Psyche
alle pijlers
baan maakt mij kapot
vrijdag 29 november 2013 om 10:45
Mn eerste bericht op dit forum, meteen een heftige.
Ik weet dat veel mensen denken en zeggen dat ik blij moet zijn dat ik uberhaupt een baan heb in deze tijden. Maar dat ben ik niet.
Ik zit nu een aantal maanden in deze baan en ik ben er doodongelukkig. Iedere morgen sta ik met tegenzin op en mijn dagen duren eindeloos lang. In de auto naar huis staan de tranen alweer klaar. Ik heb leuke collega's maar mijn directe leidinggevenden komen rechtstreeks uit de hel. Ik kan niets goed doen. Alles wat ik doe is fout en moet anders (ook als ik het gedaan heb zoals zij zeiden dat het moest, dan heb ik het fout gedaan omdat zij zich bedacht hebben). Ik krijg nooit te horen dat iets goed is, van de feedbackregels hebben ze nooit gehoord. Ze houden zich niet aan afspraken waardoor ik daar de dupe van word. ik heb geprobeerd hierover te praten met de leidinggevenden maar de reactie was dat ik eraan moet wennen omdat zij zo werken,
Ik voel me psychich steeds verder inzakken en ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik praat erover met vrienden en partner. Vrienden leven met me mee, maar mijn partner zegt dat ik me niet moet aanstellen en gewoon aan het werk moet wennen. Maar ik weet niet of ik me aanstel. laatst had ik misschien wel de zwaarste dag op het werk gehad ooit. Thuis was ik letterlijk ziek met braken en flauwvallen en de hele nacht nachtmerries over het werk. hoort dit ook bij wennen? Ik weet het niet meer. ik slaap ook niet goed meer, mijn oog trilt altijd van de stress. ik ben sinds deze baan al 15kg afgevallen in een paar maanden tijd.
door het werk heb ik ook weinig plezier in andere dingen omdat het altijd als een wolk boven mij hangt. en het houdt nooit op. voor ik hier kwam werken had ik veel zelfvertrouwen en geloofde ik dat ik dit kon, maar nu is dat helemaal weg. naast het werk lopen er privé ook een boel dingen waar ik erg mee in mijn maag zit. alles lijkt tegelijk te komen.
ik heb een meerjarencontract dus moet volgens partner blij zijn dat ik werk heb en me niet aanstellen. hij zegt dat ik ook niet weg kan en als ik dat wel doe dat ik dan achterlijk bezig ben. Hij heeft een vaste baan en een goed inkomen en we probeerden dit jaar zwanger te worden. als ik mijn baan opzeg wil hij dit niet meer.
voor mijn gevoel zit ik gewoon vast en ik moet nu alweer huilen als ik denk dat ik over 3 uur alweer naar het werk moet.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Hoe kan ik het werk weer draaglijk maken en wat kan ik doen om van dit nare gevoel af te komen?? help me alsjeblieft
Ik weet dat veel mensen denken en zeggen dat ik blij moet zijn dat ik uberhaupt een baan heb in deze tijden. Maar dat ben ik niet.
Ik zit nu een aantal maanden in deze baan en ik ben er doodongelukkig. Iedere morgen sta ik met tegenzin op en mijn dagen duren eindeloos lang. In de auto naar huis staan de tranen alweer klaar. Ik heb leuke collega's maar mijn directe leidinggevenden komen rechtstreeks uit de hel. Ik kan niets goed doen. Alles wat ik doe is fout en moet anders (ook als ik het gedaan heb zoals zij zeiden dat het moest, dan heb ik het fout gedaan omdat zij zich bedacht hebben). Ik krijg nooit te horen dat iets goed is, van de feedbackregels hebben ze nooit gehoord. Ze houden zich niet aan afspraken waardoor ik daar de dupe van word. ik heb geprobeerd hierover te praten met de leidinggevenden maar de reactie was dat ik eraan moet wennen omdat zij zo werken,
Ik voel me psychich steeds verder inzakken en ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik praat erover met vrienden en partner. Vrienden leven met me mee, maar mijn partner zegt dat ik me niet moet aanstellen en gewoon aan het werk moet wennen. Maar ik weet niet of ik me aanstel. laatst had ik misschien wel de zwaarste dag op het werk gehad ooit. Thuis was ik letterlijk ziek met braken en flauwvallen en de hele nacht nachtmerries over het werk. hoort dit ook bij wennen? Ik weet het niet meer. ik slaap ook niet goed meer, mijn oog trilt altijd van de stress. ik ben sinds deze baan al 15kg afgevallen in een paar maanden tijd.
door het werk heb ik ook weinig plezier in andere dingen omdat het altijd als een wolk boven mij hangt. en het houdt nooit op. voor ik hier kwam werken had ik veel zelfvertrouwen en geloofde ik dat ik dit kon, maar nu is dat helemaal weg. naast het werk lopen er privé ook een boel dingen waar ik erg mee in mijn maag zit. alles lijkt tegelijk te komen.
ik heb een meerjarencontract dus moet volgens partner blij zijn dat ik werk heb en me niet aanstellen. hij zegt dat ik ook niet weg kan en als ik dat wel doe dat ik dan achterlijk bezig ben. Hij heeft een vaste baan en een goed inkomen en we probeerden dit jaar zwanger te worden. als ik mijn baan opzeg wil hij dit niet meer.
voor mijn gevoel zit ik gewoon vast en ik moet nu alweer huilen als ik denk dat ik over 3 uur alweer naar het werk moet.
Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Hoe kan ik het werk weer draaglijk maken en wat kan ik doen om van dit nare gevoel af te komen?? help me alsjeblieft
vrijdag 29 november 2013 om 11:26
Het lijkt wel of jij de baan hebt die ik tot voor kort had!!
Ik had na heel lang zoeken eindelijk een baan gevonden. Ook aardige collegas maar mn baas was echt een lul. Ik werkte heel hard aan iets dat ik gewoon heel stom vond. Ik stond huilend onder de douche dat ik die dag weer naar mn werk moest. En toen kwam de grote opluchting: mijn contract werd niet verlengd! Als ik die beslissing zelf had moeten nemen had ik daar misschien nog gezeten en had ik over een paar maanden een burn out gehad.
Weet jouw vriend wel hoe ongelukkig je ECHT bent? Hij kan zich misschien niet zo goed in je situatie verplaatsen omdat hij niet weet hoe het voelt om zon rotbaan te hebben.
Is het mogelijk voor jou om parttime te werken? Bijvoorbeeld 4 dagen? Dan heb je nog een dag om je op solliciteren te richten en dingen die je energie geven. Of extra opleiding zodat je straks makkelijker ergens anders aan de slag kan. Succes!!
Ik had na heel lang zoeken eindelijk een baan gevonden. Ook aardige collegas maar mn baas was echt een lul. Ik werkte heel hard aan iets dat ik gewoon heel stom vond. Ik stond huilend onder de douche dat ik die dag weer naar mn werk moest. En toen kwam de grote opluchting: mijn contract werd niet verlengd! Als ik die beslissing zelf had moeten nemen had ik daar misschien nog gezeten en had ik over een paar maanden een burn out gehad.
Weet jouw vriend wel hoe ongelukkig je ECHT bent? Hij kan zich misschien niet zo goed in je situatie verplaatsen omdat hij niet weet hoe het voelt om zon rotbaan te hebben.
Is het mogelijk voor jou om parttime te werken? Bijvoorbeeld 4 dagen? Dan heb je nog een dag om je op solliciteren te richten en dingen die je energie geven. Of extra opleiding zodat je straks makkelijker ergens anders aan de slag kan. Succes!!
vrijdag 29 november 2013 om 11:26
quote:kathleen86 schreef op 29 november 2013 @ 11:25:
Ik zit wel te kijken voor vacatures vanochtend toevallig. Maar als ik ga solliciteren gaan ze dan niet mijn baas bellen? ik denk dat de situatie dan al helemaal niet meer fijn is op het werk.Dat is hun probleem. Dan weten ze maar dat je aan het solliciteren bent, des te beter zelfs!
Ik zit wel te kijken voor vacatures vanochtend toevallig. Maar als ik ga solliciteren gaan ze dan niet mijn baas bellen? ik denk dat de situatie dan al helemaal niet meer fijn is op het werk.Dat is hun probleem. Dan weten ze maar dat je aan het solliciteren bent, des te beter zelfs!
vrijdag 29 november 2013 om 11:26
Kijk wat je opties zijn wat betreft ziektewet..
Een vriendin van mij had precies hetzelfde, ze is toen de ziektewet in gegaan.. En heeft in haar ziektewet een andere baan gevonden.. Ze is er goed uitgekomen met behulp van een wekelijks gesprek met een bedrijfsarts..
Neem geen ontslag aangezien dit ook een optie is en je recht hebt op hulp..
Een vriendin van mij had precies hetzelfde, ze is toen de ziektewet in gegaan.. En heeft in haar ziektewet een andere baan gevonden.. Ze is er goed uitgekomen met behulp van een wekelijks gesprek met een bedrijfsarts..
Neem geen ontslag aangezien dit ook een optie is en je recht hebt op hulp..
vrijdag 29 november 2013 om 11:27
quote:Nemesis. schreef op 29 november 2013 @ 11:20:
Ik denk dat jij zonder deze baan juist een adempauze hebt. Even weer tot jezelf komen en voorkomen dat je weer verder de negatieve gedachten kant op gaat.
Dat is wel zo Nemesis, maar in de tijd van crisis is het verstandiger om verstand boven gevoel te zetten. Er bestaat nog steeds een hele hoge werkloosheid in NL. Maanden met je keel aan de kapstok hangen is nou ook niet echt rustgevend.
Kathleen hoe oud ben je? En hoe lang werk jij al?
Je moet eigenlijk uitgaan van de worst case scenario. Kunnen wij het rooien samen als mijn WW komt te vervallen, ik nog geen andere baan heb gevonden en ik niet in aanmerking kom voor bijstand (ivm dat je samenwoont).
Ik denk dat jij zonder deze baan juist een adempauze hebt. Even weer tot jezelf komen en voorkomen dat je weer verder de negatieve gedachten kant op gaat.
Dat is wel zo Nemesis, maar in de tijd van crisis is het verstandiger om verstand boven gevoel te zetten. Er bestaat nog steeds een hele hoge werkloosheid in NL. Maanden met je keel aan de kapstok hangen is nou ook niet echt rustgevend.
Kathleen hoe oud ben je? En hoe lang werk jij al?
Je moet eigenlijk uitgaan van de worst case scenario. Kunnen wij het rooien samen als mijn WW komt te vervallen, ik nog geen andere baan heb gevonden en ik niet in aanmerking kom voor bijstand (ivm dat je samenwoont).
vrijdag 29 november 2013 om 11:27
@paque_pink
Een schop onder d'r hol moet ze hebben. En als dat niet werkt dan moet je vooral niet kijken wat ze wel nodig heeft, nee dan gaan we gewoon verder met schoppen en trappen. Luisteren en ondersteunen, tsss, dat is voor watjes. Een harde schop is het enige wat helpt, vooral bij die depressieve aanstellers.
Een schop onder d'r hol moet ze hebben. En als dat niet werkt dan moet je vooral niet kijken wat ze wel nodig heeft, nee dan gaan we gewoon verder met schoppen en trappen. Luisteren en ondersteunen, tsss, dat is voor watjes. Een harde schop is het enige wat helpt, vooral bij die depressieve aanstellers.
vrijdag 29 november 2013 om 11:27
quote:kathleen86 schreef op 29 november 2013 @ 10:58:
[...]
...
ik wil wel solliciteren, maar mijn partner zegt ook, je laat echt geen goede indruk achter bij mensen als je na een paar maanden weg gaat bij deze baan. je komt nooit meer aan de bak.
dus ik weet niet of ik snel een baan zal vinden.
...
Euhm, je vriend klinkt niet als iemand die het beste met jou voorheeft. Integendeel eigenlijk.
Ik zou allereerst als de wiedeweerga (weer) beginnen met de pil te slikken. En dan de elementen uit je leven verwijderen die je ongelukkig maken.
[...]
...
ik wil wel solliciteren, maar mijn partner zegt ook, je laat echt geen goede indruk achter bij mensen als je na een paar maanden weg gaat bij deze baan. je komt nooit meer aan de bak.
dus ik weet niet of ik snel een baan zal vinden.
...
Euhm, je vriend klinkt niet als iemand die het beste met jou voorheeft. Integendeel eigenlijk.
Ik zou allereerst als de wiedeweerga (weer) beginnen met de pil te slikken. En dan de elementen uit je leven verwijderen die je ongelukkig maken.
vrijdag 29 november 2013 om 11:28
quote:zonnedans schreef op 29 november 2013 @ 11:23:
Ik vraag me af of het door je baan of je relatie komt? Je vriend klinkt niet erg meelevend. Wat betreft je werk, je kan je gewoon ziekmelden en aangeven waarom. Psychisch erdoor zitten is net zo goed 'ziek' zijn als een griepje. Ik zat 2 jaar geleden in jouw schuitje. Slechte relatie en werk waar ik me niet happy voelde, heb van allebei afscheid genomen en ben nog steeds niet helemaal top, maar heb nu een lieve vriend en werk dat moet nog komen, maar ben sowieso blij de stap te hebben genomen.
Fijn dat jij die stap hebt durven nemen! en dat het nu zoveel beter gaat.
ik weet niet of ik het al had gezegd, maar er spelen heel veel dingen nu tegelijk, niet alleen het werk maar ook privé met mijn vader en moeder o.a. alles tegelijk! dus alleen baan zal het wel niet zijn, maar dit is wel een groot iets waar ik tegen aan loop vandaar dit bericht!
Ik vraag me af of het door je baan of je relatie komt? Je vriend klinkt niet erg meelevend. Wat betreft je werk, je kan je gewoon ziekmelden en aangeven waarom. Psychisch erdoor zitten is net zo goed 'ziek' zijn als een griepje. Ik zat 2 jaar geleden in jouw schuitje. Slechte relatie en werk waar ik me niet happy voelde, heb van allebei afscheid genomen en ben nog steeds niet helemaal top, maar heb nu een lieve vriend en werk dat moet nog komen, maar ben sowieso blij de stap te hebben genomen.
Fijn dat jij die stap hebt durven nemen! en dat het nu zoveel beter gaat.
ik weet niet of ik het al had gezegd, maar er spelen heel veel dingen nu tegelijk, niet alleen het werk maar ook privé met mijn vader en moeder o.a. alles tegelijk! dus alleen baan zal het wel niet zijn, maar dit is wel een groot iets waar ik tegen aan loop vandaar dit bericht!
vrijdag 29 november 2013 om 11:29
quote:kathleen86 schreef op 29 november 2013 @ 11:25:
Ik zit wel te kijken voor vacatures vanochtend toevallig. Maar als ik ga solliciteren gaan ze dan niet mijn baas bellen? ik denk dat de situatie dan al helemaal niet meer fijn is op het werk.Nee, ze zullen (met toestemming van jou) de referenties die door jou zijn opgegeven nagaan (indien gewenst). Een werkgever zal nooit je huidige werkgever bellen.
Ik zit wel te kijken voor vacatures vanochtend toevallig. Maar als ik ga solliciteren gaan ze dan niet mijn baas bellen? ik denk dat de situatie dan al helemaal niet meer fijn is op het werk.Nee, ze zullen (met toestemming van jou) de referenties die door jou zijn opgegeven nagaan (indien gewenst). Een werkgever zal nooit je huidige werkgever bellen.
vrijdag 29 november 2013 om 11:31
vrijdag 29 november 2013 om 11:31
quote:bootje_op_de_golven schreef op 29 november 2013 @ 11:27:
@paque_pink
Een schop onder d'r hol moet ze hebben. En als dat niet werkt dan moet je vooral niet kijken wat ze wel nodig heeft, nee dan gaan we gewoon verder met schoppen en trappen. Luisteren en ondersteunen, tsss, dat is voor watjes. Een harde schop is het enige wat helpt, vooral bij die depressieve aanstellers.
Nee, direct in de meehuilstand gaan staan, dat is effectief.
@paque_pink
Een schop onder d'r hol moet ze hebben. En als dat niet werkt dan moet je vooral niet kijken wat ze wel nodig heeft, nee dan gaan we gewoon verder met schoppen en trappen. Luisteren en ondersteunen, tsss, dat is voor watjes. Een harde schop is het enige wat helpt, vooral bij die depressieve aanstellers.
Nee, direct in de meehuilstand gaan staan, dat is effectief.
vrijdag 29 november 2013 om 11:31
Gatverdamme, wat een moeilijke situatie.
Ik heb ook ooit eens een baan gehad die me langzaam afbrak, huilend inde auto, niet meer slapen, variatie op jouw oog: ik had een trillend been etc.. Ik ben toen gaan solliciteren en kreeg een zelfde soort baan, maar wel in een bedrijfscutuur die wél bij me pastte. Alsof ik in de hemel kwam, wat heerlijk om te merken dat ik wel goed kon zijn in mijn werk.
Mijn probleem was toen dat ik dacht dat het aan mij lag en ik veel te lang doorging in die baan omdat ik vond dat ik niet mocht opgeven en het moest kunnen.
Ik zou nu gaan handelen hoor, nu je nog vanuit een 'gezonde' werksituatie kunt solliciteren en niet helemaal afgebrand in de ziektewet zit! Dan is het pas moeilijk om een baan te vinden.
Andere optie is deze baan houden en proberen de situatie te verbeteren, of als dat toch niet gaat lukken hulp in te schakelen waardoor je het officieel aanhangig maakt. Ben je bv lid van een vakbond? Is er een persoon die boven je leidinggevenden staat die je in kunt schakelen?
Ik vind het wel erg dat je vriend zo reageert. Mijn reactie: hij wil geen kind met je als jij deze baan opgeeft? Jij wil geen kind met hem als hij jou hierbij niet steunt/kan steunen!
Je moet je wel heel erg alleen voelen in deze situatie, als hij je die steun dan ook nog niet geeft!
Ik heb ook ooit eens een baan gehad die me langzaam afbrak, huilend inde auto, niet meer slapen, variatie op jouw oog: ik had een trillend been etc.. Ik ben toen gaan solliciteren en kreeg een zelfde soort baan, maar wel in een bedrijfscutuur die wél bij me pastte. Alsof ik in de hemel kwam, wat heerlijk om te merken dat ik wel goed kon zijn in mijn werk.
Mijn probleem was toen dat ik dacht dat het aan mij lag en ik veel te lang doorging in die baan omdat ik vond dat ik niet mocht opgeven en het moest kunnen.
Ik zou nu gaan handelen hoor, nu je nog vanuit een 'gezonde' werksituatie kunt solliciteren en niet helemaal afgebrand in de ziektewet zit! Dan is het pas moeilijk om een baan te vinden.
Andere optie is deze baan houden en proberen de situatie te verbeteren, of als dat toch niet gaat lukken hulp in te schakelen waardoor je het officieel aanhangig maakt. Ben je bv lid van een vakbond? Is er een persoon die boven je leidinggevenden staat die je in kunt schakelen?
Ik vind het wel erg dat je vriend zo reageert. Mijn reactie: hij wil geen kind met je als jij deze baan opgeeft? Jij wil geen kind met hem als hij jou hierbij niet steunt/kan steunen!
Je moet je wel heel erg alleen voelen in deze situatie, als hij je die steun dan ook nog niet geeft!
vrijdag 29 november 2013 om 11:32
Ik vind het heel lief dat alle forummers hier zo begrijpend reageren, maar zelf vind ik dat toch iets lastiger.
Ik heb vorig jaar zelf ook tegen een burnout gezeten omdat ik erg ongelukkig was in mn werk. Ik weet dus wel een beetje hoe je je kunt voelen in zo'n situatie.
Maar de enige die er iets aan kan veranderen ben jij zelf! Onderneem actie, maak een plan, go get yourself some balls!
Het is zo ingewikkeld als je het zelf maakt. Als jij je huidige baan niet leuk vind, dan moet je of een andere baan zoeken of stoppen met werken.
Voor de eerste optie moet je uitzoeken wat je wel leuk zou vinden, waar je zou willen werken (qua soort bedrijf en qua regio), en gewoon brieven gaan schrijven.
Als je besluit om te stoppen met werken, dan moet je je partner een voorstel doen hoe jij dat voor je ziet. Hoe denk jij dat jullie het financieel kunnen redden als jij geen inkomen meer binnenbrengt? Waar kunnen jullie op bezuinigen? Hoe lang wil je thuisblijven?
Maar blijf niet hangen in je slachtofferrol, wachtend tot de wereld vanzelf een keer beter gaat worden.
Ik heb vorig jaar zelf ook tegen een burnout gezeten omdat ik erg ongelukkig was in mn werk. Ik weet dus wel een beetje hoe je je kunt voelen in zo'n situatie.
Maar de enige die er iets aan kan veranderen ben jij zelf! Onderneem actie, maak een plan, go get yourself some balls!
Het is zo ingewikkeld als je het zelf maakt. Als jij je huidige baan niet leuk vind, dan moet je of een andere baan zoeken of stoppen met werken.
Voor de eerste optie moet je uitzoeken wat je wel leuk zou vinden, waar je zou willen werken (qua soort bedrijf en qua regio), en gewoon brieven gaan schrijven.
Als je besluit om te stoppen met werken, dan moet je je partner een voorstel doen hoe jij dat voor je ziet. Hoe denk jij dat jullie het financieel kunnen redden als jij geen inkomen meer binnenbrengt? Waar kunnen jullie op bezuinigen? Hoe lang wil je thuisblijven?
Maar blijf niet hangen in je slachtofferrol, wachtend tot de wereld vanzelf een keer beter gaat worden.
vrijdag 29 november 2013 om 11:32
vrijdag 29 november 2013 om 11:33
Klinkt of het werk boven je niveau is. Als jij heel goed was geweest in je werk dan hadden je superieuren je zelfvertrouwen niet aan het wankelen kunnen brengen maar had je over jouw visie en methode gepraat en hen overtuigd. Tegen logica legt iedereen het af.
Ik zou uit gaan kijken naar een baan die helemaal naar je zin is.
Ik zou uit gaan kijken naar een baan die helemaal naar je zin is.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 29 november 2013 om 11:36
quote:bootje_op_de_golven schreef op 29 november 2013 @ 11:33:
Ik huil niet mee paque_pink. Ik zeg dat ze actie moet ondernemen. En dat haar vriend een eikel is.maar waarom dan? Het is zeer waarschijnlijk dat vriend zo reageert omdat hij wil voorkomen dat TO weer in de piepzak/ depressie/ WW beland. TO heeft op lange termijn veel meer aan zo'n reactie dan aan meehuilen, en dát bedoelde ik met meehuilen, niet jouw reactie.
Ik huil niet mee paque_pink. Ik zeg dat ze actie moet ondernemen. En dat haar vriend een eikel is.maar waarom dan? Het is zeer waarschijnlijk dat vriend zo reageert omdat hij wil voorkomen dat TO weer in de piepzak/ depressie/ WW beland. TO heeft op lange termijn veel meer aan zo'n reactie dan aan meehuilen, en dát bedoelde ik met meehuilen, niet jouw reactie.
vrijdag 29 november 2013 om 11:41
quote:Nemesis. schreef op 29 november 2013 @ 11:31:
[...]
100% eens met jou, hoor.
Ik denk alleen wel dat als TO al eerder depressieve klachten heeft gehad ze deze symptomen Heel Erg Serieus moet nemen. Je baan moet niet op deze manier je leven beheersen.Dat ben ik met je eens en die stress van het niet naar je zin hebben doet heel wat met je gemoedsrust.
[...]
100% eens met jou, hoor.
Ik denk alleen wel dat als TO al eerder depressieve klachten heeft gehad ze deze symptomen Heel Erg Serieus moet nemen. Je baan moet niet op deze manier je leven beheersen.Dat ben ik met je eens en die stress van het niet naar je zin hebben doet heel wat met je gemoedsrust.
vrijdag 29 november 2013 om 11:41
Jouw partner is echt een eikel. Kan wel zijn dat hij er vroeger voor je was, nu is hij dat in elk geval niet meer. Dat de collega voor jou overspannen naar huis is gegaan, zegt toch al genoeg.
Zeggen dat je achterlijk bezig bent en dat je je aanstelt is enorm kleinerend. Als hij zegt dat je je aanstelt, betekent dat dus dat hij je niet gelooft of niet goed naar je luistert. En je moeder is al net zo. Er zijn mensen om minder depressief geworden.
Wat je nu ook verder doet, onthou één ding: jij hebt volkomen gelijk. Jij ziet het goed. Laat je niet gek maken. Pak de regie over je eigen leven terug.
Als ik jou was, zou ik een therapeut of een coach zoeken die je hierbij kan steunen. Ook omdat je zegt dat er privé heel veel dingen spelen.
Plus rondkijken en verder solliciteren.
Plus iets buiten werktijd gaan doen waar je heel, heel blij van wordt.
En of je het vol moet houden, ik weet het niet, heb je spaargeld?
Zeggen dat je achterlijk bezig bent en dat je je aanstelt is enorm kleinerend. Als hij zegt dat je je aanstelt, betekent dat dus dat hij je niet gelooft of niet goed naar je luistert. En je moeder is al net zo. Er zijn mensen om minder depressief geworden.
Wat je nu ook verder doet, onthou één ding: jij hebt volkomen gelijk. Jij ziet het goed. Laat je niet gek maken. Pak de regie over je eigen leven terug.
Als ik jou was, zou ik een therapeut of een coach zoeken die je hierbij kan steunen. Ook omdat je zegt dat er privé heel veel dingen spelen.
Plus rondkijken en verder solliciteren.
Plus iets buiten werktijd gaan doen waar je heel, heel blij van wordt.
En of je het vol moet houden, ik weet het niet, heb je spaargeld?
vrijdag 29 november 2013 om 11:41
Dit meen je toch niet serieus paque_pink? Dus volgens jou is dit het beste wat vriend kan doen? Want het is of de grond intrappen of meehuilen?
Blijkbaar werkt het helemaal niet wat vriend doet. Ze is 15 kg afgevallen en heeft behoorlijke psychische klachten. Misschien moet hij eens wat anders proberen.
Blijkbaar werkt het helemaal niet wat vriend doet. Ze is 15 kg afgevallen en heeft behoorlijke psychische klachten. Misschien moet hij eens wat anders proberen.
vrijdag 29 november 2013 om 11:42
quote:boerderijgeit028 schreef op 29 november 2013 @ 10:53:
Ik ken het, ik heb dat ook gehad. Je energie wordt hierdoor helemaal opgeslurpt en 's avonds ben je helemaal gesloopt. Ik stond ook met tranen op en ging doodvermoeid naar werk. Ik had een tijdelijk jaarcontract zonder opzegtermijn! Dus ik moest echt mijn tijd uitzitten, ik was nog nooit zo blij toen dat contract niet verlengd werd.
Mijn tip is ga solliciteren! Ook al liggen de banen niet voor het oprapen er is heus werk te vinden, daarnaast kan je beter vanuit een werkende positie solliciteren dan als je werkloos thuis zit.
Probeer (en dat is heel makkelijk gezegd) afstand te bewaren en leg het naast je neer.
en dan nog even een klein puntje van kritiek: zeg nooit meer "we" proberen zwanger te raken!! Jij wordt zwanger, niet de man!
Oh ja? Dan weet je meer dan ik....
En al die duizenden werklozen dan?? Willen die niet werken dan ofzo?
Ik ken het, ik heb dat ook gehad. Je energie wordt hierdoor helemaal opgeslurpt en 's avonds ben je helemaal gesloopt. Ik stond ook met tranen op en ging doodvermoeid naar werk. Ik had een tijdelijk jaarcontract zonder opzegtermijn! Dus ik moest echt mijn tijd uitzitten, ik was nog nooit zo blij toen dat contract niet verlengd werd.
Mijn tip is ga solliciteren! Ook al liggen de banen niet voor het oprapen er is heus werk te vinden, daarnaast kan je beter vanuit een werkende positie solliciteren dan als je werkloos thuis zit.
Probeer (en dat is heel makkelijk gezegd) afstand te bewaren en leg het naast je neer.
en dan nog even een klein puntje van kritiek: zeg nooit meer "we" proberen zwanger te raken!! Jij wordt zwanger, niet de man!
Oh ja? Dan weet je meer dan ik....
En al die duizenden werklozen dan?? Willen die niet werken dan ofzo?
vrijdag 29 november 2013 om 11:43
quote:paque_pink schreef op 29 november 2013 @ 11:36:
[...]
Het is zeer waarschijnlijk dat vriend zo reageert omdat hij wil voorkomen dat TO weer in de piepzak/ depressie/ WW beland. Ja, teksten als 'achterlijk bezig' en 'niet aanstellen' zijn echt dé manier om iemand uit een depressie te houden.
Kwam gister nog een boek tegen waarin dit soort taal 'verbale mishandeling' werd genoemd.
[...]
Het is zeer waarschijnlijk dat vriend zo reageert omdat hij wil voorkomen dat TO weer in de piepzak/ depressie/ WW beland. Ja, teksten als 'achterlijk bezig' en 'niet aanstellen' zijn echt dé manier om iemand uit een depressie te houden.
Kwam gister nog een boek tegen waarin dit soort taal 'verbale mishandeling' werd genoemd.
vrijdag 29 november 2013 om 11:43
quote:bootje_op_de_golven schreef op 29 november 2013 @ 11:41:
Dit meen je toch niet serieus paque_pink? Dus volgens jou is dit het beste wat vriend kan doen? Want het is of de grond intrappen of meehuilen?
Blijkbaar werkt het helemaal niet wat vriend doet. Ze is 15 kg afgevallen en heeft behoorlijke psychische klachten. Misschien moet hij eens wat anders proberen.Ik geloof dat wij een andere definitie hebben van de grond in trappen.
Dit meen je toch niet serieus paque_pink? Dus volgens jou is dit het beste wat vriend kan doen? Want het is of de grond intrappen of meehuilen?
Blijkbaar werkt het helemaal niet wat vriend doet. Ze is 15 kg afgevallen en heeft behoorlijke psychische klachten. Misschien moet hij eens wat anders proberen.Ik geloof dat wij een andere definitie hebben van de grond in trappen.
vrijdag 29 november 2013 om 11:44
ik zal van het weekend dan eens kijken naar andere vacatures. in de tussentijd zeg ik mijn baan niet op, want dan breekt thuis ook de hel los. Maar daarom vroeg ik mij ook af hoe ik hier wel weer een werkbare sittuatie kan maken. ik vind het zo moeilijk om het los te laten want ik neem alles me naar huis. en dingen van thuis neem ik ook mee naar het werk. bij mijn laatste depressie ben ik opgenomen geweest en dat zou ik niet weer willen, dat wil ik voorkomen! maar het groeit me allemaal echt boven het hoofd. het was echt heel zwaar voor me en het raakt me dan ook erg dat pink dit hetzelfde noemt als piepzak. pink ik hoop dat jij nooit depressief raakt!
ik vind het werk niet moeilijk, maar wel VEEL. ook omdat zoals iemand anders zei ik onder andere voorwaarden hier ben aangenomen/begonnen dan de voorwaarden waarin ik nu moet werken.
ik vind het werk niet moeilijk, maar wel VEEL. ook omdat zoals iemand anders zei ik onder andere voorwaarden hier ben aangenomen/begonnen dan de voorwaarden waarin ik nu moet werken.