Psyche
alle pijlers
Spijt van je kinderen?
zondag 17 februari 2013 om 13:36
Naar aanleiding van het topic 'Ei kwijt' waarin TO geen kinderen wil. Forumster Louba schreef in 1 van haar reacties dat het een taboe is om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
maandag 18 februari 2013 om 14:52
quote:[message=14000506,noline]valentinamaria schreef op 17
oja, de legging!!! die droeg je gewoon met een naveltruitje toen.
tegenwoordig hebben ze er nog een rokje over.En dat vonden we toen iets wat ze alleen in tweede wereldlanden droegen: je draagt toch geen jurk of rok over een broek of legging (al heette dat ding toen skiboek, met die elastieken aan de onderkant)
oja, de legging!!! die droeg je gewoon met een naveltruitje toen.
tegenwoordig hebben ze er nog een rokje over.En dat vonden we toen iets wat ze alleen in tweede wereldlanden droegen: je draagt toch geen jurk of rok over een broek of legging (al heette dat ding toen skiboek, met die elastieken aan de onderkant)
maandag 18 februari 2013 om 15:00
Vodka
Wat vreselijk hoe dat allemaal verlopen is en dat je zo je kinderen bent kwijtgeraakt in de gebeurtenissen.
Ik kan me voorstellen dat als je van tevoren wist hoe het zou gaan verlopen je er niet aan begonnen was. Maar je hebt alles gedaan binnen je vermogen om je kinderen toch een fijn leven mee te geven. Helaas zonder resultaat. Ik vind het verschrikkelijk voor je.
Wat vreselijk hoe dat allemaal verlopen is en dat je zo je kinderen bent kwijtgeraakt in de gebeurtenissen.
Ik kan me voorstellen dat als je van tevoren wist hoe het zou gaan verlopen je er niet aan begonnen was. Maar je hebt alles gedaan binnen je vermogen om je kinderen toch een fijn leven mee te geven. Helaas zonder resultaat. Ik vind het verschrikkelijk voor je.
maandag 18 februari 2013 om 15:31
Wat fijn, jullie reacties... ik had het niet verwacht.
Moet er gewoon van huilen, maar misschien is dat een keer weer ook niet erg.
rua-red, ja sinds kort hebben mijn kinderen geen contact meer met elkaar. Mijn jongste schaamt zich voor haar zus, als ze mensen leert kennen die haar zus al kennen dan schaamt ze zich dat al duidelijk is dat ze 'het zusje van' is. Gelukkig (is dat eigenlijk wel zo?) leren de meeste wel uit ervaring hoe het in elkaar zit.
Een paar maanden geleden heeft mijn jongste de oudste gelaten voor wat het is. Ze wil het niet meer, er niet meer mee geassocieerd worden, niet meer in haar negatieve spiraal mee getrokken worden, en bovendien kan ze de leugens die mijn oudste al sinds jaar en dag over mij verteld niet meer aanhoren.
Ik heb me bewust altijd afzijdig gehouden van hun contact, het zijn zusjes en als ze dat samen leuk en/of fijn vinden ben ik de laatste die dat zou willen verstoren. Maar mijn oudste heeft dat zelf al verstoord.
Mijn jongste kreeg vorige maand nog een bericht waarin te verstaan werd gegeven dat ze zus-af is (en tante-af, mijn oudste heeft een kindje) en dat ze haar veel plezier wenste in haar leven met Vodka (ze noemt alleen nog mijn voornaam of scheldnamen)
In december heb ik trouwens nog een bericht gekregen dat ik een week de tijd had om het goed te maken anders zou ze iedereen ALLES vertellen en daar zou ik spijt van krijgen.
In dat opzicht voel ik me niet bedreigd, want alles wat ze al verteld (gelogen) heeft kan ik haar in dit mensenleven niet eens aandoen al zou ik willen.
Door haar dreigementen dat ze me iets aan zal doen voel ik me wel bedreigd. De mensen die hier van weten adviseren me ook om melding te maken en alles op te slaan. Alles opslaan oké, al vind ik dat ook moeilijk, maar melding doen bij de politie heb ik nog niet op kunnen brengen...
Ik weet wel hoe agressief ze kan zijn en ik weet ook dat als ik haar op het verkeerde moment tegen zou komen dat ik dan zwaar de klos ben.
Moet er gewoon van huilen, maar misschien is dat een keer weer ook niet erg.
rua-red, ja sinds kort hebben mijn kinderen geen contact meer met elkaar. Mijn jongste schaamt zich voor haar zus, als ze mensen leert kennen die haar zus al kennen dan schaamt ze zich dat al duidelijk is dat ze 'het zusje van' is. Gelukkig (is dat eigenlijk wel zo?) leren de meeste wel uit ervaring hoe het in elkaar zit.
Een paar maanden geleden heeft mijn jongste de oudste gelaten voor wat het is. Ze wil het niet meer, er niet meer mee geassocieerd worden, niet meer in haar negatieve spiraal mee getrokken worden, en bovendien kan ze de leugens die mijn oudste al sinds jaar en dag over mij verteld niet meer aanhoren.
Ik heb me bewust altijd afzijdig gehouden van hun contact, het zijn zusjes en als ze dat samen leuk en/of fijn vinden ben ik de laatste die dat zou willen verstoren. Maar mijn oudste heeft dat zelf al verstoord.
Mijn jongste kreeg vorige maand nog een bericht waarin te verstaan werd gegeven dat ze zus-af is (en tante-af, mijn oudste heeft een kindje) en dat ze haar veel plezier wenste in haar leven met Vodka (ze noemt alleen nog mijn voornaam of scheldnamen)
In december heb ik trouwens nog een bericht gekregen dat ik een week de tijd had om het goed te maken anders zou ze iedereen ALLES vertellen en daar zou ik spijt van krijgen.
In dat opzicht voel ik me niet bedreigd, want alles wat ze al verteld (gelogen) heeft kan ik haar in dit mensenleven niet eens aandoen al zou ik willen.
Door haar dreigementen dat ze me iets aan zal doen voel ik me wel bedreigd. De mensen die hier van weten adviseren me ook om melding te maken en alles op te slaan. Alles opslaan oké, al vind ik dat ook moeilijk, maar melding doen bij de politie heb ik nog niet op kunnen brengen...
Ik weet wel hoe agressief ze kan zijn en ik weet ook dat als ik haar op het verkeerde moment tegen zou komen dat ik dan zwaar de klos ben.
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
maandag 18 februari 2013 om 15:35
maandag 18 februari 2013 om 15:39
Ja eiland, het is ook een innerlijk gevecht waarin mij duidelijk is geworden dat het tegen de natuur ingaat om afscheid van je kind te (moeten) nemen.
Op een gegeven moment was het bijna geen keuze meer.
Of eraan kapot gaan, of jezelf af/beschermen.
Ik ben op een punt gekomen dat ik niet anders dan het laatste kan.
Op een gegeven moment was het bijna geen keuze meer.
Of eraan kapot gaan, of jezelf af/beschermen.
Ik ben op een punt gekomen dat ik niet anders dan het laatste kan.
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
maandag 18 februari 2013 om 15:42
Jeetje Vodka...van jou verhaal ben ik even heel erg stil. Jij hebt moeten vechten tegen de bierkaai. Een kind met een psychische stoornis hebben is niet niks. Dit achtervolgt je dus echt de rest van je leven. Ik begrijp je spijt.
Ik dacht altijd dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk was. En op een bepaalde manier is dat ook wel zo. Maar het is een wisselwerking. Je krijgt ook iets terug van je kinderen (waardring, blijheid, knuffels, liefde etc.). Als dat allemaal wegvalt dan is die onvoorwaardelijke liefde niet zo vanzelfsprekend meer.
Het is dus gewoon heel menselijk allemaal. Jij hebt het helaas zwaar getroffen in het leven. En omdat het je eigen kind betreft maakt dat het helemaal heftig natuurlijk.
Dikke en sterkte. Fijn dat je wel een goede band hebt met je jongste.
Ik dacht altijd dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk was. En op een bepaalde manier is dat ook wel zo. Maar het is een wisselwerking. Je krijgt ook iets terug van je kinderen (waardring, blijheid, knuffels, liefde etc.). Als dat allemaal wegvalt dan is die onvoorwaardelijke liefde niet zo vanzelfsprekend meer.
Het is dus gewoon heel menselijk allemaal. Jij hebt het helaas zwaar getroffen in het leven. En omdat het je eigen kind betreft maakt dat het helemaal heftig natuurlijk.
Dikke en sterkte. Fijn dat je wel een goede band hebt met je jongste.
maandag 18 februari 2013 om 15:54
Noerie ik las het, van je (stief)kind. Meteen schoot ook door me heen dat ik dit onbeschrijfelijk knap van je vind.
Ja het is een wisselwerking, althans, dat zou het moeten zijn. Als je er maar in en in en instopt en er komt nóóit wat uit kan het, in mijn ogen, niet anders dan op raken, stuk gaan.
Het wordt bij jonge kinderen ook wel het 'geen bodem syndroom' genoemd. Voor zover ik begrepen heb heet dan later dan 'gewoon' borderline.
Toen ik ooit op een site over dat syndroom stuitte viel ik bijna letterlijk van mijn stoel. Daar hadden ze het over mijn kind! Al die jaren van ellende en hulpverlening, en ik kom op een site terecht waar ze het over míjn kind hadden!
Uiteindelijk heb ik die diagnose ook wel gehad, (en dacht ik, jhaaaa dat had ik inmiddels zelf ook ontdekt!) maar toen was ze al 16 en alles eigenlijk al meer dan stuk.
Ja het is een wisselwerking, althans, dat zou het moeten zijn. Als je er maar in en in en instopt en er komt nóóit wat uit kan het, in mijn ogen, niet anders dan op raken, stuk gaan.
Het wordt bij jonge kinderen ook wel het 'geen bodem syndroom' genoemd. Voor zover ik begrepen heb heet dan later dan 'gewoon' borderline.
Toen ik ooit op een site over dat syndroom stuitte viel ik bijna letterlijk van mijn stoel. Daar hadden ze het over mijn kind! Al die jaren van ellende en hulpverlening, en ik kom op een site terecht waar ze het over míjn kind hadden!
Uiteindelijk heb ik die diagnose ook wel gehad, (en dacht ik, jhaaaa dat had ik inmiddels zelf ook ontdekt!) maar toen was ze al 16 en alles eigenlijk al meer dan stuk.
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
maandag 18 februari 2013 om 16:04
quote:3wieler schreef op 18 februari 2013 @ 10:18:
Ik heb lang getwijfeld of ik een kind wilde. Nu hij er is ben ik zo verschrikkelijk blij dat hij er is. Ik vind het zo een verrijking dat ik nu weer twijfel over een 2e
Maar ja, wat is wijsheid hè? Nu loopt alles zo lekker, hoe zal dat met een 2e gaan?
Dus nee, hier geen sprake van spijt. Geen moment.Ik kan me jouw topic over wel/geen kind nog goed herinneren. Wat fijn om te lezen dat je dolgelukkig met je zoontje bent.
Ik heb lang getwijfeld of ik een kind wilde. Nu hij er is ben ik zo verschrikkelijk blij dat hij er is. Ik vind het zo een verrijking dat ik nu weer twijfel over een 2e
Maar ja, wat is wijsheid hè? Nu loopt alles zo lekker, hoe zal dat met een 2e gaan?
Dus nee, hier geen sprake van spijt. Geen moment.Ik kan me jouw topic over wel/geen kind nog goed herinneren. Wat fijn om te lezen dat je dolgelukkig met je zoontje bent.
maandag 18 februari 2013 om 16:05
Dank je wel, lief van je.
Zoals jij het beschrijft zo is het ook. Als je er maar in-en instopt. En je krijgt altijd maar nul op het rekest....dan houdt het gewoon een keertje op. En in jouw geval is het ook nog eens zo dat je dochter veel stuk maakt. Daar kun je niet mee leven. En wat je ook doet of probeert, zij zal er altijd iets negatiefs van maken, haar eigen verhaal ervan maken, het stuk maken.
Simpelweg een onhaalbare kaart. Maarja, simpel is het natuurlijk niet.
Ik ken het gevoel dat alles met een diagnose op zijn plek valt. Lost in jouw geval niks op, maar moet toch wel maken dat je je gesterkt moet voelen in het feit dat jij hier gewoonweg niks aan kunt doen. Wat je ook gedaan zou hebben.
Heftig hoor. Want ik kan me ook voorstellen dat bet je nooit helemaal loslaat.
Zoals jij het beschrijft zo is het ook. Als je er maar in-en instopt. En je krijgt altijd maar nul op het rekest....dan houdt het gewoon een keertje op. En in jouw geval is het ook nog eens zo dat je dochter veel stuk maakt. Daar kun je niet mee leven. En wat je ook doet of probeert, zij zal er altijd iets negatiefs van maken, haar eigen verhaal ervan maken, het stuk maken.
Simpelweg een onhaalbare kaart. Maarja, simpel is het natuurlijk niet.
Ik ken het gevoel dat alles met een diagnose op zijn plek valt. Lost in jouw geval niks op, maar moet toch wel maken dat je je gesterkt moet voelen in het feit dat jij hier gewoonweg niks aan kunt doen. Wat je ook gedaan zou hebben.
Heftig hoor. Want ik kan me ook voorstellen dat bet je nooit helemaal loslaat.
maandag 18 februari 2013 om 16:11
Ja Noerie, ik zou niet op kunnen brengen wat jij doet, waarschijnlijk door mijn ervaringen maar echt, dikke pluim!
Als je een diagnose krijgt sterkt dat je wel ja, en inderdaad dat alles dan op zijn plek valt. En heel erg de opluchting 'Ik ben niet gek!' Hoewel een diagnose ook klote is, want dat houdt ook in dat je kind dus écht iets mankeert. In het gunstigste geval is er dan iets aan te doen.
Ik voelde het altijd nog minder dan nul op het rekest, in plaats van nul ging mijn dochter zwaar de min in.
Ik heb weleens gedacht dat ik het los zou kunnen laten, maar dat blijkt niet zo te werken, niet voor mij tenminste. Als ik een tijd niks hoor word ik wel rustiger, relaxter. En dan opeens komt er hier of daar weer een boodschap om de hoek. Dat valt elke weer als een donderslag binnen en ben ik meestal een week van slag.
Als je een diagnose krijgt sterkt dat je wel ja, en inderdaad dat alles dan op zijn plek valt. En heel erg de opluchting 'Ik ben niet gek!' Hoewel een diagnose ook klote is, want dat houdt ook in dat je kind dus écht iets mankeert. In het gunstigste geval is er dan iets aan te doen.
Ik voelde het altijd nog minder dan nul op het rekest, in plaats van nul ging mijn dochter zwaar de min in.
Ik heb weleens gedacht dat ik het los zou kunnen laten, maar dat blijkt niet zo te werken, niet voor mij tenminste. Als ik een tijd niks hoor word ik wel rustiger, relaxter. En dan opeens komt er hier of daar weer een boodschap om de hoek. Dat valt elke weer als een donderslag binnen en ben ik meestal een week van slag.
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
maandag 18 februari 2013 om 16:15
Och Vodka, wat heb ik met je te doen.
Wat ik lees over het 'geen bodem syndroom' is ook toepasbaar op onze oudste. Gelukkig is ze (nog) niet zo agressief als jouw oudste. Het liegen en manipuleren is heel erg.
Het is ook moeilijk dat er voor buitenstaanders eigenlijk niks aan de hand lijkt te zijn.
Heb je een partner? Je verhaal klinkt alsof je er ook nog eens alleen voor staat.
Wat ik lees over het 'geen bodem syndroom' is ook toepasbaar op onze oudste. Gelukkig is ze (nog) niet zo agressief als jouw oudste. Het liegen en manipuleren is heel erg.
Het is ook moeilijk dat er voor buitenstaanders eigenlijk niks aan de hand lijkt te zijn.
Heb je een partner? Je verhaal klinkt alsof je er ook nog eens alleen voor staat.
maandag 18 februari 2013 om 16:49
Malu dankjewel, ik vond het ook een hele stap om het hier neer te zetten, zette me schrap voor eventuele reacties, maar tot nog toe heb ik alleen maar hartverwarmende reacties gekregen en dat doet me heel goed!
Liza, hoe oud is je oudste nu?
Ik hoop voor je niet heel jong meer want krijg al buikpijn bij de gedachte dat je die hele weg nog af moet leggen die ik hier al gehad heb.
Tegenover buitenstaanders sta je inderdaad compleet machteloos, niet uit te leggen hoe frustrerend dat is.
Mensen geloofden mijn kind zelfs toen ze 9 was en vertelde dat ik haar dood wilde maken, zo ontzettend goed kan ze manipuleren en liegen. Eigenlijk is dat heel eng...
Ik heb er lang alleen voor gestaan, en voor mijn gevoel heel erg alleen want niemand gelooft je. Mijn ex, de vader van haar, liet me compleet stikken en stookte alleen maar waardoor hij in mijn dochters ogen een held was. Toen ze dertien was reed hij zich dood en sindsdien wordt hij alleen maar meer opgehemeld. Ik heb mijn mening over hem tegen haar altijd neutraal gehouden, tot op de dag van vandaag. Stond zelfs met mijn handen in de aarde te wroeten (en dat haat ik) om bloemetjes neer te zetten voor hem, omdat dat voor mijn dochter nodig was.
Ze weet wel dat er veel gespeeld heeft want ze heeft me vaak uitgelokt tot uitspraken (die ik dus niet deed) Zij zal uit mijn mond nooit horen dat haar vader me de pleuris schopte en sloeg, met name tijdens mijn zwangerschap.
Met de vader van mijn jongste ben ik 15 jaar samen geweest, hij zag wel wat er allemaal gebeurde, dat mijn oudste echt iets mankeerde, maar ook hij stond zo machteloos. Maar wel petje af voor wat hij gedaan heeft, het was al niet zijn kind maar dan ook nog zo'n kind?!
Mijn vriend nu ken ik vier jaar, staat als een blok achter me, gelooft me, steunt me. Heeft zelfs zo'n ding op de deur gezet zodat die niet helemaal open kan als ik dat niet wil (de schat) Heel lief van hem, maar wat erg dat dat ding daar zit om je, indien nodig, te beschermen tegen je eigen kind.
Liza, hoe oud is je oudste nu?
Ik hoop voor je niet heel jong meer want krijg al buikpijn bij de gedachte dat je die hele weg nog af moet leggen die ik hier al gehad heb.
Tegenover buitenstaanders sta je inderdaad compleet machteloos, niet uit te leggen hoe frustrerend dat is.
Mensen geloofden mijn kind zelfs toen ze 9 was en vertelde dat ik haar dood wilde maken, zo ontzettend goed kan ze manipuleren en liegen. Eigenlijk is dat heel eng...
Ik heb er lang alleen voor gestaan, en voor mijn gevoel heel erg alleen want niemand gelooft je. Mijn ex, de vader van haar, liet me compleet stikken en stookte alleen maar waardoor hij in mijn dochters ogen een held was. Toen ze dertien was reed hij zich dood en sindsdien wordt hij alleen maar meer opgehemeld. Ik heb mijn mening over hem tegen haar altijd neutraal gehouden, tot op de dag van vandaag. Stond zelfs met mijn handen in de aarde te wroeten (en dat haat ik) om bloemetjes neer te zetten voor hem, omdat dat voor mijn dochter nodig was.
Ze weet wel dat er veel gespeeld heeft want ze heeft me vaak uitgelokt tot uitspraken (die ik dus niet deed) Zij zal uit mijn mond nooit horen dat haar vader me de pleuris schopte en sloeg, met name tijdens mijn zwangerschap.
Met de vader van mijn jongste ben ik 15 jaar samen geweest, hij zag wel wat er allemaal gebeurde, dat mijn oudste echt iets mankeerde, maar ook hij stond zo machteloos. Maar wel petje af voor wat hij gedaan heeft, het was al niet zijn kind maar dan ook nog zo'n kind?!
Mijn vriend nu ken ik vier jaar, staat als een blok achter me, gelooft me, steunt me. Heeft zelfs zo'n ding op de deur gezet zodat die niet helemaal open kan als ik dat niet wil (de schat) Heel lief van hem, maar wat erg dat dat ding daar zit om je, indien nodig, te beschermen tegen je eigen kind.
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
maandag 18 februari 2013 om 17:08
Onze oudste is 13 maar nu begint de agressiviteit pas naar boven te komen. Het is mijn stiefdochter en ik ken haar pas vanaf haar 10e. Van het begin af aan zag ik dat er 'iets' met haar was maar aangezien de kinderen een flinke historie hebben en ook jongere broer en zus niet makkelijk zijn, heeft dat nooit volledig de aandacht gekregen. Wat ik erg opvallend vond in de beschrijving van het 'geen bodem syndroom' was 'Er is weinig of geen "ik"'. Dat is precies wat ik altijd zo raar aan haar heb gevonden, terwijl haar broer en zus heel uitgesproken persoonlijkheden hebben. Dat maakt het ook erg moeilijk om echt contact met haar te maken.
Wel al een paar jaar intensieve hulpverlening maar ze zijn met kinderen erg voorzichtig met dit soort diagnoses en ik heb ook het idee dat er niet zo veel therapeuten goed weten hoe hier mee om te gaan.
Oudste woont sinds een maand bij haar moeder en het is ongelofelijk wat een verschil dat maakt. Opeens is het huis een oase van rust en haar broer en zus zijn zoveel relaxter (terwijl dat de ADHD-ers zijn!)
Ik vind het wel erg zielig voor haar want ik vrees dat de problemen alleen maar groter gaan worden. Ze is enorm kinderlijk en langzamerhand worden haar leeftijdgenoten toch volwassener terwijl zij dat weigert. Ze heeft nu ook al veel minder vrienden dan toen ze jonger was. Het lastige is echter dat ze alle problemen buiten haarzelf legt en weigert zelf iets te doen.
Fijn te horen dat je ondanks het waardeloze gedrag van vader van oudste toch goede steun van je vriend hebt. Kan me ook voorstellen dat je het zo moeilijk voor je jongste dochter vindt. Die heeft toch heel wat te verduren gehad door haar zus.
Ik hoop echt voor je dat je oudste je zo veel mogelijk met rust laat zodat jij een beetje tot rust kan komen.
Wel al een paar jaar intensieve hulpverlening maar ze zijn met kinderen erg voorzichtig met dit soort diagnoses en ik heb ook het idee dat er niet zo veel therapeuten goed weten hoe hier mee om te gaan.
Oudste woont sinds een maand bij haar moeder en het is ongelofelijk wat een verschil dat maakt. Opeens is het huis een oase van rust en haar broer en zus zijn zoveel relaxter (terwijl dat de ADHD-ers zijn!)
Ik vind het wel erg zielig voor haar want ik vrees dat de problemen alleen maar groter gaan worden. Ze is enorm kinderlijk en langzamerhand worden haar leeftijdgenoten toch volwassener terwijl zij dat weigert. Ze heeft nu ook al veel minder vrienden dan toen ze jonger was. Het lastige is echter dat ze alle problemen buiten haarzelf legt en weigert zelf iets te doen.
Fijn te horen dat je ondanks het waardeloze gedrag van vader van oudste toch goede steun van je vriend hebt. Kan me ook voorstellen dat je het zo moeilijk voor je jongste dochter vindt. Die heeft toch heel wat te verduren gehad door haar zus.
Ik hoop echt voor je dat je oudste je zo veel mogelijk met rust laat zodat jij een beetje tot rust kan komen.
maandag 18 februari 2013 om 17:18
Mijn dochter heeft asperger Eiland, ik denk dat de zorgen grotendeels vandaan komen. Ze doet het hartstikke goed maar ik hou geregeld mijn hart vast. Op sociaal vlak, ze is nu eenmaal "anders", niet sociaal sterk, erg op zichzelf. Wel gelukkig trouwens. Mijn zorgen betreffen vooral anderen, of ze niet gepest zal worden (ze is nu 9 en tot nu toe gaat het goed). Met sommige dingen, oa intellectueel, loopt ze voor, emotioneel loopt ze een paar jaar achter.
Motorisch is ze een klungel. Nare valpartijen gehad. Ze is dromerig en vergeet makkelijk de wereld om zich heen. Thuis is dat niet erg maar op straat is het niet bepaald handig. Al vaker bijna aangereden ed. Er zijn nog wel meer dingen, allemaal geen ramp maar alles bij elkaar... pfff .
Ik ben trots op haar maar ik kan dus niet automatisch erop vertrouwen dat het wel goed komt. Het vereist regelmatig bijsturing, zowel van haar als van onszelf.
Motorisch is ze een klungel. Nare valpartijen gehad. Ze is dromerig en vergeet makkelijk de wereld om zich heen. Thuis is dat niet erg maar op straat is het niet bepaald handig. Al vaker bijna aangereden ed. Er zijn nog wel meer dingen, allemaal geen ramp maar alles bij elkaar... pfff .
Ik ben trots op haar maar ik kan dus niet automatisch erop vertrouwen dat het wel goed komt. Het vereist regelmatig bijsturing, zowel van haar als van onszelf.
maandag 18 februari 2013 om 18:59
Hmmm... Deze vraag speelt ook in mijn leven.
Ik en mijn vriend denken over een kindje. Alleen.. ik ben licht auitstisch en hij heeft ook trekken ervan. Dan is er wel een kans dat een kind van ons dat ook zou hebben.
Als je de verhalen op internet leest, ben je dan 24/7 in touw om een rustige omgeving te scheppen voor je kind, en kom je aan weinig anders toe. En als ik de ontwikkeling in de zorg zie, komen er er ook steeds minder mogelijkheden om eenmaal volwassen, een kind in een instelling te laten wonen.
Dat zou dus neerkomen op zware mantelzorg, tot aan onze dood (of dat we zelf dement of hulpbehoevend worden.)
In dat geval zou ik wel spijt hebben van die beslissing. (Niet van het kind zelf!) Misschien geeft het feit dat zulke gedachten bij me opkomen, alleen al aan dat we geen goede ouders zijn, en dat we er beter helemaal niet aan kunnen beginnen.
Een echt goede ouder heeft dat natuurlijk graag over voor haar kind..als die dat nodig zou hebben.
Ik en mijn vriend denken over een kindje. Alleen.. ik ben licht auitstisch en hij heeft ook trekken ervan. Dan is er wel een kans dat een kind van ons dat ook zou hebben.
Als je de verhalen op internet leest, ben je dan 24/7 in touw om een rustige omgeving te scheppen voor je kind, en kom je aan weinig anders toe. En als ik de ontwikkeling in de zorg zie, komen er er ook steeds minder mogelijkheden om eenmaal volwassen, een kind in een instelling te laten wonen.
Dat zou dus neerkomen op zware mantelzorg, tot aan onze dood (of dat we zelf dement of hulpbehoevend worden.)
In dat geval zou ik wel spijt hebben van die beslissing. (Niet van het kind zelf!) Misschien geeft het feit dat zulke gedachten bij me opkomen, alleen al aan dat we geen goede ouders zijn, en dat we er beter helemaal niet aan kunnen beginnen.
Een echt goede ouder heeft dat natuurlijk graag over voor haar kind..als die dat nodig zou hebben.
maandag 18 februari 2013 om 19:24
quote:Noerie schreef op 18 februari 2013 @ 15:42
Ik dacht altijd dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk was. En op een bepaalde manier is dat ook wel zo. Maar het is een wisselwerking. Je krijgt ook iets terug van je kinderen (waardring, blijheid, knuffels, liefde etc.). Als dat allemaal wegvalt dan is die onvoorwaardelijke liefde niet zo vanzelfsprekend meer.
ik weet niet of ik echt daarin geloof, in de mythe van onvoorwaardelijke liefde. Ik denk dat ook en zelfs je bloedeigen kind een grens kan bereiken. Ik denk dat je ook je eigen kind kan haten.
Als je zover bent, is er natuurlijk wel vreselijk veel aan de hand.
@vodka, ik lees dat je alles hebt gedaan om je dochter te helpen. Het houdt echt een keer op. Hoe vreselijk dat ook moet voelen. Ik kan echt oprecht geloven dat jij spijt hebt van je kind! En hoe naar en machteloos dat voelt. Dit is niet wat je voor ogen had toen je moeder werd.
Ik dacht altijd dat de liefde voor je kind onvoorwaardelijk was. En op een bepaalde manier is dat ook wel zo. Maar het is een wisselwerking. Je krijgt ook iets terug van je kinderen (waardring, blijheid, knuffels, liefde etc.). Als dat allemaal wegvalt dan is die onvoorwaardelijke liefde niet zo vanzelfsprekend meer.
ik weet niet of ik echt daarin geloof, in de mythe van onvoorwaardelijke liefde. Ik denk dat ook en zelfs je bloedeigen kind een grens kan bereiken. Ik denk dat je ook je eigen kind kan haten.
Als je zover bent, is er natuurlijk wel vreselijk veel aan de hand.
@vodka, ik lees dat je alles hebt gedaan om je dochter te helpen. Het houdt echt een keer op. Hoe vreselijk dat ook moet voelen. Ik kan echt oprecht geloven dat jij spijt hebt van je kind! En hoe naar en machteloos dat voelt. Dit is niet wat je voor ogen had toen je moeder werd.
maandag 18 februari 2013 om 21:40
Spijt hebben vind ik een beetje nutteloos, er is nu eenmaal geen weg terug. Maar als ik alles van tevoren geweten had...
Niet ieder kind wordt gezond geboren en sommigen lopen onderweg iets op. Mijn oudste heeft een persoonlijkheidstoornis en mijn verhaal lijkt op dat van Vodka. In de puberteit was hij zo agressief dat hij een gevaar werd voor mij en de jongste. Hij is toen uithuis geplaatst. Mr Hyde mis ik niet, maar Dr Jekyll nog iedere dag. Contact is echter niet meer mogelijk.
Mijn jongste lijdt sinds haar 8e aan een chronische ziekte. Het duurde bijna 10 jaar voordat we eindelijk een diagnose kregen. Een juiste behandeling met hoop op genezing is tot nu toe nog niet gelukt. We zijn nu weer met een nieuw protocol gestart, een strohalm om de hoop niet te verliezen.
Al 20 jaar staat mijn leven in het teken van de zorg rond de kinderen, knokken met artsen voor juiste diagnose en behandeling en onbegrip uit omgeving. Mijn sociale leven staat daardoor al jaren stil. Dat maakt eenzaam Nu de zorg rond de oudste weg is en de jongste door de huidige behandeling iets zelfredzamer wordt, merk ik pas hoe moe ik ben. Maar vooral merk ik hoe boos en verdrietig ik ben. Boos om al het onbegrip, het jarenlange vechten. Verdrietig over het leven van de kinderen. Als ik alles van tevoren geweten had...
Niet ieder kind wordt gezond geboren en sommigen lopen onderweg iets op. Mijn oudste heeft een persoonlijkheidstoornis en mijn verhaal lijkt op dat van Vodka. In de puberteit was hij zo agressief dat hij een gevaar werd voor mij en de jongste. Hij is toen uithuis geplaatst. Mr Hyde mis ik niet, maar Dr Jekyll nog iedere dag. Contact is echter niet meer mogelijk.
Mijn jongste lijdt sinds haar 8e aan een chronische ziekte. Het duurde bijna 10 jaar voordat we eindelijk een diagnose kregen. Een juiste behandeling met hoop op genezing is tot nu toe nog niet gelukt. We zijn nu weer met een nieuw protocol gestart, een strohalm om de hoop niet te verliezen.
Al 20 jaar staat mijn leven in het teken van de zorg rond de kinderen, knokken met artsen voor juiste diagnose en behandeling en onbegrip uit omgeving. Mijn sociale leven staat daardoor al jaren stil. Dat maakt eenzaam Nu de zorg rond de oudste weg is en de jongste door de huidige behandeling iets zelfredzamer wordt, merk ik pas hoe moe ik ben. Maar vooral merk ik hoe boos en verdrietig ik ben. Boos om al het onbegrip, het jarenlange vechten. Verdrietig over het leven van de kinderen. Als ik alles van tevoren geweten had...
maandag 18 februari 2013 om 22:21
Noerie, ik heb één keer aan een lotgenoten groep deel genomen (om een andere reden, de zelfdoding van mijn broertje) en hoewel lotgenoten inderdaad goed begrijpen wat je bedoeld bleef ik ook, doordat ik elke week met die mensen praatte, erg hangen in wat er gebeurt was. Juist daardoor was ik er te veel mee bezig. Vandaar dat me dat niet trekt. Als het nu een tijdje rustig is kan ik het redelijk naast me neerleggen.
Liza, ik vond het voor mijn eigen kind al zo moeilijk, hoe moet dat zijn als het niet om je eign kind gaat? Ik zou het niet (meer) op kunnen brengen, echt niet. Wat dat betreft ben ik tot de laatste druppel, en verder, uitgewrongen.
De rust die je omschrijft nu ze bij haar moeder woont herken ik heel goed. Ademruimte, letterlijk!
Mijn jongste heeft veel te veel te verduren gehad, niet te beschrijven en niet terug te draaien. Wat ik nu kan doen is haar onvoorwaardelijk lief hebben, er altijd voor haar zijn en als een blok achter haar staan. En dat verdient ze ook.
Pastisch, dankjewel voor je lieve reactie!
En jij ook schouderklopje, en ja, ik heb alles gedaan wat ik kon, maar inmiddels is me ook duidelijk geworden dat zolang zij zelf niet wil ze ook niet geholpen kan worden. En mocht ze het ooit wel willen mag ze dat zonder mij gaan doen, want ik doe het niet meer....
Ramy wat heftig ook. En moe? Natuurlijk ben je moe, het is een uitputtingsslag. Boos, verdrietig, machteloos, hopeloos, allemaal begrijpelijk. Hoop heel erg voor je dat je met die gevoelens op een gegeven moment steeds beter uit de voeten kunt.
Liza, ik vond het voor mijn eigen kind al zo moeilijk, hoe moet dat zijn als het niet om je eign kind gaat? Ik zou het niet (meer) op kunnen brengen, echt niet. Wat dat betreft ben ik tot de laatste druppel, en verder, uitgewrongen.
De rust die je omschrijft nu ze bij haar moeder woont herken ik heel goed. Ademruimte, letterlijk!
Mijn jongste heeft veel te veel te verduren gehad, niet te beschrijven en niet terug te draaien. Wat ik nu kan doen is haar onvoorwaardelijk lief hebben, er altijd voor haar zijn en als een blok achter haar staan. En dat verdient ze ook.
Pastisch, dankjewel voor je lieve reactie!
En jij ook schouderklopje, en ja, ik heb alles gedaan wat ik kon, maar inmiddels is me ook duidelijk geworden dat zolang zij zelf niet wil ze ook niet geholpen kan worden. En mocht ze het ooit wel willen mag ze dat zonder mij gaan doen, want ik doe het niet meer....
Ramy wat heftig ook. En moe? Natuurlijk ben je moe, het is een uitputtingsslag. Boos, verdrietig, machteloos, hopeloos, allemaal begrijpelijk. Hoop heel erg voor je dat je met die gevoelens op een gegeven moment steeds beter uit de voeten kunt.
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
maandag 18 februari 2013 om 22:23
Vreselijk Ramy.
Ik heb onlangs ook een deel van een docu gezien dat ging over ouders met echt flink beperkte kinderen. Kinderen die een flinke verstandelijke en/of psychiatrische beperking hebben en hun hele leven afhankelijk zullen zijn van verzorgers. Maar omdat de standaard zorg die kinderen niet kon opvangen, de ouders hoe dan ook hun kinderen moesten verzorgen. Loodzwaar en uitzichtloos. Die ouders waren stuk voor stuk het einde nabij. Wanhopig en uitgeput. Een moeder zei: als ik met mijn zoon oversteek en een vrachtwagen over het hoofd zie, dan moet het maar.
Of iets in die strekking.
Dat geeft toch wel aan hoe je als ouders zo diep in de put kan zitten met de situatie.
Ik heb onlangs ook een deel van een docu gezien dat ging over ouders met echt flink beperkte kinderen. Kinderen die een flinke verstandelijke en/of psychiatrische beperking hebben en hun hele leven afhankelijk zullen zijn van verzorgers. Maar omdat de standaard zorg die kinderen niet kon opvangen, de ouders hoe dan ook hun kinderen moesten verzorgen. Loodzwaar en uitzichtloos. Die ouders waren stuk voor stuk het einde nabij. Wanhopig en uitgeput. Een moeder zei: als ik met mijn zoon oversteek en een vrachtwagen over het hoofd zie, dan moet het maar.
Of iets in die strekking.
Dat geeft toch wel aan hoe je als ouders zo diep in de put kan zitten met de situatie.