Psyche
alle pijlers
Misbruikt door broer.
woensdag 11 september 2013 om 18:32
*Ik wil even waarschuwen dat dit/mijn verhaal misschien een beetje schokkend kan zijn*
Hallo iedereen,
Ik ben een studente van 21 en ik heb dit nog nooit aan iemand verteld.. Normaal denk ik er niet aan maar de laatste tijd blijven de gedachtes vaak en lang in mn hoofd rondspoken
Ik ben vroeger misbruikt door m'n 4/5 jaar ouderen broer, of hij heeft in ieder geval poging gedaan tot. Ik kan me niet veel herinneren, maar 3 beelden die vaak omhoog komen.
Ik kan me herinneren dat hij met een vriendje een vibo/dildo van m'n moeder had gevonden en die hebben ze geprobeerd in me te stoppen, ik was toen ongeveer 6 jaar. ik moest van hun op het bed liggen met m'n benen wijd, maar het is ze volgensmij niet gelukt.
Het volgende wat ik me herinner is dat hij sex met me wilde, ik wou niet maar op de een of andere manipulerende/dwingende en mij-schuldig-laten-voelen manier kreeg hij het toch voor elkaar, ik wou niet dat hij me 'gewoon' penetreerde.. dus dan maar van 'achter' (anaal). Ik weet nog dat hij een condoom verkeerd had omgedaan waardoor en lucht boven in het tutje zat, hij heeft toen kennelijk zo hard proberen de duwen dat hij erin zou gaan, dat het condoom knapte, waardoor ik echt heel erg pijn had aan mn kringspier, toen is hij ook gestopt. Ik denk dat ik toen ongeveer 11 jaar was toen dat gebeurde.. hij heeft toen ook misbruik gemaakt van 2 of 3 kinderen van een vriendin van de familie, maar daar weet ik verder ook niet meer veel van.
Het laatste dat ik me herinner is toen ik ongeveer 13 was, hij deed zelf niet meer dingen maar er kwam vaak een turkse vriendin van mn moeder op bezoek, ze had een zoontje van mijn leeftijd. We moesten van hem dingen doen, zoals ik moest dat jongetje pijpen en hij aan mijn borsten likken (gelukkig nooit daar beneden aan me zitten). Ook op een dwingende manier, ik durfde niet naar m'n moeder te gaan om het te zeggen en ik denk dat dat turkse jongetje er niet zoveel problemen mee had dat het zo gebeurde.. gelukkig is het nooit tot seks gekomen.
Het stopte eigenlijk toen m'n broer een vriendinnetje kreeg/uit huis ging (dat was rond dezelfde tijd). Ik dacht er verder nooit aan.. ik wou er ook niet aan denken.
Daarna zag ik hem minder vaak, en als ik hem zal deed ik alsof er niks aan de hand was (ook omdat m'n moeder erbij was). maar ik was wel meer op m'n hoede en angstig als hij bleef slapen, maar dat was niet vaak aangezien m'n broer en m'n moeder ruzie over geldzaken hadden en contact met elkaar verbroken. Ik zag hem soms eens in de 1-2 maanden, een deed als gewoonlijk 'normaal', ik wou gewoon een normale broer.. niet dat soort situaties..
Zelfs nu zie ik hem nog eens in de paar maanden, maar hij doet altijd vrolijk en dat ik z'n lieve zusje ben etc.
Nu is het probleem dat dus deze herinneringen steeds vaker en vaker door m'n hoofd spoken, ik word dan emotioneel en krijg een brok in m'n keel en heb soms het gevoel dat ik bijna moet kokhalzen. Ik moet het gewoon kwijt maar kan dat niet. Ik schaam me teveel. En het is ook zo dat ik het moeilijk vind om contact te verbreken met m'n broer omdat ik doordat de confrontatie aan zou moeten gaan en dat wil ik vermijden.
Hij is eigenlijk m'n halfbroer (zelfde moeder, van vaderskant ben k enigs kind) maar omdat we altijd samen zijn opgegroeid voelt dat niet zo. Ik weet dat m'n vader echt woest zou worden als hij dat hoort, en ook zou zeggen dat ik meteen contact moet verbreken. M'n stiefmoeder zou dat ook zeggen aangezien ze vroeger in misbruikt door haar vader en daar ook nooit meer contact mee had, ook toen hij op z'n sterfbed lag. En m'n biologische moeder heeft vorig jaar contact met me verbroken omdat ik samen met m'n vader, stiefmoeder en schoonouders de stap heb genomen om uit huis te gaan om te studeren toen zij op vakantie was naar Afrika, en dus ook al m'n bankzaken op m'n eigen naam heb gezegd, want zij had zeggenschap over m'n geld etc.
In ieder geval.. mijn vriend durf ik het ook niet te zeggen (ook al vertel ik hem verder alles) hij heeft ooit in t begin van onze relatie gezegd dat als ik verkracht zou worden dat hij me niet meer zou kunnen aanraken en het uit zou maken. Hij heeft wel later nog een keer gezegd dat dat nu niet meer zo is, maar ik ben bang dat als hij het weet dat hij dan wel moeite gaat krijgen als we sex hebben omdat hij dan dat soort beelden in z'n hoofd zou krijgen (hij heeft m'n broer ook wel vaker gezien).
Ik ben bang dat mensen me niet begrijpen, waarom ik nog geen contact heb verbroken.. (ik snap mezelf soms ook niet) want ik wil het wel.. maar toch wil ook gewoon een normale broer.
(Ik heb al plannen om een afspraak te maken met een psycholoog)
Ik moest het even kwijt omdat ik me zo gekwelt voel..
Ik weet dat er ergere situaties zijn, maar dit sloopt mij ook van binnen
ik wou graag weten hoe jullie er over denken..
Hallo iedereen,
Ik ben een studente van 21 en ik heb dit nog nooit aan iemand verteld.. Normaal denk ik er niet aan maar de laatste tijd blijven de gedachtes vaak en lang in mn hoofd rondspoken
Ik ben vroeger misbruikt door m'n 4/5 jaar ouderen broer, of hij heeft in ieder geval poging gedaan tot. Ik kan me niet veel herinneren, maar 3 beelden die vaak omhoog komen.
Ik kan me herinneren dat hij met een vriendje een vibo/dildo van m'n moeder had gevonden en die hebben ze geprobeerd in me te stoppen, ik was toen ongeveer 6 jaar. ik moest van hun op het bed liggen met m'n benen wijd, maar het is ze volgensmij niet gelukt.
Het volgende wat ik me herinner is dat hij sex met me wilde, ik wou niet maar op de een of andere manipulerende/dwingende en mij-schuldig-laten-voelen manier kreeg hij het toch voor elkaar, ik wou niet dat hij me 'gewoon' penetreerde.. dus dan maar van 'achter' (anaal). Ik weet nog dat hij een condoom verkeerd had omgedaan waardoor en lucht boven in het tutje zat, hij heeft toen kennelijk zo hard proberen de duwen dat hij erin zou gaan, dat het condoom knapte, waardoor ik echt heel erg pijn had aan mn kringspier, toen is hij ook gestopt. Ik denk dat ik toen ongeveer 11 jaar was toen dat gebeurde.. hij heeft toen ook misbruik gemaakt van 2 of 3 kinderen van een vriendin van de familie, maar daar weet ik verder ook niet meer veel van.
Het laatste dat ik me herinner is toen ik ongeveer 13 was, hij deed zelf niet meer dingen maar er kwam vaak een turkse vriendin van mn moeder op bezoek, ze had een zoontje van mijn leeftijd. We moesten van hem dingen doen, zoals ik moest dat jongetje pijpen en hij aan mijn borsten likken (gelukkig nooit daar beneden aan me zitten). Ook op een dwingende manier, ik durfde niet naar m'n moeder te gaan om het te zeggen en ik denk dat dat turkse jongetje er niet zoveel problemen mee had dat het zo gebeurde.. gelukkig is het nooit tot seks gekomen.
Het stopte eigenlijk toen m'n broer een vriendinnetje kreeg/uit huis ging (dat was rond dezelfde tijd). Ik dacht er verder nooit aan.. ik wou er ook niet aan denken.
Daarna zag ik hem minder vaak, en als ik hem zal deed ik alsof er niks aan de hand was (ook omdat m'n moeder erbij was). maar ik was wel meer op m'n hoede en angstig als hij bleef slapen, maar dat was niet vaak aangezien m'n broer en m'n moeder ruzie over geldzaken hadden en contact met elkaar verbroken. Ik zag hem soms eens in de 1-2 maanden, een deed als gewoonlijk 'normaal', ik wou gewoon een normale broer.. niet dat soort situaties..
Zelfs nu zie ik hem nog eens in de paar maanden, maar hij doet altijd vrolijk en dat ik z'n lieve zusje ben etc.
Nu is het probleem dat dus deze herinneringen steeds vaker en vaker door m'n hoofd spoken, ik word dan emotioneel en krijg een brok in m'n keel en heb soms het gevoel dat ik bijna moet kokhalzen. Ik moet het gewoon kwijt maar kan dat niet. Ik schaam me teveel. En het is ook zo dat ik het moeilijk vind om contact te verbreken met m'n broer omdat ik doordat de confrontatie aan zou moeten gaan en dat wil ik vermijden.
Hij is eigenlijk m'n halfbroer (zelfde moeder, van vaderskant ben k enigs kind) maar omdat we altijd samen zijn opgegroeid voelt dat niet zo. Ik weet dat m'n vader echt woest zou worden als hij dat hoort, en ook zou zeggen dat ik meteen contact moet verbreken. M'n stiefmoeder zou dat ook zeggen aangezien ze vroeger in misbruikt door haar vader en daar ook nooit meer contact mee had, ook toen hij op z'n sterfbed lag. En m'n biologische moeder heeft vorig jaar contact met me verbroken omdat ik samen met m'n vader, stiefmoeder en schoonouders de stap heb genomen om uit huis te gaan om te studeren toen zij op vakantie was naar Afrika, en dus ook al m'n bankzaken op m'n eigen naam heb gezegd, want zij had zeggenschap over m'n geld etc.
In ieder geval.. mijn vriend durf ik het ook niet te zeggen (ook al vertel ik hem verder alles) hij heeft ooit in t begin van onze relatie gezegd dat als ik verkracht zou worden dat hij me niet meer zou kunnen aanraken en het uit zou maken. Hij heeft wel later nog een keer gezegd dat dat nu niet meer zo is, maar ik ben bang dat als hij het weet dat hij dan wel moeite gaat krijgen als we sex hebben omdat hij dan dat soort beelden in z'n hoofd zou krijgen (hij heeft m'n broer ook wel vaker gezien).
Ik ben bang dat mensen me niet begrijpen, waarom ik nog geen contact heb verbroken.. (ik snap mezelf soms ook niet) want ik wil het wel.. maar toch wil ook gewoon een normale broer.
(Ik heb al plannen om een afspraak te maken met een psycholoog)
Ik moest het even kwijt omdat ik me zo gekwelt voel..
Ik weet dat er ergere situaties zijn, maar dit sloopt mij ook van binnen
ik wou graag weten hoe jullie er over denken..
woensdag 11 september 2013 om 20:43
Dank jullie wel voor alle reacties! Ik had niet verwacht dat het er zo veel zouden zijn Het doet me heel erg goed.
Maar ik heb het inderdaad ver weg gestopt en nog niet de tijd gehad om te verwerken (ik kan heeeeel weinig herinneren uit m'n verleden.. misschien als een soort van auto defence-mechanism).
Nu ik op mezelf woon en alles op een rijtje voor mezelf heb (m'n moeder 'dacht' altijd voor me), komen dat soort dingen naar boven.
@Eindeloos Ik ben blij dat je het zo hebt kunnen 'afhandelen' zonder dat je er spijt hebt gekregen, ik vind het heel moedig van je, ook dat je ze ermee confronteerde. Ik wou dat ik dat ook kon maar ik schaam me te veel.. als ik er alleen al aan denk hoe hij zal reageren stik ik al bijna.
@monalisa68 Ik snap wat je bedoeld. als ik eraan denk dat ik zei dat 'ik het tegen mama zou zeggen' en waarom ik dan zo ongelofelijk stom ben geweest door niks te doen, niet naar m'n moeder ben gerend voelt het alsof alles m'n eigen schuld is. Ik kan niet anders dan ermee leven, het is al gebeurd.. maar ik zou het graag willen vergeten.
En inderdaad wat marisely zegt, m'n broer was ook minderjarig, en het is al zo lang geleden, wat willen ze doen zonder echt bewijs? dus ik weet niet of aangifte doen zo'n zin heeft.
En over m'n vriend, het kwam er inderdaad zo uit dat ik ook schrok, zo gevoelloos. hij heeft veel later wel eens vluchtig laten weten dat dat nu anders zou zijn.. maar ondanks dat denk ik dat hij alsnog veel moeite mee heeft en ik wil hem ook niet onnodig 'belasten'
Maar ik heb het inderdaad ver weg gestopt en nog niet de tijd gehad om te verwerken (ik kan heeeeel weinig herinneren uit m'n verleden.. misschien als een soort van auto defence-mechanism).
Nu ik op mezelf woon en alles op een rijtje voor mezelf heb (m'n moeder 'dacht' altijd voor me), komen dat soort dingen naar boven.
@Eindeloos Ik ben blij dat je het zo hebt kunnen 'afhandelen' zonder dat je er spijt hebt gekregen, ik vind het heel moedig van je, ook dat je ze ermee confronteerde. Ik wou dat ik dat ook kon maar ik schaam me te veel.. als ik er alleen al aan denk hoe hij zal reageren stik ik al bijna.
@monalisa68 Ik snap wat je bedoeld. als ik eraan denk dat ik zei dat 'ik het tegen mama zou zeggen' en waarom ik dan zo ongelofelijk stom ben geweest door niks te doen, niet naar m'n moeder ben gerend
voelt het alsof alles m'n eigen schuld is. Ik kan niet anders dan ermee leven, het is al gebeurd.. maar ik zou het graag willen vergeten.En inderdaad wat marisely zegt, m'n broer was ook minderjarig, en het is al zo lang geleden, wat willen ze doen zonder echt bewijs? dus ik weet niet of aangifte doen zo'n zin heeft.
En over m'n vriend, het kwam er inderdaad zo uit dat ik ook schrok, zo gevoelloos. hij heeft veel later wel eens vluchtig laten weten dat dat nu anders zou zijn.. maar ondanks dat denk ik dat hij alsnog veel moeite mee heeft en ik wil hem ook niet onnodig 'belasten'
woensdag 11 september 2013 om 21:05
Zonder je gevoelens te willen bagatelliseren (want ik heb ook heel lang zo gedacht): het is niet jouw schuld. Misbruik is nooit de schuld van het slachtoffer. Ook niet als je niets durfde te doen. Ook niet als de dader minderjarig was. Volwassenen hebben de plicht kinderen te beschermen. Ook als de dader iemand is die hen dierbaar is. Als ze dat niet doen is dat nooit de schuld van het slachtoffer. Het betekent ook niet dat het gebeurde niet fout was.
Schaamte is een logische emotie, maar niet "nodig." Misbruik is een groot taboe maar dat betekent helaas niet dat het weinig voorkomt. Je bent helaas niet de enige die dit heeft meegemaakt. Veel mensen vinden het heel moeilijk om te reageren op iemand die misbruikt is. Zeker als het iemand is van wie ze houden. Maar voor mensen die echt van je houden zal je verleden geen belasting zijn. Ze zullen het vreselijk voor je vinden of het moeilijk vinden om je hulp te bieden, maar ze zullen zich niet van je afkeren.
Over dat aangifte doen: je hoeft daar sowieso nog geen beslissing over te nemen. Als je twijfelt kan je ook juridisch advies inwinnen om te onderzoeken hoe zinvol een aangifte zou zijn. Bewijs is inderdaad lastig in dit soort zaken maar dat wil niet zeggen dat je automatisch moet aannemen dat het toch geen zin heeft. Je kunt je te zijner tijd wel afvragen of je het aankunt en of het je gaat helpen, maar dat is weer een heel andere vraag.
Schaamte is een logische emotie, maar niet "nodig." Misbruik is een groot taboe maar dat betekent helaas niet dat het weinig voorkomt. Je bent helaas niet de enige die dit heeft meegemaakt. Veel mensen vinden het heel moeilijk om te reageren op iemand die misbruikt is. Zeker als het iemand is van wie ze houden. Maar voor mensen die echt van je houden zal je verleden geen belasting zijn. Ze zullen het vreselijk voor je vinden of het moeilijk vinden om je hulp te bieden, maar ze zullen zich niet van je afkeren.
Over dat aangifte doen: je hoeft daar sowieso nog geen beslissing over te nemen. Als je twijfelt kan je ook juridisch advies inwinnen om te onderzoeken hoe zinvol een aangifte zou zijn. Bewijs is inderdaad lastig in dit soort zaken maar dat wil niet zeggen dat je automatisch moet aannemen dat het toch geen zin heeft. Je kunt je te zijner tijd wel afvragen of je het aankunt en of het je gaat helpen, maar dat is weer een heel andere vraag.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 11 september 2013 om 21:09
Ach wat een narigheid
En nou lees ik ook nog dat je niemand onnodig wil belasten. Ik heb precies zo gedacht, jaren en jaren lang. Maar dit soort dingen zijn te groot om alleen op te lossen. Dus andere mensen belasten is helemaal niet onnodig.
Ik hoop dat je de voor jou goede manier vindt om dit te gaan verwerken, denk alsjeblieft niet dat je dat alleen moet doen.
En nou lees ik ook nog dat je niemand onnodig wil belasten. Ik heb precies zo gedacht, jaren en jaren lang. Maar dit soort dingen zijn te groot om alleen op te lossen. Dus andere mensen belasten is helemaal niet onnodig.
Ik hoop dat je de voor jou goede manier vindt om dit te gaan verwerken, denk alsjeblieft niet dat je dat alleen moet doen.
woensdag 11 september 2013 om 21:11
quote:Amand schreef op 11 september 2013 @ 20:54:
Jullie waren allebei kinderen. Waarom lees ik niets over dat je moeder je niet beschermde?
Mijn moeder had nooit echt het 'moederinstinct'. Ik hoor nu nogsteeds van m'n oma en tante aan dat wij er als zwerfkinderen bijliepen en zij de nieuwste jurkjes en tasjes van Prada of weet ik t moest en zou hebben. Ze liegt en bedriegt veel en 'vlucht' dan weg (ik ben al ZO vaak verhuisd) haar hele leven is een toneelstuk over haar. Klinkt erg, uit de mond van haar eigen dochter, maar ik zag het ook pas sinds ik uit huis ben (en ik was toen net 20! ze heeft me lang klein gehouden voor de wereld).
Ik heb het haar nooit verteld, en zij nam niet echt de tijd om zo op ons/mij te letten dat ze misschien signalen had kunnen opvangen.
Jullie waren allebei kinderen. Waarom lees ik niets over dat je moeder je niet beschermde?
Mijn moeder had nooit echt het 'moederinstinct'. Ik hoor nu nogsteeds van m'n oma en tante aan dat wij er als zwerfkinderen bijliepen en zij de nieuwste jurkjes en tasjes van Prada of weet ik t moest en zou hebben. Ze liegt en bedriegt veel en 'vlucht' dan weg (ik ben al ZO vaak verhuisd) haar hele leven is een toneelstuk over haar. Klinkt erg, uit de mond van haar eigen dochter, maar ik zag het ook pas sinds ik uit huis ben (en ik was toen net 20! ze heeft me lang klein gehouden voor de wereld).
Ik heb het haar nooit verteld, en zij nam niet echt de tijd om zo op ons/mij te letten dat ze misschien signalen had kunnen opvangen.
woensdag 11 september 2013 om 21:11
Wat goed van je dat je het hier hebt neergezet. Net als anderen die het is overkomen, herken ik je gevoelens erbij, maar vooral ook je uitspraak dat er ergere dingen zijn. Dit dacht ik ook altijd.
Ik ben nu 33 en zit thuis met post traumatische stress stoornis. Het is een serieus trauma, die je niet alleen kunt oplossen. Je gedachten om hier hulp bij te gaan zoeken zijn dan ook erg terecht.
Wat ik ook erg herken is het niet willen confronteren/deur dicht gooien. Mijn broer is inmiddels overleden (toen hij 33 was). Ik weet niet of je dat nou juist wel of niet moet doen(confronteren/deur dicht gooien), omdat mijn situatie daarin nu anders is, maar dat kun je bespreken met een psycholoog.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik het sterk van je vind dat je op deze leeftijd dit onder ogen ziet en je verhaal doet en met klem adviseer om er ook nu actie in te ondernemen, omdat het niet vanzelf weggaat. Heel veel sterkte en je kunt hier altijd terecht.
Ik lees trouwens een aantal keer dat jullie beiden kinderen waren..die mening deel ik niet. De eerste ervaring wel, maar daarna was hij oud genoeg om te weten dat het niet klopt naar mijn idee..
Ik ben nu 33 en zit thuis met post traumatische stress stoornis. Het is een serieus trauma, die je niet alleen kunt oplossen. Je gedachten om hier hulp bij te gaan zoeken zijn dan ook erg terecht.
Wat ik ook erg herken is het niet willen confronteren/deur dicht gooien. Mijn broer is inmiddels overleden (toen hij 33 was). Ik weet niet of je dat nou juist wel of niet moet doen(confronteren/deur dicht gooien), omdat mijn situatie daarin nu anders is, maar dat kun je bespreken met een psycholoog.
Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik het sterk van je vind dat je op deze leeftijd dit onder ogen ziet en je verhaal doet en met klem adviseer om er ook nu actie in te ondernemen, omdat het niet vanzelf weggaat. Heel veel sterkte en je kunt hier altijd terecht.
Ik lees trouwens een aantal keer dat jullie beiden kinderen waren..die mening deel ik niet. De eerste ervaring wel, maar daarna was hij oud genoeg om te weten dat het niet klopt naar mijn idee..
Luister naar je hart, want dat klopt
woensdag 11 september 2013 om 21:24
quote:ricochet schreef op 11 september 2013 @ 21:05:
Zonder je gevoelens te willen bagatelliseren (want ik heb ook heel lang zo gedacht): het is niet jouw schuld. Misbruik is nooit de schuld van het slachtoffer. Ook niet als je niets durfde te doen. Ook niet als de dader minderjarig was. Volwassenen hebben de plicht kinderen te beschermen. Ook als de dader iemand is die hen dierbaar is. Als ze dat niet doen is dat nooit de schuld van het slachtoffer. Het betekent ook niet dat het gebeurde niet fout was.
Schaamte is een logische emotie, maar niet "nodig." Misbruik is een groot taboe maar dat betekent helaas niet dat het weinig voorkomt. Je bent helaas niet de enige die dit heeft meegemaakt. Veel mensen vinden het heel moeilijk om te reageren op iemand die misbruikt is. Zeker als het iemand is van wie ze houden. Maar voor mensen die echt van je houden zal je verleden geen belasting zijn. Ze zullen het vreselijk voor je vinden of het moeilijk vinden om je hulp te bieden, maar ze zullen zich niet van je afkeren.
Over dat aangifte doen: je hoeft daar sowieso nog geen beslissing over te nemen. Als je twijfelt kan je ook juridisch advies inwinnen om te onderzoeken hoe zinvol een aangifte zou zijn. Bewijs is inderdaad lastig in dit soort zaken maar dat wil niet zeggen dat je automatisch moet aannemen dat het toch geen zin heeft. Je kunt je te zijner tijd wel afvragen of je het aankunt en of het je gaat helpen, maar dat is weer een heel andere vraag.
Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar ik voel me schuldig... ook tegenover mezelf, ik had het zo gemakkelijk kunnen voorkomen denk ik achteraf.
En ook al is schaamte niet nodig, en is het een taboe, dat gezegd te hebben haalt het gevoel niet weg. Het is naar om mensen, vooral mensen die heel dicht bij je staan, te vertellen dat je als jong meisje op allemaal plekken bent 'aangeraakt' ik zou me ontzettend vies voelen onder al hun blikken, hoe troostend ze het ook bedoelen..
En ik denk wel dat m'n vriend er voor me zou zijn maar er erg moeite mee zou hebben. Al zowat m'n hele leven loop ik hiermee en doe ondertussen, vaak vrolijk, gewoon 'm'n ding' (alleen de laatste tijd dus). Maar als ik hem zou vertellen van.. ja.. m'n broer heeft dit en dat geprobeerd.. hij zou me misschien wel aanraken/knuffelen/troosten maar bijv. sex? ik zie het al helemaal gebeuren dat hij me niet meer 'seksueel' wilt aanraken, na wat ik hem dan verteld zou hebben.. en misschien grossed out is? misschien denkt dat ik het nu naar vind om op bepaalde plaatsen aangeraakt te worden? of het zo voor z'n ogen ziet gebeuren als een (voor beelddenkers) flashback? Ik wil hem niet op die manier belasten.. @TequilaVixen
En over aangifte doen heb je ook gelijk.. ik denk niet dat het veel zal helpen, en of ik het inderdaad wel aan zou kunnen, dus doe ik het liever niet.
Zonder je gevoelens te willen bagatelliseren (want ik heb ook heel lang zo gedacht): het is niet jouw schuld. Misbruik is nooit de schuld van het slachtoffer. Ook niet als je niets durfde te doen. Ook niet als de dader minderjarig was. Volwassenen hebben de plicht kinderen te beschermen. Ook als de dader iemand is die hen dierbaar is. Als ze dat niet doen is dat nooit de schuld van het slachtoffer. Het betekent ook niet dat het gebeurde niet fout was.
Schaamte is een logische emotie, maar niet "nodig." Misbruik is een groot taboe maar dat betekent helaas niet dat het weinig voorkomt. Je bent helaas niet de enige die dit heeft meegemaakt. Veel mensen vinden het heel moeilijk om te reageren op iemand die misbruikt is. Zeker als het iemand is van wie ze houden. Maar voor mensen die echt van je houden zal je verleden geen belasting zijn. Ze zullen het vreselijk voor je vinden of het moeilijk vinden om je hulp te bieden, maar ze zullen zich niet van je afkeren.
Over dat aangifte doen: je hoeft daar sowieso nog geen beslissing over te nemen. Als je twijfelt kan je ook juridisch advies inwinnen om te onderzoeken hoe zinvol een aangifte zou zijn. Bewijs is inderdaad lastig in dit soort zaken maar dat wil niet zeggen dat je automatisch moet aannemen dat het toch geen zin heeft. Je kunt je te zijner tijd wel afvragen of je het aankunt en of het je gaat helpen, maar dat is weer een heel andere vraag.
Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar ik voel me schuldig... ook tegenover mezelf, ik had het zo gemakkelijk kunnen voorkomen denk ik achteraf.
En ook al is schaamte niet nodig, en is het een taboe, dat gezegd te hebben haalt het gevoel niet weg. Het is naar om mensen, vooral mensen die heel dicht bij je staan, te vertellen dat je als jong meisje op allemaal plekken bent 'aangeraakt' ik zou me ontzettend vies voelen onder al hun blikken, hoe troostend ze het ook bedoelen..
En ik denk wel dat m'n vriend er voor me zou zijn maar er erg moeite mee zou hebben. Al zowat m'n hele leven loop ik hiermee en doe ondertussen, vaak vrolijk, gewoon 'm'n ding' (alleen de laatste tijd dus). Maar als ik hem zou vertellen van.. ja.. m'n broer heeft dit en dat geprobeerd.. hij zou me misschien wel aanraken/knuffelen/troosten maar bijv. sex? ik zie het al helemaal gebeuren dat hij me niet meer 'seksueel' wilt aanraken, na wat ik hem dan verteld zou hebben.. en misschien grossed out is? misschien denkt dat ik het nu naar vind om op bepaalde plaatsen aangeraakt te worden? of het zo voor z'n ogen ziet gebeuren als een (voor beelddenkers) flashback? Ik wil hem niet op die manier belasten.. @TequilaVixen
En over aangifte doen heb je ook gelijk.. ik denk niet dat het veel zal helpen, en of ik het inderdaad wel aan zou kunnen, dus doe ik het liever niet.
woensdag 11 september 2013 om 21:33
@Joss28 Daar hoop ik ook een soort van antwoordt (door/voor mezelf) op te krijgen bij de psycholoog, want ik vind het erg moeilijk, ik twijfelde eerst wel veel of ik naar een psycholoog zou moeten, maar nu weet ik het zeker met al deze reacties.. ik heb wel vaker gehoord dat het op latere leeftijd op een hele nare manier terug kan komen jij ook veel sterkte. En het klopt btw dat we 'kinderen' waren, maar je hebt gelijk.. hij was denk ik rond de 17 de laatste keer, en dan weet je wel wat je doet.
@copacabana Sinds een jaar hebben we vaker per week contact, eerst was het eens in de zoveel maand. Ik ben er erg blij mee, ook al ben ik m'n moeder 'kwijt', ik heb nu een vader en lieve maar strenge stiefmoeder erbij, en onze relatie is veel 'gezonder' dan met m'n moeder, zij wou alleen maar controle over mij hebben.
jij ook veel sterkte. En het klopt btw dat we 'kinderen' waren, maar je hebt gelijk.. hij was denk ik rond de 17 de laatste keer, en dan weet je wel wat je doet.@copacabana Sinds een jaar hebben we vaker per week contact, eerst was het eens in de zoveel maand. Ik ben er erg blij mee, ook al ben ik m'n moeder 'kwijt', ik heb nu een vader en lieve maar strenge stiefmoeder erbij, en onze relatie is veel 'gezonder' dan met m'n moeder, zij wou alleen maar controle over mij hebben.
woensdag 11 september 2013 om 21:40
Lieve Kreeftjes, voel je toch absoluut niet schuldig..........
( makkelijker gezegd dan gedaan )
Maar je doet jezelf daarmee, nog meer geweld aan, dan al is geschied.
Je 'straft ', jezelf als het ware voor iets waar je absoluut niets aan kunt doen.
Vergeet je leeftijd niet, je was nog zo jong, en broer was een stuk ouder.
Hij is de dader, en jij was/bent het slachtoffer.
Niet vergeten, lieve meid.........
( makkelijker gezegd dan gedaan )
Maar je doet jezelf daarmee, nog meer geweld aan, dan al is geschied.
Je 'straft ', jezelf als het ware voor iets waar je absoluut niets aan kunt doen.
Vergeet je leeftijd niet, je was nog zo jong, en broer was een stuk ouder.
Hij is de dader, en jij was/bent het slachtoffer.
Niet vergeten, lieve meid.........
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
woensdag 11 september 2013 om 21:50
Wat je vriend betreft durf ik je niet te raden.
Mijn mening is, dat iemand die zielsveel van je houdt, moeilijk te '' belasten '' is.
Maar ik begrijp je weerstand, en terughoudendheid in deze.
Ik hoop dat de psycholoog, ook hiermee, je een helpende hand kan bieden.
Mijn mening is, dat iemand die zielsveel van je houdt, moeilijk te '' belasten '' is.
Maar ik begrijp je weerstand, en terughoudendheid in deze.
Ik hoop dat de psycholoog, ook hiermee, je een helpende hand kan bieden.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
woensdag 11 september 2013 om 22:00
quote:kreeftjes schreef op 11 september 2013 @ 21:24:
[...]
Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar ik voel me schuldig... ook tegenover mezelf, ik had het zo gemakkelijk kunnen voorkomen denk ik achteraf.
En ook al is schaamte niet nodig, en is het een taboe, dat gezegd te hebben haalt het gevoel niet weg. Het is naar om mensen, vooral mensen die heel dicht bij je staan, te vertellen dat je als jong meisje op allemaal plekken bent 'aangeraakt' ik zou me ontzettend vies voelen onder al hun blikken, hoe troostend ze het ook bedoelen..
En ik denk wel dat m'n vriend er voor me zou zijn maar er erg moeite mee zou hebben. Al zowat m'n hele leven loop ik hiermee en doe ondertussen, vaak vrolijk, gewoon 'm'n ding' (alleen de laatste tijd dus). Maar als ik hem zou vertellen van.. ja.. m'n broer heeft dit en dat geprobeerd.. hij zou me misschien wel aanraken/knuffelen/troosten maar bijv. sex? ik zie het al helemaal gebeuren dat hij me niet meer 'seksueel' wilt aanraken, na wat ik hem dan verteld zou hebben.. en misschien grossed out is? misschien denkt dat ik het nu naar vind om op bepaalde plaatsen aangeraakt te worden? of het zo voor z'n ogen ziet gebeuren als een (voor beelddenkers) flashback? Ik wil hem niet op die manier belasten.. @TequilaVixen
En over aangifte doen heb je ook gelijk.. ik denk niet dat het veel zal helpen, en of ik het inderdaad wel aan zou kunnen, dus doe ik het liever niet.
Ik hoop dat je mijn post niet opvat alsof ik vind dat je je niet zo zou mogen voelen, of dat ik op je neerkijk omdat je je zo voelt, of dat ik het beter denk te weten dan jij. Integendeel: ik vind je heel moedig omdat je erover durft te schrijven en hulp aan het zoeken bent. Ik bedoelde eerder dat ik hoop dat je er ooit in slaagt je schuldgevoel en schaamte op een of andere manier te overwinnen.
Uiteindelijk gaat iedereen hier anders mee om, de een wil aangifte doen, de ander niet, de een wil het aan veel mensen vertellen, de ander juist niet. Het is aan jou om erachter te komen wat voor jou het beste is en hopelijk kan een psycholoog je daarbij helpen.
[...]
Ik weet dat het niet mijn schuld is, maar ik voel me schuldig... ook tegenover mezelf, ik had het zo gemakkelijk kunnen voorkomen denk ik achteraf.
En ook al is schaamte niet nodig, en is het een taboe, dat gezegd te hebben haalt het gevoel niet weg. Het is naar om mensen, vooral mensen die heel dicht bij je staan, te vertellen dat je als jong meisje op allemaal plekken bent 'aangeraakt' ik zou me ontzettend vies voelen onder al hun blikken, hoe troostend ze het ook bedoelen..
En ik denk wel dat m'n vriend er voor me zou zijn maar er erg moeite mee zou hebben. Al zowat m'n hele leven loop ik hiermee en doe ondertussen, vaak vrolijk, gewoon 'm'n ding' (alleen de laatste tijd dus). Maar als ik hem zou vertellen van.. ja.. m'n broer heeft dit en dat geprobeerd.. hij zou me misschien wel aanraken/knuffelen/troosten maar bijv. sex? ik zie het al helemaal gebeuren dat hij me niet meer 'seksueel' wilt aanraken, na wat ik hem dan verteld zou hebben.. en misschien grossed out is? misschien denkt dat ik het nu naar vind om op bepaalde plaatsen aangeraakt te worden? of het zo voor z'n ogen ziet gebeuren als een (voor beelddenkers) flashback? Ik wil hem niet op die manier belasten.. @TequilaVixen
En over aangifte doen heb je ook gelijk.. ik denk niet dat het veel zal helpen, en of ik het inderdaad wel aan zou kunnen, dus doe ik het liever niet.
Ik hoop dat je mijn post niet opvat alsof ik vind dat je je niet zo zou mogen voelen, of dat ik op je neerkijk omdat je je zo voelt, of dat ik het beter denk te weten dan jij. Integendeel: ik vind je heel moedig omdat je erover durft te schrijven en hulp aan het zoeken bent. Ik bedoelde eerder dat ik hoop dat je er ooit in slaagt je schuldgevoel en schaamte op een of andere manier te overwinnen.
Uiteindelijk gaat iedereen hier anders mee om, de een wil aangifte doen, de ander niet, de een wil het aan veel mensen vertellen, de ander juist niet. Het is aan jou om erachter te komen wat voor jou het beste is en hopelijk kan een psycholoog je daarbij helpen.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 11 september 2013 om 22:47
Lieve Kreeftjes, wat goed en wat moedig dat je hier je verhaal doet; het is een eerste stap naar verwerking. Want alleen kun je dit niet oplossen en het moet eruit. Beter nu dan op latere leeftijd zoals bij mij. Ik vind je heel moedig dat je hier praat en heel moedig ook dat je hulp gaat zoeken. Heel veel sterkte.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 12 september 2013 om 10:23
Lieve Kreeftjes, ook ik vind het heel moedig van je dat je je verhaal durft op te schijven. Dan wordt het toch echter en kun je er niet meer omheen. Het klinkt of je aan het toegroeien bent naar hulp zoeken. Heel veel sterkte!
Schuldgevoel, tja, mijn ervaring is dat schuldgevoel makkelijker te dragen is dan de gedachte dat je er niks aan kon doen. dat je er niks aan hebt kunnen doen. Dat je echt alleen was en simpelweg slachtoffer bent van de daden van je broer. Die gedachte, dat gevoel vond ik pijnlijker dan me schuldig voelen. In je schuldig voelen zit tenslotte nog kracht en wat macht (je had er wat aan kunnen doen). Maar het kost tijd om dat gevoel/die gedachte te kunnen toelaten. Dan blijk je ineens zo kwetsbaar te zijn geweest.
Ik hoop dat de uitspraak van je vriend een ondoordachte uitspraak is geweest van iemand zonder ervaring op gebied van misbruik. Ik herinner me een uitspraak van een naïeve jongen. 'Ken jij dan iemand die verkracht is??' Verbaasd en geschokt. Ik durfde niet te zeggen dat ik die iemand dagelijks in de spiegel zag. Ik hoop dat het zoiets is geweest van je vriend. En ik hoop dat hij zich schaamt voor die uitspraak als je eenmaal zover bent hem te vertellen over je ervaringen. Maar ik kan me voorstellen dat je dat nu nog niet wilt.
Een psycholoog kan je helpen, echt. Zoek maar eens iemand die gespecialiseerd is in traumaverewwerking (ptss) en EMDR kan.
Heel veel sterkte!
Schuldgevoel, tja, mijn ervaring is dat schuldgevoel makkelijker te dragen is dan de gedachte dat je er niks aan kon doen. dat je er niks aan hebt kunnen doen. Dat je echt alleen was en simpelweg slachtoffer bent van de daden van je broer. Die gedachte, dat gevoel vond ik pijnlijker dan me schuldig voelen. In je schuldig voelen zit tenslotte nog kracht en wat macht (je had er wat aan kunnen doen). Maar het kost tijd om dat gevoel/die gedachte te kunnen toelaten. Dan blijk je ineens zo kwetsbaar te zijn geweest.
Ik hoop dat de uitspraak van je vriend een ondoordachte uitspraak is geweest van iemand zonder ervaring op gebied van misbruik. Ik herinner me een uitspraak van een naïeve jongen. 'Ken jij dan iemand die verkracht is??' Verbaasd en geschokt. Ik durfde niet te zeggen dat ik die iemand dagelijks in de spiegel zag. Ik hoop dat het zoiets is geweest van je vriend. En ik hoop dat hij zich schaamt voor die uitspraak als je eenmaal zover bent hem te vertellen over je ervaringen. Maar ik kan me voorstellen dat je dat nu nog niet wilt.
Een psycholoog kan je helpen, echt. Zoek maar eens iemand die gespecialiseerd is in traumaverewwerking (ptss) en EMDR kan.
Heel veel sterkte!
donderdag 12 september 2013 om 11:04
Lieve Kreeftjes,
Ook ik sluit me aan bij de eerdere posters, wat enorm dapper van je dat je je verhaal hier vertelt en een eerste stap naar verwerking zet.
Ook ik denk dat dit niet iets is waar je alleen uit komt. Heb je een fijne huisarts? Die kan je doorverwijzen naar een goede psycholoog of psychiater.
En wat betreft je vriend, ik denk dat het een ondoordachte semi "stoere" uitspraak is geweest. Ik kan mij niet voorstellen dat je je geliefde niet steunt die zo'n nare ervaring heeft gehad.
En ik denk ook echt niet dat je hem belast...het getuigt juist van een diepe band om zoiets met hem te delen. Ik kan me echt niet voorstellen dat hij je dan opeens vies gaat vinden en geen sex meer met je wilt hebben. En als dat wel zo is...sorry, dan is het niet de persoon waar je de rest van je leven mee moet delen.
Ik vind je niet "vies" na het lezen van je verhaal (al snap ik heel goed dat jij je wel zo voelt!), ik vind het gewoon verschrikkelijk wat jou is overkomen, iets waar je niets aan kon doen en daarnaast zat je ook nog in een onveilige omgeving met een moeder die er niet voor je was.
Lieverd, ontzettend veel sterkte en ik hoop dat je dit kan gaan delen met de mensen die je nu nabij staan...
Ook ik sluit me aan bij de eerdere posters, wat enorm dapper van je dat je je verhaal hier vertelt en een eerste stap naar verwerking zet.
Ook ik denk dat dit niet iets is waar je alleen uit komt. Heb je een fijne huisarts? Die kan je doorverwijzen naar een goede psycholoog of psychiater.
En wat betreft je vriend, ik denk dat het een ondoordachte semi "stoere" uitspraak is geweest. Ik kan mij niet voorstellen dat je je geliefde niet steunt die zo'n nare ervaring heeft gehad.
En ik denk ook echt niet dat je hem belast...het getuigt juist van een diepe band om zoiets met hem te delen. Ik kan me echt niet voorstellen dat hij je dan opeens vies gaat vinden en geen sex meer met je wilt hebben. En als dat wel zo is...sorry, dan is het niet de persoon waar je de rest van je leven mee moet delen.
Ik vind je niet "vies" na het lezen van je verhaal (al snap ik heel goed dat jij je wel zo voelt!), ik vind het gewoon verschrikkelijk wat jou is overkomen, iets waar je niets aan kon doen en daarnaast zat je ook nog in een onveilige omgeving met een moeder die er niet voor je was.
Lieverd, ontzettend veel sterkte en ik hoop dat je dit kan gaan delen met de mensen die je nu nabij staan...
donderdag 12 september 2013 om 16:55
@ricochet nee hoor, zo had ik het niet opgevat ik snap wat je bedoeld, maar het is lastig om opeens daarvan af te stappen. De tijd zal het leren.
@affect Ik zal wel eens kijken naar dat EMDR, ik zag t vaker voorbij komen. En ik hoop dat het echt zo'n uitspraak was ja, hij heeft autisme dus ik vind het soms moeilijk te zeggen wat hij nou precies bedoeld. en het is ook niet dat ik hem niet wil vertellen, ik wil het heel graag vertellen.. dat hij zou kunnen helpen en steunen, maar ik ben gewoon bang.
Ook een voor jou, ik kan me goed voorstellen hoe je je toen hebt gevoeld .
@Nonovrouw Ik denk dat m'n vriend nu wel anders erover zou denken dan me meteen te verlaten.. maar toch blijf ik bang, zo'n een uitspraak vergeet je niet zomaar. en het is niet 'zomaar iets' als ik het zou vertellen, ik kan het niet meer terugdraaien als het eenmaal zo ver is gekomen. Dus je snapt wel dat ik er heel voorzichtig mee ben.
En je hebt gelijk.. eigenlijk.. als hij door dit verhaal er opeens niet meer voor me zou kunnen zijn.. dan is het inderdaad niet degene waar ik de rest van m'n leven mee moet delen.
Nogmaals bedankt iedereen voor jullie steun!
Btw, Ik geloof er niet in, maar vandaag stond er toch wat opmerkelijks in de krant onder mijn horoscoop, wou ik even delen:
"Jij bent een gravertje, altijd met je emoties bezig. Waarom toon je dat niet aan de buitenwereld? Misschien krijg je dan zomaar hulp uit onverwachte hoek, iedereen heeft immers emoties."
@affect Ik zal wel eens kijken naar dat EMDR, ik zag t vaker voorbij komen. En ik hoop dat het echt zo'n uitspraak was ja, hij heeft autisme dus ik vind het soms moeilijk te zeggen wat hij nou precies bedoeld. en het is ook niet dat ik hem niet wil vertellen, ik wil het heel graag vertellen.. dat hij zou kunnen helpen en steunen, maar ik ben gewoon bang.
Ook een voor jou, ik kan me goed voorstellen hoe je je toen hebt gevoeld
.@Nonovrouw Ik denk dat m'n vriend nu wel anders erover zou denken dan me meteen te verlaten.. maar toch blijf ik bang, zo'n een uitspraak vergeet je niet zomaar. en het is niet 'zomaar iets' als ik het zou vertellen, ik kan het niet meer terugdraaien als het eenmaal zo ver is gekomen. Dus je snapt wel dat ik er heel voorzichtig mee ben.
En je hebt gelijk.. eigenlijk.. als hij door dit verhaal er opeens niet meer voor me zou kunnen zijn.. dan is het inderdaad niet degene waar ik de rest van m'n leven mee moet delen.
Nogmaals bedankt iedereen voor jullie steun!
Btw, Ik geloof er niet in, maar vandaag stond er toch wat opmerkelijks in de krant onder mijn horoscoop, wou ik even delen:
"Jij bent een gravertje, altijd met je emoties bezig. Waarom toon je dat niet aan de buitenwereld? Misschien krijg je dan zomaar hulp uit onverwachte hoek, iedereen heeft immers emoties."
zondag 16 februari 2014 om 03:00
Wat naar dat je dat allemaal mee heb moeten maken. Ik weet wat het is.ik ben van mijn achtste tot mijn dertiende jaar misbruikt door mijn oom en vanaf mijn twaalfde tot mijn veertiende door mijn broer. Ik vind het heel dapper van je dat je je verhaal verteld . Heel veel sterkte diddi
Blijf in je zelf geloven.