Is het mijn generatie? Of..

En daarom heb ik (25) geen Facebook. Nooit gehad ook wat zijn vrienden op Facebook nou eigenlijk in het echte leven?



Mijn vrienden spreek ik in het echt of over whatsapp. Maar dit verschijnsel zie ik ook om me heen, zie jaloezie die daar vaak te grondslag aan ligt. Zie ik een vriendin op de Facebook van haar ex kijken en ze ziet hoe gelukkig hij dan wel niet is nu



En als je nu geen Facebook hebt heb je daar ook geen last van. Leef lekker je eigen leven en doe waar je gelukkig van word. En kijk niet naar wat andere mensen hebben, lekker boeiend

Hoi,



Ik kan me helemaal vinden in jouw post. Ik ben 25 en kan ook af en toe niet op tegen de druk (zowel van buitenaf als die ik mezelf opleg). Ik ben ook iemand die veel piekert en heb ook wel psychische klachten (af en toe).



Ik studeer op universitair niveau, haal goede cijfers. Toch ben ik nooit echt tevreden, vaak gestresst. Het heeft ook wel een beetje met de tijdgeest te maken denk ik. Mijn leeftijdsgenoten hebben er ook last van.



Het presteren heeft er bij mij ook mee te maken dat ik bang ben om straks geen baan te kunnen krijgen. Anders mensen vinden die angst misschien niet reëel, maar op basis van alle negatieve berichten in de media en slechte verhalen vind ik wel dat ik reden heb om me zorgen te maken over mijn toekomst!



Heb er net als jij ook wel eens een handje van om mezelf te vergelijken met anderen. En op facebook doen mensen zich inderdaad soms wel eens anders voor! Elke dag zijn ze vrolijk, doen ze sociale dingen. Dat is natuurlijk niet de werkelijkheid.



Heb ook wel eens gedacht aan een quarter life crisis ja!



Maak jij je ook zorgen over de toekomst qua werk?

Dat hoort echt bij jullie leeftijd hoor, dat had ik ook.

Ik heb ook geen facebook, linked in of hyves, en ik ben 30. Ik vind dat mensen het zichzelf onnodig moeilijk maken als ze zo obsessief met dat facebook bezig zijn. Relaties gaan er door kapot, vriendschappen lopen spaak. Je wordt tegenwoordig nog net niet gelynched als je een foto niet geliked hebt.



Gelukkig heb ik me nooit wat aangetrokken van de sociale druk, ik wijk graag af van de massa.

quote:hannahmaria schreef op 10 oktober 2013 @ 13:00:

Maar mijn ambitie ligt in een doodbloedend vakgebied en dat in combinatie met de werkloosheidscijfers maakt mij onzeker. En dan zie je op Facebook dus allemaal mensen die na hun afstuderen direct een baan hebben gekregen.

Er zijn er ook genoeg (en lees de vele topics hier maar na) die niet direct een baan hebben gevonden.



Maar onthoudt dat iedereen niet het achterste van zijn tong laat zien. Mensen zullen er echt niet opzetten. "Zo sollicitatie 387 de deur uitgedaan, hopelijk wordt er dit maal wel positief gereageerd of uberhaupt gereageerd". "Yes gesprek achter de rug, ik denk dat ik het niet word".



Je baseert je gedachten op basis van selectieve informatie.

Wat hebben jullie rare facebook-contacten dan. Bij mij gaat het zo echt niet. Anders had ik me ook al lang afgemeld.

Het heeft te maken met het feit dat de huidige generatie alles wil en niet (snel) tevreden zijn. En alles vooral ook tegelijk willen: een studie, leuke baan en dan ook nog kinderen!



Het leven bestaat uit keuzes maken, en niet alles tegelijk te willen. Ik heb mijn keuzes gemaakt en ben daar ook blij mee: geen stress en geen problemen. Easy is it...

Heeft niks met jouw generatie te maken. Wat denk je van al die ouderen met levensfaseproblemen, teleurstellingen over hoe hun leven verlopen is en geen kans meer krijgen om het over te doen, verwerken van jeugdtrauma's waar vroeger gewoon over gesproken werd.

En de eenzaamheid van ouderen niet te vergeten.

quote:zomerfreak schreef op 10 oktober 2013 @ 13:08:

Wat hebben jullie rare facebook-contacten dan. Bij mij gaat het zo echt niet. Anders had ik me ook al lang afgemeld.Ik ook niet

Hier ook de zorgen om werk. Ik ben bijna afgestudeerd, heb prima cijfers, heb her en der ervaring opgedaan in mijn toekomstig werkveld en daarbuiten, dus ook een redelijk CV. Maar tegenwoordig willen ze allemaal pas afgestudeerden met ruime werkervaring, kom je nauwelijks aan een baan, laat staan aan een vast contract. En daar zit je dan met je studieschuld van rond de ¤60.000.



Tegelijkertijd heb ik ook het gevoel dat de oudere generaties onze generatie veelal als nietsnutten wegzetten. Zoveel studieschuld? Nou, dan zal je wel langer gedaan hebben over je studie en teveel gezopen hebben. In 'hun' tijd was het anders, moesten ze hard werken, enzovoort. Terwijl hun generatie OOK heeft kunnen profiteren van eindeloze voordeeltjes die allemaal weggehaald worden voor onze generatie. Ik word er wel een moedeloos van. (Ja, ik realiseer me dat dit erg zwart-wit is, maar zo voelt het soms. Gepraat over de langstudeerboete, geen studiefinanciering meer maar een lening, geen OV-kaart meer, geen hypotheekrenteaftrek meer, geen kinderbijslag meer, geen kinderopvangtoeslag meer, mogelijk geen AOW meer, geen pensioenen meer, en er zijn genoeg mensen die wél alle voordeeltjes meegepikt hebben en die zich daar met alle macht aan vastklampen, want o wee als je daar nu aankomt.)



Ik heb zelf dan weer geen problemen met social media. Ik denk dat een groot deel van mijn generatie best in staat is zich te realiseren dat mensen alleen maar leuke dingen delen met mensen op facebook en dat de stomme dingen nou eenmaal niet zo uitnodigend zijn om te delen. Bij een vriendinnenavondje heb je het ook sneller uitgebreid over hoe leuk dat uitje van afgelopen week was dan hoeveel uur je deze week weer boven de studieboeken hebt gehangen en hoe inhoudelijk onstimulerend dat was. Ik heb dan ook niet de neiging om me daarmee te gaan vergelijken, omdat ik weet dat ik mijn leven op dit moment naar tevredenheid heb ingericht.



En toch heb ik het gevoel dat ik soms bezwijk onder de studiedruk, de druk om goede cijfers te halen, de onzekerheid over de toekomst, en het feit dat ik gewoon nooit echt vrije tijd heb omdat er altijd nog wel íets te doen is aan de studie en dat altijd blijft knagen. Mijn half jaar stage zonder extra vakken was heerlijk omdat je dan gewoon een keer weekend en vrije avonden hebt! Mensen horen echter alleen maar dat je slechts 10 uur college in de week hebt en denken dat je de rest van de tijd uit je neus loopt te vreten of iets dergelijks. Ze beseffen zich niet dat er een continue druk is om colleges voor te bereiden en studiemateriaal te begrijpen en dat daar vaak meer dan 30 uur per week in gaat zitten. Ik heb het gevoel dat ook van die kant een druk opgelegd wordt om meer te doen en beter te presteren, dat je jezelf naar die mensen toe moet bewijzen of iets dergelijks.

Ik heb soms ook de neiging om mezelf veel te veel druk op te leggen door anderen, maar op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt en heb ik besloten voor mezelf keuzes te gaan maken. En dat voelt super!



Sociale druk door de media heb ik gelukkig nooit gehad en heb ik mij ook nooit op laten leggen. Iemand die een paar keer aan mij gevraagd heeft waarom ik nooit eens wat van haar heb geliked, op z'n minst haar nieuwe profielfoto, heb ik ontvriend op facebook en die hint is goed over gekomen. We gaan nog steeds goed met elkaar om hoor, dat gelukkig wel. Maar ze was ook niet meer dan een vage kennis en is dat nog steeds.

Facebook, maar eigenlijk gewoon internet, creeërt een hoge sociale druk. Er leuk uitzien, topbaan hebben, veel sociale contacten, zoveel mogelijk leuke dingen doen en noem het maar op.



Als je dat niet nakomt dan 'faal' je. (wat trouwens niemand kan nakomen, het is onrealistisch beeld)



We zijn opgegroeid met het idee dat we alles mogen doen/worden wat we willen. En dan ben je begin twintig, klaar met je studie en dan blijkt dat de wereld toch niet op je zit te wachten. Je hebt een keuze gemaakt om een beroep te doen, die keuze was al moeilijk genoeg, en nu ben je er helemaal klaar voor en dan kan het niet? Dat is niet leuk!



Geen midlife crisis maar een quater life crisis.



Generaties voor ons hebben dit ook echt wel meegemaakt. Maar vroeger (en dan heb ik het ook voor 1950) was daar geen ruimte voor. Je moest doen wat je moet doen. Niet zeuren.

Psychologen waren voor de echte gekken en hippe diagnoses zoals ADHD en ADD bestonden toen niet!

Die druk is niet zo groot. Die kids kunnen gewoon niks hebben. Geen tegenslag. Geen teleurstelling. Niets.

Dat Facebook blijft toch iets fascinerends he?

quote:hannahmaria schreef op 10 oktober 2013 @ 12:44:

Het valt mij op dat ik om mij heen de laatste tijd veel hoor over psychische klachten. Lees mijn topics terug en je ziet dat ook ik even niet lekker in mijn vel heb gezeten. De ergste golf was een paar weken terug. Het is minder geworden nadat ik heb besloten milder te zijn voor mezelf en mezelf meer tijd te geven om mijn studie af te ronden. Ik ben tot het besef gekomen dat andere mensen nu eenmaal sneller leerstof oppikken en dus sneller afstuderen. Ik ben weer goed in andere dingen. Toch zit iets me af en toe niet lekker, al weet ik niet wat. Ik denk dat ik pieker over het feit dat ik pieker (piekerception).



De klachten die ik om mij heen hoor zijn van leeftijdsgenoten (20-25 jaar) en hebben niet zelden te maken met prestatiedruk, al dan niet door zichzelf opgelegd. Ook hebben vrienden/kennissen paniekaanvallen of regelrechte depressies gekregen.



Het roept vragen bij mij op. Is de trend die ik denk te zien alleen maar van toepassing bij mensen van mijn leeftijd?

Als dat zo is vraag ik me af hoe groot de rol van sociale media hierbij is. Theorie: begin twintigers zijn van de leeftijd dat ze sinds hun vroege pubertijd veel communiceren via sociale media. Op hun dertiende was het MSN, na een paar jaar kwam Hyves, en nu is het Facebook. Vrienden en kennissen zetten daar wel eens sombere berichten op, maar de meeste posts gaan vaak over hoe geweldig hun leven is en wat ze allemaal wel niet hebben bereikt. Je neigt er dan naar het vertekende leven dat andere mensen op hun Facebook plaatsen te vergelijken met jouw eigen leven, om daarna te concluderen dat jouw leven saai is en je maar weinig hebt gepresteerd in je leven.

Of is het gewoon een quarter life crisis en heeft het helemaal niks te maken met social media? Ik ben benieuwd naar jullie mening!





Helemaal waar! Ik vraag me ook wel eens af hoe sommige mensen zo een geweldig leven hebben dat iedere dag wel een sprookje lijkt.



Maar dan herinner ik me weer dat mijn vriendin, die een bericht had geplaatst dat ze zo een geweldige vakantie samen hadden gehad, mij in geheim heeft verteld dat ze de vakantie hebben gespendeerd om samen continu ruzie te maken.

Of een ander stel dat diep in de schulden zit, maar continu foto's blijft posten van die mooie BMW voor hun deur of die nieuwe, grote tv.



Ik vraag me dan af waarom mensen dat doen. Waarom zou je je leven mooier maken dan het is? Of andersom, waarom iedereen dood gooien met allemaal trieste plaatjes over hoe zwaar je leven toch is? Ik ben dan toch altijd maar blij met ons simpele leventje. We hebben een mooi huis, een auto voor de deur die 12 jaar oud is maar waar we hard voor hebben gespaard. We kunnen leuke dingen doen, lekker samen uit eten of met de kleine weg, maar we weten ook waar onze grenzen zijn. Laat ons maar lekker gewoon blijven.



En wellicht hangt de prestatie druk inderdaad samen met de sociale media. Ik heb er nog nooit zo over nagedacht maar het klinkt wel heel logisch. Iedereen lijkt zich wel te vergelijken met een ander. Het gras lijkt altijd wel groener aan de overkant te zijn. Maar wat er werkelijk achter de deuren gebeurt word niet verteld.

Ik heb ook zorgen hoor, maar inmiddels wel geleerd dat piekeren niks oplevert, en ik heb ook de ervaring dat alles uiteindelijk wel op zijn pootjes terecht komt. Toen ik 25 was raakte ik ook overal om in paniek. En keek ik ook rond me heen naar allerlei mensen die het wél voor elkaar hadden. Daarom zeg ik, het is niet zozeer een generatiedingetje. Meer een leeftijdsdingetje.

Beetje relaxed doen en vooral; jezelf niet zo vreselijk serieus nemen. Dat scheelt al de helft.

quote:nellie0987 schreef op 10 oktober 2013 @ 13:09:

Het heeft te maken met het feit dat de huidige generatie alles wil en niet (snel) tevreden zijn. En alles vooral ook tegelijk willen: een studie, leuke baan en dan ook nog kinderen!



Het leven bestaat uit keuzes maken, en niet alles tegelijk te willen. Ik heb mijn keuzes gemaakt en ben daar ook blij mee: geen stress en geen problemen. Easy is it...



Hier doel ik dus op. Hoe kom je erbij dat onze generatie alles wil en niet tevreden te krijgen is? Ik wil, net als alle generaties voor mij, een baan om mezelf in levensonderhoud te kunnen voorzien, misschien uiteindelijk een huis kopen (misschien ook niet), net als al die generaties voor mij, en misschien kinderen (maar misschien ook niet!), en net als als die generaties voor mij zou het fijn zijn om die kinderen ook nog enig toekomstperspectief te bieden.



Fijn dat jij blij bent met je keuzes, maar ga alsjeblieft niet zeggen dat mijn generatie zo verwend is als de pest en dat alles aangereikt moet worden op een zilveren bordje. Ik wil gewoon - net als als die generaties voor mij - ook het standaardriedeltje, en dan het liefst gewoon, om ergens mee te beginnen, een baan.



Het zou fijn zijn als andere generaties zich gewoon een beetje kunnen verplaatsen in de onzekerheid van mijn generatie. Dat je straks een diploma hebt en nergens aangenomen wordt omdat er geen vacatures zijn. Dat je ofwel overgekwalificeerd bent ofwel te weinig ervaring hebt, en dat je daar verdomde onzeker van kunt worden. Het is crisis, iedereen schijnt daar last van te mogen hebben en daarover te mogen klagen (want ja, het is sneu dat mensen die al zo hard gewerkt hebben door moeten werken tot 67, dat er aan de pensioenen van 65+ers gezeten word, dat 50+ers moeilijk aan een baan komen, dat huizenbezitters te maken hebben met een lagere waarde van het huis dan ooit), maar dat de huidige jongeren eigenlijk maar gewoon verwende kinderen zijn die vooral hun mond moeten houden.



En het is misschien een leeftijdsdingetje, maar het is ook een verdomd onzekere tijd, zeker op de huidige arbeidsmarkt. Het zou fijn zijn als die onzekerheid uitgesproken mag worden zonder dat we weggezet worden als mensen die alles willen hebben op dit moment.

Facebook, maar eigenlijk gewoon internet, creeërt een hoge sociale druk. Er leuk uitzien, topbaan hebben, veel sociale contacten, zoveel mogelijk leuke dingen doen en noem het maar op.



En dat is de makke bij velen van jullie generatie.



Get over it.

In de jong-volwassenheid (20-25) komen psychische klachten en aandoeningen vaak voor het eerst echt naar voren. Was 15-20 jaar geleden in mijn studententijd niet anders. Toen ook een hoop overspannenheid/faalangst/paniekstoornissen en ander getob bij mezelf en bij vriendinnen.



Voor een deel hoort het bij volwassen worden en vindt de grootste groep uiteindelijk wel zijn balans. Voor een deel zijn het ook de eerste symptomen van echte psychiatrische stoornissen waarbij het een jaar of 5-10 duurt voordat een diagnose gesteld kan worden.

Zo rond de periode dat je klaar bent met je studie en begint met werken, krijgen veel mensen een "is dit het nu?-gevoel". Tijdens je schooltijd kijk je uit naar de periode dat je gaat werken, geld verdient, en vrij dagen op kunt nemen wanneer jij dat wilt. Eenmaal van school af, slaat de realiteit vaak in als een bom. Werk is moeilijk of niet te vinden, het salaris valt tegen, je staat weer onderaan de ladder, je bent het vangnet van thuis kwijt, en in de praktijk gaat er veel meer vrije tijd zitten in werken dan in school. Niet zo raar dus, dat het volwassen leven dan even flink tegen valt!



En natuurlijk zetten ze dat niet op Facebook! Niemand in de vrienden- en kennissenkring zit toch te wachten op een negatieve zeur? Daarmee profileer je je de verkeerde manier. En dus wordt FB gebruikt om hoogtepunten te delen en bewaart men de dieptepunten voor persoonlijke ontmoetingen.



Ik denk dat dit voor heel veel mensen geldt uit jouw generatie. En trouwens ook uit andere generaties. Kortom, besef dat het digitale leven er voor veel mensen veel minder gecompliceerd uit ziet dan het echte leven feitelijk is.

quote:zomerfreak schreef op 10 oktober 2013 @ 13:08:

Wat hebben jullie rare facebook-contacten dan. Bij mij gaat het zo echt niet. Anders had ik me ook al lang afgemeld.



Inderdaad.

Ik zie en spreek mijn echte vrienden live, ik spreek ze telefonisch, op skype en ook op Facebook.

Geen last van druk hoor, zou niet weten in welke zin ik druk zou moeten voelen bij zoiets als Facebook.

Maar misschien ligt dat aan míjn generatie, kan best.

Deze documentaire gaat daar over: http://www.hollanddoc.nl/ ... /alles-wat-we-wilden.html