Buitengesloten in vriendengroep

Een lang verhaal kort: ik kon niet tegen het hiërarchisch denken wat bij een vereniging hoort en had daar openlijk maling aan. Nog steeds kan ik niet tegen hiërarchie. (als in: ik sta boven jou, want ik ben ouder.)

TO weet je nu al wie die uitjes plannen en regelen?

Ze waren allemaal aanwezig op de avond dat ik mijn huidige man leerde kennen. We waren allemaal naar hem aan het kijken.

En hij keek wel onze kant op maar het was niet helemaal duidelijk of hij specifiek naar een van ons keek. Ze waren allemaal aangeschoten en erg aanwezig. Ik was nuchter, want ik drink niet. Ze waren openlijk bezig zijn aandacht te trekken en ik maakte aanstalten om te vertrekken. Toen ik naar huis wilde gaan, kwam mijn man onze kant oplopen. Hij groette de vriendinnenclub hartelijk en liep toen direct op mij af net voordat ik het cafe verliet.

Toen mijn man mij aansprak, terwijl een van die meiden de hele avond bezig was zn aandacht te trekken, was dat eigenlijk het moment dat ik doorkreeg dat hun gedrag anders werd. Ik had wel iets van jaloezie gemerkt maar heb dat altijd gebagatelliseerd. De flauwe opmerkingen die werden gemaakt toen ik mijn nieuwe dikke leaseauto kreeg. En opmerkingen van dat als ik een date wilde met een man, of een kinderwens had dan kon ik er rustig een kopen. Zij zagen geld als oplossing voor al hun problemen en ik heb altijd wel begrip gehad voor die instelling. Omdat ze weinig geld hadden dacht ik dat dat de reden was was hun gedachtegang. De sfeer veranderde ook toen ik geen lening wilde verstrekken aan een van de meiden tbv het inlossen van een creditcardschuld. Omdat ik van mening was dat ik het nooit terug zou krijgen vanwege haar lage inkomen en slechte betaalmoraal. Maar het werd me vooral kwalijk genomen omdat ik het bedrag wel had en ook kon missen maar niet wilde uitlenen. Ik vind met vrienden moet je wandelen en niet handelen. Ik leen alleen maar geld uit aan mensen die het terug kunnen betalen. Maar achteraf bleek ik erg naïef te zijn en blind voor alle signalen die ik niet serieus wilde nemen.

Zij hebben nooit iets direct in mijn gezicht gezegd en toen ze de telefoon niet meer opnamen en ik heb een maand lang bijna elke dag gebeld had zonder gehoor, veranderde ze hun nummers. Ze konden uit afgunst niet opbrengen om een vrijgezellenavond voor mij te organiseren of een babyshower te houden, zoals goede vriendinnen betaamd. Ook begreep ik de radicale actie niet helemaal, ik begreep gelukkig wel de hint. Ik heb de eer aan mezelf gelaten en ben niet bij ze aan de deur gekomen. Mijn man vertelde later dat een van die meiden openlijk aan het flirten was met hem, toen hij en ik een relatie kregen en dit achter mijn rug om.

Van veel mensen hoor ik dat ze niet zuiver waren. Ik ken ze al ruim 25 jaar. We zijn alledrie opgegroeid in ghetto. Maar ik koos ervoor om dit te ontvluchten en ging studeren om iets van mn leven te maken. Hierdoor en door hard te werken heb ik een beter leven voor mezelf op kunnen bouwen. Zij kozen een ander pad en leven hierdoor nog steeds in de ghetto. Dat moeten ze vooral zichzelf kwalijk nemen en niet op mij afgeven. Zij waren ook altijd roddels aan het vertellen, vaak over mensen die ik niet eens kenden. Mijn moeder zegt altijd, als iemand je verhalen komt brengen, dan komen ze ook altijd verhalen halen. En dat bleek achteraf helemaal waar te zijn.

Avalon, ik proef niet eens zozeer afgunst van je vriendinnen , maar meer jouw houding, meer geld , met shoppen meer uitgeven , goede baan "zij zitten in de zorg" dikke lease auto blablabla.

Je zeikt ze namelijk flink af .



Oftewel zij vonden dat je kapsones kreeg heb je daar weleens bij stilgestaan?



Ik speel even advocaat van de duivel ik bedoel dit niet als een persoonlijke aanval.

quote:avalon41 schreef op 28 juli 2013 @ 07:40:

Ze waren allemaal aanwezig op de avond dat ik mijn huidige man leerde kennen. We waren allemaal naar hem aan het kijken.

En hij keek wel onze kant op maar het was niet helemaal duidelijk of hij specifiek naar een van ons keek. Ze waren allemaal aangeschoten en erg aanwezig. Ik was nuchter, want ik drink niet. Ze waren openlijk bezig zijn aandacht te trekken en ik maakte aanstalten om te vertrekken. Toen ik naar huis wilde gaan, kwam mijn man onze kant oplopen. Hij groette de vriendinnenclub hartelijk en liep toen direct op mij af net voordat ik het cafe verliet.

Toen mijn man mij aansprak, terwijl een van die meiden de hele avond bezig was zn aandacht te trekken, was dat eigenlijk het moment dat ik doorkreeg dat hun gedrag anders werd. Ik had wel iets van jaloezie gemerkt maar heb dat altijd gebagatelliseerd. De flauwe opmerkingen die werden gemaakt toen ik mijn nieuwe dikke leaseauto kreeg. En opmerkingen van dat als ik een date wilde met een man, of een kinderwens had dan kon ik er rustig een kopen. Zij zagen geld als oplossing voor al hun problemen en ik heb altijd wel begrip gehad voor die instelling. Omdat ze weinig geld hadden dacht ik dat dat de reden was was hun gedachtegang. De sfeer veranderde ook toen ik geen lening wilde verstrekken aan een van de meiden tbv het inlossen van een creditcardschuld. Omdat ik van mening was dat ik het nooit terug zou krijgen vanwege haar lage inkomen en slechte betaalmoraal. Maar het werd me vooral kwalijk genomen omdat ik het bedrag wel had en ook kon missen maar niet wilde uitlenen. Ik vind met vrienden moet je wandelen en niet handelen. Ik leen alleen maar geld uit aan mensen die het terug kunnen betalen. Maar achteraf bleek ik erg naïef te zijn en blind voor alle signalen die ik niet serieus wilde nemen.

Zij hebben nooit iets direct in mijn gezicht gezegd en toen ze de telefoon niet meer opnamen en ik heb een maand lang bijna elke dag gebeld had zonder gehoor, veranderde ze hun nummers. Ze konden uit afgunst niet opbrengen om een vrijgezellenavond voor mij te organiseren of een babyshower te houden, zoals goede vriendinnen betaamd. Ook begreep ik de radicale actie niet helemaal, ik begreep gelukkig wel de hint. Ik heb de eer aan mezelf gelaten en ben niet bij ze aan de deur gekomen. Mijn man vertelde later dat een van die meiden openlijk aan het flirten was met hem, toen hij en ik een relatie kregen en dit achter mijn rug om.

Van veel mensen hoor ik dat ze niet zuiver waren. Ik ken ze al ruim 25 jaar. We zijn alledrie opgegroeid in ghetto. Maar ik koos ervoor om dit te ontvluchten en ging studeren om iets van mn leven te maken. Hierdoor en door hard te werken heb ik een beter leven voor mezelf op kunnen bouwen. Zij kozen een ander pad en leven hierdoor nog steeds in de ghetto. Dat moeten ze vooral zichzelf kwalijk nemen en niet op mij afgeven. Zij waren ook altijd roddels aan het vertellen, vaak over mensen die ik niet eens kenden. Mijn moeder zegt altijd, als iemand je verhalen komt brengen, dan komen ze ook altijd verhalen halen. En dat bleek achteraf helemaal waar te zijn.



Tuurlijk joh, de ghetto en jij hebt het helemaal gemaakt, lijkt wel een modern sprookje



En nu iets waar de TO ook wat aan heeft?

Wat Lilith zegt. Ik zou wel benieuwd zijn naar de andere kant van het verhaal.

Lilith, het zal twee kanten zijn opgegaan. Avalon heeft hard gewerkt om zichzelf een beter leven te geven en mag daar trots op zijn, Die "vriendinnen" hadden dat misschien ook gewild, maar wisten misschien niet hoe. Als Avalon vertelt hoe het met haar werk/liefde/wat dan ook gaat, wordt dat door vriendinnen misschien gezien als opscheppen.



In mijn kennissenkring zit iemand die net met haar man een waanzinnig duur huis heeft gekocht. Aan de ene kant doet ze daar geheimzinnig over (als in: we hebben geen geld), maar aan de andere kant barsten haar facebookberichten van wintersportvakanties/nieuwe kleding en dergelijke. Sommige kennissen vinden dat ze pocht, maar ik vind dat ze trots kan zijn op zichzelf.



Het kan mij niet schelen hoeveel of hoe weinig geld iemand heeft. Geld zegt niets over die persoon zelf en niet alles is te koop. Geld maakt sommige zaken makkelijker (als in: geen zorgen of je de rekeningen kan betalen), maar aan de andere kant zorgt geld voor afgunst.

quote:spitsmuisje schreef op 28 juli 2013 @ 08:36:

Lilith, het zal twee kanten zijn opgegaan. Avalon heeft hard gewerkt om zichzelf een beter leven te geven en mag daar trots op zijn, Die "vriendinnen" hadden dat misschien ook gewild, maar wisten misschien niet hoe. Als Avalon vertelt hoe het met haar werk/liefde/wat dan ook gaat, wordt dat door vriendinnen misschien gezien als opscheppen.



In mijn kennissenkring zit iemand die net met haar man een waanzinnig duur huis heeft gekocht. Aan de ene kant doet ze daar geheimzinnig over (als in: we hebben geen geld), maar aan de andere kant barsten haar facebookberichten van wintersportvakanties/nieuwe kleding en dergelijke. Sommige kennissen vinden dat ze pocht, maar ik vind dat ze trots kan zijn op zichzelf.



Het kan mij niet schelen hoeveel of hoe weinig geld iemand heeft. Geld zegt niets over die persoon zelf en niet alles is te koop. Geld maakt sommige zaken makkelijker (als in: geen zorgen of je de rekeningen kan betalen), maar aan de andere kant zorgt geld voor afgunst.



Na jouw verhaal dacht ik: goed zo, groot gelijk en goed aangepakt! en mooi dat je dat verteld, daar heeft TO misschien wat aan.



Maar bij Avalon heb ik het gevoel dat dit verhaal niet helpt voor TO en dat het eerder aan Avalon ligt dan aan haar vriendinnen en heeft weinig met afgunst te maken denk ik, de manier waarop ze schrijft is hopelijk niet de manier waarop ze praat...

Ik wist niet dat we ghetto hebben in Nederland!

Avalon, de scheidslijn tussen trots op jezelf zijn en jezelf constant profileren als degene die wél iets bereikt heeft is klein.

Ik vind het fijn om het financieel goed te hebben, daar heb ik mn hele leven hard voor gewerkt. Ik heb het niet makkelijk gehad en nog steeds niet. Maar die vriendinnen hebben dezelfde kansen en mogelijkheden gekregen als ik.

Ook al had ik er hard voor gewerkt en verdiende ik de dingen die ik me kon veroorloven, zij gaven mij altijd een schuldgevoel. Ik kon met hun nooit echt genieten van het resultaat van mijn harde werken. En zelfs op dit forum wordt mij kwalijk genomen dat ik teveel poch met wat ik wel of niet heb. Ik ben juist helemaal niet materialistisch, maar noem gewoon de onderwerpen waar die vriendinnen moeite mee kregen. Dat waren geld en het hebben van een vaste relatie.

Zolang ik in hetzelfde schuitje bleef als zij, was er niks aan de hand. Maar toen ik vooruit wilde en hier werk van ging maken en dit ook lukte veranderde alles tussen ons. Ik viel kilos's af, kreeg een leuke baan en toen ook nog een leuke man. Toen zat ik ineens niet meer in situatie. Ik mocht nooit meer ergens over klagen of een rotdag hebben, want ik had het goed. Dat ik daar 60uur in de week hard voor werkte, werd niet genoemd. En dat geld je leegte en sombere gedachten niet doet verdwijnen zagen ze niet in. Mijn leven is helemaal geen modern sprookje, ook ik heb tegenslagen gekend zoals ieder ander. Ik kan hier meerdere topics over openen. Wat ik heel erg vond is dat ze niet blij voor me konden zijn en mij mijn succes misgunde. Dit terwijl de andere vrienden wel blij voor me waren en hier op een normale belangstellende manier mee om gingen.

Ik ben ook altijd erg gul richting die dames, dure verjaardagskado's gegeven, regelmatig de rekening betalen in het restaurant of bar. Ik was er trots op en blij dat ik dit kon doen. Want geld betekend helemaal niks als je het niet kan delen. Maar voor mij betekend geld niet de oplossing voor alles, het koopt een zekere mate vrijheid en onafhankelijkheid. En dat is het enige waar ik ooit naar streefde. Geld op zich was niet het doel waar ik naar toe werkte. Maar als je uit een omgeving komt waar altijd groot gebrek aan geld was, dan lijkt het alsof geld het allerbelangrijkste is. Als jullie mij of mijn huidige vrienden zouden kennen dan zal je zien dat ik helemaal geen pocher of uitslover ben. Maar ik was degene die de jaloerse achterbakse reacties kreeg als ik iets nieuws had aangeschaft. Het enige wat ik wilde horen was; je verdient het want je hebt er hard voor gewerkt. Ik zal me nooit verontschuldigen voor mijn succes en ook ik mag trots zijn op wat ik bereikt heb, helemaal omdat ik oorspronkelijk uit een achterstandswijk kom en met een achterstand begonnen ben. Bovendien zijn er meer mensen die een soortgelijke achtergrond hebben en ook zij wisten dit te ontstijgen. Ook dit was geen modern sprookje, maar het resultaat van hard werken, doorzettingsvermogen en een goed plan hebben. Als het dan lukt dan mag je best blij zijn en als je echte vrienden hebt dan zijn ze ook blij voor je.

quote:avalon41 schreef op 28 juli 2013 @ 10:15:

Ik vind het fijn om het financieel goed te hebben, daar heb ik mn hele leven hard voor gewerkt. Ik heb het niet makkelijk gehad en nog steeds niet. Maar die vriendinnen hebben dezelfde kansen en mogelijkheden gekregen als ik.

Ook al had ik er hard voor gewerkt en verdiende ik de dingen die ik me kon veroorloven, zij gaven mij altijd een schuldgevoel. Ik kon met hun nooit echt genieten van het resultaat van mijn harde werken. En zelfs op dit forum wordt mij kwalijk genomen dat ik teveel poch met wat ik wel of niet heb. Ik ben juist helemaal niet materialistisch, maar noem gewoon de onderwerpen waar die vriendinnen moeite mee kregen. Dat waren geld en het hebben van een vaste relatie.

Zolang ik in hetzelfde schuitje bleef als zij, was er niks aan de hand. Maar toen ik vooruit wilde en hier werk van ging maken en dit ook lukte veranderde alles tussen ons. Ik viel kilos's af, kreeg een leuke baan en toen ook nog een leuke man. Toen zat ik ineens niet meer in situatie. Ik mocht nooit meer ergens over klagen of een rotdag hebben, want ik had het goed. Dat ik daar 60uur in de week hard voor werkte, werd niet genoemd. En dat geld je leegte en sombere gedachten niet doet verdwijnen zagen ze niet in. Mijn leven is helemaal geen modern sprookje, ook ik heb tegenslagen gekend zoals ieder ander. Ik kan hier meerdere topics over openen. Wat ik heel erg vond is dat ze niet blij voor me konden zijn en mij mijn succes misgunde. Dit terwijl de andere vrienden wel blij voor me waren en hier op een normale belangstellende manier mee om gingen.

Ik ben ook altijd erg gul richting die dames, dure verjaardagskado's gegeven, regelmatig de rekening betalen in het restaurant of bar. Ik was er trots op en blij dat ik dit kon doen. Want geld betekend helemaal niks als je het niet kan delen. Maar voor mij betekend geld niet de oplossing voor alles, het koopt een zekere mate vrijheid en onafhankelijkheid. En dat is het enige waar ik ooit naar streefde. Geld op zich was niet het doel waar ik naar toe werkte. Maar als je uit een omgeving komt waar altijd groot gebrek aan geld was, dan lijkt het alsof geld het allerbelangrijkste is. Als jullie mij of mijn huidige vrienden zouden kennen dan zal je zien dat ik helemaal geen pocher of uitslover ben. Maar ik was degene die de jaloerse achterbakse reacties kreeg als ik iets nieuws had aangeschaft. Het enige wat ik wilde horen was; je verdient het want je hebt er hard voor gewerkt. Ik zal me nooit verontschuldigen voor mijn succes en ook ik mag trots zijn op wat ik bereikt heb, helemaal omdat ik oorspronkelijk uit een achterstandswijk kom en met een achterstand begonnen ben. Bovendien zijn er meer mensen die een soortgelijke achtergrond hebben en ook zij wisten dit te ontstijgen. Ook dit was geen modern sprookje, maar het resultaat van hard werken, doorzettingsvermogen en een goed plan hebben. Als het dan lukt dan mag je best blij zijn en als je echte vrienden hebt dan zijn ze ook blij voor je.En toch klink je wel HEEL blij met jezelf..... Ik krijg er geen lekker gevoel bij, klinkt heel zwart-wit ( anders dan TO en spitsmuis).

Avalon, natuurlijk hoef je je niet te verontschuldigen voor je succes! Je werkt er hard voor en het is fijn als je bereikt wat je wil.



Wij hebben het ook goed en sommigen denken dat het hier niet op kan. Dat is niet zo (was het maar waar!), maar wat anderen vaak niet zien is dat (vooral) mijn man zich drie slagen in de rondte werkt. Werkweken bestaan uit minimaal 60 uur, onze vier kinderen ziet hij alleen in het weekend en een sociaal leven heeft hij bijna niet. Sommigen hebben daar kritiek op, maar voor mij is het water op de rug van een eend. Wij hebben hier voor gekozen en voor ons als gezin werkt dit. Ik snap ook dat dit voor anderen niet kan werken!



Weet je, vaak zien mensen alleen de buitenkant en kijken ze naar wat ze niet hebben. Jaloezie/afgunst ligt snel op de loer, maar het hoeft je niet te raken.



Overigens heb ik ook de andere kant meegemaakt. Een jaar of tien geleden was mijn man aan het afstuderen en ik werkte als beginnend docent. Ik verdiende niet slecht, maar toch hadden we niet veel geld en moesten we echt op de kleintjes letten. Een vriendin van mij wide shoppen en ik had aangegeven mee te willen, maar dat ik niets kon kopen en alleen een terrasje kon betalen. Prima, totdat ze de ene dure na de andere dure winkel in wilde en haar geld flink liet rollen. Moest ze zelf weten, maar ik werd wel narrig toen ze zei dat het zo heerlijk was om mooie spullen te kopen en dat ze nog niet dood gevonden zou willen worden in de H&M. Vervolgens wees ze naar mijn H&M'etje (waar ik hard voor had gewerkt) en haar Paul Smith shirt en zei dat het verschil in kwaliteit overduidelijk was. Voor mij was dit overduidelijk pijnlijk.



Dit verhaal betekent overigens niet dat ik niet blij voor haar was dat ze kon kopen wat ze wilde, maar ze hoefde het er alleen niet in te wrijven.

Avalon, getrakteerd worden is voor anderen niet altijd leuk. Het kan een pijnlijk en ongemakkelijk gevoel geven als je zelf het geld amper hebt, maar de ander trakteert je wel.



Mijn advies: kijk bij wie je gul kunt zijn. Twee vriendinnen van mij zijn erg gul en dat werkt beide kanten uit. De ene keer betalen zij een etentje, de andere keer ik. Een andere vriendin van mij moet de eindjes aan elkaar knopen en met haar maak ik duidelijk andere keuzes. Haar trakteer ik niet op een etentje, maar we gaan samen bijvoorbeeld ergens een daghap eten of ze eet bij mij. Ze krijgt de te kleine kleding van mijn jongste zoon en op haar beurt bakt zij weer pannenkoeken voor mijn kinderen. Zo hebben we toch het gevoel dat het eerlijk verdeeld is en zijn we allemaal tevreden.

Ik snap Avalon wel. Er zijn zat mensen die het je niet gunnen als het je blijkbaar goed gaat. Die "vriendinnen" werden door haar natuurlijk steeds geconfronteerd met wat ze zelf niet hadden, dat kan nogal steken bij mensen.

Ik vind ook dat je trots mag zijn op wat je bereikt hebt.

TO wat lastig voor je zeg! Jaren geleden zat ik in een soortgelijke situatie. Ik woonde in een dorpje, ons kent ons. Ik voelde mij daar vreselijk. Overal werd geroddeld en ik was toen een meisje die niet sterk in haar schoenen stond, verlegen was etc.

Mijn vriendengroep voelde niet als mijn vriendengroep, ik voelde mij een buitenbeentje. Stelde mij ook zo op zag ik veel later pas, maar toen niet.

Je denkt dat iets zo is en onbewust handel je dan daarna. Ik werd nog wel uitgenodigd maar niet van harte. 1 vakantie naar Llorret barste de bom, meiden roddelden, ik liep op mijn tenen. Ik heb ze daar allemaal geconfronteerd met hoe ik mij voelde.

Heeft geholpen, want toen kwam er toenadering.



Uiteindelijk voelde ik mij nog steeds niet happy daar en ben ik een jaar later naar de stad verhuist. Op kamers, helemaal alleen, zonder dat ik er ook maar iemand kende. Nu tien jaar later, heb ik volledig mijn eigen leven, eigen huis, vrienden die bij mij passen, enorm gegroeid als persoon. Als ik terug ga naar dat dorp is dat clubje nog steeds samen, maar merk ik aan alles hoe enorm ik hen voorbij ben gegroeid.

Was en is een top tijd geweest. Nieuwe mensen leer je zo kennen. Oproepje via deze site doet al wonderen.



Kies voor jezelf hoor, iets wat je niet gelukkig maakt, zal je ook niet snel gelukkig maken. Confronteer die vriendin waar je het niet van snapt er wel mee. Dat doet gewoon zeer en het zou mijn eer juist te na zijn, dat gewoon maar te laten.

De rest doet het er niet toe, zijn geen vriendinnen als ze je zo behandelen.

Blijf niet aan iets vast houden, omdat je niet anders kan. Dat zal jou verzwakken als persoon. Geeft negatieve energie. Kies voor jezelf, ook al lijkt dat de moeilijkste weg.

Avalon; je komt héél arrogant over zoals je het hier beschrijft

quote:tjjjjjemig schreef op 28 juli 2013 @ 10:34:

[...]





En toch klink je wel HEEL blij met jezelf..... Ik krijg er geen lekker gevoel bij, klinkt heel zwart-wit ( anders dan TO en spitsmuis).

Oh, dat heb ik nou totaal niet bij haar verhaal. Ik kan juist goed inkomen met wat ze zegt.



Ze is gewoon een bepaalde situatie ontstegen en dat is de anderen niet gelukt. En het gebeurt heel vaak dat vriendschappen hier niet tegen opgewassen zijn. Dit verhaal vormt daarin geen uitzondering.



Ik hoor ook geen ingenomenheid met zichzelf in haar woorden. Slechts tevredenheid, en ik vind dat ze daar reden toe heeft.

quote:noa schreef op 28 juli 2013 @ 10:49:

Ik snap Avalon wel. Er zijn zat mensen die het je niet gunnen als het je blijkbaar goed gaat. Die "vriendinnen" werden door haar natuurlijk steeds geconfronteerd met wat ze zelf niet hadden, dat kan nogal steken bij mensen.

Ik vind ook dat je trots mag zijn op wat je bereikt hebt.



+1



Ik vind Avalon helemaal niet pochen.

quote:spitsmuisje schreef op 28 juli 2013 @ 10:34:[/b



Wij hebben het ook goed en sommigen denken dat het hier niet op kan. Dat is niet zo (was het maar waar!), maar wat anderen vaak niet zien is dat (vooral) mijn man zich drie slagen in de rondte werkt. Werkweken bestaan uit minimaal 60 uur, onze vier kinderen ziet hij alleen in het weekend en een sociaal leven heeft hij bijna niet.

En daar benoem je de kern.

"Maar wat anderen vaak niet zien".



En dat is nu juist vaak met de kift he. Dat mensen niet zien wat jij er voor doet, en wat je er voor laat. En ze zien ook niet, wat zij wel hebben maar wat jij op jouw beurt niet hebt. Ze zien alleen maar wat jij hebt en wat zij ook gewild hebben. Ze hebben geen oog voor de offers die daar aan vooraf gaan.



Mijn pa had ook in de jaren 70 een makelaarskantoor opgebouwd, met een werkweek van 70 uur. Mijn zus zag hem de eerste 10 jaar van haar leven nauwelijks, ik wel omdat hij later kantoor aan huis kreeg. Ons pa reed een jaguar en we woonden in een mooi huis. We gingen echter niet 3x per jaar op vakantie. Eigenlijk gingen we vrijwel nooit op vakantie. Andere prioriteiten.



Toch hadden mensen die ons niet kenden alleen maar oog voor het feit dat hij bijvoorbeeld een jaguar had. Die auto was zijn passie. Mensen vonden hem een rijke klootzak, want in Nederland word je niet bewonderd als je met hard werken veel geld verdient. Je wordt dan juist verguist. Dat is in Duitsland bijvoorbeeld toch anders.



Het is puur de kift, voortkomend uit kortzichtigheid.

Ik leerde al jong wat dat was.

quote:calvijn1 schreef op 28 juli 2013 @ 10:55:

Avalon; je komt héél arrogant over zoals je het hier beschrijftDit is nou een typische wijvenreactie!

quote:Frizzy schreef op 28 juli 2013 @ 10:05:

Ik wist niet dat we ghetto hebben in Nederland!

Avalon, de scheidslijn tussen trots op jezelf zijn en jezelf constant profileren als degene die wél iets bereikt heeft is klein.



Er bestaan wel degelijk ghetto's of achterstandswijken in Nederland. Ik ben opgegroeid in Rotterdam-Hillesluis (deelgemeente Feyenoord) Het merendeel van de mensen moet daar rond komen van een inkomen op bijstandsniveau. De huizen zijn verpauperd, de drugsnaalden en zakjes liggen openlijk op straat. Op elke hoek van de straat wordt drugs verkocht en het percentage eenoudergezinnen en tienermoeders is erg hoog. Regelmatig worden er mensen op klaarlichte dag afgeschoten en dit is vaak een afrekening in het criminele circuit. Maar soms ook onschuldige voorbijgangers. Het is heel moeilijk om niet in aanraking te komen met foute vrienden en van het pad af te raken. Iedereen in de wijk kent wel iemand die in de drugshandel zit.of vast zit in het gevang. Mensen die het zich kunnen veroorloven vertrekken uit de wijk om nooit meer terug te keren. En vaak komen daar nieuwe kansloze bewoners voor terug. Mijn ouders wonen daar nog, dus ik kom er nog regelmatig. Ook al wordt mijn auto met regelmaat vernield. En elke keer als ik daar kom lijkt het net iets erger te zijn geworden. Vroeger kon je de wijk nog een echt volkswijk noemen, maar sinds de jaren 80 is het een echte ghetto geworden. Er lopen alleen maar mensen in de wijk rond die daar ook wonen. Buitenstaanders mijden de wijk. Polite heeft een zero tolerance beleid, maar kan de hoeveelheid werk niet aan. Politie invallen zijn de gewoonste zaak van de wereld. En het allerergste vind ik nog de kleine kinderen die tussen al die ellende en armoede nog moeten buitenspelen en zich moeten ontwikkelen.



Dus zeg nooit dat er geen ghetto's in Nederland bestaan, het is gewoon ver van je bed show vanuit je veilige vinex wijk.

TO: Wat vervelend! Maar het ligt ook een beetje aan de situatie. Ging je vóor die drie jaar wel met het weekendje mee? Kenden zij elkaar al voor dat jij ze leerde kennen? Als zij al sinds de brugklas met elkaar op vriendinnenweekend gaan, hebben zij met elkaar die traditie en snap ik dat ze geen andere vriendinnen mee vragen. Ook al ben je goed bevriend met de meeste van hen. Als dat het niet is, is het inderdaad best lullig.

Iones, hier hetzelfde. Wij wonen in een alleraardigst huis en hebben fijne auto's voor de deur staan. Onze kinderen dragen (in mijn ogen) mooie kleding en vaak krijgen we commentaar dat het bij ons niet op kan. Wat anderen niet zien is dat mijn man, zoals eerder gezegd, veel werkt, weinig thuis is en amper een sociaal leven heeft. Wat anderen ook niet zien is dat ik het fijn zou vinden om tenminste een maaltijd per dag als gezin aan tafel te zitten, maar dat dat er niet in zit. Wat anderen ook niet zien is dat mijn man zijn werk geweldig vindt en dat hij geweldig goed is in wat hij doet, maar dat wij als gezin daar offers voor moeten brengen.



Net zoals een gezin waar pa 36 uur per week werkt, ma 24 uur per week iedereen om half zes aan de dis zit ook offers moet brengen. Welke keuze je ook maakt, je keuze consequenties.

Avalon, respect meisje!

Oeh Avalon, dat is inderdaad een vervelende wijk. Ik heb een jaar of drie geleden een tijd workshops gegeven op een basisschool daar in de buurt. Wat een troosteloze buurt! Ik had het echt heel erg met die kinderen te doen. In plaats van "Wat doet je vader?" (zoals op het corps gebruikelijk is) was het "Hoe lang zit je vader?" Destijds reed ik rond in een oude BMW en een leerling vroeg aan me of mijn man ook in de drugs zat. Nee. Ik vond het een bizarre vraag voor een meisje van negen.