Overig
alle pijlers
gedicht crematie moeder
donderdag 4 juli 2013 om 20:16
Mijn moeder is gisteren overleden. Na een zeer kort ziekbed waarin alles supersnel ging en de wereld even stilstond zijn we nu druk met regelen van de laatste dingen.
Ik wil tijdens de crematie graag iets zeggen...en naast mijn eigen woorden wil ik ook graag een gedicht voorlezen. Ik kan alleen niets passends vinden.. Niets dat de lading dekt of past bij de situatie.
Iemand tips misschien?
Ik wil tijdens de crematie graag iets zeggen...en naast mijn eigen woorden wil ik ook graag een gedicht voorlezen. Ik kan alleen niets passends vinden.. Niets dat de lading dekt of past bij de situatie.
Iemand tips misschien?
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
donderdag 4 juli 2013 om 20:19
Van Belinda Meuldijk/Rob de Nijs:
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet in de aarde, niet in die kist.
Niet bij die bomen in de ochtend mist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet bij die steen daar, die lange rij.
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en antwoord geven.
Dan blijf je leven in mijn leven.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn voeten en loop met mij.
We gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je nu bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Neem mijn mond en lach met mij.
Neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wilde, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die bloemen.
Verscheur de krant waar in ze jouw naam in noemen.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Ik zal twee levens leven.
Met jou in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet in de aarde, niet in die kist.
Niet bij die bomen in de ochtend mist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Niet bij die steen daar, die lange rij.
Al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en antwoord geven.
Dan blijf je leven in mijn leven.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn voeten en loop met mij.
We gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je nu bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Neem mijn mond en lach met mij.
Neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wilde, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die bloemen.
Verscheur de krant waar in ze jouw naam in noemen.
Neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Ik zal twee levens leven.
Met jou in mij.
donderdag 4 juli 2013 om 20:22
Gecondoleerd, wellicht is dit geschikt?
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
en als je soms wat aandacht wil dan staan ze aan je zij,
maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
(Geen kind meer door Karin Bloemen)
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
en als je soms wat aandacht wil dan staan ze aan je zij,
maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
(Geen kind meer door Karin Bloemen)
donderdag 4 juli 2013 om 20:25
Ik heb het gedicht in de eerste reactie ook voorgelezen met de crematie van mijn moeder, wel met een paar kleine aanpassingen maar ik vind het een prachtig gedicht. Ik zat ook ng te twijfelen over
Ik heb een steen verlegd van paul de leeuw
En
Grote mensen wereld heet het volgends mij van annie mg schmid
Ik heb een steen verlegd van paul de leeuw
En
Grote mensen wereld heet het volgends mij van annie mg schmid
donderdag 4 juli 2013 om 20:26
Elke dag die lach en soms misschien een traan
Jij was echt met iedereen begaan
Nooit een keertje rust, stond altijd voor me klaar
Voor alles wat je deed ben ik dankbaar
Jij zit in mijn hart
Daarom zeg ik dit speciaal voor jou
Jij bent de allerliefste, degeen die ik vertrouw
Je had geen besef hoeveel ik van je hou
Jij bent een engel zonder vleugels
Degeen die mij beschermt
Jij bent mijn moeder, degeen die mij goed kent
(Engel zonder vleugels door Glennis Grace)
Jij was echt met iedereen begaan
Nooit een keertje rust, stond altijd voor me klaar
Voor alles wat je deed ben ik dankbaar
Jij zit in mijn hart
Daarom zeg ik dit speciaal voor jou
Jij bent de allerliefste, degeen die ik vertrouw
Je had geen besef hoeveel ik van je hou
Jij bent een engel zonder vleugels
Degeen die mij beschermt
Jij bent mijn moeder, degeen die mij goed kent
(Engel zonder vleugels door Glennis Grace)
donderdag 4 juli 2013 om 20:28
titel: Dit is het land
dichter: Annie M.G. Schmidt
Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
dit was hem, meot wel zeggen dat er voor mij en mijn moeder nog een bijzondere betekenis aan zat
dichter: Annie M.G. Schmidt
Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
dit was hem, meot wel zeggen dat er voor mij en mijn moeder nog een bijzondere betekenis aan zat
donderdag 4 juli 2013 om 21:00
Ritueel van Jean Pierre rawie
http://www.zohelptpoezie. ... itueel-jean-pierre-rawie/
Ik heb dit gedicht voorgelezen op de crematie van mijn vader, ik vind en vond zijn gedichten prachtig.
http://www.zohelptpoezie. ... itueel-jean-pierre-rawie/
Ik heb dit gedicht voorgelezen op de crematie van mijn vader, ik vind en vond zijn gedichten prachtig.
donderdag 4 juli 2013 om 21:13
Zondag
De stilte, nu de klokken doven,
Wordt hoorbaar over zondags land
En dorpse woningen, waarboven
Een schelpenkleurge hemel spant
De jeugd keert weer voor d' in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm, van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.
En tussen toen en nu: 't verwarde
Bestaan, dat steeds zijn heil verdreef;
De scherpe dagen, waar de flarde
Van 't wonde hart aan hangen bleef.
Niet te verzoenen is het leven.
Ten einde is dit wellicht nog 't meest:
Te kunnen zeggen: het is even
Tussen twee stilten luid geweest.
J.C. Bloem
opgenomen in 'Verzamelde gedichten'
De stilte, nu de klokken doven,
Wordt hoorbaar over zondags land
En dorpse woningen, waarboven
Een schelpenkleurge hemel spant
De jeugd keert weer voor d' in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm, van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.
En tussen toen en nu: 't verwarde
Bestaan, dat steeds zijn heil verdreef;
De scherpe dagen, waar de flarde
Van 't wonde hart aan hangen bleef.
Niet te verzoenen is het leven.
Ten einde is dit wellicht nog 't meest:
Te kunnen zeggen: het is even
Tussen twee stilten luid geweest.
J.C. Bloem
opgenomen in 'Verzamelde gedichten'
donderdag 4 juli 2013 om 21:43
donderdag 4 juli 2013 om 21:49
Ik vind dit zelf een mooi gedicht, maar heb geen idee van jullie situatie. Niet om je af te schepen, maar google eens op rouwgedichten. Er staan echt heel veel mooie gedichten online.
Het is niet voorbij
Als straks het rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is de schuifelende voeten,
voel ik dat er een diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen.
We zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken
raak je mijn hart nog duidelijker aan.
(Toon Hermans)
donderdag 4 juli 2013 om 21:53
Gecondoleerd.
Ik heb zelf deze gebruikt van Martinus Nijhoff
Vliegen en vlinders, kinderen en bijen,
Al wat als stipjes vonkt door de natuur,
warm, blij en snel, moedertje, schoot van vuur,
daar hield je van, en zie, die bleven bij je.
Want als ik hier de diepe stilte intuur,
stijgt het zo glinsterend op, dat ik moet schreien,
en duizend lachjes, liedjes, mijmerijen,
tintelen uit het gras naar het azuur.
‘k Sta aan je graf als jij eens aan mijn wieg.
Moeder, vrees niet dat ik bij dit verzonken
handjevol as mij om het vuur bedrieg.
Ik ween, als jij toen, om de vrije vonken,
de bij, het kind, de vlinder en de vlieg,
die in het licht van puur geluk verblonken.
Ik heb zelf deze gebruikt van Martinus Nijhoff
Vliegen en vlinders, kinderen en bijen,
Al wat als stipjes vonkt door de natuur,
warm, blij en snel, moedertje, schoot van vuur,
daar hield je van, en zie, die bleven bij je.
Want als ik hier de diepe stilte intuur,
stijgt het zo glinsterend op, dat ik moet schreien,
en duizend lachjes, liedjes, mijmerijen,
tintelen uit het gras naar het azuur.
‘k Sta aan je graf als jij eens aan mijn wieg.
Moeder, vrees niet dat ik bij dit verzonken
handjevol as mij om het vuur bedrieg.
Ik ween, als jij toen, om de vrije vonken,
de bij, het kind, de vlinder en de vlieg,
die in het licht van puur geluk verblonken.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
donderdag 4 juli 2013 om 21:55