Thuis
alle pijlers
Jong ouderloos
zaterdag 10 augustus 2013 om 00:37
Hoi,
Ik ben 21 en heb sinds vorig jaar geen ouders meer. Tenminste, de ene is toen overleden, en de andere had ons al heel lang geleden in de steek gelaten omdat ze leed aan psychoses (voor ik hier iemand mee kwets, ik bedoel hier niet mee te zeggen dat een psychotisch iemand per se haar kinderen in de steek laat, maar de reden dat mijn moeder dat wel deed kwam door haar ziektebeeld).
Ik heb verder geen volwassen familie in de buurt en woon alleen. Ik heb hier best wel veel moeite mee, er mist toch een soort van basis..ook al heb ik lieve vrienden, ik voel me toch vaak eenzaam. Ik vraag me af of er meer mensen zijn die dit hebben meegemaakt of meemaken, en hoe zij hiermee om zijn gegaan?
Ik ben 21 en heb sinds vorig jaar geen ouders meer. Tenminste, de ene is toen overleden, en de andere had ons al heel lang geleden in de steek gelaten omdat ze leed aan psychoses (voor ik hier iemand mee kwets, ik bedoel hier niet mee te zeggen dat een psychotisch iemand per se haar kinderen in de steek laat, maar de reden dat mijn moeder dat wel deed kwam door haar ziektebeeld).
Ik heb verder geen volwassen familie in de buurt en woon alleen. Ik heb hier best wel veel moeite mee, er mist toch een soort van basis..ook al heb ik lieve vrienden, ik voel me toch vaak eenzaam. Ik vraag me af of er meer mensen zijn die dit hebben meegemaakt of meemaken, en hoe zij hiermee om zijn gegaan?
zaterdag 10 augustus 2013 om 05:41
Ja, hier ook. Eigenlijk vanaf mijn twaalfde al, ben nu inmiddels bijna veertig. Heb verder ook 0,0 familie aan mijn kant maar heb wel het geluk gelukkig getrouwd te zijn en mijn geweldige kindertjes te hebben. Maar om eerlijk te zijn, de pijn blijft en het lege gevoel kan nooit meer helemaal opgevuld worden. Kan wel zeggen dat ik nu eindelijk voor het meerendeel gelukkig ben, maar het heeft twintig jaar bloed, zweet en tranen gekost. En therapie, veel therapie. Heel veel sterkte meid, als je een luisterend oor nodig hebt stuur dan gerust een pb!
zaterdag 10 augustus 2013 om 07:02
Ik heb ook geen familie meer, maar die kies je niet. Vrienden en vriendinnen kan je gelukkig wel kiezen..
Is het misschien een idee om bij een psycholoog aan te kloppen? Zij kunnen je meestal veel meer inzichten geven hoe je beter met allerlei situaties om kunt gaan en te helpen aan je herstel.
Het helpt bij mij erg goed om dingen op een rijtje te krijgen. Ook volg ik een training en cursussen om aan mijn herstel te werken en met deze kennis en vaardigheden verder te gaan. Heb ook alle hulp aanvaard die ik krijgen kon. Ik ben nu een veel gelukkiger dan twee jaar terug zonder hulp.
Is het misschien een idee om bij een psycholoog aan te kloppen? Zij kunnen je meestal veel meer inzichten geven hoe je beter met allerlei situaties om kunt gaan en te helpen aan je herstel.
Het helpt bij mij erg goed om dingen op een rijtje te krijgen. Ook volg ik een training en cursussen om aan mijn herstel te werken en met deze kennis en vaardigheden verder te gaan. Heb ook alle hulp aanvaard die ik krijgen kon. Ik ben nu een veel gelukkiger dan twee jaar terug zonder hulp.
zaterdag 10 augustus 2013 om 07:02
Lieve thankyouforthedays,
Hier ook een wees (wat een rotwoord eigenlijk)
Op mijn 17e zonder ouders komen te staan (beide plotseling overleden)
Mijn broer heeft de voogdij over mij en mijn zusje gekregen en we wonen nog steeds met z'n drietjes.
Sterkte meid. We can do this. En vooruit blijven kijken!
Ik denk altijd maar dat wij in de toekomst een streepje voor hebben wat betreft geluk.
Hier ook een wees (wat een rotwoord eigenlijk)
Op mijn 17e zonder ouders komen te staan (beide plotseling overleden)
Mijn broer heeft de voogdij over mij en mijn zusje gekregen en we wonen nog steeds met z'n drietjes.
Sterkte meid. We can do this. En vooruit blijven kijken!
Ik denk altijd maar dat wij in de toekomst een streepje voor hebben wat betreft geluk.
zaterdag 10 augustus 2013 om 10:02
Helaas, maar dit gevoel blijf je houden. Het zwakt af, je leert ermee leven, maar op tijden zal het ook weer opsteken.
Het positieve is dus wel dat je ermee leert leven. Het rotte is dat het terug blijft komen. Zeker met grote gebeurtenissen, feestdagen en roerige tijden in je leven.
Ik denk dat je het beste hulp kunt gaan zoeken en je eigen 'familie' om je heen verzamelen in de vorm van vrienden. Alhoewel ik me voor kan stellen dat dit op jouw leeftijd wat lastiger is.
Als je ouder wordt en bijvoorbeeld eigen gezin krijgt, wordt het wel makkelijker om te hanteren dit gevoel. Maar helemaal verdwijnen zal het nooit.
Het positieve is dus wel dat je ermee leert leven. Het rotte is dat het terug blijft komen. Zeker met grote gebeurtenissen, feestdagen en roerige tijden in je leven.
Ik denk dat je het beste hulp kunt gaan zoeken en je eigen 'familie' om je heen verzamelen in de vorm van vrienden. Alhoewel ik me voor kan stellen dat dit op jouw leeftijd wat lastiger is.
Als je ouder wordt en bijvoorbeeld eigen gezin krijgt, wordt het wel makkelijker om te hanteren dit gevoel. Maar helemaal verdwijnen zal het nooit.
zaterdag 10 augustus 2013 om 10:33
Hey,
Ik verloor mijn moeder na een lang ziekbed toenik 17 was. Verhuisde toen wel naar mijn vader die ik vanaf mn geboorte eigenlijk hoogstends 1x per week zag. Mijn zusjes bleven bij mijn tante wonen.. maar ik vond dt dorp echt totaal niks...
Hij werkt in de horeca en leefde dus compleet langs elkaar. Ook is hij niet iemand de echt 'mee leeft'. Enzo dus had net zogoed alleen kunnen zijn voor mijn gevoel.
Ben 27 nu en Ook al hebik nu een man en kindje.. Ht blijft een enorm gemis.
Ik moet zeggen nu ik niet bij mn pa inwoon heb ik een veel betere band met hem.
Ik verloor mijn moeder na een lang ziekbed toenik 17 was. Verhuisde toen wel naar mijn vader die ik vanaf mn geboorte eigenlijk hoogstends 1x per week zag. Mijn zusjes bleven bij mijn tante wonen.. maar ik vond dt dorp echt totaal niks...
Hij werkt in de horeca en leefde dus compleet langs elkaar. Ook is hij niet iemand de echt 'mee leeft'. Enzo dus had net zogoed alleen kunnen zijn voor mijn gevoel.
Ben 27 nu en Ook al hebik nu een man en kindje.. Ht blijft een enorm gemis.
Ik moet zeggen nu ik niet bij mn pa inwoon heb ik een veel betere band met hem.
zaterdag 10 augustus 2013 om 10:36
je stukje raakte me. toen ik zo oud was als jij woonde ik ook op mezelf. mijn ouders leefden allebei, maar ze waren er niet voor mij. dat kwam doordat mijn vader een alcoholist was en daar draaide het gezin om. op die leeftijd zei mijn moeder 'bel maar niet meer want dan krijg ik iedere keer ruzie met je vader'. er was geen band. laat ik het hier dan maar eens zeggen 'wat heb ik me vaak alleen gevoeld'. dat gevoel werd wel stukken minder als ik 1 of 2 goede vriendinnen had. zij waren dan idd mijn familie.
de positieve kant van alle narigheid vind ik dat ik me wat veel dingen betreft goed in anderen kan verplaatsen. die mensen moeten er ook zijn:-]. na intensieve cognitieve therapie ben ik erg veranderd en is aandacht, liefde en warmte geven het belangrijkste voor mij. mijn kinderen van 20 en 24 wonen nu op zichzelf en na alle puberteitsperikelen hebben we een goede band. ze weten dat ze niet alleen zullen staan, zolang als ik leef. Ik heb ze bewust gegeven wat ik zelf allemaal had gemist. leren alleen te zijn is een proces, maar besef dat jijzelf je beste vriendin bent, die heb je altijd bij je. woon je toevallig in de provincie Groningen? lieve groet
de positieve kant van alle narigheid vind ik dat ik me wat veel dingen betreft goed in anderen kan verplaatsen. die mensen moeten er ook zijn:-]. na intensieve cognitieve therapie ben ik erg veranderd en is aandacht, liefde en warmte geven het belangrijkste voor mij. mijn kinderen van 20 en 24 wonen nu op zichzelf en na alle puberteitsperikelen hebben we een goede band. ze weten dat ze niet alleen zullen staan, zolang als ik leef. Ik heb ze bewust gegeven wat ik zelf allemaal had gemist. leren alleen te zijn is een proces, maar besef dat jijzelf je beste vriendin bent, die heb je altijd bij je. woon je toevallig in de provincie Groningen? lieve groet
zaterdag 10 augustus 2013 om 12:18
Wat een ontzettende lieve reacties allemaal! Echt heel erg bedankt..
Inderdaad vrienden zijn heel erg fijn..maar als ik probeer te vertellen hoe eenzaam ik me voel, merk ik dat ze zich dan bijna aangevallen voelen: zo van, je bent niet alleen! Ik ben er voor je, en die, en die, en die..Maar ik kan dan niet goed uitleggen hoe het voelt om die zekerheid van ouders niet te hebben, ondanks dat ik heel veel van mijn vrienden hou.
Het beste beeld wat ik kan bedenken is een marionettepop waarvan de touwtjes zijn doorgeknipt. Ik heb gewoon zo'n behoefte aan die vanzelfsprekendheid, en onvoorwaardelijke liefde. Hetgeen er nog het dichtst bij komt zijn mijn lieve broer en zus, maar die wonen erg ver weg.
Ik volg inderdaad ook therapie, en dit helpt me wel heel erg.
@Jarek03: bedankt voor de tip! Zal het eens gaan checken.
@Happyhawaii: de dingen die jij zegt, daar ben ik inderdaad heel hard mee aan het werk. Zelf je eigen veiligheid zijn, liefde voelen voor jezelf..het is gewoon nog heel erg moeilijk. Helaas woon ik in het zuidelijkste puntje van Zuid-Holland dus niet bepaald in Groningen!
Inderdaad vrienden zijn heel erg fijn..maar als ik probeer te vertellen hoe eenzaam ik me voel, merk ik dat ze zich dan bijna aangevallen voelen: zo van, je bent niet alleen! Ik ben er voor je, en die, en die, en die..Maar ik kan dan niet goed uitleggen hoe het voelt om die zekerheid van ouders niet te hebben, ondanks dat ik heel veel van mijn vrienden hou.
Het beste beeld wat ik kan bedenken is een marionettepop waarvan de touwtjes zijn doorgeknipt. Ik heb gewoon zo'n behoefte aan die vanzelfsprekendheid, en onvoorwaardelijke liefde. Hetgeen er nog het dichtst bij komt zijn mijn lieve broer en zus, maar die wonen erg ver weg.
Ik volg inderdaad ook therapie, en dit helpt me wel heel erg.
@Jarek03: bedankt voor de tip! Zal het eens gaan checken.
@Happyhawaii: de dingen die jij zegt, daar ben ik inderdaad heel hard mee aan het werk. Zelf je eigen veiligheid zijn, liefde voelen voor jezelf..het is gewoon nog heel erg moeilijk. Helaas woon ik in het zuidelijkste puntje van Zuid-Holland dus niet bepaald in Groningen!
zaterdag 10 augustus 2013 om 12:47
zaterdag 10 augustus 2013 om 13:07
Dank je, Aminah..
Het gekke is eigenlijk dat het nou 1,5 jaar geleden is dat mijn vader stierf. En nu pas merk ik dat ik hem heel erg mis..ook omdat mijn relatie net uit is waar ik heel erg mijn behoeftes op projecteerde, hij stond voor mij voor alles wat mijn vader eerst was. En nu besef ik pas dat ik er niet aan ontkom: niemand kan hem ooit vervangen.
Bovendien zijn allebei mijn ouders sinds hun scheiding 10 jaar geleden altijd alleen gebleven. Dit is voor mij zo'n schrikbeeld..het lijkt me vreselijk om de rest van mijn leven alleen te moeten zijn. Ik weet natuurlijk dat dit helemaal niet zo hoeft te zijn, maar op de een of andere manier voelt het zo onvermijdelijk..
Het gekke is eigenlijk dat het nou 1,5 jaar geleden is dat mijn vader stierf. En nu pas merk ik dat ik hem heel erg mis..ook omdat mijn relatie net uit is waar ik heel erg mijn behoeftes op projecteerde, hij stond voor mij voor alles wat mijn vader eerst was. En nu besef ik pas dat ik er niet aan ontkom: niemand kan hem ooit vervangen.
Bovendien zijn allebei mijn ouders sinds hun scheiding 10 jaar geleden altijd alleen gebleven. Dit is voor mij zo'n schrikbeeld..het lijkt me vreselijk om de rest van mijn leven alleen te moeten zijn. Ik weet natuurlijk dat dit helemaal niet zo hoeft te zijn, maar op de een of andere manier voelt het zo onvermijdelijk..
zaterdag 10 augustus 2013 om 19:48
Ik ben 25 en vorig jaar is mijn moeder overleden ,
Mijn vader heeft ook niet lang meer vrees ik (allebei kanker)
ik stort denk ik compleet in als hij er straks ook niet meer is
ik heb twee zussen en een broer maar daar heb ik niet veel aan (soms weer wel dat is het dubbele)
Soms voel ik me zo eenzaam ..ondanks dat ik getrouwd ben en moeder..
ik vind dat je het goed doet allemaal
Mijn vader heeft ook niet lang meer vrees ik (allebei kanker)
ik stort denk ik compleet in als hij er straks ook niet meer is
ik heb twee zussen en een broer maar daar heb ik niet veel aan (soms weer wel dat is het dubbele)
Soms voel ik me zo eenzaam ..ondanks dat ik getrouwd ben en moeder..
ik vind dat je het goed doet allemaal
zaterdag 10 augustus 2013 om 19:57
Ik begrijp je helemaal evelyn, de eenzaamheid zit hem niet in de mensen die om je heen zijn, het is een soort inwendig gemis. Dat je de dingen die je doet echt voor jezelf moet doen, en niet om papa of mama trots te maken. Dat vind ik zo moeilijk, welke 21jarige weet nou precies wat ze wil? Mijn vader begeleidde me toch wel bij belangrijke keuzes, Ook zijn je ouders een soort spiegel, en zonder hen, is het ineens helemaal niet zo duidelijk meer wie je nou eigenlijk zelf bent?
Toch denk ik dat je echt heel veel uit je eigen gezinsleven kan halen, in ieder geval BEN je een ouder, ook al heb je er geen. Je speelt zelf wel die belangrijke rol. Heel veel sterkte met de ziekte van je vader (mijn vader is daar ook aan overleden, vreselijk). En probeer zeker het contact met je broer en zussen te behouden, zij zijn tenslotte de enigen die echt begrijpen wat je doormaakt.
Toch denk ik dat je echt heel veel uit je eigen gezinsleven kan halen, in ieder geval BEN je een ouder, ook al heb je er geen. Je speelt zelf wel die belangrijke rol. Heel veel sterkte met de ziekte van je vader (mijn vader is daar ook aan overleden, vreselijk). En probeer zeker het contact met je broer en zussen te behouden, zij zijn tenslotte de enigen die echt begrijpen wat je doormaakt.
zaterdag 10 augustus 2013 om 20:07
Je verwoord het goed thankyou , dat ik zelf moeder ben is juist een van de pijnpunten ,
Mijn dochter zonder oma en andersom en dat ik zoveel vragen aan mn moeder heb die ik niet meer kan vragen...
dat is het rotte bij mijn zussen ze snappen me juist totaal niet
en het ene moment is het heel gezellig en vervolgens trappen ze me de grond in
mijn broer woont ver weg dat is vervelend want wij kunnen wel goed praten met elkaar
wat doe jij als je je zo voeld?
Soms ga ik schrijven , gewoon alles wat in mijn hoofd zit wat ik kan verwoorden
Mijn dochter zonder oma en andersom en dat ik zoveel vragen aan mn moeder heb die ik niet meer kan vragen...
dat is het rotte bij mijn zussen ze snappen me juist totaal niet
en het ene moment is het heel gezellig en vervolgens trappen ze me de grond in
mijn broer woont ver weg dat is vervelend want wij kunnen wel goed praten met elkaar
wat doe jij als je je zo voeld?
Soms ga ik schrijven , gewoon alles wat in mijn hoofd zit wat ik kan verwoorden
zaterdag 10 augustus 2013 om 20:19
Ja dat begrijp ik ook weer, dat het weer dingen openhaalt. Maar toch zou ik zelf graag een gezinsleven hebben, gezelligheid en warmte om me heen.
Over je broer en zussen begrijp ik dat dat naar is. Ik bedoelde meer dat ze wel hetzelfde meemaken, dus jullie zitten in hetzelfde schuitje. Jammer dat je niet goed met je zussen overweg kan, maar het is denk ik wel de moeite waard om te proberen die band te verbeteren! En je broer woont ver weg..ja dat ken ik, mijn zus en broer wonen ook heel ver weg. Het liefst zou ik namelijk naar hen toe gaan als ik me niet goed voel, als ik het 'alleen op de wereld'-gevoel heb. Of ik schrijf het inderdaad op, of ik bel een vriendin om bij uit te huilen. Maar meestal zit ik gewoon thuis, en vind ik mezelf heel erg zielig haha (treurig maar waar)
Over je broer en zussen begrijp ik dat dat naar is. Ik bedoelde meer dat ze wel hetzelfde meemaken, dus jullie zitten in hetzelfde schuitje. Jammer dat je niet goed met je zussen overweg kan, maar het is denk ik wel de moeite waard om te proberen die band te verbeteren! En je broer woont ver weg..ja dat ken ik, mijn zus en broer wonen ook heel ver weg. Het liefst zou ik namelijk naar hen toe gaan als ik me niet goed voel, als ik het 'alleen op de wereld'-gevoel heb. Of ik schrijf het inderdaad op, of ik bel een vriendin om bij uit te huilen. Maar meestal zit ik gewoon thuis, en vind ik mezelf heel erg zielig haha (treurig maar waar)
zaterdag 10 augustus 2013 om 21:47
Een vriendin van mij heeft haar beide ouders verloren door een auto ongeluk toen ze bijna 16 was. Ze heeft 1 broer en verder alleen familie in het buitenland die ze van een paar vakanties kent.
Ik merk ook echt aan haar, dat ze wat mist. Ze is erg onzeker en dan niet zozeer over haar uiterlijk ofzo, maar echt het gevoel van geen basis hebben. Op zoek gaan naar allerlei zekerheden, maar er toch niet op durven vertrouwen. Ook in relaties erg jaloers en aanhankelijk en tegelijkertijd erg (te) onafhankelijk willen zijn. Ik wil niet alles gooien op het vroege verlies van haar ouders, maar het heeft er wel mee te maken denk ik.
Ik merk ook echt aan haar, dat ze wat mist. Ze is erg onzeker en dan niet zozeer over haar uiterlijk ofzo, maar echt het gevoel van geen basis hebben. Op zoek gaan naar allerlei zekerheden, maar er toch niet op durven vertrouwen. Ook in relaties erg jaloers en aanhankelijk en tegelijkertijd erg (te) onafhankelijk willen zijn. Ik wil niet alles gooien op het vroege verlies van haar ouders, maar het heeft er wel mee te maken denk ik.