Overig
alle pijlers
Laat op het forum?
donderdag 29 mei 2008 om 02:37
Dat overprikkelt raken is ook al heel herkenbaar nachtpaars.
Daarom blijf ik ook vaak maar thuis.
Pas dus naar intratuin geweest en ik kom helemaal over de rooie terug.
Waarom?
Teveel mensen,teveel planten (tsja gek in een tuincentrum),teveel keuzes etc.
Op een bepaalt moment knapt er wat en dan moet ik ook op stel en sprong naar huis.
Ook mijn sociale angst belemmerd mij daarin. Ik ben dan zo bewust van mijzelf(heel negatief).
Ik heb het idee dat iedereen dan slecht over mij denkt.
Soms gaat het gewoon goed. Maar dat kan ik nooit van tevoren inschatten.
Daarom blijf ik ook vaak maar thuis.
Pas dus naar intratuin geweest en ik kom helemaal over de rooie terug.
Waarom?
Teveel mensen,teveel planten (tsja gek in een tuincentrum),teveel keuzes etc.
Op een bepaalt moment knapt er wat en dan moet ik ook op stel en sprong naar huis.
Ook mijn sociale angst belemmerd mij daarin. Ik ben dan zo bewust van mijzelf(heel negatief).
Ik heb het idee dat iedereen dan slecht over mij denkt.
Soms gaat het gewoon goed. Maar dat kan ik nooit van tevoren inschatten.
donderdag 29 mei 2008 om 02:42
Zolang je het zonder enigszins kunt redden ook zeker niet aan beginnen Soleil.
Ik zou het ook niet genomen hebben als ik toendertijd geen straatfobie had gehad.
Maar toen ik al meer dan een jaar aan huis gekluisterd was kon het me eerlijk gezegd niet zoveel meer schelen wat ik ervoor moest nemen om weer gewoon naar buiten te kunnen.
Maar je hebt gelijk: om ervan af te komen valt niet mee.
Ik vind ook dat ik het al veel te lang slik, maarja, ik vind het kiezen tussen twee kwaden.
Een leven dat soms bijna niet draaglijk is (klinkt erg dramatisch maar zo voelt het wel) of een leven waarin ik voor mijn doen (niet in de ogen van de maatschappij maar da's wat anders) redelijk kan functioneren maar dan met pillen.
Dan echt liever het laatste.
quote:_Soleil_ schreef op 29 mei 2008 @ 02:33:
Grappig nachtpaars, dat jij datzelfde joehoe-gevoel hebt
Pff, jij slikt al lang die Seroxat zeg! Maar als je veolt dat het nu beter gaat als je de dosering verhoogd, moet je dat ook gewoon doen denk ik. Ik kan er verder niet zoveel nuttigs over zeggen, omdat ik zelf nooit zulke medicijnen heb gebruikt. Ik probeer dat ook zo te houden, door alles wat ik erover hoor. Ik bedoel omdat ik vaak hoor dat het moeilijk is om er weer vanaf te komen.
Iry, dat is natuurlijk stom, jezelf straffen, en dat jehet niet makkelijker mag hebben (nou ja, stom... je weet wel wa ik bedoel). Maar ik snap het ergens ook weer wel.
Ik zou het ook niet genomen hebben als ik toendertijd geen straatfobie had gehad.
Maar toen ik al meer dan een jaar aan huis gekluisterd was kon het me eerlijk gezegd niet zoveel meer schelen wat ik ervoor moest nemen om weer gewoon naar buiten te kunnen.
Maar je hebt gelijk: om ervan af te komen valt niet mee.
Ik vind ook dat ik het al veel te lang slik, maarja, ik vind het kiezen tussen twee kwaden.
Een leven dat soms bijna niet draaglijk is (klinkt erg dramatisch maar zo voelt het wel) of een leven waarin ik voor mijn doen (niet in de ogen van de maatschappij maar da's wat anders) redelijk kan functioneren maar dan met pillen.
Dan echt liever het laatste.
quote:_Soleil_ schreef op 29 mei 2008 @ 02:33:
Grappig nachtpaars, dat jij datzelfde joehoe-gevoel hebt
Pff, jij slikt al lang die Seroxat zeg! Maar als je veolt dat het nu beter gaat als je de dosering verhoogd, moet je dat ook gewoon doen denk ik. Ik kan er verder niet zoveel nuttigs over zeggen, omdat ik zelf nooit zulke medicijnen heb gebruikt. Ik probeer dat ook zo te houden, door alles wat ik erover hoor. Ik bedoel omdat ik vaak hoor dat het moeilijk is om er weer vanaf te komen.
Iry, dat is natuurlijk stom, jezelf straffen, en dat jehet niet makkelijker mag hebben (nou ja, stom... je weet wel wa ik bedoel). Maar ik snap het ergens ook weer wel.
donderdag 29 mei 2008 om 02:44
Kijk aan Iry, nu heb je al 2 avatar-aanbiedingen (ik ben ook handig met fotobewerkingsprogramma's, vandaar dat ik het ook aabood).
Nachtpaars, je mag ernaar vragen hoor. Het verdriet is nog steeds groot. dat blijft komen door het niet-begrijpen denk ik, en het feit dat het zo onafgesloten blijft. Maar het is wat minder overheersend aan het worden, geloof ik. Ik heb ook een hoop andere zorgen op het moment, dus dan is het verdriet daarover wat meer aanwezig. Ik denk ook dat ik langzamerhand hém wat minder mis, maar meer in het algemeen iemand om me heen. Maar het gaat nog met vlagen; de ene dag kan ik echt enorme huilbuien hebben, terwijl het de volgende dag wel ok is en ik redelijk onverschillig kan zijn (tov hem dan).
Het lastige vind ik vooral dat het voor mijn omgeving nogal een afgesloten hoofdstuk is, dus dat ik er niet zoveel meer over kan praten, terwijl ik dat soms nog wel wil.
Ik heb het vermoeden dat hij een ander heeft (door zijn MSN-gedrag dat afwijkt van de afgelopen maanden). Ik schrok daar wel even van, maar heb over het algemeen een gevoel van hij-doet-maar. Ik wil hem iig toch niet meer, al staat hij morgen huilend op de stoep. Hij heeft me teveel aangedaan. Gelukkig wordt hij toch niet, zolang hij nergens mee aan de slag gaat. Ik kan alleen maar hopen en erop vertrouwen dat ik uiteindelijk gelukkiger zal zijn dan hij. Hoewel ik daar nog wel aan twijfel. Ik merk dat ik heel bang ben om alleen over te blijven, dat ik nooit meer iemand tegen zal komen. Maar ja, dat zal de toekomst leren.
Nachtpaars, je mag ernaar vragen hoor. Het verdriet is nog steeds groot. dat blijft komen door het niet-begrijpen denk ik, en het feit dat het zo onafgesloten blijft. Maar het is wat minder overheersend aan het worden, geloof ik. Ik heb ook een hoop andere zorgen op het moment, dus dan is het verdriet daarover wat meer aanwezig. Ik denk ook dat ik langzamerhand hém wat minder mis, maar meer in het algemeen iemand om me heen. Maar het gaat nog met vlagen; de ene dag kan ik echt enorme huilbuien hebben, terwijl het de volgende dag wel ok is en ik redelijk onverschillig kan zijn (tov hem dan).
Het lastige vind ik vooral dat het voor mijn omgeving nogal een afgesloten hoofdstuk is, dus dat ik er niet zoveel meer over kan praten, terwijl ik dat soms nog wel wil.
Ik heb het vermoeden dat hij een ander heeft (door zijn MSN-gedrag dat afwijkt van de afgelopen maanden). Ik schrok daar wel even van, maar heb over het algemeen een gevoel van hij-doet-maar. Ik wil hem iig toch niet meer, al staat hij morgen huilend op de stoep. Hij heeft me teveel aangedaan. Gelukkig wordt hij toch niet, zolang hij nergens mee aan de slag gaat. Ik kan alleen maar hopen en erop vertrouwen dat ik uiteindelijk gelukkiger zal zijn dan hij. Hoewel ik daar nog wel aan twijfel. Ik merk dat ik heel bang ben om alleen over te blijven, dat ik nooit meer iemand tegen zal komen. Maar ja, dat zal de toekomst leren.
donderdag 29 mei 2008 om 02:48
Heel herkenbaar Iry je verhaal over Intratuin.
Zo kan dat bij mij ook gaan.
En een andere keer gaat het opeens wel redelijk goed maar waar dat aan ligt kan ik niet benoemen.
Als het voor mij te druk is krijg ik vaak last van een 'draaiaanval'.
Dan begint dus alles te draaien, de grond te golven, enz.
Echt heel beangstigend vind ik dat.
Zo ben ik in de Mediamarkt een keer letterlijk onderuit gegaan en daar een half uur op de grond gelegen, wat was dat vreselijk zeg, en ook zó genant.
M'n vriend was heel lief en stelde me gerust en er liepen mensen af en aan met water en ik hoorde al iets over 'ambulance' in de verte enzo en toen ging ik helemáál over de rooie.
Sindsdien nog één keer daar geweest maar eigenlijk kom ik er liever niet meer.
En dat geldt voor meerdere drukke plaatsen.
Ik voel het ook niet aankomen, het kan gewoon van de ene op de andere seconde gebeuren en daar word ik onzeker van.
Uitstellen trouwens ook al zo herkenbaar.......
Maar over je avatar gewoon heel goed nadenken en op een gegeven moment weet je misschien opeens wel wat je wilt
Zo kan dat bij mij ook gaan.
En een andere keer gaat het opeens wel redelijk goed maar waar dat aan ligt kan ik niet benoemen.
Als het voor mij te druk is krijg ik vaak last van een 'draaiaanval'.
Dan begint dus alles te draaien, de grond te golven, enz.
Echt heel beangstigend vind ik dat.
Zo ben ik in de Mediamarkt een keer letterlijk onderuit gegaan en daar een half uur op de grond gelegen, wat was dat vreselijk zeg, en ook zó genant.
M'n vriend was heel lief en stelde me gerust en er liepen mensen af en aan met water en ik hoorde al iets over 'ambulance' in de verte enzo en toen ging ik helemáál over de rooie.
Sindsdien nog één keer daar geweest maar eigenlijk kom ik er liever niet meer.
En dat geldt voor meerdere drukke plaatsen.
Ik voel het ook niet aankomen, het kan gewoon van de ene op de andere seconde gebeuren en daar word ik onzeker van.
Uitstellen trouwens ook al zo herkenbaar.......
Maar over je avatar gewoon heel goed nadenken en op een gegeven moment weet je misschien opeens wel wat je wilt
donderdag 29 mei 2008 om 02:48
Och meid,nou je stort hier je hart maar uit als er wat gelucht moet worden.
maar dat weet je inmiddels wel toch?
Heb je nog msn contact met hem dan?
Tuurlijk blijf je niet alleen achter.
Anders sleep ik je wel mee naar de bar met een zak spekken. We hebben er zo een paar gelokt hoor!
En we gaan net zolang door tot er wat bij zit voor je!
maar dat weet je inmiddels wel toch?
Heb je nog msn contact met hem dan?
Tuurlijk blijf je niet alleen achter.
Anders sleep ik je wel mee naar de bar met een zak spekken. We hebben er zo een paar gelokt hoor!
En we gaan net zolang door tot er wat bij zit voor je!
donderdag 29 mei 2008 om 02:54
Ik kan dan ook in paniek raken idd.
Maar bij mij uit zich dat anders.
Ik wordt dan heel nerveus en opgefokt. Sta te trillen op mijn benen. Krijg last van tintelingen in mijn hoofd.
Mijn stemmen worden luider. raak dan echt in paniek.
Voel mij dan heel erg in het nauw gedreven.
Ik krijg dan ook echt last van tunnelvisie. Ik heb dan maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk wegwezen.
Al was het dat ik alles omver moet meppen (ik zou het zelfs nog kunnen doen in paniek).
Ik kan ook totaal de vinger er niet opleggen waarom het soms wel goed gaat.
Thuis heeft het altijd een lange nasleep, voordat ik weer normaal functioneer.
Maar bij mij uit zich dat anders.
Ik wordt dan heel nerveus en opgefokt. Sta te trillen op mijn benen. Krijg last van tintelingen in mijn hoofd.
Mijn stemmen worden luider. raak dan echt in paniek.
Voel mij dan heel erg in het nauw gedreven.
Ik krijg dan ook echt last van tunnelvisie. Ik heb dan maar 1 doel en dat is zo snel mogelijk wegwezen.
Al was het dat ik alles omver moet meppen (ik zou het zelfs nog kunnen doen in paniek).
Ik kan ook totaal de vinger er niet opleggen waarom het soms wel goed gaat.
Thuis heeft het altijd een lange nasleep, voordat ik weer normaal functioneer.
donderdag 29 mei 2008 om 02:54
Zal ik de volgende keer voor je naar Intratuin gaan Iry? Ik kom juist graag onder de mensen en in de drukte. Ik heb juist het gevoel dat ik teveel alleen en thuis zit. Ik heb die prikkels juist nodig, anders krijg ik zo'n afgestompt gevoel.
nachtpaars, ik snap heel goed dat je in jouw situatie voor medicijnen kies hoor, Als het je helpt om te functioneren is het alleen maar een goed iets, toch?
Nee, ik heb geen MSN contact. Maar vanaf het begin heb ik hem geblockt (en hij mij dus niet, ik denk dat hij niet weet dat ik ook op msn zit) en kan ik dus precies zien als hij er is. Hij had maandenlang heel erg vaste tijden. Ik kon daaraan precies zien hoe laat ie op zijn werk aan kwam, hoe laat hij weer klaar was en thuis was, hoe laat hij ging slapen etc. En nu wijkt het heel erg af en is hij nog maar heel weinig online. Hij msn'de ook zelden toen hij nog bij mij woonde, dus vandaar dat ik dit denk.
nachtpaars, ik snap heel goed dat je in jouw situatie voor medicijnen kies hoor, Als het je helpt om te functioneren is het alleen maar een goed iets, toch?
Nee, ik heb geen MSN contact. Maar vanaf het begin heb ik hem geblockt (en hij mij dus niet, ik denk dat hij niet weet dat ik ook op msn zit) en kan ik dus precies zien als hij er is. Hij had maandenlang heel erg vaste tijden. Ik kon daaraan precies zien hoe laat ie op zijn werk aan kwam, hoe laat hij weer klaar was en thuis was, hoe laat hij ging slapen etc. En nu wijkt het heel erg af en is hij nog maar heel weinig online. Hij msn'de ook zelden toen hij nog bij mij woonde, dus vandaar dat ik dit denk.
donderdag 29 mei 2008 om 02:55
Bedankt voor je uitgebreide antwoord Soleil.
Ik kan me goed indenken dat het niet-begrijpen en gevoel dat het zo onafgesloten is het moeilijker maakt om dingen te verwerken.
Wel goed om te horen dat het verdriet wat minder overheersend lijkt te worden.
Dat zal steeds minder worden totdat je op een dag beseft dat je nog de hele dag niet aan 'm hebt gedacht.
Dat lijkt me wel heel lastig als je omgeving vindt dat het afgesloten moet zijn terwijl jij er juist over wilt praten.
Kun je dan niet bij vriendinnen terecht?
Je angst om alleen over te blijven herken ik wel van vóór mijn huidige relatie.
Mijn vriend had hetzelfde en toch kwamen we elkaar tegen en was het pats boem.
Dus verlies die hoop niet hoor, het kan zomaar opeens gebeuren.
Daar schiet je nu niet veel mee op dat begrijp ik, maar toch even om te laten zien dat het altijd nog kan gebeuren.
Dikke knuffff.
Ik kan me goed indenken dat het niet-begrijpen en gevoel dat het zo onafgesloten is het moeilijker maakt om dingen te verwerken.
Wel goed om te horen dat het verdriet wat minder overheersend lijkt te worden.
Dat zal steeds minder worden totdat je op een dag beseft dat je nog de hele dag niet aan 'm hebt gedacht.
Dat lijkt me wel heel lastig als je omgeving vindt dat het afgesloten moet zijn terwijl jij er juist over wilt praten.
Kun je dan niet bij vriendinnen terecht?
Je angst om alleen over te blijven herken ik wel van vóór mijn huidige relatie.
Mijn vriend had hetzelfde en toch kwamen we elkaar tegen en was het pats boem.
Dus verlies die hoop niet hoor, het kan zomaar opeens gebeuren.
Daar schiet je nu niet veel mee op dat begrijp ik, maar toch even om te laten zien dat het altijd nog kan gebeuren.
Dikke knuffff.
donderdag 29 mei 2008 om 03:01
Die tunnelvisie herken ik wel Iry.
Vroeger ben ik ooit in een drukke kroeg werkelijk als een dolle stier naar buiten gevlucht, ik duwde met m'n ellebogen en lichaam iedereen opzij en wilde alleen maar naar de deur.
Een vriendin heeft daar nog maandenlang om gelachen hoe ik er toen uitzag toen ik dat deed.
Later kon ik er ook wel om lachen hoor maar op dat moment echt niet.
In paniek doe je gewoon dingen die je anders niet zou doen.
Het lijkt me heel beangstigend om last te hebben van stemmen.
Zeker als ze dan ook nog eens luider worden.
Ik kan me voorstellen dat dat de paniek nog eens enorm versterkt.
Vroeger ben ik ooit in een drukke kroeg werkelijk als een dolle stier naar buiten gevlucht, ik duwde met m'n ellebogen en lichaam iedereen opzij en wilde alleen maar naar de deur.
Een vriendin heeft daar nog maandenlang om gelachen hoe ik er toen uitzag toen ik dat deed.
Later kon ik er ook wel om lachen hoor maar op dat moment echt niet.
In paniek doe je gewoon dingen die je anders niet zou doen.
Het lijkt me heel beangstigend om last te hebben van stemmen.
Zeker als ze dan ook nog eens luider worden.
Ik kan me voorstellen dat dat de paniek nog eens enorm versterkt.
donderdag 29 mei 2008 om 03:02
Oh zo soleil.
Nou ja meid,probeer niet teveel er mee bezig te zijn.
kan je je hem dan niet uit je contactenlijst zetten?
Dan zie je het toch niet meer (ik ben een leek hoor).
ik sluit mij aan bij nachtpaars,het is alweer een stapje vooruit dat het niet meer overheersend is.
Ik zei toch dat ik een PA nodig had!
Dan hoort dat zelfs bij je functie naar intratuin gaan,haha.
Zolang je maar niet met geraniums thuiskomt.
Ik ben ook wel graag onder de mensen op zijn tijd hoor.
Maar alleen mijn eigen vertrouwde clubje. Die is maar klein,maar bestaat al heel lang. Daar functioneer ik best goed in.
alles wat daarbuiten valt gaat bijna altijd fout.
Nou ja meid,probeer niet teveel er mee bezig te zijn.
kan je je hem dan niet uit je contactenlijst zetten?
Dan zie je het toch niet meer (ik ben een leek hoor).
ik sluit mij aan bij nachtpaars,het is alweer een stapje vooruit dat het niet meer overheersend is.
Ik zei toch dat ik een PA nodig had!
Dan hoort dat zelfs bij je functie naar intratuin gaan,haha.
Zolang je maar niet met geraniums thuiskomt.
Ik ben ook wel graag onder de mensen op zijn tijd hoor.
Maar alleen mijn eigen vertrouwde clubje. Die is maar klein,maar bestaat al heel lang. Daar functioneer ik best goed in.
alles wat daarbuiten valt gaat bijna altijd fout.
donderdag 29 mei 2008 om 03:06
Ik heb het er met vriendinnen nog maar weinig over. Die vinden dat het nu maar eens afgelopen moet zijn. Op één na, maar ik wil haar niet de hele tijd ermee belasten. We doen vooral gezellige dingen voor een beetje afleiding (dat houdt ze ook al maanden strak vol met me, dus dat is ook wat waard hè). Ik moet ook zeggen dat ik zelf een slechte prater ben. Ik vind het moeilijk om er zelf over te beginnen. En -dat was eigenlijk al heel snel- je ziet ook niet aan me als ik me rot of slecht voel. Laatst had een vriendin dat door en die heeft een beetje doorgevraagd, dat was best fijn.
Het is ook niet eens zozeer dat ik bang ben dat niemand me ooit meer leuk vindt, maar meer dat ik bang ben dat ik nooit meer iemand ontmoet. Ik kom zelden mannen tegen, altijd maar vrouwen
En ik zit een beetje vast met mijn sociale contacten merk ik, er komt niks meer bij. Maar goed, ik weet wel dat ik ooit weer een relatie wil (da's al best goed toch? Voor m'n ex was ik prima tevreden in mijn eentje en dacht ik ook dat ik alleen oud zou worden, daar had ik ook vrede mee), maar nu is het ook wel een beetje snel hè. Ik heb de boel nog niet genoeg verwerkt, dus ik zou met een ander nooit een goede start maken nu.
Het is ook niet eens zozeer dat ik bang ben dat niemand me ooit meer leuk vindt, maar meer dat ik bang ben dat ik nooit meer iemand ontmoet. Ik kom zelden mannen tegen, altijd maar vrouwen
En ik zit een beetje vast met mijn sociale contacten merk ik, er komt niks meer bij. Maar goed, ik weet wel dat ik ooit weer een relatie wil (da's al best goed toch? Voor m'n ex was ik prima tevreden in mijn eentje en dacht ik ook dat ik alleen oud zou worden, daar had ik ook vrede mee), maar nu is het ook wel een beetje snel hè. Ik heb de boel nog niet genoeg verwerkt, dus ik zou met een ander nooit een goede start maken nu.
donderdag 29 mei 2008 om 03:11
Ja, natuurlijk kan ik hem uit mijn contactenlijst zetten. En dat zal ik binnenkort ook doen denk ik. Maar tot nu toe vond ik het (op de een of andere vage manier ) wel prettig om hem een beetje in de gaten te houden. Haha, lekker obsessief Ik vond het wel fijn als ik zag dat hij ook pas om 3 uur uitlogde (terwijl hij hier altijd vroeg naar bed wilde). Dan dacht ik: lekker puh, jij slaapt blijkbaar ook slecht. Of als hij in de avonden of weekenden stom op MSN zat. Dan dacht ik: nou, jij hebt iig ook geen leuke dingen te doen blijkbaar (en als ik dan wel iets leuks ging doen dacht ik: ikke lekker wel ) Stom hè (met een bepaalde versie van MSN kun je echt alle activiteiten van iemand op msn zien, da's handig voor geobsedeerden zoals ik )
Nu is dat veel minder hoor. Ik vergeet vaak gewoon te kijken.
Nu is dat veel minder hoor. Ik vergeet vaak gewoon te kijken.
donderdag 29 mei 2008 om 03:11
donderdag 29 mei 2008 om 03:14
Da's inderdaad al héél goed Soleil, dat je nu toch al durft te denken over een eventuele nieuwe relatie.
En natuurlijk ben je er nu nog niet aan toe, als je dingen nog niet verwerkt hebt is dat ook geen goed moment.
Maar je weet nooit in wat voor werkkring je straks terecht zult komen, misschien verhuizen enz.
Er kan nog zóveel veranderen waardoor je sociale leven ook verandert!
Echt, je klinkt al anders dan een tijdje terug.
Misschien besef je dat zelf niet zo maar ik zie echt vooruitgang!
En natuurlijk ben je er nu nog niet aan toe, als je dingen nog niet verwerkt hebt is dat ook geen goed moment.
Maar je weet nooit in wat voor werkkring je straks terecht zult komen, misschien verhuizen enz.
Er kan nog zóveel veranderen waardoor je sociale leven ook verandert!
Echt, je klinkt al anders dan een tijdje terug.
Misschien besef je dat zelf niet zo maar ik zie echt vooruitgang!
