lost twin syndroom

De dame die ik sprak op dat congres en die hiermee werkt was trouwens een fantastisch leuk, intelligent en naar mijn weten integer mens. Zij had een aantal mensen echt goed geholpen met existentiële eenzaamheid en oa depressies daardoor. Maar goed, nogmaals, geen idee verder . Een van die dingen die bij mij in de la "interessant, geen conclusie" zijn gegaan.

Krisie, valt de overeenkomst tussen hier en de fysieke klachten op? Je raakt zó gefixeerd op het vinden van een label/oplossing/noem maar op, dat je het op zijn zachtst gezegd niet nauw neemt met waar je die hulp zoekt. Zolang iemand je maar naar de mond wil praten; bingo. Fysiek is dat nu een fysio die met diagnoses strooit waar dat niet gepast is, hier is dat een of andere mafketel die een gat in de markt ziet en lulkoek verkoopt over onzintrauma's.



Volgens mij ligt daar een veel belangrijker punt voor jou. Leren waaróm je dat doet. Want enkel problemen hebben triggert dat niet, daar heb je meer voor nodig. Waarom zoek je in die ongeschikte hoeken en wát zoek je er? Waarom wijk je af van de hoek waar men een gedegen opleiding en ervaring kan bieden en zoek je het in de hoek waar beiden ontbreken maar waar wel veel Gouden Bergen beloofd worden gebaseerd op...... wat eigenlijk? Heel vervelend als je er niet uit komt bij de eerste arts, psychopeut, -loog of psychiater waar je aanklopt, echt. Maar; dan concludeer je dat, ga je bij jezelf na waarom dat is (is dit niet de juiste combinatie, is professional niet -genoeg- gespecialiseerd in jouw hulpvraag, is dat omdat jij bijv. voor bepaalde dingen niet open staat, etcetc.) en aan de hand daarvan handel je. Waarbij een van de mogelijke wegen dus kunnen zijn dat je bij een 2e professional aanklopt.



Niet kunnen accepteren is net zo'n excuustruus. Want; wat levert het wegrennen uit de professie je op als je zo'n excuustruus-syndroom opgeplakt krijgt? Jij voelt je niets beter, en telt daar ook nog even bovenop dat alles en iedereen je niet wilt begrijpen -> resultaat is dus nog meer negatieve emoties. Zelfs al zóu het een totaal legitieme waarom zijn, dan nóg zul je er mee moeten leren leven. Daadwerkelijk oprecht ergens mee leven vergt imho een basisacceptatie. Als je dat lastig vindt; dat is een menselijke eigenschap. Daar kun je aan werken, zoiets komt vaak niet spontaan aanwaaien. Kun je dat niet alleen, dan zijn daar geweldige programma's voor. Zowel psychisch als fysiek. Want ja ook daar geldt; als je té veel inzet op een doktersbezoek dan is de kans op teleurstelling veel groter. Waarbij áls er al een labeltje uitrolt en ook nog eens een labeltje waar men wat aan kan doen, je het tot dat moment van verbetering het zult moeten doen met wat is. Zult moeten dealen met problemen die je ervaart. In het begin kun je heel hard wegrennen en kan dat enorm succesvol lijken. Uiteindelijk haalt je dat alleen wel gegarandeerd in, om je nog even harder te confronteren met datgene wat terug zal blijven komen tot je er de confrontatie mee aan gaat.



Heel praktisch; weg met al het alternatieve. Vorig behandelteam beviel niet? Ga na waarom niet en wees eerlijk en kritisch over jouw eigen rol. Formuleer de problemen die je ervaart en wat eigenlijk jouw hulpvraag is/hulpvragen zijn. En ga daar dan mee op zoek naar een behoorlijk geschoolde professional waarmee je wél een klik hebt. En durf kritisch te kijken naar hoe je dingen aangrijpt zoals je dat nu doet zoals bijv. dit socalled syndroom.



Succes!

quote:krisie76 schreef op 25 februari 2013 @ 19:30:

Nee het helpt me niet met het accepteren van het verliezen van mijn baan. En nee ik zal niet weglopen van het forum.Wat zou je daar wel bij kunnen helpen?

quote:lifeforever schreef op 25 februari 2013 @ 19:14:

Wat dan nog als het dat syndroom zou zijn?



Je hebt nu, in het heden klachten, waar nu aan gewerkt moet worden, zodat je je in de toekomst beter zult voelen.Dit.

Kristie, ik ben behandeld met de bio-tensor en ik kan het zelf ook.

Ben er niet verder mee gegaan, trouwens, geldkwestie.



Eigenlijk is het niet meer, goed luisteren ,naar wat de cliënt zegt,vertelt, vage vragen stellen waar dan ook weer verhalen van uit de cliënt voortkomen, lichaamstaal goed observeren en lezen en daar op gebaseerd een soort van diagnose stellen.

Vaak zijn het diagnoses die amper te zijn onderzoeken,zoals bij jou het verlies van jouw zusje.

Iemand die heel cliënten behandeld wordt er heel geraffineerd in.



Ik wens je sterkte.

Het gaat ook niet om wat voor werk je gedaan hebt. Het gaat om waar je tegenaan loopt bij het verwerken van het verliezen van je baan. Wat zorgt ervoor dat je het nog niet kunt loslaten?

quote:pastiche schreef op 25 februari 2013 @ 19:38:

De dame die ik sprak op dat congres en die hiermee werkt was trouwens een fantastisch leuk, intelligent en naar mijn weten integer mens. Zij had een aantal mensen echt goed geholpen met existentiële eenzaamheid en oa depressies daardoor. Maar goed, nogmaals, geen idee verder . Een van die dingen die bij mij in de la "interessant, geen conclusie" zijn gegaan.Jomanda is ook een fantastisch leuk, intelligent en naar mijn weten integer mens. Maar dat zegt niks over haar kwaliteiten als genezer, of over haar kwaliteiten diagnoses te stellen.

quote:Penelope_ schreef op 25 februari 2013 @ 19:17:

@Galadriel; ik heb bij mijn werkgever voorgelegd dat ik graag een winterslaap zou willen houden van november tm februari, maar hij lachte me uit. Stom, als ze je niet serieus nemen.Misschien moet je hem laten biotensoniseren? Of de biotensonisant laten bellen dat je echt een winterslaap nodig hebt.

quote:krisie76 schreef op 25 februari 2013 @ 19:49:

Omdat het niet op een eerlijke manier gegaan is, ik deed altijd mijn werk goed en nadat het bekend werd bij de werkgever dat ik borderline heb, werd ik niet meer vertrouwd door haar. En weet je wat het zure van allemaal is, nu is zij zelf ook uit haar functie gezet en dat kan ik niet loslaten. Ik snap gewoon niet dat van de ene op de andere dag ik opeens niet meer functioneerde. Mijn excollega's vonden het ook vaag, maar durfde me niet te helpen.Het is ontzettend rot dat het zo gelopen is als je hier beschrijft. Maar.......waarom blijf je hier in hangen? Wat levert het je op je vast te bijten in het gevoel van onrecht? Ga je je daardoor beter voelen?

TO, en als je dat syndroom hebt, wat dan?

quote:krisie76 schreef op 25 februari 2013 @ 19:57:

Nee absoluut niet, maar weet zo snel niet hoe er uit te komen. Ik weet ook wel dat ik het moet loslaten, maar das makkelijker gezegd dan gedaan.



Dan komen we dus weer terug bij mijn eerdere vraag......wat heb je nodig om het wel los te kunnen/leren laten? Als je dat nog niet weet dan is dat de eerste stap waarbij je moet beginnen.



Waar liep je bij de GGZ op vast de laatste keer?

quote:krisie76 schreef op 25 februari 2013 @ 20:00:

Dan niets, ik wilde alleen met andere erover praten, gewoon hoe zij dat ervaren enzo.



Maar als er dan iemand is die het niet af doet als onzin dan ga je daar verder niet op in.

Ik denk dat iedereen het anders ervaart en iedereen er anders mee omgaat.

Maar zoals al gezegd, richt je eerst maar op je lichamelijk herstel dan voel je je al een stuk beter.

Twee dingen tegelijk aanpakken si teveel van het goede.

Ah maak je geen zorgen om opwaaiend stof, gaat vanzelf weer liggen .



Ben je bang dat een nieuwe, vergelijkbare baan vinden moeilijk gaat worden?

En ben je nu je grip kwijt door het verliezen van je baan? Sorry, onbekend met je andere topic en zit mobiel te forummen, prehistorische forum features galore.

Ik weet niet of ik het allemaal goed begrepen heb maar ik kan me voorstellen dat als je goed functioneerde bij je baan ondanks de diagnose, dat dat echt geholpen heeft. Meer te zijn dan dat etiket, trots kunnen zijn op jezelf, voor jezelf kunnen zorgen. En dat dat dan onder je uit getrokken wordt.. tja vind het niet gek dat je dat niet even los kunt laten.



Niet de makkelijkste tijd om een baan te vinden, je klinkt daarnaast niet op je fitst en ik neem aan dat die diagnose ook niet helpt. Tuurlijk is het dan even heel klote. Maar goed, wellicht heb ik het niet goed begrepen.