Misbruikt als kind, het effect er van op jou als volwassene

Nee, helaas heeft EMDR me geen goed gedaan. Ik heb het twee keer gedaan met twee verschillende therapeuten. Bij beide behandelaars rond de tien sessies. Het heeft niks gedaan, het was wel lood- en loodzwaar. Dt is ook wel een beetje waarom ik weer tegen een therapie zit aan te hikken, zoveel bloed, zweet en tranen en geen resultaat.



Afgelopen jaar heb ik een PIT gehad en daarmee ging ik in hele kleine stapjes vooruit, maar niet snel genoeg en voor de zomer werd besloten dat ik geen verlenging meer kreeg. Ondertussen stopte mijn psychiater bij de maatschap van het ziekenhuis en heb ik nog maar een psychiatrisch verpleegkundige die ik ken. Dat wisselen van hulpverleners is ook een ellende, weer nieuwe gezichten, weer alles opnieuw moeten vertellen. Het kost me meer dan dat het me oplevert en het maakt me moedeloos.

jeetje mrs, wat jammer dat dat je geen goed heeft gedaan

snap dat je er tegenaan hikt omdat je er zo veel last van hebt in het dagelijkse leven dat je er niet voor kan kiezen er niks mee te doen

en als elke manier waarop je er uit probeert te komen zo veel kost....



nee ik geloof niet dat ik nog andere tips heb, heb ook geen ervaring op dit punt

heb wel een al lost het daarmee niet op voor jou

He, wat rot MrsStanley, steeds nieuwe gezichten en ik snap dat je ertegenaan hikt om wéér aan iemand je verhaal te moeten gaan doen. Toch, als je zoveel last hebt in je dagelijks leven..



Hier trouwens een klein beetje ervaring met EMDR, maar na enkele sessies gestopt omdat het helemaal niet klikte met deze behandelaar en ik me steeds minder met haar op mijn gemak voelde. Tja, dan gaat dat ook niet werken.



Herstelverhaal schrijven gaat via de mail, je hoeft je coach niet IRL onder ogen te komen dus. En ik beschouw mezelf overigens ook niet als 'hersteld', maar wel als 'herstellende', al zullen er volgens mij altijd restjes overblijven.. eerlijk gezegd vind ik het nu, met alles wat ik nu voel en me bewust van ben geworden, moeilijker dan eerst. Ik zie nu pas echt de grote sporen die dit gebeuren door mijn leven heeft getrokken en alles heeft beïnvloed..

EV, wat goed dat je dit gedaan hebt. Super hoor.

Lijkt me goed voor jezelf om dit te zien, hoever je bent gekomen.



Ms Stanley, Ken je het trtc? Ze zijn er gespecialiseerd in trauma en dissociatie. Die in Zeist en Assen schijnen erg goed te zijn.

Die in Den Haag en Ermelo een zooitje.

Er zijn ook wel vrijgevestigde peuten maar weet ik zo niet

Snap heel goed je weerstand. Ken m maar al te goed.







Ondertussen na een paar dagen ben ik wel weer iets meer op deze wereld maar erg op mn oude niveau is het niet nog..

Bah...

Dit is inderdaad een gespecialiseerde praktijk op dit gebied. Ik ben hiernaar doorverwezen door mijn nieuwe psychiater van het ziekenhuis. De plaatsen die jij noemt zijn voor mij te ver weg.



Ik ga ook gewoon naar het intake-gesprek, ik heb gewoon geen keus, ik moet wel. Maar eerst het weekend doorkomen en het dekbed van mijn kop aftrekken.

Sterkte met het intakegesprek, MSS. Gaat het nu een beetje, de tweede dag van het weekend? Onder je dekbed uit?

Ik ben door het enthousiasme van Mason uit bed gesleurd, hij wilde naar beneden om in zijn schoen te kijken natuurlijk.



Ik heb net mijn masker opgezet en ga gewoon mee naar de intocht. Vanavond gaan we vroeg naar bed, Stan moet er ook vroeg uit en ik moet bij de start van een nieuw project aanwezig zijn. Dat geeft wel afleiding gelukkig.

Ik wil geen eigen topic starten, maar ik heb veel minder erge dingen meegemaakt als jullie. Emotionele mishandeling, chantage, en ook wel betastingen die niet helemaal in een vader-dochter relatie thuishoorden. Met dat laatste heb ik het nu als moeder zo lastig. Krijg koppijn als mijn vader belt voor een afspraak met de kinderen. "Kinderen zijn altijd zo dol op je vader he" zegt zijn zus dan en dan word ik misselijk. Ik heb het nooit met hem besproken. Evenals die rotdingen die hij tegen mij heeft gezegd zal hij het doodzwijgen, me uit gaan schelden en het om gaan draaien: ik was zo'n rotkind. Ik vind het in deze tijd ook zo moeilijk omdat de familietijd er weer aan komt en ik wil niet bij die familie horen. Het heeft me heel veel kracht gekost om mezelf te worden, om mezelf te zien zoals ik ben en niet zoals hij mij ziet. Ik ben niet sterk genoeg om hem onder ogen te komen; dan word ik weer klein.

@Mia_e: er is geen vergelijkingsmateriaal nodig als het gaat om misbruik of mishandeling. Wat je mee hebt gemaakt, is erg, is voor jou niet te verwerken, doet zeer. 'Minder erg dan wat jij hebt meegemaakt' bestaat niet. Dit is een topic voor mensen die over hun ervaringen willen schrijven en steun willen ontvangen. Jij wilt dit ook en dat maakt jou net zo veel welkom als ieder ander.

Mia, het is zoals lionlilly zegt.

Als je niet bij die familie wilt horen, erken dan voor jezelf dat het erg genoeg was wat er gebeurd is en neem afstand.

Ondanks dat je kinderen gek zijn op je vader. Kies voor jezelf.

Jij moet gezond worden.

Sterkte..



Ms Stanley.. Heel veel sterkte deze week. Ik hoop nu niet dat je naar den haag of ermelo moet. Zo wel, hoop ik dat je een lot uit de loterij krijgt en dat het mag klikken en de behandeling mag lopen.



voor iedereen die m nodig heeft....

Dank je, unlundun. Het doet me wel goed dat je aan me denkt. Intake was afgelopen middag en het was heftig, heel erg heftig. Ik lig nu met een loodzware steen op mijn maag te rillen in bed alsof ik koorts heb. Ik heb geprobeerd om afleiding te vinden op het forum, maar slapen gaat niet lukken met dat rotsblok op mijn lijf, zo voelt het echt.



Ze heeft me behoorlijk in de smiezen, ze doorzag mijn beschermingssysteem echt heel snel en ik haar het als mensen er meteen doorprikken. Dat is niet de bedoeling natuurlijk.



Ze had weinig zin om me te helpen met mijn beschermingssysteem te tunen en te verfijnen om me technieken aan te leren om bijvoorbeeld dissociatie tegen te gaan of om paniekaanvallen te couperen. Daarmee zou ik nog verder van huis zijn volgens haar en ik moet nu maar na gaan denken over het beschermingssysteem te laten varen en de in mij vastgeroeste overtuigingen los te laten, zoals dat mensen niet te vertrouwen zijn en dat ik vertrouwen in de mens behoorlijk naïef vind. Ik heb niet alles onthouden en ik moet een en ander nog laten bezinken.



Als ik voor deze weg ga kiezen, wordt het wel heel zwaar. Maar hoe het nu gaat en waar dit toe leidt is ook al geen optie, niet voor mij en al helemaal niet voor mijn zoontje. Maar eerst deze nacht maar eens zien door te komen.

Klinkt als een heftige maar goede intake..

Ik hoop dat je wat geslapen hebt ook nog en dat je het aan gaat durven.

Veel sterkte met bezinken.

MissStanley.. ben je de nacht een beetje doorgekomen? Het klinkt heftig, maar óók als iemand waar je wel wat aan gaat hebben en waar je verder mee gaat komen, dat is tenminste een beetje mijn indruk. Sterkte met alles laten bezinken en kijken hoe je verder gaat.

Hallo allemaal,



Ik heb deze week zelf een topic aangemaakt over dit onderwerp. Ik wist niet dat dit topic bestond. Heb het inmiddels doorgelezen en het doet veel met me. Enorm veel herkenning, verdriet. Voel erg met iedereen mee. Ben dankbaar dat dit topic er is en er hier ruimte is om over zo'n heftig onderwerp te praten.



Graag zou ik nu reageren op MSW, omdat ik een paar jaar terug voor dezelfde keuze als jij stond en hetzelfde intake gesprek gehad heb: durf ik het aan te gaan om mijn oude, veilige overtuigingen los te laten.. durf ik mijn bescherming te laten varen? En zo voelde het ook echt voor mij, zeer kwetsbaar.



Maar ik hoop dat je ook goed onthoudt dat jij altijd de regie hebt. Jij kiest ervoor wanneer je je bescherming gebruikt en wanneer niet. Het is niet opeens helemaal weg he?



Maar doodeng inderdaad. Voor mijn gevoel leek het op een tunnel waarvan men zei dat er aan het eind van de tunnel licht was. Maar dat licht had ik nog nooit gezien en de tunnel was zwarter dan zwart.



Maar wel besloten dat ik het aanging. Een paar heftige maanden gehad. Het kostte bergen met energie.



Totdat ik op een dag merkte dat er niet alleen licht aan het eind van die tunnel was. Maar dat er onderweg mij ook een zaklamp aangereikt werd. En dat de tunnel helemaal niet eindeloos zwart en lang was. Hij werd steeds meer grijs en uiteindelijk vergeleek ik het niet meer met een tunnel. Maar met een berg, waarbij ik af en toe stil stond of terugviel, maar altijd weer omhoog ging. En heel langzaam steeds dichterbij de top kwam.



Nou ja, in ieder geval merkte ik dus dat het mij zoveel opleverde. Ik dacht altijd dat mijn bescherming mij veel opleverde. Niemand kon mij ooit immers meer pijn doen. Maar ondertussen deed ik mijzelf wel ontzettend veel pijn: als mensen in mijn buurt kwamen, jaagde ik ze weg. Alle mensen hield ik op afstand. Altijd stond ik overal alleen voor. En mijn overtuiging klopte ook nog 's niet: mensen konden me alsnog wel pijn doen. En dan had ik alsnog wel verdriet. Maar niemand waarbij ik even kon huilen, een arm om me heen kreeg. Want dat accepteerde ik niet. Niemand mocht zo dichtbij komen.



En stukje bij beetje kwam ik daaruit. Leerde ik te delen. Eerst hele simpele dingen, later steeds meer. Durfde ik opeens te vertellen dat ik moest huilen bij die ene film. Of dat ik moe was van mijn werkdag.



Het mooie is: des te meer ik vertelde (ook al waren het kleine dingetjes in het begin die voor anderen doodnormaal zijn), des te beter werden mijn relaties met mensen. Vriendinnen begonnen opeens ook opener te zijn. Ik kreeg met veel mensen prachtige gesprekken.



Maar: ik hield de regie. Als het te dichtbij kwam, greep ik in. Besprak dat met mijn psycholoog en leerde daar weer van.



Tegenwoordig durf ik steeds meer dat stukje ook los te laten. Laat mensen dichterbij komen. Bescherm mezelf wel, maar niet zoals vroeger: dat ik iedereen wegduwde. Ik zag namelijk in dat ik mezelf heel veel ontzegde daardoor. Dat ik mensen niet toeliet en me daardoor steeds zo alleen voelde.



Ik had heeeel veel (beschermende) overtuigingen in mijn hoofd. Die gevoelsmatig ook nog eens klopten. Ik ben ze kritisch gaan bekijken, gaan testen en de reis aangegaan. Met veel ups, maar nog veel meer downs.



Want het is behoorlijk heftig als je misbruik meegemaakt hebt. En ook enorm logisch dat het zo'n impact op onze levens heeft. Daarom is ook telkens weer tegen mij gezegd: doe het rustig aan. Zoiets ingrijpend zet je leven op z'n kop. Accepteer dat en neem zoveel tijd als je nodig hebt. Geef jezelf wat liefde en vertrouwen, begin daar eens mee. En gun jezelf om anderen wél toe te laten, in plaats van overal altijd alleen voor te moeten staan.



Wat mij ook geholpen heeft in het begrijpen van mijn eigen proces, was het volgende voorbeeld dan een vriendin mij gaf:

Jij hebt je eigen eilandje. Dat eilandje is veilig en voelt goed. Maar op het eiland is geen warm water, geen lekker eten, geen mooi huis. Er zijn geen andere mensen, je bent er eenzaam. Op het eiland is het altijd koud, de zon schijnt nooit, etc.



Soms ga je naar de bewoonde wereld. Daar zijn andere mensen, warm water, leuke restaurantjes, enz. Maar zeg jij: mijn eiland voelt beter, daar voel ik mij veilig.



Dus elke keer kijk je wel even rond op die bewoonde wereld. Maar het bevalt je niet: het is onbekend, eng. Je weet je geen houding te geven. Dus ga je ook altijd weer terug naar je verlaten eiland. Ook al is het daar ijskoud, verlaten.. Voor jou is dat eiland heilig, want je voelt je daar vertrouwt.



Het mooie is: toen ik ging werken aan mijn verleden, merkte ik dat ik altijd terug kon naar mijn veiligheid (mijn eilandje). Werd het te eng, te onveilig, dan ging ik toch gewoon terug? En dan later nog maar eens kijken.



Het is niet zo dat ik opeens mijn hele bescherming opgaf, mijn eiland bleef bestaan. Maar hoe verder ik kwam, merkte ik dat mijn vriendin gelijk had: mijn wereldje (eilandje) was voor mij vertrouwd, maar dat was het dan ook wel. Het was geen mooie plek om te zijn. Het enige dat het mij gaf was veiligheid. Maar: dat was wel mijn grootste behoefte heel erg lang.



En als ik eerlijk ben, nog steeds zijn er momenten dat ik terug grijp naar mijn beschermingsmechanismen, terug naar mijn eilandje. Maar ik heb dat geaccepteerd. Ik vind dat mijn goed recht. Maar ook heel vaak heb ik het eiland niet meer nodig. Ik weet nu dat niet alle mensen slecht zijn en dat ik niet altijd die bescherming nodig heb. Het op afstand houden van mensen, dat hoeft niet meer continu.



En geloof me, ik ben daarbij van ver gekomen. Zodra iemand ook maar iets te dichtbij kwam, zorgde ik er voor dat diegene wegrende. En dan was ik weer 'veilig' en alleen: vertrouwd.



Als ik erop terug krijg, die jaren dat ik geleerd heb mensen te vertrouwen, waren zwaar. En ik zal niet zeggen dat ik er al voor 100% ben. Maarr... moest ik het opnieuw doen, dan zou ik het gelijk weer aangaan. Want hoe zwaar het ook is, het is voor mij meer dan de moeite waard geweest. Als ik kijk naar mijn leven toen en nu, ben ik blij dat ik niet meer op mijn eiland hoef te zitten. Met momenten nog zeker wel, ik ben er nog lang niet. Maar ik ben al verder dan ik ooit verwacht had te komen.



En dat gun ik iedereen. Als je misbruikt bent, is het leven al zwaar genoeg (geweest). Het is zo fijn om dan te merken dat er ook mensen zijn die goed zijn en die je kunt vertrouwen. Dat je er niet langer meer, na al die jaren, alleen voor staat.



Sorry voor de lange post.. ik haal hem misschien later ook wel weer weg. Voelt namelijk heel eng, zoveel ruimte opeens hier in te komen nemen. Maar ik hoop dat je er toch iets aan hebt, msw. Ik herken namelijk woord voor woord wat jij schrijft, het is zo herkenbaar en ik weet nog zó goed hoe moeilijk en eng het voelde toen ik zo'n soort intake gesprek had. Rustig aan doen dus

Laat je post alsjeblieft staan, blauwesmurf. Het heeft veel indruk op me gemaakt en ik wil het graag nog eens lezen, als ik wat langer van stof kan zijn. Je neemt niet teveel ruimte in, je omschrijft het echt zo goed. Ik heb er echt heel veel aan. Dank je.

Eens; wat een goed en helder stuk, ik ben onder de indruk van wat je hebt geschreven en ook ik wil het nog vaker lezen. Want ik ben nog steeds aan het worstelen met afstand - nabijheid. Ja, ik ben een stuk opener geworden tegen veel mensen, maar iemand écht dichtbij laten, écht laten delen in emoties van dat moment, dat is nog wel even wat anders. Dat lukt me eigenlijk alleen in therapie, en ook niet eens altijd.

En nog dit: teveel ruimte innemen? Er is hier ruimte genoeg. Alle ruimte die je nodig hebt.

Laat alsjeblieft staan! Het is een erg goede post en heel hoopgevend.

Ook erg goed om te lezen als je midden in de zwarte tunnel zit!



Je neemt echt niet teveel ruimte in!

Dan laat ik het inderdaad staan. Voelde erg eng, maar door jullie reacties voelt het nu goed.



Houd het deze keer bij een korte post. Hoop dat jullie een fijn weekend hebben!

Ik heb nu even rust. De rest van de week was echt ellendig na dat intakegesprek. Heb Stan deze week er ook maar heel kort over kunnen spreken en verder heb ik, buiten dit topic, niemand gehad waarmee ik het echt kan bespreken.



Ik zit dus vooral in mijn hoofd flink te malen. Heb ik het nou echt zo bij het verkeerde eind wat betreft mensen, hoe kan het dat ik na jaren therapie nog steeds niet genoeg heb gehad om eens normaal te leren doen. Stan trok er trouwens zijn wenkbrauw bij op, van hem hoef ik absoluut niet goed van vertrouwen te zijn. We hebben helaas voorbeelden te over waarbij dat een slecht idee was.



Ik had een heel verhaal getypt met die voorbeelden en dat zijn redenen genoeg om dit niet door te zetten, maar dit medium voelt daar niet veilig genoeg voor. Ik heb maar één reden om het wel te doen en dat is Mason. Zijn moeder is een snelkookpan die op het punt staat te ontploffen en er staat een driejarige in de weg. Zijn eigen moeder is gewoon een gevaar voor hem, terwijl ik hem juist tegen alle gevaren in de wereld wil beschermen en behoeden. Ik heb mezelf steeds slechter in de hand, ik zit bovenop een putdeksel die er hoe dan ook met een klap eraf gaat knallen.



Hij kopieërt mijn gedrag. Als je hem ergens op aan wil spreken, dan kijkt ie weg en lijk je geen contact met hem te kunnen krijgen. Er is al een keer aan me gevraagd of ie autistisch is. Ja, dat zou makkelijk zijn, hem een sticker geven en dan blijf ik buiten schot. Nou, ik ben de laatste die op zijn gedrag een sticker wil plakken die op mijn voorhoofd thuis hoort. Dus ik moet wel doorzetten.

quote:blauwesmurf27, 29 minuten geleden





Dan laat ik het inderdaad staan. Voelde erg eng, maar door jullie reacties voelt het nu goed.



Houd het deze keer bij een korte post. Hoop dat jullie een fijn weekend hebben!Fijn, ik zal die post de komende tijd nog heel vaak nodig hebben.

Dacht het topic te laten voor wat het was, maar nu toch speciaal voor jullie even een extra nick aangemaakt.

Dappere vrouwen.

Ik kom beetje buurten af en toe denk ik.



Mrs, wij hebben tijdje gemaild over zelfde onderwerp. Ook over onze kindjes. Mason is ietsje jonger dan mijn oudste.

Lieve Ev, toevallig miste ik ons groepje zo van de week. Jij leest bij ons mee, en we gaan flinke tijd terug.

Hoe gaat t met jullie in de aanloop naar de feesthysterie?



Merk dat ik er behoorlijk last van heb.

Zal blij zijn als ik vakantie heb, zit echt continu op mn rooster te kijken welke lessen in kan missen om zoveel mogelijk thuis te zijn.

Ben wel erg veel tijd kwijt op moment.

Over die feesthysterie maak ik me niet zo druk. Laat ik geheel aan schoonzussen over die zich daar vrijwillig druk over willen maken. Ik neem een fles port mee, zorg dat er voldoende whiskey zit in het voorgerecht zodat iedereen tam wordt en speel spelletjes met de kinderen aan tafel.

quote:nick2.0, 2 weken geleden

Dacht het topic te laten voor wat het was, maar nu toch speciaal voor jullie even een extra nick aangemaakt.

Dappere vrouwen.

Ik kom beetje buurten af en toe denk ik.



Mrs, wij hebben tijdje gemaild over zelfde onderwerp. Ook over onze kindjes. Mason is ietsje jonger dan mijn oudste.

Lieve Ev, toevallig miste ik ons groepje zo van de week. Jij leest bij ons mee, en we gaan flinke tijd terug.





Jij had toch strepen?



Fijn dat je weer mee leest, ik hoop dat het goed gaat. Ik heb nog steeds hetzelfde email-adres trouwens.



Vorige week heb ik het tweede intake-gesprek gehad. Het bleek dat ze echt expres op mijn beschermingsmechanisme heeft zitten rammen om te kijken waarmee ze te maken heeft. Ik moet nu een behandelingsplan gaan schrijven. Ik vind dat nogal een klus, zeker omdat Mason hartstikke ziek is, Stan in het buitenland zit en de kat ook nog begraven moet worden. Oja, en mijn werk gaat natuurlijk ook door. Gelukkig is mijn moeder nu hier in huis zolang Stan in het buitenland zit, door mijn medicatie is het bijna niet te doen om 's nachts in mijn eentje voor Mason te zorgen.



Ik hoop dat Mason zo in slaap valt, dan kan ik weer wat doen.