Psyche
alle pijlers
een vergeten miskraam
woensdag 6 november 2013 om 01:39
Ik kon niet op een andere titelnaam komen, dus heb ik dit neer gezet.
Een paar jaar terug kreeg ik na onze oudste dochter (nu 11 jr) een miskraam, toen was ik 4 maanden zwanger was.
Ik was toen net 20. Ik wist niet dat ik zwanger was. Maar op een dag was ik intensief aan het sporten, toen ik flauw viel en pas in het ziekenhuis bijkwam.
De arts vertelde me dat ik zwanger was en dat de baby al zeker een week geleden is overleden.
Ik moest zsm gecuretteerd worden.
Ik weet nog dat ik heel zachtjes ja zei en daarna werd ik op de uitslaapkamer wakker, met m'n man naast me. Ik viel dus weer flauw.
De artsen waren heel aardig en de zusters vertroetelden me.
Thuis aangekomen begon het rouwen om m'n kindje, maar ik heb er niet meer bij stilgestaan wat er met hem/haar is gebeurd. Tot ong een maand na de curettage. Toen pas besefte ik dat dat ik eigenlijk een kind ben verloren. En wat is er met mijn kind gebeurd? Hebben ze hem weggegooid of hebben ze hem gebruikt voor onderzoeken. Waarom kom ik hier nu pas achter? En waarom dacht m'n man en familie daar niet aan?
Ik belde het ziekenhuis voor info. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en kreeg nooit een duidelijke antwoord op m'n vraag. Toch is het blijven knagen tot de dag van vandaag.
Mn man heeft het geaccepteerd en praatte maar heel soms over. Ik deed hetzelfde, maar ik dacht er wel elke dag aan. Ik had namelijk wel een buikje, en m'n borsten deden pijn, maar m'n menstruatie bleef normaal.
Het is nu ong 9 jaar geleden dat dit mij is overkomen, alleen heb ik nooit geweten hoe ik dot moet verwerken. Ik heb er ook nooit met iemand over gepraat, omdat ik bang was om antwoord te geven op de vraag wat ik met het kindje heb gedaan. Het heeft me erg veel moeite gekost om dit te schrijven.
Zn er mensen met z'on ervaring? Al is het geen miskraam? Of heb je een goede tip?
Een paar jaar terug kreeg ik na onze oudste dochter (nu 11 jr) een miskraam, toen was ik 4 maanden zwanger was.
Ik was toen net 20. Ik wist niet dat ik zwanger was. Maar op een dag was ik intensief aan het sporten, toen ik flauw viel en pas in het ziekenhuis bijkwam.
De arts vertelde me dat ik zwanger was en dat de baby al zeker een week geleden is overleden.
Ik moest zsm gecuretteerd worden.
Ik weet nog dat ik heel zachtjes ja zei en daarna werd ik op de uitslaapkamer wakker, met m'n man naast me. Ik viel dus weer flauw.
De artsen waren heel aardig en de zusters vertroetelden me.
Thuis aangekomen begon het rouwen om m'n kindje, maar ik heb er niet meer bij stilgestaan wat er met hem/haar is gebeurd. Tot ong een maand na de curettage. Toen pas besefte ik dat dat ik eigenlijk een kind ben verloren. En wat is er met mijn kind gebeurd? Hebben ze hem weggegooid of hebben ze hem gebruikt voor onderzoeken. Waarom kom ik hier nu pas achter? En waarom dacht m'n man en familie daar niet aan?
Ik belde het ziekenhuis voor info. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en kreeg nooit een duidelijke antwoord op m'n vraag. Toch is het blijven knagen tot de dag van vandaag.
Mn man heeft het geaccepteerd en praatte maar heel soms over. Ik deed hetzelfde, maar ik dacht er wel elke dag aan. Ik had namelijk wel een buikje, en m'n borsten deden pijn, maar m'n menstruatie bleef normaal.
Het is nu ong 9 jaar geleden dat dit mij is overkomen, alleen heb ik nooit geweten hoe ik dot moet verwerken. Ik heb er ook nooit met iemand over gepraat, omdat ik bang was om antwoord te geven op de vraag wat ik met het kindje heb gedaan. Het heeft me erg veel moeite gekost om dit te schrijven.
Zn er mensen met z'on ervaring? Al is het geen miskraam? Of heb je een goede tip?
Waar een wil is, is een weg
woensdag 6 november 2013 om 02:07
Ik kreeg spontane weeën toen ik 18 weken zwanger was. In het ziekenhuis aangekomen bleek ik vruchtwater te verliezen en vertelde ze dat ze het niet meer tegen konden houden.
Toen het geboren was vroegen ze of we het mee naar huis wilde nemen om het zelf te begraven of om het in het ziekenhuis te laten. Ze zeiden dat het bij het medische afval zou komen en gecremeerd zal worden.
Ik heb helaas geen tips voor je rouw. Ieder doet het op zijn eigen manier en ik hoop dat je het snel een plekje kan geven! Wat moeilijk dat je na zo'n tijd vol met vragen zit. Sterkte
Toen het geboren was vroegen ze of we het mee naar huis wilde nemen om het zelf te begraven of om het in het ziekenhuis te laten. Ze zeiden dat het bij het medische afval zou komen en gecremeerd zal worden.
Ik heb helaas geen tips voor je rouw. Ieder doet het op zijn eigen manier en ik hoop dat je het snel een plekje kan geven! Wat moeilijk dat je na zo'n tijd vol met vragen zit. Sterkte
woensdag 6 november 2013 om 02:43
Er zijn 2 opties. Of de foetus is gecremeerd met de rest van de kindjes die mee zijn gegaan, of de foetus is meegegaan met het medisch afval. Dat eerste is na 16 weken meestal het geval (in het LUMC dan..)
Misschien kun je ergens voor jezelf een herdenkingsplekje maken? Misschien met foto's van jezelf toen je achteraf gezien zwanger was? Misschien zelfs zo'n foto begraven op een mooi plekje in het bos?
Wees niet bang om te doen wat voor jou nodig is om dit een beetje af te kunnen sluiten !
Misschien kun je ergens voor jezelf een herdenkingsplekje maken? Misschien met foto's van jezelf toen je achteraf gezien zwanger was? Misschien zelfs zo'n foto begraven op een mooi plekje in het bos?
Wees niet bang om te doen wat voor jou nodig is om dit een beetje af te kunnen sluiten !
woensdag 6 november 2013 om 08:09
Wel heel jammer en vreemd dat ze in het zkh je niet begeleid hebben, dat is toch wel fout. Daar had je toen de antwoorden op gekregen en ws had je niet al die jaren met zorgen en verdriet gezeten.
Misschien is het een idee om bij je huisarts langs te gaan, mits het een beetje begrijpend mens is, om hier over te praten. Evt kan deze je vragen beantwoorden.
Het is verdrietig dat je zo lang hier nog mee zit.
Sterkte.
Misschien is het een idee om bij je huisarts langs te gaan, mits het een beetje begrijpend mens is, om hier over te praten. Evt kan deze je vragen beantwoorden.
Het is verdrietig dat je zo lang hier nog mee zit.
Sterkte.
woensdag 6 november 2013 om 08:16
woensdag 6 november 2013 om 08:31
Zelf was ik 14 jaar geleden 21 weken zwanger toen ik een miskraam kreeg. In het zkh legde de verpleegkundige het kindje/foetus op een soort opbaar kussen om haar te mogen vasthouden en foto's te maken. Ze was heel klein, veel te klein voor duur zwangerschap. (ws al veel eerder in baarmoeder overleden) Voelde als een soort glibberig en zacht soort kikker maar wel met alles zat er wel op en aan van een mens.
Het was vreemd zo'n kleine koude frummel, maar wel mooi. Ze vroegen wat we met haar wilden ( was al te zien dat het een meisje was) en of we haar mee wilden nemen. Hebben we niet gedaan, is verder voor onderzoek meegenomen. (Evt hadden we haar kunnen begraven, thuis of in een bos)
Ik denk dat ik daardoor heel snel weer de oude was door het begrip, de lieve verpleging etc.
Daarom ook, vraag hulp, is echt geen schande.
Het was vreemd zo'n kleine koude frummel, maar wel mooi. Ze vroegen wat we met haar wilden ( was al te zien dat het een meisje was) en of we haar mee wilden nemen. Hebben we niet gedaan, is verder voor onderzoek meegenomen. (Evt hadden we haar kunnen begraven, thuis of in een bos)
Ik denk dat ik daardoor heel snel weer de oude was door het begrip, de lieve verpleging etc.
Daarom ook, vraag hulp, is echt geen schande.
donderdag 7 november 2013 om 10:38
Sorry voor mijn late reactie, ik was ontzettend druk met werk.
Erg bedankt voor jullie reacties, en een knuffel voor iedereen die een miskraam heeft gehad.
Nu ik erover heb gepraat/geschreven, lucht het erg op. Dat heb ik namelijk niet gedaan de afgelopen jaren.
Ik heb het kindje wel een naam gegeven. Dat voelt goed. Ik kijk soms naar de hemel en dan zeg ik sorry. Sorry dat ik niet wist dat ik zwanger was van jou, en dat ik niet aan je dacht, en dat ik niet weet wat er met jou is gebeurd.
Als ik dat doe dan krijg ik weer energie en hoef ik een hele tijd er niet aan te denken.
Jullie reacties hebben mij goed gedaan. Ik ben niet de enige.
Man man dacht dat ik het ben vergeten, en daarom begon hij er nooit over. Ik heb namelijk ook met hem gepraat hierover nadat ik dit heb geschreven. En hij neemt het mij kwalijk dat ik nooit wat zei daarover. Ik heb het ook de kinderen verteld, en wat voelt het fijn dat het bespreekbaar is en dat ik nu "mag" praten zonder mij te schamen. Ik voel dat er een last van mijn schouders is gevallen.
De kinderen willen nu op zijn/haar verjaardag een kaarsje branden. ( mama zodat we hem/haar noooooooiiiitttt meer vergeten)
mooi he?
Erg bedankt voor jullie reacties, en een knuffel voor iedereen die een miskraam heeft gehad.
Nu ik erover heb gepraat/geschreven, lucht het erg op. Dat heb ik namelijk niet gedaan de afgelopen jaren.
Ik heb het kindje wel een naam gegeven. Dat voelt goed. Ik kijk soms naar de hemel en dan zeg ik sorry. Sorry dat ik niet wist dat ik zwanger was van jou, en dat ik niet aan je dacht, en dat ik niet weet wat er met jou is gebeurd.
Als ik dat doe dan krijg ik weer energie en hoef ik een hele tijd er niet aan te denken.
Jullie reacties hebben mij goed gedaan. Ik ben niet de enige.
Man man dacht dat ik het ben vergeten, en daarom begon hij er nooit over. Ik heb namelijk ook met hem gepraat hierover nadat ik dit heb geschreven. En hij neemt het mij kwalijk dat ik nooit wat zei daarover. Ik heb het ook de kinderen verteld, en wat voelt het fijn dat het bespreekbaar is en dat ik nu "mag" praten zonder mij te schamen. Ik voel dat er een last van mijn schouders is gevallen.
De kinderen willen nu op zijn/haar verjaardag een kaarsje branden. ( mama zodat we hem/haar noooooooiiiitttt meer vergeten)
mooi he?
Waar een wil is, is een weg