Werk & Studie
alle pijlers
Duale studie en kinderen
donderdag 2 januari 2014 om 23:22
Hallo allemaal,
Ik ben moeder van 3 kinderen (waarvan 2 schoolgaand) en heb de wens om weer te gaan studeren. Het gaat om een duale master opleiding waar ik full-time (+/- 45 uur in de week) mee bezig zou zijn.
Ik twijfel heel erg. Dit is heel graag wat ik wil en ik ben erg gemotiveerd. Maar ik wil niet dat de kinderen er "de dupe van worden".
In het verleden heb ik mij in mijn eigen bedrijf verloren waardoor mijn oudste kind (toen net schoolgaand) 4 dagen per week naar voorschoolse, tussenschoolse en naschoolse opvang ging. Ik zag en sprak zijn vaste juf nooit (op de enige dag dat ik hem kwam halen was er altijd een andere juf).
Ik zag dat het niet goed ging met mijn kind en heb er veel spijt van dat het zo gelopen is. Ik ben toen bewust minder gaan werken (alleen nog onder schooltijd en niet meer elke dag). Dit is erg goed bevallen.
Inmiddels heb ik er 2 op de basisschool en ik heb gemerkt dat kinderen op de basisschool heel andere koek is. Op het kinderdagverblijf hoeven ze nog helemaal niets. Ze zijn in 1 omgeving en hoeven niets te presteren. Ik heb nooit moeite gehad met de opvang op het KDV.
Maar op de basisschool krijgen de kinderen een eigen sociaal leven met de nodige speelafspraken, clubjes en zwemles die tijd vergen. Daarnaast vind ik het belangrijk om betrokken te blijven met school. Er wordt al heel veel verwacht van jonge kinderen.
Mijn man werkt 60+ uur per week (ondernemer) en helaas kan ik van hem weinig verwachten.
Op dit moment doe ik nog maar een klein beetje werk en heb ik mijn eigen bedrijf niet meer. Het is een bewuste keuze geweest mij te focussen op de kinderen. Echter merk ik dat ik mij graag weer verder wil ontwikkelen.
De kinderen geven aan het erg fijn te vinden met het ritme hoe het nu is. Ze zijn zich hier heel bewust van. Ik ervaar daarom een constante strijd in mijzelf.
Ik hoop van jullie ervaringen te horen en adviezen te krijgen.
Alvast bedankt!!!
Ik ben moeder van 3 kinderen (waarvan 2 schoolgaand) en heb de wens om weer te gaan studeren. Het gaat om een duale master opleiding waar ik full-time (+/- 45 uur in de week) mee bezig zou zijn.
Ik twijfel heel erg. Dit is heel graag wat ik wil en ik ben erg gemotiveerd. Maar ik wil niet dat de kinderen er "de dupe van worden".
In het verleden heb ik mij in mijn eigen bedrijf verloren waardoor mijn oudste kind (toen net schoolgaand) 4 dagen per week naar voorschoolse, tussenschoolse en naschoolse opvang ging. Ik zag en sprak zijn vaste juf nooit (op de enige dag dat ik hem kwam halen was er altijd een andere juf).
Ik zag dat het niet goed ging met mijn kind en heb er veel spijt van dat het zo gelopen is. Ik ben toen bewust minder gaan werken (alleen nog onder schooltijd en niet meer elke dag). Dit is erg goed bevallen.
Inmiddels heb ik er 2 op de basisschool en ik heb gemerkt dat kinderen op de basisschool heel andere koek is. Op het kinderdagverblijf hoeven ze nog helemaal niets. Ze zijn in 1 omgeving en hoeven niets te presteren. Ik heb nooit moeite gehad met de opvang op het KDV.
Maar op de basisschool krijgen de kinderen een eigen sociaal leven met de nodige speelafspraken, clubjes en zwemles die tijd vergen. Daarnaast vind ik het belangrijk om betrokken te blijven met school. Er wordt al heel veel verwacht van jonge kinderen.
Mijn man werkt 60+ uur per week (ondernemer) en helaas kan ik van hem weinig verwachten.
Op dit moment doe ik nog maar een klein beetje werk en heb ik mijn eigen bedrijf niet meer. Het is een bewuste keuze geweest mij te focussen op de kinderen. Echter merk ik dat ik mij graag weer verder wil ontwikkelen.
De kinderen geven aan het erg fijn te vinden met het ritme hoe het nu is. Ze zijn zich hier heel bewust van. Ik ervaar daarom een constante strijd in mijzelf.
Ik hoop van jullie ervaringen te horen en adviezen te krijgen.
Alvast bedankt!!!
vrijdag 3 januari 2014 om 20:07
quote:Captain_Obvious schreef op 03 januari 2014 @ 13:49:
Ik ben het heel erg eens met medina. En ik begrijp wel wat je zegt, sneeuwpop, maar ik denk dat de kern van het probleem toch ligt bij de man, die denkt dat hij gewoon door kan leven zoals hij altijd deed, en dat zijn vrouw alles wel opoffert en oplost. Zo lang dat speelt, kan zij weinig en zal ze altijd met een schuldgevoel blijven zitten.Dit is zeker wel weer het bespreken waard.
Ik ben het heel erg eens met medina. En ik begrijp wel wat je zegt, sneeuwpop, maar ik denk dat de kern van het probleem toch ligt bij de man, die denkt dat hij gewoon door kan leven zoals hij altijd deed, en dat zijn vrouw alles wel opoffert en oplost. Zo lang dat speelt, kan zij weinig en zal ze altijd met een schuldgevoel blijven zitten.Dit is zeker wel weer het bespreken waard.
vrijdag 3 januari 2014 om 23:03
quote:Aileen schreef op 03 januari 2014 @ 20:05:
[...]
Hoi Nellebelletje,
Dit is precies wat mijn man ook zegt betreft zijn inkomen en de luxe waarin we nu kunnen leven. Ik merk ook dat mijn kinderen (ook 3 zonen) het zeer fijn vinden dat ik er altijd voor hen ben. Het heeft veel goeds gebra
Wellicht is het voor mij een idee om te kijken naar een andere studie wat wel goed te combineren is.Tjonge.......................Woorden schieten me te kort. Ik denk dat je beter maar niet kunt gaan studeren.
[...]
Hoi Nellebelletje,
Dit is precies wat mijn man ook zegt betreft zijn inkomen en de luxe waarin we nu kunnen leven. Ik merk ook dat mijn kinderen (ook 3 zonen) het zeer fijn vinden dat ik er altijd voor hen ben. Het heeft veel goeds gebra
Wellicht is het voor mij een idee om te kijken naar een andere studie wat wel goed te combineren is.Tjonge.......................Woorden schieten me te kort. Ik denk dat je beter maar niet kunt gaan studeren.
vrijdag 3 januari 2014 om 23:14
quote:Aileen schreef op 03 januari 2014 @ 20:05:
[...]
Hoi Nellebelletje,
Dit is precies wat mijn man ook zegt betreft zijn inkomen en de luxe waarin we nu kunnen leven. Ik merk ook dat mijn kinderen (ook 3 zonen) het zeer fijn vinden dat ik er altijd voor hen ben. Het heeft veel goeds gebracht.
Wellicht is het voor mij een idee om te kijken naar een andere studie wat wel goed te combineren is.Wat moet ik met toruwens voorstellen bij `de luxe waarin jullie kunnen leven`? En is een deel daarvan (tijdelijk?) opgeven voor jouw ambities, jullie gezinswelvaren en jouw toekomstige inkomen niet de moeite waard?
[...]
Hoi Nellebelletje,
Dit is precies wat mijn man ook zegt betreft zijn inkomen en de luxe waarin we nu kunnen leven. Ik merk ook dat mijn kinderen (ook 3 zonen) het zeer fijn vinden dat ik er altijd voor hen ben. Het heeft veel goeds gebracht.
Wellicht is het voor mij een idee om te kijken naar een andere studie wat wel goed te combineren is.Wat moet ik met toruwens voorstellen bij `de luxe waarin jullie kunnen leven`? En is een deel daarvan (tijdelijk?) opgeven voor jouw ambities, jullie gezinswelvaren en jouw toekomstige inkomen niet de moeite waard?
vrijdag 3 januari 2014 om 23:22
Ik heb zelf een duale opleiding gevolgd toen mijn kinderen klein waren.
Eenmaal op de basisschool is het mij niet gelukt om dit vol te houden. Speelafspraken, fysio, tandarts, logopedie, zwemles, teamsport, muziekles etc. Nergens kon ik echt bij zijn.
Het gaf mij ook echt een opluchting dat ik niet meer hoefde.
Ook ik heb een man met meer dan een fulltime baan en die vaak in het buitenland is. Die kon dus niet minder werken om meer taken van mij over te nemen.
We kunnen wel allemaal roepen dat man dan maar minder moet werken, maar wat men wil is niet altijd wat kan.
Ik zou dus kiezen voor een deeltijd master en voor je eigen welzijn en dat van je kinderen, als je denkt dat je het niet kunt handelen.
Eenmaal op de basisschool is het mij niet gelukt om dit vol te houden. Speelafspraken, fysio, tandarts, logopedie, zwemles, teamsport, muziekles etc. Nergens kon ik echt bij zijn.
Het gaf mij ook echt een opluchting dat ik niet meer hoefde.
Ook ik heb een man met meer dan een fulltime baan en die vaak in het buitenland is. Die kon dus niet minder werken om meer taken van mij over te nemen.
We kunnen wel allemaal roepen dat man dan maar minder moet werken, maar wat men wil is niet altijd wat kan.
Ik zou dus kiezen voor een deeltijd master en voor je eigen welzijn en dat van je kinderen, als je denkt dat je het niet kunt handelen.
vrijdag 3 januari 2014 om 23:30
Man van TO heeft aangegeven dat hij wel 1 middag thuis kan zijn. Het `probleem ` is dan nog 4 middagen. Moet toch op te lossen zijn?
( ik kom trouwens uit een familie waarbij moeder , ik en zus met kinderen en fulltime werk zijn gaan studeren en ontplooiien. Voor zover ik kan inschatten zijn alle kinderen prima terecht gekomen. Daarnaast heb je ook als moeder een voorbeeldfunctie!)
( ik kom trouwens uit een familie waarbij moeder , ik en zus met kinderen en fulltime werk zijn gaan studeren en ontplooiien. Voor zover ik kan inschatten zijn alle kinderen prima terecht gekomen. Daarnaast heb je ook als moeder een voorbeeldfunctie!)
vrijdag 3 januari 2014 om 23:36
Ik werk nu ook nog meer dan fulltime en ben ook gewoon zelfstandig, zakelijk gezien ook.
Als TO ruimte heeft voor een au pair dan zou dat inderdaad een goede optie zijn. Maar ze zal wel een stuk van de opvoeding uit handen gaan geven en dat moet je wel willen ( en kunnen) ten behoeve van een studie, de vraag is inderdaad of je die investering de moeite waard vind.
Als TO ruimte heeft voor een au pair dan zou dat inderdaad een goede optie zijn. Maar ze zal wel een stuk van de opvoeding uit handen gaan geven en dat moet je wel willen ( en kunnen) ten behoeve van een studie, de vraag is inderdaad of je die investering de moeite waard vind.
vrijdag 3 januari 2014 om 23:50
Niet alleen dat natuurlijk.
Sociaal gezien zal je ook moeten inleveren.
Je moet in ieder geval goed kunnen 'hoog' houden.
Dat heb ik helaas niet vol kunnen houden, mede doordat ik er bijna alleen voor stond en het inderdaad er vervelend vond dat ik weer niet mee kon naar de huisarts of de zwemles e.d.
Mede door dat ik ook een kind had, dat het niet leuk vond als ik niet meeging en weer met de oppas naar een afspraak moest.
Bovenal raakte ik het contact met school kwijt en dus ook het overzicht van hoe het met mijn kind ging op school ( geen prater) en uiteindelijk een jaar moest doubleren, niet alleen door slechte resultaten, speelde ook andere zaken mee, die dus gewoon langs mij heen zijn gegaan.
Dus een lang verhaal, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik het niet kon, het loslaten, gebrek aan een sociaal leven en dus ook merkte dat mijn kinderen er niet beter van werden.
Er zullen genoeg vrouwen zijn die dit wel kunnen wellicht, mij lukte het niet.
Uiteindelijk is de keus erg goed geweest en doe ik nu iets waar ik meer uit kan halen en er kan voor mijn kinderen.
Sociaal gezien zal je ook moeten inleveren.
Je moet in ieder geval goed kunnen 'hoog' houden.
Dat heb ik helaas niet vol kunnen houden, mede doordat ik er bijna alleen voor stond en het inderdaad er vervelend vond dat ik weer niet mee kon naar de huisarts of de zwemles e.d.
Mede door dat ik ook een kind had, dat het niet leuk vond als ik niet meeging en weer met de oppas naar een afspraak moest.
Bovenal raakte ik het contact met school kwijt en dus ook het overzicht van hoe het met mijn kind ging op school ( geen prater) en uiteindelijk een jaar moest doubleren, niet alleen door slechte resultaten, speelde ook andere zaken mee, die dus gewoon langs mij heen zijn gegaan.
Dus een lang verhaal, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik het niet kon, het loslaten, gebrek aan een sociaal leven en dus ook merkte dat mijn kinderen er niet beter van werden.
Er zullen genoeg vrouwen zijn die dit wel kunnen wellicht, mij lukte het niet.
Uiteindelijk is de keus erg goed geweest en doe ik nu iets waar ik meer uit kan halen en er kan voor mijn kinderen.
zaterdag 4 januari 2014 om 00:41
quote:Zusenzoo schreef op 03 januari 2014 @ 23:22:
Ik heb zelf een duale opleiding gevolgd toen mijn kinderen klein waren.
Eenmaal op de basisschool is het mij niet gelukt om dit vol te houden. Speelafspraken, fysio, tandarts, logopedie, zwemles, teamsport, muziekles etc. Nergens kon ik echt bij zijn.
Het gaf mij ook echt een opluchting dat ik niet meer hoefde.
Ook ik heb een man met meer dan een fulltime baan en die vaak in het buitenland is. Die kon dus niet minder werken om meer taken van mij over te nemen.
We kunnen wel allemaal roepen dat man dan maar minder moet werken, maar wat men wil is niet altijd wat kan.
Ik zou dus kiezen voor een deeltijd master en voor je eigen welzijn en dat van je kinderen, als je denkt dat je het niet kunt handelen.
Wat goed om een ervaring te lezen! Wat je schrijft is waar ik "bang" voor ben. Zeker gezien het verleden waarbij dit al gebeurde.
En nu dus inderdaad de clubjes, zwemles, speelafspraken. Maar zeer zeker ook het contact met school. Beide kinderen zijn geen kinderen bij wie het "vanzelf gaat". De oudste is inmiddels goed op de rit en doet het heel goed op school, maar heeft in de kleuterklas problemen gehad (gevoelig, faalangstig kind). Uiteindelijk voor een andere school gekozen waar hij tot zijn recht is gekomen. Middelste kind laat op school zeer veel zien, maar er speelt wat ingewikkelder problematiek (gedrag) waardoor hij ook speltherapie krijgt. We hebben regelmatig gesprekken met de juf (ook man ja).
Ik heb zelf een duale opleiding gevolgd toen mijn kinderen klein waren.
Eenmaal op de basisschool is het mij niet gelukt om dit vol te houden. Speelafspraken, fysio, tandarts, logopedie, zwemles, teamsport, muziekles etc. Nergens kon ik echt bij zijn.
Het gaf mij ook echt een opluchting dat ik niet meer hoefde.
Ook ik heb een man met meer dan een fulltime baan en die vaak in het buitenland is. Die kon dus niet minder werken om meer taken van mij over te nemen.
We kunnen wel allemaal roepen dat man dan maar minder moet werken, maar wat men wil is niet altijd wat kan.
Ik zou dus kiezen voor een deeltijd master en voor je eigen welzijn en dat van je kinderen, als je denkt dat je het niet kunt handelen.
Wat goed om een ervaring te lezen! Wat je schrijft is waar ik "bang" voor ben. Zeker gezien het verleden waarbij dit al gebeurde.
En nu dus inderdaad de clubjes, zwemles, speelafspraken. Maar zeer zeker ook het contact met school. Beide kinderen zijn geen kinderen bij wie het "vanzelf gaat". De oudste is inmiddels goed op de rit en doet het heel goed op school, maar heeft in de kleuterklas problemen gehad (gevoelig, faalangstig kind). Uiteindelijk voor een andere school gekozen waar hij tot zijn recht is gekomen. Middelste kind laat op school zeer veel zien, maar er speelt wat ingewikkelder problematiek (gedrag) waardoor hij ook speltherapie krijgt. We hebben regelmatig gesprekken met de juf (ook man ja).
zaterdag 4 januari 2014 om 00:43
quote:Zusenzoo schreef op 03 januari 2014 @ 23:50:
Niet alleen dat natuurlijk.
Sociaal gezien zal je ook moeten inleveren.
Je moet in ieder geval goed kunnen 'hoog' houden.
Dat heb ik helaas niet vol kunnen houden, mede doordat ik er bijna alleen voor stond en het inderdaad er vervelend vond dat ik weer niet mee kon naar de huisarts of de zwemles e.d.
Mede door dat ik ook een kind had, dat het niet leuk vond als ik niet meeging en weer met de oppas naar een afspraak moest.
Bovenal raakte ik het contact met school kwijt en dus ook het overzicht van hoe het met mijn kind ging op school ( geen prater) en uiteindelijk een jaar moest doubleren, niet alleen door slechte resultaten, speelde ook andere zaken mee, die dus gewoon langs mij heen zijn gegaan.
Dus een lang verhaal, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik het niet kon, het loslaten, gebrek aan een sociaal leven en dus ook merkte dat mijn kinderen er niet beter van werden.
Er zullen genoeg vrouwen zijn die dit wel kunnen wellicht, mij lukte het niet.
Uiteindelijk is de keus erg goed geweest en doe ik nu iets waar ik meer uit kan halen en er kan voor mijn kinderen.
Dit is ook weer heel herkenbaar.
Ik ga het allemaal nogmaals met man bespreken en kijken wat mogelijk is. En nadenken wij de opvoeding uit handen willen en kunnen geven. Mijn gevoel zegt op dit moment: nee.
Een deeltijd studie zou een veel betere optie zijn.
Niet alleen dat natuurlijk.
Sociaal gezien zal je ook moeten inleveren.
Je moet in ieder geval goed kunnen 'hoog' houden.
Dat heb ik helaas niet vol kunnen houden, mede doordat ik er bijna alleen voor stond en het inderdaad er vervelend vond dat ik weer niet mee kon naar de huisarts of de zwemles e.d.
Mede door dat ik ook een kind had, dat het niet leuk vond als ik niet meeging en weer met de oppas naar een afspraak moest.
Bovenal raakte ik het contact met school kwijt en dus ook het overzicht van hoe het met mijn kind ging op school ( geen prater) en uiteindelijk een jaar moest doubleren, niet alleen door slechte resultaten, speelde ook andere zaken mee, die dus gewoon langs mij heen zijn gegaan.
Dus een lang verhaal, maar het komt er eigenlijk op neer dat ik het niet kon, het loslaten, gebrek aan een sociaal leven en dus ook merkte dat mijn kinderen er niet beter van werden.
Er zullen genoeg vrouwen zijn die dit wel kunnen wellicht, mij lukte het niet.
Uiteindelijk is de keus erg goed geweest en doe ik nu iets waar ik meer uit kan halen en er kan voor mijn kinderen.
Dit is ook weer heel herkenbaar.
Ik ga het allemaal nogmaals met man bespreken en kijken wat mogelijk is. En nadenken wij de opvoeding uit handen willen en kunnen geven. Mijn gevoel zegt op dit moment: nee.
Een deeltijd studie zou een veel betere optie zijn.
zaterdag 4 januari 2014 om 11:43
Ik doe sinds september een fulltime studie in deeltijd. Wel dezelfde (en evenveel) vakken als fulltimestudenten, maar voornamelijk zelfstudie en 1 middag in de week college. Voor mij een ideale manier van studeren, de dag dat ik college heb werkt mijn man thuis, de rest van de week werk en studeer ik onder schooltijd en 's avonds.
zaterdag 4 januari 2014 om 12:09
Er staat toevallig een stukje over dit onderwerp vandaag in het AD:
De partners zien dat ook zo. Mannen zeggen wel dat hun vrouwen zelf mogen beslissen of ze blijven werken, maar zelf leveren ze geen uren in. Ruitenberg: 'Hoe er wordt gezorgd voor de kinderen, wordt aan de moeder overgelaten. Vaders en moeders zeggen dat ze een gelijke taakverdeling nastreven, maar in de praktijk laten ze dat niet zien.'
(...)
Opmerkelijk is dat moeders die thuisblijven voor de kinderen eigenlijk wel aan de slag zouden willen. Dat doen ze niet, door negatieve ervaringen met werken en omdat hun partners geen uren inleveren.
(...)
Als je het vanuit de emancipatie van vrouwen bekijkt, is het een slechte zaak dat vrouwen als voornaamste opvoeders worden gezien. 'Deeltijd is voor vrouwen een automatisme, terwijl de meeste mannen fulltime blijven werken. Er is dus een ongelijke machtsverdeling.'
http://www.ad.nl/ad/nl/10 ... -mag-geen-hele-baan.dhtml
De partners zien dat ook zo. Mannen zeggen wel dat hun vrouwen zelf mogen beslissen of ze blijven werken, maar zelf leveren ze geen uren in. Ruitenberg: 'Hoe er wordt gezorgd voor de kinderen, wordt aan de moeder overgelaten. Vaders en moeders zeggen dat ze een gelijke taakverdeling nastreven, maar in de praktijk laten ze dat niet zien.'
(...)
Opmerkelijk is dat moeders die thuisblijven voor de kinderen eigenlijk wel aan de slag zouden willen. Dat doen ze niet, door negatieve ervaringen met werken en omdat hun partners geen uren inleveren.
(...)
Als je het vanuit de emancipatie van vrouwen bekijkt, is het een slechte zaak dat vrouwen als voornaamste opvoeders worden gezien. 'Deeltijd is voor vrouwen een automatisme, terwijl de meeste mannen fulltime blijven werken. Er is dus een ongelijke machtsverdeling.'
http://www.ad.nl/ad/nl/10 ... -mag-geen-hele-baan.dhtml
zaterdag 4 januari 2014 om 16:09
Het is toch wel heel makkelijk voor je man om te zeggen dat hij niet minder kan werken want hij heeft nu eenmaal 2 eigen bedrijven en anders zouden jullie je levensstijl moeten aanpassen. Als jij veel meer uren dan nu gaat studeren/werken dan zal er dus meer op de schouders van je man terecht komen. Hij kan dan wel zeggen dat hij nu eenmaal zoveel uren moet werken maar dan lijkt het alsof er van een echt partnerschap nauwelijks sprake is.
Je man presenteert nu zijn situatie als een feit waar niks aan kan worden veranderd. Hij werkt nu eenmaal zoveel uren. Jij bent degene die alle aanpassingen moet maken. Toen het slechter op school ging met je oudste omdat jullie zoveel werkten maakte jij de beslissing om je leven drastisch aan te passen. En je man dan? Had hij daar niks verder mee te maken?
Het lijkt nu alsof het gezin jouw verantwoordelijkheid is en als je dus wilt werken/studeren dat het dan aan jou is om dat in te passen. Lukt het niet dan heb jij pech.
Mijn uitgangspunt zou zijn: ik wil graag deze opleiding doen. Het is een Master opleiding dus het is maar voor 1 of 2 jaar. Deze opleiding is een goede investering in mijn toekomst en ook in de toekomst voor ons gezin.
Nu moeten we dus een modus operandi vinden om de komende jaren goed door te komen.
Meer opvang voor de kinderen? Zo ja, welke opvang?
Misschien is voor basisschool scholieren met een drukke sociale agenda de BSO niet ideaal en is een oppas aan huis of au pair veel beter.
Man minder uren werken?
Dan zal hij waarschijnlijk taken moeten afstoten en dus minder verdienen.
Welke aanpassingen kunnen jullie financieel doen? Is het mogelijk om met minder inkomen rond te komen?
Misschien de komende twee jaar niet op vakantie en andere luxe inleveren?
Of juist je man wel evenveel uren werken en het inkomen gebruiken voor een stabiele aan huis opvang?
Het zijn allemaal mogelijkheden. Jullie zijn als het goed is samen een team en zo zouden jullie dit ook aan moeten aanpakken. Het is heel makkelijk van je man om te zeggen zo is het nu eenmaal en ik kan verder niks veranderen.
Het kan best zijn dat de conclusie is dat minder werken voor hem inderdaad nu geen optie is maar dat is wel iets wat serieus besproken moet worden.
De conclusie dat minder werken geen optie is wil uiteraard niet zeggen dat je de opleiding niet moet gaan volgen. Dat is weer een ander verhaal.
Je man presenteert nu zijn situatie als een feit waar niks aan kan worden veranderd. Hij werkt nu eenmaal zoveel uren. Jij bent degene die alle aanpassingen moet maken. Toen het slechter op school ging met je oudste omdat jullie zoveel werkten maakte jij de beslissing om je leven drastisch aan te passen. En je man dan? Had hij daar niks verder mee te maken?
Het lijkt nu alsof het gezin jouw verantwoordelijkheid is en als je dus wilt werken/studeren dat het dan aan jou is om dat in te passen. Lukt het niet dan heb jij pech.
Mijn uitgangspunt zou zijn: ik wil graag deze opleiding doen. Het is een Master opleiding dus het is maar voor 1 of 2 jaar. Deze opleiding is een goede investering in mijn toekomst en ook in de toekomst voor ons gezin.
Nu moeten we dus een modus operandi vinden om de komende jaren goed door te komen.
Meer opvang voor de kinderen? Zo ja, welke opvang?
Misschien is voor basisschool scholieren met een drukke sociale agenda de BSO niet ideaal en is een oppas aan huis of au pair veel beter.
Man minder uren werken?
Dan zal hij waarschijnlijk taken moeten afstoten en dus minder verdienen.
Welke aanpassingen kunnen jullie financieel doen? Is het mogelijk om met minder inkomen rond te komen?
Misschien de komende twee jaar niet op vakantie en andere luxe inleveren?
Of juist je man wel evenveel uren werken en het inkomen gebruiken voor een stabiele aan huis opvang?
Het zijn allemaal mogelijkheden. Jullie zijn als het goed is samen een team en zo zouden jullie dit ook aan moeten aanpakken. Het is heel makkelijk van je man om te zeggen zo is het nu eenmaal en ik kan verder niks veranderen.
Het kan best zijn dat de conclusie is dat minder werken voor hem inderdaad nu geen optie is maar dat is wel iets wat serieus besproken moet worden.
De conclusie dat minder werken geen optie is wil uiteraard niet zeggen dat je de opleiding niet moet gaan volgen. Dat is weer een ander verhaal.
zondag 5 januari 2014 om 00:40
quote:Sunemom schreef op 04 januari 2014 @ 11:43:
Ik doe sinds september een fulltime studie in deeltijd. Wel dezelfde (en evenveel) vakken als fulltimestudenten, maar voornamelijk zelfstudie en 1 middag in de week college. Voor mij een ideale manier van studeren, de dag dat ik college heb werkt mijn man thuis, de rest van de week werk en studeer ik onder schooltijd en 's avonds.Inderdaad goed geregeld!
Ik doe sinds september een fulltime studie in deeltijd. Wel dezelfde (en evenveel) vakken als fulltimestudenten, maar voornamelijk zelfstudie en 1 middag in de week college. Voor mij een ideale manier van studeren, de dag dat ik college heb werkt mijn man thuis, de rest van de week werk en studeer ik onder schooltijd en 's avonds.Inderdaad goed geregeld!
zondag 5 januari 2014 om 00:41
quote:Medina schreef op 04 januari 2014 @ 12:09:
Er staat toevallig een stukje over dit onderwerp vandaag in het AD:
De partners zien dat ook zo. Mannen zeggen wel dat hun vrouwen zelf mogen beslissen of ze blijven werken, maar zelf leveren ze geen uren in. Ruitenberg: 'Hoe er wordt gezorgd voor de kinderen, wordt aan de moeder overgelaten. Vaders en moeders zeggen dat ze een gelijke taakverdeling nastreven, maar in de praktijk laten ze dat niet zien.'
(...)
Opmerkelijk is dat moeders die thuisblijven voor de kinderen eigenlijk wel aan de slag zouden willen. Dat doen ze niet, door negatieve ervaringen met werken en omdat hun partners geen uren inleveren.
(...)
Als je het vanuit de emancipatie van vrouwen bekijkt, is het een slechte zaak dat vrouwen als voornaamste opvoeders worden gezien. 'Deeltijd is voor vrouwen een automatisme, terwijl de meeste mannen fulltime blijven werken. Er is dus een ongelijke machtsverdeling.'
http://www.ad.nl/ad/nl/10 ... -mag-geen-hele-baan.dhtmlInteressant. Ik ga dit mijn man zeker laten lezen. Ik hoop het er morgen met hem over te kunnen hebben.
Er staat toevallig een stukje over dit onderwerp vandaag in het AD:
De partners zien dat ook zo. Mannen zeggen wel dat hun vrouwen zelf mogen beslissen of ze blijven werken, maar zelf leveren ze geen uren in. Ruitenberg: 'Hoe er wordt gezorgd voor de kinderen, wordt aan de moeder overgelaten. Vaders en moeders zeggen dat ze een gelijke taakverdeling nastreven, maar in de praktijk laten ze dat niet zien.'
(...)
Opmerkelijk is dat moeders die thuisblijven voor de kinderen eigenlijk wel aan de slag zouden willen. Dat doen ze niet, door negatieve ervaringen met werken en omdat hun partners geen uren inleveren.
(...)
Als je het vanuit de emancipatie van vrouwen bekijkt, is het een slechte zaak dat vrouwen als voornaamste opvoeders worden gezien. 'Deeltijd is voor vrouwen een automatisme, terwijl de meeste mannen fulltime blijven werken. Er is dus een ongelijke machtsverdeling.'
http://www.ad.nl/ad/nl/10 ... -mag-geen-hele-baan.dhtmlInteressant. Ik ga dit mijn man zeker laten lezen. Ik hoop het er morgen met hem over te kunnen hebben.
zondag 5 januari 2014 om 00:42
quote:selah01 schreef op 04 januari 2014 @ 16:09:
Het is toch wel heel makkelijk voor je man om te zeggen dat hij niet minder kan werken want hij heeft nu eenmaal 2 eigen bedrijven en anders zouden jullie je levensstijl moeten aanpassen. Als jij veel meer uren dan nu gaat studeren/werken dan zal er dus meer op de schouders van je man terecht komen. Hij kan dan wel zeggen dat hij nu eenmaal zoveel uren moet werken maar dan lijkt het alsof er van een echt partnerschap nauwelijks sprake is.
Je man presenteert nu zijn situatie als een feit waar niks aan kan worden veranderd. Hij werkt nu eenmaal zoveel uren. Jij bent degene die alle aanpassingen moet maken. Toen het slechter op school ging met je oudste omdat jullie zoveel werkten maakte jij de beslissing om je leven drastisch aan te passen. En je man dan? Had hij daar niks verder mee te maken?
Het lijkt nu alsof het gezin jouw verantwoordelijkheid is en als je dus wilt werken/studeren dat het dan aan jou is om dat in te passen. Lukt het niet dan heb jij pech.
Mijn uitgangspunt zou zijn: ik wil graag deze opleiding doen. Het is een Master opleiding dus het is maar voor 1 of 2 jaar. Deze opleiding is een goede investering in mijn toekomst en ook in de toekomst voor ons gezin.
Nu moeten we dus een modus operandi vinden om de komende jaren goed door te komen.
Meer opvang voor de kinderen? Zo ja, welke opvang?
Misschien is voor basisschool scholieren met een drukke sociale agenda de BSO niet ideaal en is een oppas aan huis of au pair veel beter.
Man minder uren werken?
Dan zal hij waarschijnlijk taken moeten afstoten en dus minder verdienen.
Welke aanpassingen kunnen jullie financieel doen? Is het mogelijk om met minder inkomen rond te komen?
Misschien de komende twee jaar niet op vakantie en andere luxe inleveren?
Of juist je man wel evenveel uren werken en het inkomen gebruiken voor een stabiele aan huis opvang?
Het zijn allemaal mogelijkheden. Jullie zijn als het goed is samen een team en zo zouden jullie dit ook aan moeten aanpakken. Het is heel makkelijk van je man om te zeggen zo is het nu eenmaal en ik kan verder niks veranderen.
Het kan best zijn dat de conclusie is dat minder werken voor hem inderdaad nu geen optie is maar dat is wel iets wat serieus besproken moet worden.
De conclusie dat minder werken geen optie is wil uiteraard niet zeggen dat je de opleiding niet moet gaan volgen. Dat is weer een ander verhaal.Dank je wel selah01. Wat je hebt geschreven kan ik goed gebruiken als we het gaan bespreken.
Het is toch wel heel makkelijk voor je man om te zeggen dat hij niet minder kan werken want hij heeft nu eenmaal 2 eigen bedrijven en anders zouden jullie je levensstijl moeten aanpassen. Als jij veel meer uren dan nu gaat studeren/werken dan zal er dus meer op de schouders van je man terecht komen. Hij kan dan wel zeggen dat hij nu eenmaal zoveel uren moet werken maar dan lijkt het alsof er van een echt partnerschap nauwelijks sprake is.
Je man presenteert nu zijn situatie als een feit waar niks aan kan worden veranderd. Hij werkt nu eenmaal zoveel uren. Jij bent degene die alle aanpassingen moet maken. Toen het slechter op school ging met je oudste omdat jullie zoveel werkten maakte jij de beslissing om je leven drastisch aan te passen. En je man dan? Had hij daar niks verder mee te maken?
Het lijkt nu alsof het gezin jouw verantwoordelijkheid is en als je dus wilt werken/studeren dat het dan aan jou is om dat in te passen. Lukt het niet dan heb jij pech.
Mijn uitgangspunt zou zijn: ik wil graag deze opleiding doen. Het is een Master opleiding dus het is maar voor 1 of 2 jaar. Deze opleiding is een goede investering in mijn toekomst en ook in de toekomst voor ons gezin.
Nu moeten we dus een modus operandi vinden om de komende jaren goed door te komen.
Meer opvang voor de kinderen? Zo ja, welke opvang?
Misschien is voor basisschool scholieren met een drukke sociale agenda de BSO niet ideaal en is een oppas aan huis of au pair veel beter.
Man minder uren werken?
Dan zal hij waarschijnlijk taken moeten afstoten en dus minder verdienen.
Welke aanpassingen kunnen jullie financieel doen? Is het mogelijk om met minder inkomen rond te komen?
Misschien de komende twee jaar niet op vakantie en andere luxe inleveren?
Of juist je man wel evenveel uren werken en het inkomen gebruiken voor een stabiele aan huis opvang?
Het zijn allemaal mogelijkheden. Jullie zijn als het goed is samen een team en zo zouden jullie dit ook aan moeten aanpakken. Het is heel makkelijk van je man om te zeggen zo is het nu eenmaal en ik kan verder niks veranderen.
Het kan best zijn dat de conclusie is dat minder werken voor hem inderdaad nu geen optie is maar dat is wel iets wat serieus besproken moet worden.
De conclusie dat minder werken geen optie is wil uiteraard niet zeggen dat je de opleiding niet moet gaan volgen. Dat is weer een ander verhaal.Dank je wel selah01. Wat je hebt geschreven kan ik goed gebruiken als we het gaan bespreken.
maandag 6 januari 2014 om 22:55
Dank je wel voor de boekentip, Captain Obvious. Het lijkt mij een interessant boek. Ik ga het lezen!
Iedereen bedankt voor de reacties! Ik heb met mijn man gesproken en hij begrijpt het iets beter en gaat kijken wat hij kan doen. Samen zullen we gaan bekijken of het haalbaar is en zo niet dan zal ik misschien een andere (deeltijd) studie gaan doen.
Iedereen bedankt voor de reacties! Ik heb met mijn man gesproken en hij begrijpt het iets beter en gaat kijken wat hij kan doen. Samen zullen we gaan bekijken of het haalbaar is en zo niet dan zal ik misschien een andere (deeltijd) studie gaan doen.