Thuis
alle pijlers
vroeger en nu
zaterdag 23 maart 2013 om 00:11
zaterdag 23 maart 2013 om 09:24
zaterdag 23 maart 2013 om 09:57
quote:elninjoo schreef op 23 maart 2013 @ 08:46:
Ik heb als kind geleerd dat het voor andere mensen niet leuk is als je alleen maar over één ding kunt praten (ik had het toen met paarden), dus ik heb gewoon geleerd niet over één onderwerp door te blijven zagen en zeuren als ik merk dat de ander er niets mee heeft. Maar veel vrouwen lijken dat soort normale beleefdheidsregels geheel te vergeten zodra ze 'n kind hebben.
Over het algemeen herkenbaar maar ook uitzonderingen in mijn omgeving van respectievelijk een vriendin, mijn nicht en een collega die allen vrij vlot na elkaar kinderen hebben gekregen.
Ik merk dat ik met deze omgang en vriendschappen (al heb ik met mijn collega niet echt vriendschap maar wel een meer dan leuke samenwerking) nog heel goed uit de voeten kan omdat we ook tijd voor elkaar maken, samen afspreken (zonder kind) en het over van alles en nog wat kunnen hebben behalve kinderen.
Tegelijkertijd ben ik voor vriendin en nicht wel één en al oor en oog als het kindje er wel bij is en kan ik ook luisteren als mijn collega een enkele keer wel over haar dochtertje praat, foto's laat zien etc..
Zolang er een balans is, is het oké denk ik.
Ik ben ook wel eens opgestaan onder het mom van "weer aan het werk" als er tijdens het koffie drinken in het weekend op mijn werk aan één stuk door over kinderen wordt gepraat. Geen zin om daar naar te luisteren een half uur lang.
Maar dat doe ik ook als ik met alleen mannelijke collega's werk en er wordt maar doorgezaagd over Formule 1 of voetbal.
Ik heb als kind geleerd dat het voor andere mensen niet leuk is als je alleen maar over één ding kunt praten (ik had het toen met paarden), dus ik heb gewoon geleerd niet over één onderwerp door te blijven zagen en zeuren als ik merk dat de ander er niets mee heeft. Maar veel vrouwen lijken dat soort normale beleefdheidsregels geheel te vergeten zodra ze 'n kind hebben.
Over het algemeen herkenbaar maar ook uitzonderingen in mijn omgeving van respectievelijk een vriendin, mijn nicht en een collega die allen vrij vlot na elkaar kinderen hebben gekregen.
Ik merk dat ik met deze omgang en vriendschappen (al heb ik met mijn collega niet echt vriendschap maar wel een meer dan leuke samenwerking) nog heel goed uit de voeten kan omdat we ook tijd voor elkaar maken, samen afspreken (zonder kind) en het over van alles en nog wat kunnen hebben behalve kinderen.
Tegelijkertijd ben ik voor vriendin en nicht wel één en al oor en oog als het kindje er wel bij is en kan ik ook luisteren als mijn collega een enkele keer wel over haar dochtertje praat, foto's laat zien etc..
Zolang er een balans is, is het oké denk ik.
Ik ben ook wel eens opgestaan onder het mom van "weer aan het werk" als er tijdens het koffie drinken in het weekend op mijn werk aan één stuk door over kinderen wordt gepraat. Geen zin om daar naar te luisteren een half uur lang.
Maar dat doe ik ook als ik met alleen mannelijke collega's werk en er wordt maar doorgezaagd over Formule 1 of voetbal.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zaterdag 23 maart 2013 om 10:00
quote:Uggla schreef op 23 maart 2013 @ 09:07:
Ik heb wel kinderen maar heb niks met de vrouwen op het werk die de inhoud vsn een luier of hoeveel ze gekolfd hebben een boeiend gespreksonderwerp vinden.
Wat ik niet snel zal opgeven is reizen (ik ben met mijn oudste zoon 4 maanden naar Nieuw Zeeland geweest) en sowieso mijn eigen dromen nastreven.
Dat in details over inhoud van luiers, bevallingsverhalen etc...praten heb ik altijd genant gevonden in gezelschap.
Ik vraag mij af of dat te maken heeft decorumverlies o.i.d.
Zo heb ik ook oudere collega's met kinderen in de puberleeftijd die met het grootste gemak de ontluikende seksualiteit van hun kinderen bespreken tijdens de koffie in front of everybody.
Ik schaam mij dan altijd plaatsvervangend....
Ik heb wel kinderen maar heb niks met de vrouwen op het werk die de inhoud vsn een luier of hoeveel ze gekolfd hebben een boeiend gespreksonderwerp vinden.
Wat ik niet snel zal opgeven is reizen (ik ben met mijn oudste zoon 4 maanden naar Nieuw Zeeland geweest) en sowieso mijn eigen dromen nastreven.
Dat in details over inhoud van luiers, bevallingsverhalen etc...praten heb ik altijd genant gevonden in gezelschap.
Ik vraag mij af of dat te maken heeft decorumverlies o.i.d.
Zo heb ik ook oudere collega's met kinderen in de puberleeftijd die met het grootste gemak de ontluikende seksualiteit van hun kinderen bespreken tijdens de koffie in front of everybody.
Ik schaam mij dan altijd plaatsvervangend....
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zaterdag 23 maart 2013 om 10:04
quote:ninika schreef op zaterdag 23 maart 2013 07:02 @mamaslilly: wat leuk dat je nog gewoon naar concerten gaat! Ik ging al vanaf jonge leeftijd met mijn ouders mee naar concerten en festivals en ik ben ze er echt enorm dankbaar voor.
Het lijkt me heerlijk als mijn kids de leeftijd hebben dat ze mee kunnen
En hun kan laten zien wat er nog meer buiten de deur is dan alleen speeltuinen en pretparken
Het lijkt me heerlijk als mijn kids de leeftijd hebben dat ze mee kunnen
En hun kan laten zien wat er nog meer buiten de deur is dan alleen speeltuinen en pretparken
zaterdag 23 maart 2013 om 10:06
Vriendschappen (kunnen) veranderen waneer persoonlijke omstandigheden veranderen. Dat kan zijn door de komst van kinderen, maar ook door het krijgen van een (andere) baan, een verhuizing, relaties etc.
Wil je de vriendschap behouden dan moet je een nieuwe balans vinden en wederzijds begrip hebben voor elkaar, anders loopt een vriendschap stuk.
Hier nog geen kinderen, maar wel vriendinnen met kinderen. Daar zijn nog geen vriendschappen op stukgelopen. Een andere vriendschap dreigt wel kapot te gaan. Iemand die nog in fase-student zit (single, werkeloos, studieloos) en die het "mist" dat we spontaan op dinsdagavond gaan eten, gaan stappen of bij elkaar op bezoek gaan.
Nu ik een relatie+werk heb en verhuisd ben, ben ik gevoelsmatig ook in een andere fase beland, met andere behoeftes en "verplichtingen" ook, bijvoorbeeld rond de feestdagen of invulling van avonden en weekenden, plannen van weekendjes weg.
Niet dat ik dat compleet heb opgegeven met vriendinnen, maar ja, het is wel minder vaak geworden, want ik kan ook niet onbeperkt weekendjes weg. En ik merk dat vriendinnen met werk/relatie/kinderen daar veel meer begrip voor hebben dan singles zonder baan of studie...
Wil je de vriendschap behouden dan moet je een nieuwe balans vinden en wederzijds begrip hebben voor elkaar, anders loopt een vriendschap stuk.
Hier nog geen kinderen, maar wel vriendinnen met kinderen. Daar zijn nog geen vriendschappen op stukgelopen. Een andere vriendschap dreigt wel kapot te gaan. Iemand die nog in fase-student zit (single, werkeloos, studieloos) en die het "mist" dat we spontaan op dinsdagavond gaan eten, gaan stappen of bij elkaar op bezoek gaan.
Nu ik een relatie+werk heb en verhuisd ben, ben ik gevoelsmatig ook in een andere fase beland, met andere behoeftes en "verplichtingen" ook, bijvoorbeeld rond de feestdagen of invulling van avonden en weekenden, plannen van weekendjes weg.
Niet dat ik dat compleet heb opgegeven met vriendinnen, maar ja, het is wel minder vaak geworden, want ik kan ook niet onbeperkt weekendjes weg. En ik merk dat vriendinnen met werk/relatie/kinderen daar veel meer begrip voor hebben dan singles zonder baan of studie...
zaterdag 23 maart 2013 om 11:06
Wat ik niet heb opgegeven: sporten, mezelf verzorgen,moeite blijven doen voor elkaar. verder ben ik het helemaal eens met Starshine en NYC
Verder kwam ik een tijdje geleden dit stukje tegen: "Why don't friends with kids have time":http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/co ... 01554.html
Antwoord op de topicvraag:
Mezelf blijven verzorgen, sporten, er leuk uitzien, interesse hebben in de wereld om me heen. Reizen en weekendjes weg zouden we wel vaker willen, maar is praktisch en financieel niet haalbaar. Dus we doen het wel, maar minder. Veel vrienden wonen ver weg, heeft er ook mee te maken dat we ze minder zien. Meeste vrienden hebben kinderen,en is wederzijds begrip met degenen die dat niet hebben. Het is zoals gezegd, een kwestie van balans vinden, en dat is zeker de eerste jaren gewoon lastig.
Verder kwam ik een tijdje geleden dit stukje tegen: "Why don't friends with kids have time":http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/co ... 01554.html
Antwoord op de topicvraag:
Mezelf blijven verzorgen, sporten, er leuk uitzien, interesse hebben in de wereld om me heen. Reizen en weekendjes weg zouden we wel vaker willen, maar is praktisch en financieel niet haalbaar. Dus we doen het wel, maar minder. Veel vrienden wonen ver weg, heeft er ook mee te maken dat we ze minder zien. Meeste vrienden hebben kinderen,en is wederzijds begrip met degenen die dat niet hebben. Het is zoals gezegd, een kwestie van balans vinden, en dat is zeker de eerste jaren gewoon lastig.
zaterdag 23 maart 2013 om 12:53
Uitgaan naar een kroeg of een discotheek, dan doe ik nog zelden. Niet door de kinderen, maar doordat ik járen in een café gewerkt heb en niet meer zoveel behoefte heb. Daarbij komt dat we verhuisd zijn van de ene stad (waar we midden in die stad woonden en alles kenden) naar een vinexwijk in een andere stad.
Maar gezellig met vriendinnen of man op pad: lunchen, bioscoop, uit eten (met en zonder kinderen overigens) doe ik wel nog. Soms kost dat wat planning, maar ik heb niet het idee dat het door specifiek mijn kinderen komt. De ene vriendin zonder kinderen werkt onregelmatig en kan dus niet zomaar iets plannen en de ander wil soms haar vrije avonden afstemmen op haar vriend. Prima, even goeie vriendinnen .
Verder praat ik ook nog over allerlei andere onderwerpen dan mijn kinderen, ik ben nog steeds breed op de hoogte. Maar ja.. mijn kinderen komen ook wel eens aan bod. En eerlijk is eerlijk: als je mijn kinderen totaal niet ziet zitten (of ze er nu bij zijn of niet), dan zie ik jou ook steeds minder zitten. Ik moet ook niet het gevoel krijgen dat ik over alles behálve mijn kinderen mag praten.
EN, hoewel ik je houding best een beetje kan begrijpen, zou ik er nerveus van worden. Ik zou bang zijn dat elk zinnetje wat (zijdelings) over mijn kinderen gaat jou teveel zou zijn. Het is precies wat jij zegt: ik heb ook niks met sommige andere onderwerpen (zoals de hele wereld afreizen), maar ik volg dan toch met belangstelling die reis om de wereld die vrienden gemaakt hebben. Want blijkbaar is het voor hen wel belangrijk. En als we het daar een tijdje over gehad hebben, gaan we over op het volgende onderwerp.
Maar gezellig met vriendinnen of man op pad: lunchen, bioscoop, uit eten (met en zonder kinderen overigens) doe ik wel nog. Soms kost dat wat planning, maar ik heb niet het idee dat het door specifiek mijn kinderen komt. De ene vriendin zonder kinderen werkt onregelmatig en kan dus niet zomaar iets plannen en de ander wil soms haar vrije avonden afstemmen op haar vriend. Prima, even goeie vriendinnen .
Verder praat ik ook nog over allerlei andere onderwerpen dan mijn kinderen, ik ben nog steeds breed op de hoogte. Maar ja.. mijn kinderen komen ook wel eens aan bod. En eerlijk is eerlijk: als je mijn kinderen totaal niet ziet zitten (of ze er nu bij zijn of niet), dan zie ik jou ook steeds minder zitten. Ik moet ook niet het gevoel krijgen dat ik over alles behálve mijn kinderen mag praten.
EN, hoewel ik je houding best een beetje kan begrijpen, zou ik er nerveus van worden. Ik zou bang zijn dat elk zinnetje wat (zijdelings) over mijn kinderen gaat jou teveel zou zijn. Het is precies wat jij zegt: ik heb ook niks met sommige andere onderwerpen (zoals de hele wereld afreizen), maar ik volg dan toch met belangstelling die reis om de wereld die vrienden gemaakt hebben. Want blijkbaar is het voor hen wel belangrijk. En als we het daar een tijdje over gehad hebben, gaan we over op het volgende onderwerp.