vanalles doen, niet nadenken . Dus net van te voren bedenken wat het wordt, maar ergens in me een lampje volgen, dat zich dan in beeld vertaald, zoals het moet zijn. Ik sta er soms zelfs van te kijken. En haha, lijken op de echte wereld leek het niet. Heb het al te lang niet gedaan, door alles dat er gebeurde. Maar ergens in me is het er nog!
Het moet je wel liggen, uiteraard, dus niks "moet" geschilderd worden. Het KAN
Misschien als je onderweg een fijne wind voelt door je haar, daar in Spanje, en de zon gloeiend op de grond valt, je voeten pijn doen, denk je misschien, ik pak een potlood of doop mijn vinger in tomatensap en begin te tekenen op het bierviltje of op de achterkant van het bonnetje . Misschien ook niet.
Dat is het fijne, dat je kunt kijken of iets voor je is . Dat is het leuke, van hier, ook!! Jullie brengen me op ideeën!! XXX!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 8 februari 2013 om 22:33
@N85: quote:
"Als ik naar mezelf kijk is het vooral de confrontatie met mezelf. Ik ben bang om afgewezen te worden door de ander,bv. dat de ander geen gehoor geeft aan mijn verhaal, niet luistert, me de rug keert, noem er nog eens een paar zodat ik blijf zitten met mijn gevoel/emoties en niet gezien wordt?! Inmiddels zie ik in dat het niet de angst is van de ander maar de afwijzing van MIJZELF."
Klopt! Wat een zelfinzicht! Maar het klopt nog anders dan jij hier ziet: je laat jezelf zitten met je emoties. Je kan die namelijk alleen zelf ondergaan en voelen. Dat een ander meeleeft helpt niet, daar worden ze niks minder van voor jou, van binnen. Je moet er zelf mee dealen. Je kan ze hooguit bespreken met anderen, maar het voelen moet je altijd zelf, het is niet anders.. dat kan niemand van je overnemen, moet je zelf mee dealen, in the end is iedereen daar alleen in, zelfs/ ook met een therapeut, al staat die ernaast..
En dat willen veel mensen niet onder ogen zien: al heb je 1000 meelevende mensen, het helpt niet om je emoties kwijt te kunnen. Het enige wat helpt is het zelf te voelen, wel die confrontatie aan te gaan met jezelf!
En heel veel andere mensen kunnen idd niet daarmee omgaan, met andermans emoties. Kunnen zich niet zo (diep) inleven, staan zelf niet in verbinding met hun gevoel, weten zich geen raad ermee, hebben geen idee of goede raad, slaan dicht, weten niet hoe ze erop moeten reageren. Het is vaak niet eens dat ze niet willen of al teveel sores van zichzelf/anderen horen, maar gewoon dat empathische niet. Dat is moeilijk voor te stellen als je dat zelf wel hebt (voor anderen bijv) en dat verwacht, omdat jij wel weet wat je zou doen in zo'n geval.
Ik vroeg laatst aan een man of ie bepaalde diepere dingen (omgangsregeling met zijn kinderen) besprak met zijn beste vriend. Nee, zei hij, dat waren vrouwendingen, daar had die vriend toch geen verstand van? Dat besprak hij wel met een vrouw, die hadden daar verstand van..
Mensen zijn niet allemaal goed in troosten, luisteren, begrip van situaties die ze niet kennen. En veel mensen reageren dan ook alleen maar vanuit hun eigen perspectief, kunnen zich alleen inleven in dingen van een ander, die ze zelf hebben meegemaakt. En verder niet. Dat is dan projectie van wat ze zelf zouden doen, omdat ze dat kennen en ervaring mee hebben.
En heel veel mensen kunnen al niet dealen met hun eigen emoties en ervaringen, onderdrukken dat. Dus laat staan zich verdiepen in die van een ander (of begrijpen of meeleven)..
"Als ik naar mezelf kijk is het vooral de confrontatie met mezelf. Ik ben bang om afgewezen te worden door de ander,bv. dat de ander geen gehoor geeft aan mijn verhaal, niet luistert, me de rug keert, noem er nog eens een paar zodat ik blijf zitten met mijn gevoel/emoties en niet gezien wordt?! Inmiddels zie ik in dat het niet de angst is van de ander maar de afwijzing van MIJZELF."
Klopt! Wat een zelfinzicht! Maar het klopt nog anders dan jij hier ziet: je laat jezelf zitten met je emoties. Je kan die namelijk alleen zelf ondergaan en voelen. Dat een ander meeleeft helpt niet, daar worden ze niks minder van voor jou, van binnen. Je moet er zelf mee dealen. Je kan ze hooguit bespreken met anderen, maar het voelen moet je altijd zelf, het is niet anders.. dat kan niemand van je overnemen, moet je zelf mee dealen, in the end is iedereen daar alleen in, zelfs/ ook met een therapeut, al staat die ernaast..
En dat willen veel mensen niet onder ogen zien: al heb je 1000 meelevende mensen, het helpt niet om je emoties kwijt te kunnen. Het enige wat helpt is het zelf te voelen, wel die confrontatie aan te gaan met jezelf!
En heel veel andere mensen kunnen idd niet daarmee omgaan, met andermans emoties. Kunnen zich niet zo (diep) inleven, staan zelf niet in verbinding met hun gevoel, weten zich geen raad ermee, hebben geen idee of goede raad, slaan dicht, weten niet hoe ze erop moeten reageren. Het is vaak niet eens dat ze niet willen of al teveel sores van zichzelf/anderen horen, maar gewoon dat empathische niet. Dat is moeilijk voor te stellen als je dat zelf wel hebt (voor anderen bijv) en dat verwacht, omdat jij wel weet wat je zou doen in zo'n geval.
Ik vroeg laatst aan een man of ie bepaalde diepere dingen (omgangsregeling met zijn kinderen) besprak met zijn beste vriend. Nee, zei hij, dat waren vrouwendingen, daar had die vriend toch geen verstand van? Dat besprak hij wel met een vrouw, die hadden daar verstand van..
Mensen zijn niet allemaal goed in troosten, luisteren, begrip van situaties die ze niet kennen. En veel mensen reageren dan ook alleen maar vanuit hun eigen perspectief, kunnen zich alleen inleven in dingen van een ander, die ze zelf hebben meegemaakt. En verder niet. Dat is dan projectie van wat ze zelf zouden doen, omdat ze dat kennen en ervaring mee hebben.
En heel veel mensen kunnen al niet dealen met hun eigen emoties en ervaringen, onderdrukken dat. Dus laat staan zich verdiepen in die van een ander (of begrijpen of meeleven)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 8 februari 2013 om 22:46
@Misia: ik weet dat zo gauw ook niet. Is het een gemeentewoning dan? Is het gemeubileerde verhuur? Volgens mij kan tijdelijke verhuur alleen bij in de wet opgesomde gevallen.. Nieuwe die daarbij is gekomen is oa als iemand een nieuw huis heeft gekocht en oude niet kwijtraakt. Maar de regel bij zelfstandige huurwoningen is volgens mij dat je per maand kan opzeggen. In dat huurrecht is niet zoveel contractvrijheid, dus raar dat diegene bij dat JL dat zei.. (er wordt wel veel omzeild en veel misstanden in dat huurrecht, maar huurder heeft veel bescherming!)
Ik zou zeggen google eens op rechten van de huurder oid.
Succes!
Ik zou zeggen google eens op rechten van de huurder oid.
Succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 8 februari 2013 om 22:59
"Je kan ze hooguit bespreken met anderen, maar het voelen moet je altijd zelf, het is niet anders.. dat kan niemand van je overnemen, moet je zelf mee dealen, in the end is iedereen daar alleen in, zelfs/ ook met een therapeut, al staat die ernaast"
Voor mij is het niet zo, dat je alleen bent in je gevoelens, ik heb wel degelijk vaak het gevoel dat je echt bij/met een ander kunt zijn hierin: over en weer delen. Ik geloof niet in dat "je bent uiteindelijk alleen". Dat is voor mij (en zo is iedereen anders) een van de redenen geweest om mijn gevoelens niet te delen met anderen, want ja, wat kunnen die ermee? Waarom zo denken? Uit overdreven angst de ander te belasten. Ja, die gevoelens zijn van jezelf, dat is logisch. Maar alleen erin? Nee, dat is niet de bedoeling van het leven denk ik. Niet van het mijne. Alleen doodgaan doe ik, en alleen geboren werd ik ook, maar die tijd in between. Voor mij is het van belang, en ik weet niet goed hoe ik dat nog steviger kan maken (ik denk dat tijd een belangrijke rol speelt): dat vertrouwen dat ik juist NIET alleen ben. En niet HOEF te zijn. Het is een keuze waar ieder voor zich een weg mee vindt, vaak ongemerkt. Want ja, tuurlijk, het is waarheid: je bent in wezen alleen. Niemand anders kan je leven leiden, niemand anders kan je ook gelukkig maken, maar hoe je het beschreef klinkt het voor mij een beetje alsof je die diepgaande connectie ook maar beter vergeet, want uiteindelijk is die er niet, want ja: die ander is die ander, en jij bent jij. Maar misschien is er nog iets, namelij een samen, vanuit die eigenheid, en die eigen levens. Dat t lastig is die situatie te bereiken, want de steak is te taai, de was moet nog worden opgehangen en ja, in wezen zijn we allemaal alleen. Maar toch, ik geloof erin. Dat je uiteindelijk NIET alleen bent. Maar ik weet hoe persoonlijk dit alles is, zoals wat jij schrijft 1 mening is is dit ook maar 1, van de zovelen.
En wat ik ook denk, dat was in ieder geval in mijn geval zo, was dat dat adagium van "je bent uiteindelijk alleen" en "anderen kunnen je gevoelens niet overnemen", er toe leidde dat ik een ander vanuit een vals soort angst beschermde voor iets waar geen ander mens voor hoeft te worden beschermd: gevoelens. Bij voorbaat al denken dat je uiteindelijk toch alleen bent, kan je de mond snoeren, onder omstandigheden, en waarom zit er die ondertoon in van een ander er niet mee kunnen belasten?
Ik denk even hardop....
Liefs en knufs, en nogmaals dank voor die woorden Nienke. Dat ik hier kan schrijven, als me iets wurmt. Het zijn vaak die momenten van onuitsprekelijke woede, of van een knoop in mijn maag dat ik dat niet meer doe. Hier doe ik het wel. Een unicum voor mij, en als ik eerlijk ben: een zevenmijlsstap. I did it. Ik heb geschreven hoe ik me werkelijk voelde, en ben ook door die angst gegaan dat jullie me zouden wijzen op de relativieteit van dat soort gevoelens. Ja, het komt inderdaad allemaal samen, en ik hoef me niet groter voor te doen dan ik ben (namelijk vanavond vooral zo gaar, verdrietig) en ik ben jullie dankbaar daarvoor.
Voor mij is het niet zo, dat je alleen bent in je gevoelens, ik heb wel degelijk vaak het gevoel dat je echt bij/met een ander kunt zijn hierin: over en weer delen. Ik geloof niet in dat "je bent uiteindelijk alleen". Dat is voor mij (en zo is iedereen anders) een van de redenen geweest om mijn gevoelens niet te delen met anderen, want ja, wat kunnen die ermee? Waarom zo denken? Uit overdreven angst de ander te belasten. Ja, die gevoelens zijn van jezelf, dat is logisch. Maar alleen erin? Nee, dat is niet de bedoeling van het leven denk ik. Niet van het mijne. Alleen doodgaan doe ik, en alleen geboren werd ik ook, maar die tijd in between. Voor mij is het van belang, en ik weet niet goed hoe ik dat nog steviger kan maken (ik denk dat tijd een belangrijke rol speelt): dat vertrouwen dat ik juist NIET alleen ben. En niet HOEF te zijn. Het is een keuze waar ieder voor zich een weg mee vindt, vaak ongemerkt. Want ja, tuurlijk, het is waarheid: je bent in wezen alleen. Niemand anders kan je leven leiden, niemand anders kan je ook gelukkig maken, maar hoe je het beschreef klinkt het voor mij een beetje alsof je die diepgaande connectie ook maar beter vergeet, want uiteindelijk is die er niet, want ja: die ander is die ander, en jij bent jij. Maar misschien is er nog iets, namelij een samen, vanuit die eigenheid, en die eigen levens. Dat t lastig is die situatie te bereiken, want de steak is te taai, de was moet nog worden opgehangen en ja, in wezen zijn we allemaal alleen. Maar toch, ik geloof erin. Dat je uiteindelijk NIET alleen bent. Maar ik weet hoe persoonlijk dit alles is, zoals wat jij schrijft 1 mening is is dit ook maar 1, van de zovelen.
En wat ik ook denk, dat was in ieder geval in mijn geval zo, was dat dat adagium van "je bent uiteindelijk alleen" en "anderen kunnen je gevoelens niet overnemen", er toe leidde dat ik een ander vanuit een vals soort angst beschermde voor iets waar geen ander mens voor hoeft te worden beschermd: gevoelens. Bij voorbaat al denken dat je uiteindelijk toch alleen bent, kan je de mond snoeren, onder omstandigheden, en waarom zit er die ondertoon in van een ander er niet mee kunnen belasten?
Ik denk even hardop....
Liefs en knufs, en nogmaals dank voor die woorden Nienke. Dat ik hier kan schrijven, als me iets wurmt. Het zijn vaak die momenten van onuitsprekelijke woede, of van een knoop in mijn maag dat ik dat niet meer doe. Hier doe ik het wel. Een unicum voor mij, en als ik eerlijk ben: een zevenmijlsstap. I did it. Ik heb geschreven hoe ik me werkelijk voelde, en ben ook door die angst gegaan dat jullie me zouden wijzen op de relativieteit van dat soort gevoelens. Ja, het komt inderdaad allemaal samen, en ik hoef me niet groter voor te doen dan ik ben (namelijk vanavond vooral zo gaar, verdrietig) en ik ben jullie dankbaar daarvoor.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 8 februari 2013 om 23:09
Ik denk nog even door. Ik denk dat we juist allemaal met elkaar verbonden zijn, in iets dat of metaniveau of juist op het ultrakleinste level plaatsvindt: het zoeken naar voldoening. Geluk, samenzijn. We zijn als mensen groepsdieren. Baby's die niet werden geaaid tijdens wrede experimenten in het Derde Rijk, of die hel beter gezegd, gingen dood.
Ik heb veel aan het me juist verbonden weten in alles, met ieder levend wezen: iedereen heeft dezelfde angst, en ik denk dat dat de angst is om alleen te zijn. Is het misschien ook zelfbescherming, ergens, om jezelf te zeggen dat je in wezen alleen bent, om een gevoel van pijn te compenseren. Jezelf een soort van indekken: ja, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Je wordt alleen geboren en gaat alleend dood. Dat zijn in mijn ogen angsten. Je kunt het inderdaad zo zien, dat je je eigen leven moet vorm geven. Dat is een zegen. Niemand anders HOEFT dit ook te doen, want ik doe het graag zelf. Ook al valt het me niet altijd mee (in ieder geval voor mij). Maar op een ander vla ben je nooit alleen. Dan zijn er die miljarden aardbewoners met dezelfde verlangens, verdrieten, wensen, dromen. En dat troost en maakt misschien wezenlijk NIET alleen.
Ach ja, ondertussen kijk ik naar mijn vleesetende plant, Felix. Hij groeit merendeels vlak boven de grond, maar hij ontwikkelde een lange spriet. Een soort periscoop. Ik wou dat ik zo hoog kon kijken . Misschien groeit dat net zo uit het niks, als dat enge sprietje. Ik hoop het, maar zo niet, ook goed!
Ga nu nog een groooooooot glas warme melk drinken en helemaal niets meer doen met contracten voor de komende 24 uur. Ik wil het niet.
XXX
Misia
Ik heb veel aan het me juist verbonden weten in alles, met ieder levend wezen: iedereen heeft dezelfde angst, en ik denk dat dat de angst is om alleen te zijn. Is het misschien ook zelfbescherming, ergens, om jezelf te zeggen dat je in wezen alleen bent, om een gevoel van pijn te compenseren. Jezelf een soort van indekken: ja, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Je wordt alleen geboren en gaat alleend dood. Dat zijn in mijn ogen angsten. Je kunt het inderdaad zo zien, dat je je eigen leven moet vorm geven. Dat is een zegen. Niemand anders HOEFT dit ook te doen, want ik doe het graag zelf. Ook al valt het me niet altijd mee (in ieder geval voor mij). Maar op een ander vla ben je nooit alleen. Dan zijn er die miljarden aardbewoners met dezelfde verlangens, verdrieten, wensen, dromen. En dat troost en maakt misschien wezenlijk NIET alleen.
Ach ja, ondertussen kijk ik naar mijn vleesetende plant, Felix. Hij groeit merendeels vlak boven de grond, maar hij ontwikkelde een lange spriet. Een soort periscoop. Ik wou dat ik zo hoog kon kijken . Misschien groeit dat net zo uit het niks, als dat enge sprietje. Ik hoop het, maar zo niet, ook goed!
Ga nu nog een groooooooot glas warme melk drinken en helemaal niets meer doen met contracten voor de komende 24 uur. Ik wil het niet.
XXX
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 8 februari 2013 om 23:10
vrijdag 8 februari 2013 om 23:15
thanks, Suus: "Maar de regel bij zelfstandige huurwoningen is volgens mij dat je per maand kan opzeggen. In dat huurrecht is niet zoveel contractvrijheid, dus raar dat diegene bij dat JL dat zei.. (er wordt wel veel omzeild en veel misstanden in dat huurrecht, maar huurder heeft veel bescherming!)"
mij duizelft het nu, dus ga nu even stoppen
Slaap lekker en liefs (hoe is het nu met je, mis je je vriendin/kennis?)
mij duizelft het nu, dus ga nu even stoppen
Slaap lekker en liefs (hoe is het nu met je, mis je je vriendin/kennis?)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 9 februari 2013 om 11:11
Lieve Reizende, wat een mooie post, en ik heb er heel erg veel aan, je post van gisteren:
Bovenstaande verhaal gaat geloof ik z'n eigen leven leiden, en heeft meer betrekking op mijzelf, dan op jullie, maar ik laat het al staan. Misschien heeft iemand er wat aan.:
JA DUS!
Dikke knuffel, en dank je voor je delen van wat voor jou die balans is tussen geven en nemen. Dat is het namelijk. Ik heb een gevoel in mij dat het voor mij persoonlijk niet werkt, mijn verwachtingen niet te hoog te laten zijn om niet teleurgesteld te worden, maar ook ik zie hierin een "gevaar" of beter gezegd kans dat je die ander niet accepteert in wie hij is, met al die beperkingen die elk mens heeft. Wat voor mij heel erg een ontdekking is, lately, is dat verwachtingen hebben helemaal niets met een ander te maken heeft. Je verlangt iets en hebt behoefte aan iets, zoals jij schrijft: aan een luisterend oor, steun in moeilijke tijden. En als die er niet is, ben je (in het algemeen, dit geldt voor iedereen) teleurgesteld. Dat heeft dus niets met die andere te maken. Een mens kent nu eenmaal frustraties als ie niet krijgt wat ie wil, dat is als kind nog extreem duidelijk in bijvoorbeeld temper tantrums, en later leer je die te onderdrukken (nogmaals dit is geen waarheid, maar meer mijn persoonlijke visie), maar ze zijn er desalniettemin. En dat is niet slecht, maar onderdeel an het menszijn. Die zinnen in jezelf: hoe kon ze...? Waarom zegt hij dat nou.....? zijn er. Die gevoelens zijn niet erg. Maar we weten/hebben geleerd: we "mogen" een ander niet te hard vallen. Is ook gesocialiseerd gedrag.
Maar is het wezenlijk respect je teleurstelling van de ander weg te houden? Een retorische vraag, haha, mijn antwoord is nee. MIJN antwoord, zoals er triljoenen visies zijn (ik blijf dit herhalen omdat voor mij zo belangrijk is dat we met open mind met elkaar delen hier, ik leer zoveel ook van jullie visies, en blijf er over nadenken, het modelleren van wie we zijn gaat altijd met resepct voor de ander, als vanzelfsprekend, dus daarom mijn nadruk erop dat het niet de waarheid is die ik hier oh mirakel heb gevonden, maar het komt dicht bij MIJN waarheid).
Ik werd vanmorgen wakker en dacht na over eenzaamheid. Ik was gisteren zo moe dat ik mijn bed niet had opgemaakt, ik lag op de molton, er waren masacaravlekjes op mijn kussen en ik dacht: zo ziet eenzaamheid eruit. Dat gevoel alles altijd alleen te moeten doen. En die eenzaamheid is ook deels een weerspiegeling van het onvermogen van DIE ANDER om met onze terecht, en in wezen volstrekt ongevaarlijke, en normale gevoelens van teleurstelling om te gaan. Niet (alleen) in ons is de oorzaak te vinden, niet alleen in het hebben van te hoge verwachtingen, maar ook in het onvermogen van de ander.
Ik probeer het daarom om te draaien. Voor mijzelf!! Niemand hoeft dit zo te zien!!
Het is niet respectvol om je teleurstelling van de ander weg te houden. Ik zou dat niet als respectvol voelen, en het als een daad van vriendschap en liefde opvatten als iemand me zei: Mies, je deed me pijn. Natuurlijk is dat niet leuk om te horen. Nee. Want het is niet zoals ik wil zijn. Maar ik kan ten alle tijden daarbij blijven EN de ander de ruimte geven om te zeggen waar het voor hem/haar aan schort. Ja, dat weet ik van mezelf. omdat, zoals ik ook al een keer in het begin me afvroer, ik me vaak de vraag stel: hoe kan het dat je als je om iemand geeft, die gevoelens van liefde en CARING niet de boventoon kan laten zijn, en daar ergens onderaan bungelen dan (wel belangrijk, maar toch ondergeschikt) die dagelijkse ergerenissen. Daar maak je plaats voor omdat die onderstroom (zo mooi woord, anoukies, thanks for introducing!) dat allemaal wel op kan vangen.
Teveel blijft onuitgesproken. Dat is mijn mening, en dat is wat verwijdering geeft. Niet de confrontatie. Ik heb het hier puur theoretisch over, heb zelf nog vaak veel moeite om duidelijk te zijn, met name boosheid komt me vaak de strot niet uit, maar ook verdriet en teleurstelling verwoorden vind ik moeilijk. Maar ik merk ook in mezelf, dat het op dat oude pad voorthobbelen, van zoals je ook schrijft, Reizende, het mezelf terugtrekken als ik ben gekwetst en teleurgesteld (je post is zo herkenbaar voor me, lieve Reizende!!) me zo ongelofelijk meer kost dan het me oplevert, dat ik er niet meerverder mee KAN. Haast fysiek niet. Nee.
Het gevoel dat alles nu zo opspeelt en tegelijk komt, voelt als die lottomolen. Kennen jullie die? Dat ronde kraakgeval op tv, met gele ballen en een juffrouw met geel haar en roze lippen ernaast. Er speelt een soort pauzemuziekje en wat een verrassing, wat zou eruit rollen? Ik voel me niet eraan overgeleverd maar meer nieuwsgierig. Maar eenzaam is het ook best wel, moeilijk deelbaar.
Dat doet me wel eens verdriet, dat het niet echt duidelijk te maken valt, hoe het voelt. Het is een openbaring en een wandeling over scherpe steentje tegelijkertijd. Maar blij diep van binnen ben ik ermee. Gelukkiger, dan ik ooit was, denk ik.
Het heeft voor mij met het ontdoen van verantwoordelijkheden te maken, en met het nadenken over wat ik echt vindt, waar het voor mij diep van binnen over gaat. Ik heb het altijd geweten, zoals iemand hierboven schreef: die pit is er altijd geweest, maar ik ben steeds minder bang die te laten zien. Hoe vaak heb ik me vroeger ongezien gevoeld, niet gezien. Wat ik vond deed er niet toe.
Ik ben erdoor vergeten wat voor pit erin zit. En dat die pit weinig met de krankzinnighehid te maken had die me vroeger altijd voor de voeten is gegooid: misa, werd er gezegd: je bent te dit, je bent te dat (allemaal afkeuringen/diskwalificaties die me nog tot op de dag van vandaag achtervolgen) enz enz. Nauwelijks 12 jaar oud dacht ik daarom al dat ik met 1 been in het gesticht stond. Er moest iets mis zijn met me. Ik koos ook voor situaties, helaas, die me daaraan herinnerden, omdat ik er zelf zo diep van overtuigd was geraakt. Dat ik te dit was, te dat, te zusenmezo. Nu weet ik dat dit allemaal kwalificaties zijn. Geen waarheden. Ik mag mijn eigen waarheid maken, en ik sta niet (althans nog niet) met 1 been in het gesticht ;0). Ze zullen me wel oppakken als het zover is ;b.
Zonder gekheid: nu mag ik van mezelf vinden wie ik ben, en dat ik zwakkere kanten heb, en minder fijne: gelukkig maar. Maar ik bepaal wat ervan waar is, en niet een ander.
Wat ik me laatst hier al afvroeg: wanneer mag je van jezelf zeggen: en vooral besluiten: ik ben goed zoals ik ben? Wanneer is dat moment er?
SVP niet quoten, haal dit straks even weg....
Bovenstaande verhaal gaat geloof ik z'n eigen leven leiden, en heeft meer betrekking op mijzelf, dan op jullie, maar ik laat het al staan. Misschien heeft iemand er wat aan.:
JA DUS!
Dikke knuffel, en dank je voor je delen van wat voor jou die balans is tussen geven en nemen. Dat is het namelijk. Ik heb een gevoel in mij dat het voor mij persoonlijk niet werkt, mijn verwachtingen niet te hoog te laten zijn om niet teleurgesteld te worden, maar ook ik zie hierin een "gevaar" of beter gezegd kans dat je die ander niet accepteert in wie hij is, met al die beperkingen die elk mens heeft. Wat voor mij heel erg een ontdekking is, lately, is dat verwachtingen hebben helemaal niets met een ander te maken heeft. Je verlangt iets en hebt behoefte aan iets, zoals jij schrijft: aan een luisterend oor, steun in moeilijke tijden. En als die er niet is, ben je (in het algemeen, dit geldt voor iedereen) teleurgesteld. Dat heeft dus niets met die andere te maken. Een mens kent nu eenmaal frustraties als ie niet krijgt wat ie wil, dat is als kind nog extreem duidelijk in bijvoorbeeld temper tantrums, en later leer je die te onderdrukken (nogmaals dit is geen waarheid, maar meer mijn persoonlijke visie), maar ze zijn er desalniettemin. En dat is niet slecht, maar onderdeel an het menszijn. Die zinnen in jezelf: hoe kon ze...? Waarom zegt hij dat nou.....? zijn er. Die gevoelens zijn niet erg. Maar we weten/hebben geleerd: we "mogen" een ander niet te hard vallen. Is ook gesocialiseerd gedrag.
Maar is het wezenlijk respect je teleurstelling van de ander weg te houden? Een retorische vraag, haha, mijn antwoord is nee. MIJN antwoord, zoals er triljoenen visies zijn (ik blijf dit herhalen omdat voor mij zo belangrijk is dat we met open mind met elkaar delen hier, ik leer zoveel ook van jullie visies, en blijf er over nadenken, het modelleren van wie we zijn gaat altijd met resepct voor de ander, als vanzelfsprekend, dus daarom mijn nadruk erop dat het niet de waarheid is die ik hier oh mirakel heb gevonden, maar het komt dicht bij MIJN waarheid).
Ik werd vanmorgen wakker en dacht na over eenzaamheid. Ik was gisteren zo moe dat ik mijn bed niet had opgemaakt, ik lag op de molton, er waren masacaravlekjes op mijn kussen en ik dacht: zo ziet eenzaamheid eruit. Dat gevoel alles altijd alleen te moeten doen. En die eenzaamheid is ook deels een weerspiegeling van het onvermogen van DIE ANDER om met onze terecht, en in wezen volstrekt ongevaarlijke, en normale gevoelens van teleurstelling om te gaan. Niet (alleen) in ons is de oorzaak te vinden, niet alleen in het hebben van te hoge verwachtingen, maar ook in het onvermogen van de ander.
Ik probeer het daarom om te draaien. Voor mijzelf!! Niemand hoeft dit zo te zien!!
Het is niet respectvol om je teleurstelling van de ander weg te houden. Ik zou dat niet als respectvol voelen, en het als een daad van vriendschap en liefde opvatten als iemand me zei: Mies, je deed me pijn. Natuurlijk is dat niet leuk om te horen. Nee. Want het is niet zoals ik wil zijn. Maar ik kan ten alle tijden daarbij blijven EN de ander de ruimte geven om te zeggen waar het voor hem/haar aan schort. Ja, dat weet ik van mezelf. omdat, zoals ik ook al een keer in het begin me afvroer, ik me vaak de vraag stel: hoe kan het dat je als je om iemand geeft, die gevoelens van liefde en CARING niet de boventoon kan laten zijn, en daar ergens onderaan bungelen dan (wel belangrijk, maar toch ondergeschikt) die dagelijkse ergerenissen. Daar maak je plaats voor omdat die onderstroom (zo mooi woord, anoukies, thanks for introducing!) dat allemaal wel op kan vangen.
Teveel blijft onuitgesproken. Dat is mijn mening, en dat is wat verwijdering geeft. Niet de confrontatie. Ik heb het hier puur theoretisch over, heb zelf nog vaak veel moeite om duidelijk te zijn, met name boosheid komt me vaak de strot niet uit, maar ook verdriet en teleurstelling verwoorden vind ik moeilijk. Maar ik merk ook in mezelf, dat het op dat oude pad voorthobbelen, van zoals je ook schrijft, Reizende, het mezelf terugtrekken als ik ben gekwetst en teleurgesteld (je post is zo herkenbaar voor me, lieve Reizende!!) me zo ongelofelijk meer kost dan het me oplevert, dat ik er niet meerverder mee KAN. Haast fysiek niet. Nee.
Het gevoel dat alles nu zo opspeelt en tegelijk komt, voelt als die lottomolen. Kennen jullie die? Dat ronde kraakgeval op tv, met gele ballen en een juffrouw met geel haar en roze lippen ernaast. Er speelt een soort pauzemuziekje en wat een verrassing, wat zou eruit rollen? Ik voel me niet eraan overgeleverd maar meer nieuwsgierig. Maar eenzaam is het ook best wel, moeilijk deelbaar.
Dat doet me wel eens verdriet, dat het niet echt duidelijk te maken valt, hoe het voelt. Het is een openbaring en een wandeling over scherpe steentje tegelijkertijd. Maar blij diep van binnen ben ik ermee. Gelukkiger, dan ik ooit was, denk ik.
Het heeft voor mij met het ontdoen van verantwoordelijkheden te maken, en met het nadenken over wat ik echt vindt, waar het voor mij diep van binnen over gaat. Ik heb het altijd geweten, zoals iemand hierboven schreef: die pit is er altijd geweest, maar ik ben steeds minder bang die te laten zien. Hoe vaak heb ik me vroeger ongezien gevoeld, niet gezien. Wat ik vond deed er niet toe.
Ik ben erdoor vergeten wat voor pit erin zit. En dat die pit weinig met de krankzinnighehid te maken had die me vroeger altijd voor de voeten is gegooid: misa, werd er gezegd: je bent te dit, je bent te dat (allemaal afkeuringen/diskwalificaties die me nog tot op de dag van vandaag achtervolgen) enz enz. Nauwelijks 12 jaar oud dacht ik daarom al dat ik met 1 been in het gesticht stond. Er moest iets mis zijn met me. Ik koos ook voor situaties, helaas, die me daaraan herinnerden, omdat ik er zelf zo diep van overtuigd was geraakt. Dat ik te dit was, te dat, te zusenmezo. Nu weet ik dat dit allemaal kwalificaties zijn. Geen waarheden. Ik mag mijn eigen waarheid maken, en ik sta niet (althans nog niet) met 1 been in het gesticht ;0). Ze zullen me wel oppakken als het zover is ;b.
Zonder gekheid: nu mag ik van mezelf vinden wie ik ben, en dat ik zwakkere kanten heb, en minder fijne: gelukkig maar. Maar ik bepaal wat ervan waar is, en niet een ander.
Wat ik me laatst hier al afvroeg: wanneer mag je van jezelf zeggen: en vooral besluiten: ik ben goed zoals ik ben? Wanneer is dat moment er?
SVP niet quoten, haal dit straks even weg....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 9 februari 2013 om 17:02
Hey Misia Ik herken wel en niet wat je schrijft. Dat komt doordat ik nogal een einzelganger ben en het best gezellig met mezelf kan hebben. En misschien ook wel juist doordat ik die lieve familie en vriendinnen op de achtergrond heb. Als ik heel verdrietig ben dan voel ik ook niet de behoefte om naar vriendinnen te gaan. Gek he? Wel om hier op het forum te posten De vriendinnen zijn er wel en als ik bij ze ben dan is het gezellig, hebben we soms ook diepgaande gesprekken, soms ook niet en dat is prima zo. Ik mis soms meer die vriendin om het 's avonds eens even mee op een zuipen te zetten Maar kan me voorstellen dat bij mij alleen al het idee / de wetenschap dat die mensen er zijn en er voor me zijn al genoeg is. En als ze er niet zijn, wat volgens mij bij jou een beetje het geval is, dan mis je ze des te sterker. Het is ook niet makkelijk om een nieuwe 'hechte' vriendschap op te bouwen. Ik heb zelf ontzettend veel aan het forum. En jij ook hoop ik Wat ik me afvraag: heb je eigenlijk een hobby of sport buiten de deur? Welke mensen zijn er wel voor je? Heb je die goede vriend nog op de achtergrond?
Oh shit, ik moet weg, kom straks nog even terug.
XXXXX
ps. reizende, wat een leuke website!
Oh shit, ik moet weg, kom straks nog even terug.
XXXXX
ps. reizende, wat een leuke website!
zaterdag 9 februari 2013 om 19:32
Ha lieve Misia,
Nu pas lees ik dit topic. Althans, ik heb alleen de openingspost gelezen en de laatste pagina, maar nu geen tijd om alles te lezen. Ik wil je alleen even een hart onder de riem steken. Je schrijft zulke mooie posts op het topic van Anoukies, daaruit blijkt dat je een heel mooi en warm mens bent. Je geeft goede adviezen aan anderen en jij verdient zelf ook het beste!
Ik herken het (wederom) helemaal: dat mensen je laten vallen, dat vriendschappen verloren gaan, dat alles niet gaat zoals je zou willen. Ga uit van je eigen kracht. Je bent goed zoals je bent.. Het leven gaat in fases, ook vriendschappen bijvoorbeeld. Die gaan en komen. Dat hoort bij het leven. Als sommige mensen je laten vallen, dan is dat hard, maar dat zegt niets over hoe jij bent als mens. Je bent ALTIJD goed zoals je bent. Je wilt het altijd goed doen en dat siert je. Ik ken je niet, maar zo komt het op mij over.
Als straks de lente komt en de zon, zul je zien dat het beter gaat. Na een dal komt er altijd een piek. Je bent het waard!
Nu pas lees ik dit topic. Althans, ik heb alleen de openingspost gelezen en de laatste pagina, maar nu geen tijd om alles te lezen. Ik wil je alleen even een hart onder de riem steken. Je schrijft zulke mooie posts op het topic van Anoukies, daaruit blijkt dat je een heel mooi en warm mens bent. Je geeft goede adviezen aan anderen en jij verdient zelf ook het beste!
Ik herken het (wederom) helemaal: dat mensen je laten vallen, dat vriendschappen verloren gaan, dat alles niet gaat zoals je zou willen. Ga uit van je eigen kracht. Je bent goed zoals je bent.. Het leven gaat in fases, ook vriendschappen bijvoorbeeld. Die gaan en komen. Dat hoort bij het leven. Als sommige mensen je laten vallen, dan is dat hard, maar dat zegt niets over hoe jij bent als mens. Je bent ALTIJD goed zoals je bent. Je wilt het altijd goed doen en dat siert je. Ik ken je niet, maar zo komt het op mij over.
Als straks de lente komt en de zon, zul je zien dat het beter gaat. Na een dal komt er altijd een piek. Je bent het waard!
zondag 10 februari 2013 om 10:45
Misia, fijn dat je wat aan mijn verhaal gehad hebt. Het was net of ging het toetsenbord een eigen leven leiden, heel bijzonder. Ik zat nl. zelf met een 'vriendinnenissue' en op de een of andere manier ging ik al schrijvend de andere kant van het verhaal zien.
Ik heb even een stukje van Suzy gequotet.
Het is niet zozeer verwachtingen omlaag brengen dus, maar een dankbaarheid en besef dat je medeleven/ begrip/ emotionele support niet kan "nemen" maar moet "krijgen" van anderen. Het valt je ten deel van sommigen, dat ze voor je open staan en op een voor jou prettige manier ondersteunen (of dat nu alleen luisteren is, of een arm om je heen, of meedenken, in willen leven, hun kijk erop geven).
Het heeft te maken met ook door anderen heen kunnen kijken of aan te voelen, met hun blokkades en onvermogens te zien en te respecteren, hun afstand tot hun innerlijk of ziel te zien, waarom dat soort gewenste empathie ontbreekt, of begrip er niet is, als ze daar zelf niet "zijn" (en ook niet in kunnen inleven)
Vond dit nl. hele wijze en mooie woorden. Ik denk nl. dat als iemand er niet voor jou is, dat helemaal niets zegt over jou (zeg je meende ik zelf ook al, ergens) maar over diegene haar onmacht en eigen issues.
Wat ik ook lees, lieve Misia, je denkt ontzettend veel, en daar is helemaal niets mis mee, daarvoor hebben we hersenen gekregen (zouden meer moeten doen ), maar soms denk ik: je denkt te veel.
Ik leer momenteel dat ik moet leren voelen, in contact met m'n eigen lichaam moet komen. Alle dingen die ik mijzelf vertel over mezelf, zijn ook maar een verhaal. Iets wat ik mezelf heb wijsgemaakt, en of het nou waar is of niet, het doet er niet toe. Waar het om gaat is dat ik voel. Dus ook emoties die ik liever wegstop en liever niet heb. Met voelen blijkt dat ik een 'niveau' dieper ga dan met denken. En dit bedoel ik absoluut niet belerend of zo, maar ik heb wel ontdekt dat als ik minder in mijn hoofd zit en mijn lichaam voel, meer contact heb met mijzelf en ook meer vanuit mijzelf spreek, in plaats van uit mijn hoofd te spreken.
Ik lees nu: de kracht van focussen. Hier staat een hoofdstuk over wat het is. Is dit iets voor jou, of anderen hier?
Ik heb even een stukje van Suzy gequotet.
Het is niet zozeer verwachtingen omlaag brengen dus, maar een dankbaarheid en besef dat je medeleven/ begrip/ emotionele support niet kan "nemen" maar moet "krijgen" van anderen. Het valt je ten deel van sommigen, dat ze voor je open staan en op een voor jou prettige manier ondersteunen (of dat nu alleen luisteren is, of een arm om je heen, of meedenken, in willen leven, hun kijk erop geven).
Het heeft te maken met ook door anderen heen kunnen kijken of aan te voelen, met hun blokkades en onvermogens te zien en te respecteren, hun afstand tot hun innerlijk of ziel te zien, waarom dat soort gewenste empathie ontbreekt, of begrip er niet is, als ze daar zelf niet "zijn" (en ook niet in kunnen inleven)
Vond dit nl. hele wijze en mooie woorden. Ik denk nl. dat als iemand er niet voor jou is, dat helemaal niets zegt over jou (zeg je meende ik zelf ook al, ergens) maar over diegene haar onmacht en eigen issues.
Wat ik ook lees, lieve Misia, je denkt ontzettend veel, en daar is helemaal niets mis mee, daarvoor hebben we hersenen gekregen (zouden meer moeten doen ), maar soms denk ik: je denkt te veel.
Ik leer momenteel dat ik moet leren voelen, in contact met m'n eigen lichaam moet komen. Alle dingen die ik mijzelf vertel over mezelf, zijn ook maar een verhaal. Iets wat ik mezelf heb wijsgemaakt, en of het nou waar is of niet, het doet er niet toe. Waar het om gaat is dat ik voel. Dus ook emoties die ik liever wegstop en liever niet heb. Met voelen blijkt dat ik een 'niveau' dieper ga dan met denken. En dit bedoel ik absoluut niet belerend of zo, maar ik heb wel ontdekt dat als ik minder in mijn hoofd zit en mijn lichaam voel, meer contact heb met mijzelf en ook meer vanuit mijzelf spreek, in plaats van uit mijn hoofd te spreken.
Ik lees nu: de kracht van focussen. Hier staat een hoofdstuk over wat het is. Is dit iets voor jou, of anderen hier?