Psyche
alle pijlers
Spijt van je kinderen?
zondag 17 februari 2013 om 13:36
Naar aanleiding van het topic 'Ei kwijt' waarin TO geen kinderen wil. Forumster Louba schreef in 1 van haar reacties dat het een taboe is om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
dinsdag 19 februari 2013 om 15:56
Oh Ramy, wat moet jij uitgeput zijn.
Ik herken dat als je er midden in zit je eigenlijk geen tijd hebt om stil te staan bij wat er allemaal gebeurt. Als het dan wat rustiger wordt dan heb je pas de tijd om echt moe en ook boos te zijn. Noerie opende daar onlangs een topic over: boos. Gewoon op dat de situatie zo klote is en dat je eigen leven zo ontzettend in de verdrukking zit.
Voor degenen die vragen hoe het voor mij is om zorgen te hebben over kinderen die niet van mij zelf zijn: ik heb geen eigen kinderen en ook nooit gewild. Weet dus ook niet het verschil en ben soms juist blij dat ze niet 'eigen' zijn omdat ik tenminste geen trekjes van mezelf herken. Ik kan redelijk objectief naar ze kijken.
Mijn relatie met de vader is behoorlijk turbulent geweest en er zijn diverse momenten geweest dat ik dacht er echt klaar mee te zijn, maar juist de kids zijn vaak de doorslag geweest om nog wat langer vol te houden. Op een of andere manier hebben ze een snaar bij mij geraakt (en ik bij hen want ze zijn erg dol op me) die maakt dat ik heel ver voor ze ga.
Wat ik wel moeilijk vind nu is dat ik me nu realiseer dat ik de twee jongsten echt moet beschermen tegen hun oudere zus. Voor ze uit huis was hadden we daar geen besef van.
Om terug te komen op het onderwerp van dit topic, spijt. Het lastige met kinderen is dat het een keuze voor de rest van je leven is. Als alles goed gaat voed je ze op tot zelfstandige wezens en krijg je je eigen leven weer terug, maar het gaat niet altijd goed en soms blijven de zorgen een leven lang. Het ironische is dat ik me daar altijd zo bewust van ben geweest en dat dat een van de redenen was om geen kinderen te willen. Ik heb overigens geen spijt, want het verrijkt mijn leven ook enorm, maar ik kan me zo goed voorstellen dat je je leven zo anders had voorgesteld.
Ik herken dat als je er midden in zit je eigenlijk geen tijd hebt om stil te staan bij wat er allemaal gebeurt. Als het dan wat rustiger wordt dan heb je pas de tijd om echt moe en ook boos te zijn. Noerie opende daar onlangs een topic over: boos. Gewoon op dat de situatie zo klote is en dat je eigen leven zo ontzettend in de verdrukking zit.
Voor degenen die vragen hoe het voor mij is om zorgen te hebben over kinderen die niet van mij zelf zijn: ik heb geen eigen kinderen en ook nooit gewild. Weet dus ook niet het verschil en ben soms juist blij dat ze niet 'eigen' zijn omdat ik tenminste geen trekjes van mezelf herken. Ik kan redelijk objectief naar ze kijken.
Mijn relatie met de vader is behoorlijk turbulent geweest en er zijn diverse momenten geweest dat ik dacht er echt klaar mee te zijn, maar juist de kids zijn vaak de doorslag geweest om nog wat langer vol te houden. Op een of andere manier hebben ze een snaar bij mij geraakt (en ik bij hen want ze zijn erg dol op me) die maakt dat ik heel ver voor ze ga.
Wat ik wel moeilijk vind nu is dat ik me nu realiseer dat ik de twee jongsten echt moet beschermen tegen hun oudere zus. Voor ze uit huis was hadden we daar geen besef van.
Om terug te komen op het onderwerp van dit topic, spijt. Het lastige met kinderen is dat het een keuze voor de rest van je leven is. Als alles goed gaat voed je ze op tot zelfstandige wezens en krijg je je eigen leven weer terug, maar het gaat niet altijd goed en soms blijven de zorgen een leven lang. Het ironische is dat ik me daar altijd zo bewust van ben geweest en dat dat een van de redenen was om geen kinderen te willen. Ik heb overigens geen spijt, want het verrijkt mijn leven ook enorm, maar ik kan me zo goed voorstellen dat je je leven zo anders had voorgesteld.
dinsdag 19 februari 2013 om 16:32
dinsdag 19 februari 2013 om 19:27
Wat een lieve reacties. Dankjewel! Die doen me goed.
Liza, het is precies wat jij schrijft, pas nu ik wat meer ruimte krijg, overvalt me de moeheid, de boosheid, de eenzaamheid. Gewoon een hele hoop gevoel waar zelden tot nooit ruimte voor was. Meestal kon ik er goed mee dealen, voornamelijk door ze weg te stoppen. Helaas komen ze de laatste tijd op momenten naar boven die niet altijd handig zijn. Bv laatst bij een conflict op het werk. Dan besef ik dat ik boos mag zijn, maar zo boos? Dat is te heftig en heeft niets met het heden te maken. Puntje van aandacht. Het verleden kan ik immers niet veranderen, dus loslaten. Dat is nog niet zo makkelijk, maar ik doe mijn best.
Fleetwood, ik heb een periode gehad dat ik mensen wilde waarschuwen. Begin er niet aan. Onzin natuurlijk. De meeste kinderen worden gezond geboren en die groeien gewoon op volgens het boekje. Gelukkig maar.
Liza, het is precies wat jij schrijft, pas nu ik wat meer ruimte krijg, overvalt me de moeheid, de boosheid, de eenzaamheid. Gewoon een hele hoop gevoel waar zelden tot nooit ruimte voor was. Meestal kon ik er goed mee dealen, voornamelijk door ze weg te stoppen. Helaas komen ze de laatste tijd op momenten naar boven die niet altijd handig zijn. Bv laatst bij een conflict op het werk. Dan besef ik dat ik boos mag zijn, maar zo boos? Dat is te heftig en heeft niets met het heden te maken. Puntje van aandacht. Het verleden kan ik immers niet veranderen, dus loslaten. Dat is nog niet zo makkelijk, maar ik doe mijn best.
Fleetwood, ik heb een periode gehad dat ik mensen wilde waarschuwen. Begin er niet aan. Onzin natuurlijk. De meeste kinderen worden gezond geboren en die groeien gewoon op volgens het boekje. Gelukkig maar.
dinsdag 19 februari 2013 om 22:29
Ramy, heel herkenbaar! Dat stukje wat je schrijft over boos zijn, dat conflict op je werk. Dat het op het werk was is natuurlijk een voorbeeld, het kan overal gebeuren. Is bij mij ook regelmatig gebeurd, de laatste jaren wordt het geloof ik, gelukkig, minder.
Ik heb geen periode GEHAD dat ik mensen wil waarschuwen, ik heb het nog steeds, daar kom ik nooit meer vanaf denk ik. Wat ik wel geleerd heb is dat ik die waarschuwing niet uit hoef te spreken. Maar als er me specifiek naar gevraagd wordt ga ik niet liegen. De reden laat ik wel vaak een beetje vaag in het midden, loop er niet mee te koop, met zo'n kind.
Laatst had ik besloten dat ik best kon zeggen, als mensen het nog niet wisten, dat ik 1 kind heb. Maar daar ben ik snel vanaf gestapt, dat voelt heel fout.
fleetwood, dankjewel, erg lief van je!
Ik heb geen periode GEHAD dat ik mensen wil waarschuwen, ik heb het nog steeds, daar kom ik nooit meer vanaf denk ik. Wat ik wel geleerd heb is dat ik die waarschuwing niet uit hoef te spreken. Maar als er me specifiek naar gevraagd wordt ga ik niet liegen. De reden laat ik wel vaak een beetje vaag in het midden, loop er niet mee te koop, met zo'n kind.
Laatst had ik besloten dat ik best kon zeggen, als mensen het nog niet wisten, dat ik 1 kind heb. Maar daar ben ik snel vanaf gestapt, dat voelt heel fout.
fleetwood, dankjewel, erg lief van je!
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.
dinsdag 19 februari 2013 om 22:57
Poeh wat een verhalen, ik word er stil van. Wat moeten jullie sterke vrouwen zijn zeg, wat een verdriet draag je dan met je mee.
Hier geen spijt van mijn 2 jongens, wel heb ik weleens gedacht, waar zijn we aan begonnen. Vooral toen mijn jongste net geboren was, mijn man een off periode had en mijn dreumes van slag was. Er zit ook maar 19 maanden tussen de twee mannetjes, en dat is pittig. Dat is iets waar we ons toch wel een beetje op hadden verkeken. Ook was/is mijn oudste zo'n makkelijk mannetje en was een extreem zoete baby. Mijn jongste huilt meer, en heeft lang gezocht naar een soort ritme. Hij is in alle opzichten heftiger en pittiger. Toch denk ik niet dat het een extreem moeilijk kind of baby is, maar de combi maakt het wel zwaar. Of ik het nog een keer zo had gedaan, nee ik denk het niet. Ik had toch wat langer gewacht met de 2e. Mijn jongste is nu 7,5 maand en we beginnen eindelijk een beetje ritme enzo te krijgen. Wij zijn nog wel aan het overwegen om eventueel nog een 3e kindje te krijgen. Maar daar wil ik pas een knoop over doorhakken als mijn oudste naar school gaat.
Hier geen spijt van mijn 2 jongens, wel heb ik weleens gedacht, waar zijn we aan begonnen. Vooral toen mijn jongste net geboren was, mijn man een off periode had en mijn dreumes van slag was. Er zit ook maar 19 maanden tussen de twee mannetjes, en dat is pittig. Dat is iets waar we ons toch wel een beetje op hadden verkeken. Ook was/is mijn oudste zo'n makkelijk mannetje en was een extreem zoete baby. Mijn jongste huilt meer, en heeft lang gezocht naar een soort ritme. Hij is in alle opzichten heftiger en pittiger. Toch denk ik niet dat het een extreem moeilijk kind of baby is, maar de combi maakt het wel zwaar. Of ik het nog een keer zo had gedaan, nee ik denk het niet. Ik had toch wat langer gewacht met de 2e. Mijn jongste is nu 7,5 maand en we beginnen eindelijk een beetje ritme enzo te krijgen. Wij zijn nog wel aan het overwegen om eventueel nog een 3e kindje te krijgen. Maar daar wil ik pas een knoop over doorhakken als mijn oudste naar school gaat.
woensdag 20 februari 2013 om 14:45
Ik ben zo iemand die spijt zou krijgen van een kind. Ik ben gewoon niet zo geschikt voor het moederschap. En de reden waarom is ook weer een taboe. Ik zou het kind heel waarschijnlijk mishandelen. Ik krijg al een vervelende trigger van een krijsend kind in de Mac, laat staan als een eigen kind zou krijsen en dat al urenlang.
Ik ben iig blij dat ik hier op tijd achter ben gekomen.
Ik ben iig blij dat ik hier op tijd achter ben gekomen.
woensdag 20 februari 2013 om 14:55
Spijt heb ik geen moment van mijn kinderen.
Zeker nu het pubers zijn, vind ik het geweldig.
Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik co-ouderschap heb, dus 1 week wel en 1 week niet.
Tot voor kort heb ik regelmatig geroepen dat co-ouderschap in het ziekenfondspakket zou moeten, heerlijk vind ik het.
Maar dat durf ik niet meer, vooral vrouwen reageren dan nogal woest op mij.
Zeker nu het pubers zijn, vind ik het geweldig.
Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik co-ouderschap heb, dus 1 week wel en 1 week niet.
Tot voor kort heb ik regelmatig geroepen dat co-ouderschap in het ziekenfondspakket zou moeten, heerlijk vind ik het.
Maar dat durf ik niet meer, vooral vrouwen reageren dan nogal woest op mij.
woensdag 20 februari 2013 om 16:21
quote:Truffelmaffia schreef op 20 februari 2013 @ 14:45:
Ik ben zo iemand die spijt zou krijgen van een kind. Ik ben gewoon niet zo geschikt voor het moederschap. En de reden waarom is ook weer een taboe. Ik zou het kind heel waarschijnlijk mishandelen. Ik krijg al een vervelende trigger van een krijsend kind in de Mac, laat staan als een eigen kind zou krijsen en dat al urenlang.
Ik ben iig blij dat ik hier op tijd achter ben gekomen.Ik ben blij dat je zoveel zelfinzicht hebt.
Ik ben zo iemand die spijt zou krijgen van een kind. Ik ben gewoon niet zo geschikt voor het moederschap. En de reden waarom is ook weer een taboe. Ik zou het kind heel waarschijnlijk mishandelen. Ik krijg al een vervelende trigger van een krijsend kind in de Mac, laat staan als een eigen kind zou krijsen en dat al urenlang.
Ik ben iig blij dat ik hier op tijd achter ben gekomen.Ik ben blij dat je zoveel zelfinzicht hebt.
woensdag 20 februari 2013 om 17:43
Wat een verhalen in dit topic, ontzettend heftig om in deze situaties met je kind te zitten.
Helaas herken ik dit ook, maar dan in indirecte vorm. Gezinsleden hebben waar je eigenlijk al afscheid van hebt genomen omdat ze eigenlijk niet meer te helpen zijn. Als broer of zus van zo'n iemand s al verschrikkelijk. Voor een moeder vind ik het onvoorstelbaar zwaar.
Helaas herken ik dit ook, maar dan in indirecte vorm. Gezinsleden hebben waar je eigenlijk al afscheid van hebt genomen omdat ze eigenlijk niet meer te helpen zijn. Als broer of zus van zo'n iemand s al verschrikkelijk. Voor een moeder vind ik het onvoorstelbaar zwaar.
woensdag 20 februari 2013 om 18:54
@koko67: co-ouderschap maakt het leven zeker makkelijker.
Wij hebben geen co-ouderschap maar kinderen gaan wel naar hun moeder. Zeker in het begin had ik het waarschijnlijk niet getrokken als ze alle weekenden hier waren geweest.
Nu oudste weg is en het leven op 'normaal' begint te lijken, is het een stuk makkelijker en vind ik het ook gewoon gezellig als ze er zijn. Nog steeds heel intensief, maar niet meer uitputtend en er is veel meer ruimte voor gewoon lol.
Maar nog steeds heb ik grote bewondering voor gezinnen die full-time bij elkaar zijn. Ik vind de kinderloze-dagen echt heerlijk bijkomen en ook de relatie met man kan dan weer even aandacht krijgen.
Wij hebben geen co-ouderschap maar kinderen gaan wel naar hun moeder. Zeker in het begin had ik het waarschijnlijk niet getrokken als ze alle weekenden hier waren geweest.
Nu oudste weg is en het leven op 'normaal' begint te lijken, is het een stuk makkelijker en vind ik het ook gewoon gezellig als ze er zijn. Nog steeds heel intensief, maar niet meer uitputtend en er is veel meer ruimte voor gewoon lol.
Maar nog steeds heb ik grote bewondering voor gezinnen die full-time bij elkaar zijn. Ik vind de kinderloze-dagen echt heerlijk bijkomen en ook de relatie met man kan dan weer even aandacht krijgen.