Overig
alle pijlers
Poetry
maandag 8 april 2013 om 21:50
Als kind en tiener wilde ik het niet lezen......poezie is saai en oninteressant. De jaren hebben mij veranderd. En nu kan ik genieten van een gedicht.
1 van mijn favorieten is deze hieronder. Wie houdt er ook van poezie? Engels, nederlands of welke taal dan ook. Deel met mij je passie.
A Woman's Shortcomings
She has laughed as softly as if she sighed,
She has counted six, and over,
Of a purse well filled, and a heart well tried -
Oh, each a worthy lover!
They "give her time"; for her soul must slip
Where the world has set the grooving;
She will lie to none with her fair red lip:
But love seeks truer loving.
She trembles her fan in a sweetness dumb,
As her thoughts were beyond recalling;
With a glance for one, and a glance for some,
From her eyelids rising and falling;
Speaks common words with a blushful air,
Hears bold words, unreproving;
But her silence says - what she never will swear -
And love seeks better loving.
Go, lady! lean to the night-guitar,
And drop a smile to the bringer;
Then smile as sweetly, when he is far,
At the voice of an in-door singer.
Bask tenderly beneath tender eyes;
Glance lightly, on their removing;
And join new vows to old perjuries -
But dare not call it loving!
Unless you can think, when the song is done,
No other is soft in the rhythm;
Unless you can feel, when left by One,
That all men else go with him;
Unless you can know, when unpraised by his breath,
That your beauty itself wants proving;
Unless you can swear "For life, for death!" -
Oh, fear to call it loving!
Unless you can muse in a crowd all day
On the absent face that fixed you;
Unless you can love, as the angels may,
With the breadth of heaven betwixt you;
Unless you can dream that his faith is fast,
Through behoving and unbehoving;
Unless you can die when the dream is past -
Oh, never call it loving!
Elizabeth Barrett Browning
1 van mijn favorieten is deze hieronder. Wie houdt er ook van poezie? Engels, nederlands of welke taal dan ook. Deel met mij je passie.
A Woman's Shortcomings
She has laughed as softly as if she sighed,
She has counted six, and over,
Of a purse well filled, and a heart well tried -
Oh, each a worthy lover!
They "give her time"; for her soul must slip
Where the world has set the grooving;
She will lie to none with her fair red lip:
But love seeks truer loving.
She trembles her fan in a sweetness dumb,
As her thoughts were beyond recalling;
With a glance for one, and a glance for some,
From her eyelids rising and falling;
Speaks common words with a blushful air,
Hears bold words, unreproving;
But her silence says - what she never will swear -
And love seeks better loving.
Go, lady! lean to the night-guitar,
And drop a smile to the bringer;
Then smile as sweetly, when he is far,
At the voice of an in-door singer.
Bask tenderly beneath tender eyes;
Glance lightly, on their removing;
And join new vows to old perjuries -
But dare not call it loving!
Unless you can think, when the song is done,
No other is soft in the rhythm;
Unless you can feel, when left by One,
That all men else go with him;
Unless you can know, when unpraised by his breath,
That your beauty itself wants proving;
Unless you can swear "For life, for death!" -
Oh, fear to call it loving!
Unless you can muse in a crowd all day
On the absent face that fixed you;
Unless you can love, as the angels may,
With the breadth of heaven betwixt you;
Unless you can dream that his faith is fast,
Through behoving and unbehoving;
Unless you can die when the dream is past -
Oh, never call it loving!
Elizabeth Barrett Browning
maandag 8 april 2013 om 23:05
ik hou ook van gedichten!
ik heb ze het liefste heel kort.
soms lees ik gewoon de eerste openingszinnen, of pik ik er een paar regels uit om van te genieten.
gezelle vind ik heel mooi, de man verzint gewoon de woorden terwijl hij schrijft.
en emily dickinson; kampioene van de korte gedichten!
onderstaande is wat langer, maar ik vind het prachtig mooi.
de schrijfster durft het bed van de zieke niet verlaten, in de vrees dat hij op haar zou wachten, en al wachtend zou sterven.
de repetitie drukt het verlangen, de wanhoop mooi uit:
Till the End by Emily Dickinson (1830-1886)
I should not dare to leave my friend,
Because -- because if he should die
While I was gone, and I -- too late --
Should reach the heart that wanted me;
If I should disappoint the eyes
That hunted, hunted so, to see,
And could not bear to shut until
They "noticed" me -- they noticed me;
If I should stab the patient faith
So sure I 'd come -- so sure I 'd come,
It listening, listening, went to sleep
Telling my tardy name, --
My heart would wish it broke before,
Since breaking then, since breaking then,
Were useless as next morning's sun,
Where midnight frosts had lain!
ik heb ze het liefste heel kort.
soms lees ik gewoon de eerste openingszinnen, of pik ik er een paar regels uit om van te genieten.
gezelle vind ik heel mooi, de man verzint gewoon de woorden terwijl hij schrijft.
en emily dickinson; kampioene van de korte gedichten!
onderstaande is wat langer, maar ik vind het prachtig mooi.
de schrijfster durft het bed van de zieke niet verlaten, in de vrees dat hij op haar zou wachten, en al wachtend zou sterven.
de repetitie drukt het verlangen, de wanhoop mooi uit:
Till the End by Emily Dickinson (1830-1886)
I should not dare to leave my friend,
Because -- because if he should die
While I was gone, and I -- too late --
Should reach the heart that wanted me;
If I should disappoint the eyes
That hunted, hunted so, to see,
And could not bear to shut until
They "noticed" me -- they noticed me;
If I should stab the patient faith
So sure I 'd come -- so sure I 'd come,
It listening, listening, went to sleep
Telling my tardy name, --
My heart would wish it broke before,
Since breaking then, since breaking then,
Were useless as next morning's sun,
Where midnight frosts had lain!
dinsdag 9 april 2013 om 00:27
Pluk de dag
vanochtend na het ontbijt
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread.
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste
en jawel hoor: het paste eveneens.
C. Buddingh
vanochtend na het ontbijt
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread.
natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste
en jawel hoor: het paste eveneens.
C. Buddingh
dinsdag 9 april 2013 om 00:39
Marc groet 's morgens de dingen
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van Ostaijen
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van Ostaijen
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
dinsdag 9 april 2013 om 00:44
Erwtjes
Toen ze een meisje was van zeventien
moest ze een hele middag erwtjes doppen
op het balkon. Ze wou de teil omschoppen.
Ze was heel woest. Ze kon geen erwt meer zien.
Toen ging ze maar wat dromen, van geluk,
en dat geluk had niets van doen met erwten
maar met de Liefde en de Grote Verte.
Dat dromen hielp. Het scheelde heus een stuk.
En dat is meer dan vijftig jaar terug.
Ze is nu zeventig en heel erg fit
en altijd als ze ‘s middags even zit,
mijmert ze, met een kussen in de rug,
over geluk en zo. Een beetje warrig,
maar het heeft niets te maken met de Verte
en met de Liefde ook niet. Wel met erwten,
die komen altijd weer terug, halsstarrig.
Ah ja, zegt ze. Ik kan mezelf nog zien,
daar in mijn moeders huis op het balkon,
bezig met erwtjes doppen in de zon.
Dat was geluk. Toen was ik zeventien.
Annie M.G.Schmidt
Toen ze een meisje was van zeventien
moest ze een hele middag erwtjes doppen
op het balkon. Ze wou de teil omschoppen.
Ze was heel woest. Ze kon geen erwt meer zien.
Toen ging ze maar wat dromen, van geluk,
en dat geluk had niets van doen met erwten
maar met de Liefde en de Grote Verte.
Dat dromen hielp. Het scheelde heus een stuk.
En dat is meer dan vijftig jaar terug.
Ze is nu zeventig en heel erg fit
en altijd als ze ‘s middags even zit,
mijmert ze, met een kussen in de rug,
over geluk en zo. Een beetje warrig,
maar het heeft niets te maken met de Verte
en met de Liefde ook niet. Wel met erwten,
die komen altijd weer terug, halsstarrig.
Ah ja, zegt ze. Ik kan mezelf nog zien,
daar in mijn moeders huis op het balkon,
bezig met erwtjes doppen in de zon.
Dat was geluk. Toen was ik zeventien.
Annie M.G.Schmidt
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
dinsdag 9 april 2013 om 00:52
1938
Ik wil je iets voorlezen uit Dik Trom.
Maar jij, over je avondblad gebogen,
slaat juist bezorgd een eigen bladzij om.
Je lijkt opeens veranderd; ingetogen.
Als ik met Flipse op de proppen kom,
zou dat goed fout zijn, zie ik aan je ogen.
Dus houd ik me, net zoals jij, maar stom.
Ik zie nog net Brand staan en Synagogen.
Er is een wereld waarin vaders zwijgen
en buigen voor een sterker, vreemd gezag,
en waar ik nog niet hoor. Er komt een dag
waar kranten lamp en kamer in bedreigen
en mensen buiten lange messen krijgen,
en waar een veldwachter niets meer vermag.
Michel van der Plas
Ik wil je iets voorlezen uit Dik Trom.
Maar jij, over je avondblad gebogen,
slaat juist bezorgd een eigen bladzij om.
Je lijkt opeens veranderd; ingetogen.
Als ik met Flipse op de proppen kom,
zou dat goed fout zijn, zie ik aan je ogen.
Dus houd ik me, net zoals jij, maar stom.
Ik zie nog net Brand staan en Synagogen.
Er is een wereld waarin vaders zwijgen
en buigen voor een sterker, vreemd gezag,
en waar ik nog niet hoor. Er komt een dag
waar kranten lamp en kamer in bedreigen
en mensen buiten lange messen krijgen,
en waar een veldwachter niets meer vermag.
Michel van der Plas
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
dinsdag 9 april 2013 om 01:16
quote:Mevrouw75 schreef op 09 april 2013 @ 01:13:
This Is Just To Say
by William Carlos Williams
I have eaten
the plums
that were in
the icebox
and which
you were probably
saving
for breakfast
Forgive me
they were delicious
so sweet
and so coldGeweldig!
This Is Just To Say
by William Carlos Williams
I have eaten
the plums
that were in
the icebox
and which
you were probably
saving
for breakfast
Forgive me
they were delicious
so sweet
and so coldGeweldig!
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
dinsdag 9 april 2013 om 01:18
quote:Daffodil schreef op 09 april 2013 @ 00:39:
Marc groet 's morgens de dingen
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van OstaijenHa! hier word ik mee wakker.
Marc groet 's morgens de dingen
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van OstaijenHa! hier word ik mee wakker.
dinsdag 9 april 2013 om 01:19
My mistress' eyes are nothing like the sun;
Coral is far more red than her lips' red;
If snow be white, why then her breasts are dun;
If hairs be wires, black wires grow on her head.
I have seen roses damask'd, red and white,
But no such roses see I in her cheeks;
And in some perfumes is there more delight
Than in the breath that from my mistress reeks.
I love to hear her speak, yet well I know
That music hath a far more pleasing sound;
I grant I never saw a goddess go;
My mistress, when she walks, treads on the ground:
And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare.
Coral is far more red than her lips' red;
If snow be white, why then her breasts are dun;
If hairs be wires, black wires grow on her head.
I have seen roses damask'd, red and white,
But no such roses see I in her cheeks;
And in some perfumes is there more delight
Than in the breath that from my mistress reeks.
I love to hear her speak, yet well I know
That music hath a far more pleasing sound;
I grant I never saw a goddess go;
My mistress, when she walks, treads on the ground:
And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare.
dinsdag 9 april 2013 om 20:10
No Coward Soul Is Mine
No coward soul is mine,
No trembler in the world’s storm-troubled sphere:
I see Heaven’s glories shine,
And faith shines equal, arming me from Fear.
O God within my breast,
Almighty, ever-present Deity!
Life – that in me hast rest,
As I – Undying Life- have power in Thee!
Vain are the thousand creeds
That move men’s hearts, unutterably vain;
Worthless as withered weeds
Or idlest froth amid the boundless main,
To waken doubt in one
Holding so fast by Thine infinity;
So surely anchored on
The steadfast rock of immortality.
With wide-embracing love
Thy Spirit animates eternal years,
Pervades and broods above,
Changes, sustains, dissolves, creates and rears
Though Earth and moon were gone,
And suns and universes ceased to be,
And Thou wert left alone,
Every Existence would exist in Thee.
There is not room for Death,
Nor atom that his might could render void:
Thou – Thou art Being and Breath,
And what Thou art may never be destroyed.
Het ontroerendste gedeelte heb ik gearceerd.
@ Aliva, Prachtig emiliy
No coward soul is mine,
No trembler in the world’s storm-troubled sphere:
I see Heaven’s glories shine,
And faith shines equal, arming me from Fear.
O God within my breast,
Almighty, ever-present Deity!
Life – that in me hast rest,
As I – Undying Life- have power in Thee!
Vain are the thousand creeds
That move men’s hearts, unutterably vain;
Worthless as withered weeds
Or idlest froth amid the boundless main,
To waken doubt in one
Holding so fast by Thine infinity;
So surely anchored on
The steadfast rock of immortality.
With wide-embracing love
Thy Spirit animates eternal years,
Pervades and broods above,
Changes, sustains, dissolves, creates and rears
Though Earth and moon were gone,
And suns and universes ceased to be,
And Thou wert left alone,
Every Existence would exist in Thee.
There is not room for Death,
Nor atom that his might could render void:
Thou – Thou art Being and Breath,
And what Thou art may never be destroyed.
Het ontroerendste gedeelte heb ik gearceerd.
@ Aliva, Prachtig emiliy
dinsdag 9 april 2013 om 20:17
Schiller bijzonder mooi.
An den Frühling.
Willkommen, schöner Jüngling!
Du Wonne der Natur!
Mit deinem Blumenkörbchen
Willkommen auf der Flur!
Ei! ei! da bist ja wieder!
Und bist so lieb und schön!
Und freun wir uns so herzlich,
Entgegen dir zu gehn.
Denkst auch noch an mein Mädchen?
Ei, Lieber, denke doch!
Dort liebte mich das Mädchen,
Und ’s Mädchen liebt mich noch!
Fürs Mädchen manches Blümchen
Erbat ich mir von dir – (*)
Ich komm’ und bitte wieder,
Und du? – du gibst es mir.
Willkommen, schöner Jüngling!
Du Wonne der Natur!
Mit deinem Blumenkörbchen
Willkommen auf der Flur!
An den Frühling.
Willkommen, schöner Jüngling!
Du Wonne der Natur!
Mit deinem Blumenkörbchen
Willkommen auf der Flur!
Ei! ei! da bist ja wieder!
Und bist so lieb und schön!
Und freun wir uns so herzlich,
Entgegen dir zu gehn.
Denkst auch noch an mein Mädchen?
Ei, Lieber, denke doch!
Dort liebte mich das Mädchen,
Und ’s Mädchen liebt mich noch!
Fürs Mädchen manches Blümchen
Erbat ich mir von dir – (*)
Ich komm’ und bitte wieder,
Und du? – du gibst es mir.
Willkommen, schöner Jüngling!
Du Wonne der Natur!
Mit deinem Blumenkörbchen
Willkommen auf der Flur!
dinsdag 9 april 2013 om 21:39
The Road Not Taken
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
Robert Frost
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
Robert Frost
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 9 april 2013 om 21:45
quote:Mevrouw75 schreef op 09 april 2013 @ 01:19:
My mistress' eyes are nothing like the sun;
Coral is far more red than her lips' red;
If snow be white, why then her breasts are dun;
If hairs be wires, black wires grow on her head.
I have seen roses damask'd, red and white,
But no such roses see I in her cheeks;
And in some perfumes is there more delight
Than in the breath that from my mistress reeks.
I love to hear her speak, yet well I know
That music hath a far more pleasing sound;
I grant I never saw a goddess go;
My mistress, when she walks, treads on the ground:
And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare.
Prachtig! En toch vind ik Sonnet 18 ook heel mooi:
Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature's changing course untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou owest;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou growest:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this and this gives life to thee.
William Shakespeare
My mistress' eyes are nothing like the sun;
Coral is far more red than her lips' red;
If snow be white, why then her breasts are dun;
If hairs be wires, black wires grow on her head.
I have seen roses damask'd, red and white,
But no such roses see I in her cheeks;
And in some perfumes is there more delight
Than in the breath that from my mistress reeks.
I love to hear her speak, yet well I know
That music hath a far more pleasing sound;
I grant I never saw a goddess go;
My mistress, when she walks, treads on the ground:
And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare.
Prachtig! En toch vind ik Sonnet 18 ook heel mooi:
Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature's changing course untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou owest;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou growest:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this and this gives life to thee.
William Shakespeare
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 9 april 2013 om 21:48
En deze geeft me elke keer weer kippenvel:
Do not stand at my grave and weep
Do not stand at my grave and weep,
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow,
I am the sun on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circling flight.
I am the soft starlight at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.
Mary Frye
Do not stand at my grave and weep
Do not stand at my grave and weep,
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow,
I am the sun on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning’s hush
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circling flight.
I am the soft starlight at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.
Mary Frye
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 22 april 2013 om 22:39
Iemand stelt de vraag
Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z'n kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt
zoals de liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem
jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen
Remco Campert
Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z'n kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt
zoals de liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem
jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet
en dan die vraag aan een ander stellen
Remco Campert