Psyche
alle pijlers
Rouwen...zo vermoeiend
zaterdag 28 december 2013 om 22:33
Een paar maanden geleden is mijn vader overleden aan een hartaanval. Ondanks dat hij al een paar jaar hartpatiënt was, kwam het toch onverwacht. Hij was pas 62.
Ik ben vreselijk emotioneel onder zijn dood. Ik kan er niet lang over praten met mensen, omdat ik dan begin te huilen, wat ik op mijn werk vooral vervelend vind. Anderzijds word ik ook sneller boos (om alles wat me stoort) en ik heb hele lage tolerantie voor alles wat me geen positieve energie geeft.
Ik leef normaliter op ratio, wat het zo vermoeiend en frustrerend maakt om zo verdrietig te zijn om dingen die ik niet kan veranderen. Ik functioneer verder goed (ik eet, slaap, werk), maar ik kan dit slecht hebben van mezelf. Ik wil verder.
Ik weet niet of het zin heeft om tips te vragen, maar ik wilde in ieder geval even mijn frustratie kwijt. Ik ben te ongedurig om te rouwen...
Ik ben vreselijk emotioneel onder zijn dood. Ik kan er niet lang over praten met mensen, omdat ik dan begin te huilen, wat ik op mijn werk vooral vervelend vind. Anderzijds word ik ook sneller boos (om alles wat me stoort) en ik heb hele lage tolerantie voor alles wat me geen positieve energie geeft.
Ik leef normaliter op ratio, wat het zo vermoeiend en frustrerend maakt om zo verdrietig te zijn om dingen die ik niet kan veranderen. Ik functioneer verder goed (ik eet, slaap, werk), maar ik kan dit slecht hebben van mezelf. Ik wil verder.
Ik weet niet of het zin heeft om tips te vragen, maar ik wilde in ieder geval even mijn frustratie kwijt. Ik ben te ongedurig om te rouwen...
zondag 29 december 2013 om 09:31
Zo herkenbaar. Mijn vader overleed vorig jaar zomer onverwacht aan een hartstilstand. Hij was pas 68. Ik ben de eerste maanden echt een draak voor mijn omgeving geweest. De machteloosheid, het onbegrip over zijn overlijden, de kwaadheid overheerste lange tijd mijn dagen. Het verdriet was soms zo erg dat ik er letterlijk pijn van had. Na een jaar heb ik, vooral door sommige (terechte)uitspraken van mijn echtgenoot, besloten om mezelf een figuurlijke schop onder mijn kont te geven. Ik was namelijk door mijn donkere en negatieve houding mijn geliefden om mij heen aan het wegjagen. Langzaam aan ben ik aan het accepteren dat mijn vader overleden is. Ik hou ruimte voor verdriet, geef me er aan over als het me teveel wordt. Maar het beheerst niet meer mijn leven. Dat had mijn vader namelijk nooit gewild. Hij had altijd het geluk van zijn dochters voor ogen. De momenten dat het me vooral aangrijpt, zijn de keren dat ik denk aan hoe zwaar het voor mijn moeder moet zijn. Het leven zonder hem. Het verdriet wat ik dan voel, is erger als mijn eigen verdriet.
Er zijn momenten dat het verdriet me zo aangrijpt en het er niet uit komt. Dan zet ik de cd van de crematie op, ga in de keuken op de grond zitten en huil mijn ogen eruit. Daarna hou ik mijn gezicht onder de koude kraan, haal een paar keer diep adem en ga over tot de orde van de dag. Ik weet het, het is misschien een paardenmiddel, maar ik gun mezelf en het verdriet die 10 minuten. Daarna ben ik het kwijt. Het werkt voor mij om het verdriet op dat moment toe te laten en daarna te weigeren.
Het is zwaar, het blijft zwaar. Maar ik ben blij dat ik weer kan genieten van de bijzondere dingen in het leven. Als er iets is, wat ik geleerd heb van die afschuwelijke dag, is het het feit dat het zomaar ineens afgelopen kan zijn.
Heel veel sterkte.
Er zijn momenten dat het verdriet me zo aangrijpt en het er niet uit komt. Dan zet ik de cd van de crematie op, ga in de keuken op de grond zitten en huil mijn ogen eruit. Daarna hou ik mijn gezicht onder de koude kraan, haal een paar keer diep adem en ga over tot de orde van de dag. Ik weet het, het is misschien een paardenmiddel, maar ik gun mezelf en het verdriet die 10 minuten. Daarna ben ik het kwijt. Het werkt voor mij om het verdriet op dat moment toe te laten en daarna te weigeren.
Het is zwaar, het blijft zwaar. Maar ik ben blij dat ik weer kan genieten van de bijzondere dingen in het leven. Als er iets is, wat ik geleerd heb van die afschuwelijke dag, is het het feit dat het zomaar ineens afgelopen kan zijn.
Heel veel sterkte.
zondag 29 december 2013 om 09:44
quote:MilaDila schreef op 29 december 2013 @ 01:02:
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.
Dat noemen wij in vakjargon rouwconcurrentie.
Beide kanten op. Als jij vertelt dat je vader van 60 is overleden en een ander vertelt dat zijn opa van 86 dood is, dat jij dat dan niet zo erg vindt. En andersom; als jij zegt dat je vader van 60 dood is en een ander zegt dat zijn kind is overleden, en suggereert dat dat erger is.
Pijn is pijn, rouw is rouw. En het is bijzonder pijnlijk als je zegt dat je vader dood is, de ander vraagt hoe oud ie was, jij zegt 85 en de ander draait zijn hoofd weg en zegt; das best een mooie leeftijd toch?
Het is wel je vader. Jouw vader. Jouw gemis en jouw verdriet. Dus pas daarmee op, want hoe graag je het niet wilt laten merken en zegt dat je er stiekem toch zo over denkt; het is ALTIJD zichtbaar.
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.
Dat noemen wij in vakjargon rouwconcurrentie.
Beide kanten op. Als jij vertelt dat je vader van 60 is overleden en een ander vertelt dat zijn opa van 86 dood is, dat jij dat dan niet zo erg vindt. En andersom; als jij zegt dat je vader van 60 dood is en een ander zegt dat zijn kind is overleden, en suggereert dat dat erger is.
Pijn is pijn, rouw is rouw. En het is bijzonder pijnlijk als je zegt dat je vader dood is, de ander vraagt hoe oud ie was, jij zegt 85 en de ander draait zijn hoofd weg en zegt; das best een mooie leeftijd toch?
Het is wel je vader. Jouw vader. Jouw gemis en jouw verdriet. Dus pas daarmee op, want hoe graag je het niet wilt laten merken en zegt dat je er stiekem toch zo over denkt; het is ALTIJD zichtbaar.
zondag 29 december 2013 om 09:53
quote:amby schreef op 29 december 2013 @ 01:16:
[...]
Dat heb ik ook hoor. Zelfs toen Nelson Mandela overleed. Vond het ronduit belachelijk; beste man is 95 geworden. Ik zou ervoor getekend hebben om m'n vader nog 30 jaar extra op deze aardkloot te geven.
Andersom doe ik het ook overigens, ik hoor nu een hoop verhalen van andere mensen die iemand zijn verloren. Dan ben ik eigenlijk nog 'blij' dat hij niet terminaal ziek was, of zelfmoord heeft gepleegd, dat lijkt me nog zoveel erger.
Mijn vader is 7,5 jaar geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker, 73 jaar was hij. Op het moment van overlijden werd hij nog thuis verzorgd door mijn moeder. Zijn dood kwam niet onverwachts en voelde voor mij als een opluchting, ook voor hem zelf. Hij was nl. ontzettend bang om naar een verzorgingstehuis te moeten en ontzettend bang voor pijn. Beiden zijn hem Goddank bespaard gebleven. Daardoor kon ik zijn dood beter accepteren.
Sterkte
Verdriet sucks
[...]
Dat heb ik ook hoor. Zelfs toen Nelson Mandela overleed. Vond het ronduit belachelijk; beste man is 95 geworden. Ik zou ervoor getekend hebben om m'n vader nog 30 jaar extra op deze aardkloot te geven.
Andersom doe ik het ook overigens, ik hoor nu een hoop verhalen van andere mensen die iemand zijn verloren. Dan ben ik eigenlijk nog 'blij' dat hij niet terminaal ziek was, of zelfmoord heeft gepleegd, dat lijkt me nog zoveel erger.
Mijn vader is 7,5 jaar geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker, 73 jaar was hij. Op het moment van overlijden werd hij nog thuis verzorgd door mijn moeder. Zijn dood kwam niet onverwachts en voelde voor mij als een opluchting, ook voor hem zelf. Hij was nl. ontzettend bang om naar een verzorgingstehuis te moeten en ontzettend bang voor pijn. Beiden zijn hem Goddank bespaard gebleven. Daardoor kon ik zijn dood beter accepteren.
Sterkte
Verdriet sucks
zondag 29 december 2013 om 10:14
quote:nina69 schreef op 29 december 2013 @ 09:31:
Zo herkenbaar. Mijn vader overleed vorig jaar zomer onverwacht aan een hartstilstand. Hij was pas 68. Ik ben de eerste maanden echt een draak voor mijn omgeving geweest. De machteloosheid, het onbegrip over zijn overlijden, de kwaadheid overheerste lange tijd mijn dagen. Het verdriet was soms zo erg dat ik er letterlijk pijn van had. Ik was namelijk door mijn donkere en negatieve houding mijn geliefden om mij heen aan het wegjagen
Bijna hetzelfde verhaal hier.
Mijn moeder, net 67, is eind vorig jaar ook plotseling overleden aan een hartstilstand. Ik heb hier nog steeds heel veel moeite mee!
Zo herkenbaar. Mijn vader overleed vorig jaar zomer onverwacht aan een hartstilstand. Hij was pas 68. Ik ben de eerste maanden echt een draak voor mijn omgeving geweest. De machteloosheid, het onbegrip over zijn overlijden, de kwaadheid overheerste lange tijd mijn dagen. Het verdriet was soms zo erg dat ik er letterlijk pijn van had. Ik was namelijk door mijn donkere en negatieve houding mijn geliefden om mij heen aan het wegjagen
Bijna hetzelfde verhaal hier.
Mijn moeder, net 67, is eind vorig jaar ook plotseling overleden aan een hartstilstand. Ik heb hier nog steeds heel veel moeite mee!
Elke les, waar je van leert, maakt het pad vrij voor nog waardevollere lessen. Elke les, die je negeert, komt steeds weer terug.
zondag 29 december 2013 om 10:14
Rouw is gewoon iets raars en is voor iedereen weer anders en je kunt er niks van zeggen hoe het verloopt. Het kan even best goed gaan en dan ineens.....is het er weer en voel je de pijn weer.
Weet het nog hoe het was toen mijn vader bijna 8 jaar geleden overleed. Inderdaad ook dat je je zo intens moe voelt.....dat kan ik me ook goed herinneren. Ik was zó moe maar moest gewoon doorwerken van mijn baas, maar ik kon mijn gedachte er niet bijhouden en was zó moe vooral.
Ik was toen ook erg op zoek naar "hoe moet je rouwen"..omdat ik ook gewoon dóór wilde en niet dat gevoel zo hebben....heb wel een boek gelezen maar dat was het ook niet. Heb toen wel een forum opgezocht en daar heb ik wel veel aan gehad destijds. Ik kon er ook wel met een goede vriendin over praten.
Maar toen, zo'n half jaar verder net toen ik dacht dat het wat beter ging, overleed de vader van die vriendin....dat vond ik echt moeilijk. Toen kwam het gevoel in alle hevigheid weer terug.
Je kunt er geen controle over houden en da hoeft natuurlijk ook niet. weet nog dat ik in een pashokje stond, voelde me best goed, ik stond iets te passen en kreeg de rits niet los en ineens kwam het gevoel weer en kon ik alleen nog maar huilen.....mensen daar zullen wel gedacht hebben....
Geef het de tijd en neem jezelf niks kwalijk, je mag verdriet hebben en daar staat geen tijd voor. Een vreselijke cliché, en dat wilde ik net na het overlijden niet horen, maar uiteindelijk is het wel zo: het slijt, vergeten doe je het nooit maar het slijt..de scherpe kantjes gaan er van af.....Sterkte!
Weet het nog hoe het was toen mijn vader bijna 8 jaar geleden overleed. Inderdaad ook dat je je zo intens moe voelt.....dat kan ik me ook goed herinneren. Ik was zó moe maar moest gewoon doorwerken van mijn baas, maar ik kon mijn gedachte er niet bijhouden en was zó moe vooral.
Ik was toen ook erg op zoek naar "hoe moet je rouwen"..omdat ik ook gewoon dóór wilde en niet dat gevoel zo hebben....heb wel een boek gelezen maar dat was het ook niet. Heb toen wel een forum opgezocht en daar heb ik wel veel aan gehad destijds. Ik kon er ook wel met een goede vriendin over praten.
Maar toen, zo'n half jaar verder net toen ik dacht dat het wat beter ging, overleed de vader van die vriendin....dat vond ik echt moeilijk. Toen kwam het gevoel in alle hevigheid weer terug.
Je kunt er geen controle over houden en da hoeft natuurlijk ook niet. weet nog dat ik in een pashokje stond, voelde me best goed, ik stond iets te passen en kreeg de rits niet los en ineens kwam het gevoel weer en kon ik alleen nog maar huilen.....mensen daar zullen wel gedacht hebben....
Geef het de tijd en neem jezelf niks kwalijk, je mag verdriet hebben en daar staat geen tijd voor. Een vreselijke cliché, en dat wilde ik net na het overlijden niet horen, maar uiteindelijk is het wel zo: het slijt, vergeten doe je het nooit maar het slijt..de scherpe kantjes gaan er van af.....Sterkte!
zondag 29 december 2013 om 10:23
quote:
MilaDila schreef op 29 december 2013 @ 01:02:
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.Dat heb ik inderdaad gemerkt toen mijn vader overleed, dat mensen er zo over denken. Ik heb weinig steun gekregen, hij was immers al zo oud. Ik moest maar blij zijn dat ie zo oud was geworden. Enig idee hoe pijnlijk dat is? Het was mijn vader.
MilaDila schreef op 29 december 2013 @ 01:02:
Ik had, of heb, trouwens weinig begrip voor 'minder' verdriet. Vond het lastig; vriendinnen die over hun overleden opa begonnen van 86 bijvoorbeeld. Terwijl ik daar natuurlijk niet over mag oordelen. Maar doe het stiekem soms toch. Ik vind een oude dode zoveel makkelijker en normaler dan een jonger iemand.Dat heb ik inderdaad gemerkt toen mijn vader overleed, dat mensen er zo over denken. Ik heb weinig steun gekregen, hij was immers al zo oud. Ik moest maar blij zijn dat ie zo oud was geworden. Enig idee hoe pijnlijk dat is? Het was mijn vader.
You know how I know? Because I reeaally think so!
zondag 29 december 2013 om 10:34
quote:whopper schreef op 29 december 2013 @ 09:44:
[...]
Dat noemen wij in vakjargon rouwconcurrentie.
Beide kanten op. Als jij vertelt dat je vader van 60 is overleden en een ander vertelt dat zijn opa van 86 dood is, dat jij dat dan niet zo erg vindt. En andersom; als jij zegt dat je vader van 60 dood is en een ander zegt dat zijn kind is overleden, en suggereert dat dat erger is.
Pijn is pijn, rouw is rouw. En het is bijzonder pijnlijk als je zegt dat je vader dood is, de ander vraagt hoe oud ie was, jij zegt 85 en de ander draait zijn hoofd weg en zegt; das best een mooie leeftijd toch?
Het is wel je vader. Jouw vader. Jouw gemis en jouw verdriet. Dus pas daarmee op, want hoe graag je het niet wilt laten merken en zegt dat je er stiekem toch zo over denkt; het is ALTIJD zichtbaar.Wat een goede post!
[...]
Dat noemen wij in vakjargon rouwconcurrentie.
Beide kanten op. Als jij vertelt dat je vader van 60 is overleden en een ander vertelt dat zijn opa van 86 dood is, dat jij dat dan niet zo erg vindt. En andersom; als jij zegt dat je vader van 60 dood is en een ander zegt dat zijn kind is overleden, en suggereert dat dat erger is.
Pijn is pijn, rouw is rouw. En het is bijzonder pijnlijk als je zegt dat je vader dood is, de ander vraagt hoe oud ie was, jij zegt 85 en de ander draait zijn hoofd weg en zegt; das best een mooie leeftijd toch?
Het is wel je vader. Jouw vader. Jouw gemis en jouw verdriet. Dus pas daarmee op, want hoe graag je het niet wilt laten merken en zegt dat je er stiekem toch zo over denkt; het is ALTIJD zichtbaar.Wat een goede post!
zondag 29 december 2013 om 13:36
quote:Bianca2612 schreef op 29 december 2013 @ 09:53:
[...]
Mijn vader is 7,5 jaar geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker, 73 jaar was hij. Op het moment van overlijden werd hij nog thuis verzorgd door mijn moeder. Zijn dood kwam niet onverwachts en voelde voor mij als een opluchting, ook voor hem zelf. Hij was nl. ontzettend bang om naar een verzorgingstehuis te moeten en ontzettend bang voor pijn. Beiden zijn hem Goddank bespaard gebleven. Daardoor kon ik zijn dood beter accepteren.
Sterkte
Verdriet sucks Dankje Bianca, jij ook veel sterkte! Ik ben ergens ook wel blij dat mijn vader nooit in een rolstoel of verzorgingstehuis heeft gehoeven, dat zou hij vreselijk hebben gevonden. Maar het verdriet blijft natuurlijk, hij was nog helemaal niet klaar met leven.
[...]
Mijn vader is 7,5 jaar geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker, 73 jaar was hij. Op het moment van overlijden werd hij nog thuis verzorgd door mijn moeder. Zijn dood kwam niet onverwachts en voelde voor mij als een opluchting, ook voor hem zelf. Hij was nl. ontzettend bang om naar een verzorgingstehuis te moeten en ontzettend bang voor pijn. Beiden zijn hem Goddank bespaard gebleven. Daardoor kon ik zijn dood beter accepteren.
Sterkte
Verdriet sucks Dankje Bianca, jij ook veel sterkte! Ik ben ergens ook wel blij dat mijn vader nooit in een rolstoel of verzorgingstehuis heeft gehoeven, dat zou hij vreselijk hebben gevonden. Maar het verdriet blijft natuurlijk, hij was nog helemaal niet klaar met leven.
zondag 29 december 2013 om 14:29
quote:whopper schreef op 29 december 2013 @ 09:44:
[...]
Dat noemen wij in vakjargon rouwconcurrentie.
Beide kanten op. Als jij vertelt dat je vader van 60 is overleden en een ander vertelt dat zijn opa van 86 dood is, dat jij dat dan niet zo erg vindt. En andersom; als jij zegt dat je vader van 60 dood is en een ander zegt dat zijn kind is overleden, en suggereert dat dat erger is.
Pijn is pijn, rouw is rouw. En het is bijzonder pijnlijk als je zegt dat je vader dood is, de ander vraagt hoe oud ie was, jij zegt 85 en de ander draait zijn hoofd weg en zegt; das best een mooie leeftijd toch?
Het is wel je vader. Jouw vader. Jouw gemis en jouw verdriet. Dus pas daarmee op, want hoe graag je het niet wilt laten merken en zegt dat je er stiekem toch zo over denkt; het is ALTIJD zichtbaar.Ik weet het. Heb op jonge leeftijd een jong familielid verloren en sindsdien ben ik wat harder.
[...]
Dat noemen wij in vakjargon rouwconcurrentie.
Beide kanten op. Als jij vertelt dat je vader van 60 is overleden en een ander vertelt dat zijn opa van 86 dood is, dat jij dat dan niet zo erg vindt. En andersom; als jij zegt dat je vader van 60 dood is en een ander zegt dat zijn kind is overleden, en suggereert dat dat erger is.
Pijn is pijn, rouw is rouw. En het is bijzonder pijnlijk als je zegt dat je vader dood is, de ander vraagt hoe oud ie was, jij zegt 85 en de ander draait zijn hoofd weg en zegt; das best een mooie leeftijd toch?
Het is wel je vader. Jouw vader. Jouw gemis en jouw verdriet. Dus pas daarmee op, want hoe graag je het niet wilt laten merken en zegt dat je er stiekem toch zo over denkt; het is ALTIJD zichtbaar.Ik weet het. Heb op jonge leeftijd een jong familielid verloren en sindsdien ben ik wat harder.
zondag 29 december 2013 om 16:47
quote:MrsStanleyWalker schreef op 29 december 2013 @ 10:23:
[...]
Dat heb ik inderdaad gemerkt toen mijn vader overleed, dat mensen er zo over denken. Ik heb weinig steun gekregen, hij was immers al zo oud. Ik moest maar blij zijn dat ie zo oud was geworden. Enig idee hoe pijnlijk dat is? Het was mijn vader.Bah wat een ***opmerking! Iemand gaat altijd te vroeg, hoe oud hij/zij ook is.
[...]
Dat heb ik inderdaad gemerkt toen mijn vader overleed, dat mensen er zo over denken. Ik heb weinig steun gekregen, hij was immers al zo oud. Ik moest maar blij zijn dat ie zo oud was geworden. Enig idee hoe pijnlijk dat is? Het was mijn vader.Bah wat een ***opmerking! Iemand gaat altijd te vroeg, hoe oud hij/zij ook is.