Psyche
alle pijlers
Depresief door de stad
zaterdag 8 februari 2014 om 16:05
Ik denk dat ik ongeveer nu door heb wat me constant neerslachtig, ziek, moe, verdrietig, dagelijks hoofdpijn en nekpijn opgesloten etc etc voel.
Ik woon nu al vanaf 2005 in Antwerpen, in een van de slechtere buurten terecht gekomen na mijn scheiding. In een 2 slaapkamer appartementje met mijn zoon en dochter.
Ik zal de buurt even schetsen
Vlakbij het centraal station, overal beton, bussen, trams, auto's, geen enkel groen te bespeuren of parken, geen enkel speelplein voor kinderen in de buurt, rommel op straat, mensen die in piepkleine appartementjes met teveel mensen wonen, mensen die boos, gehaast zijn, ruzies om parkeerplaatsen, daklozen, iedereen is gehaast, druk, rennend, fietsen is levensgevaarlijk, er is in sommige plaatsen geen plaats om te fietsen omdat de tram heel de weg in beslag neemt, smalle straatjes met hoge betonnen grijze gebouwen die vaak vervallen zijn.
Ik hoef mijn deur maar uit te lopen en ik word gek van de overvolle denderende bussen en trams.
Als ik uit het raam kijk, kijk ik recht op het grijze beton aan de overkant, zowel het voorraam als het achterraam. Altijd maar dat opgesloten gevoel met de kids, naar buiten gaan hier om te ontspannen gaat niet, je loopt gelijk op de massa mensen, mensen struikelen over elkaar bekant. Dus zitten we vaak binnen in het appartement omsingeld door al het grijs.
Ik ben zelf opgegroeid in een klein stadje in Nederland, altijd groen om me heen, lekker wijde straten om te fietsen, 30-km zone pleintjes waar we als kinderen lekker vrij konden spelen, rennen etc. Tuintje achter ons huis waar we in de zomer lekker konden zwemmen, ver uitzicht uit de ramen en ook gelijk uitzicht op groen.
Ik ben eens stil gaan staan waarom ik nou zo depressief blijf en altijd zo moe en opgefokt. Laatst ben ik opgehaald door een vriend omdat ik me zo slecht voelde weer en we reden naar een parkgebied. Ik werd kalmer, rustiger, vrolijker, ik bleef 30 minuten staren naar het weiland waar wat vogels liepen en verbaasde me dat ik van zo iets simpels ineens zo rustig werd, ik wilde niet terug naar mijn huis, straat, omgeving, ik wilde daar blijven staan en gewoon staren naar het groen.
Die vriend zei het direct Antwerpen is niks voor jou, die drukte is jou teveel, ik ben ook geen grote stadsmens, zei hij.
En inderdaad nu weet ik het IK HAAT DE GROTE STAD!!!!
Ik wil groen groen groen en rust
Kan het dus werkelijk zo zijn dat iemand dus ziek wordt van wonen in een grote stad?
Ik woon nu al vanaf 2005 in Antwerpen, in een van de slechtere buurten terecht gekomen na mijn scheiding. In een 2 slaapkamer appartementje met mijn zoon en dochter.
Ik zal de buurt even schetsen
Vlakbij het centraal station, overal beton, bussen, trams, auto's, geen enkel groen te bespeuren of parken, geen enkel speelplein voor kinderen in de buurt, rommel op straat, mensen die in piepkleine appartementjes met teveel mensen wonen, mensen die boos, gehaast zijn, ruzies om parkeerplaatsen, daklozen, iedereen is gehaast, druk, rennend, fietsen is levensgevaarlijk, er is in sommige plaatsen geen plaats om te fietsen omdat de tram heel de weg in beslag neemt, smalle straatjes met hoge betonnen grijze gebouwen die vaak vervallen zijn.
Ik hoef mijn deur maar uit te lopen en ik word gek van de overvolle denderende bussen en trams.
Als ik uit het raam kijk, kijk ik recht op het grijze beton aan de overkant, zowel het voorraam als het achterraam. Altijd maar dat opgesloten gevoel met de kids, naar buiten gaan hier om te ontspannen gaat niet, je loopt gelijk op de massa mensen, mensen struikelen over elkaar bekant. Dus zitten we vaak binnen in het appartement omsingeld door al het grijs.
Ik ben zelf opgegroeid in een klein stadje in Nederland, altijd groen om me heen, lekker wijde straten om te fietsen, 30-km zone pleintjes waar we als kinderen lekker vrij konden spelen, rennen etc. Tuintje achter ons huis waar we in de zomer lekker konden zwemmen, ver uitzicht uit de ramen en ook gelijk uitzicht op groen.
Ik ben eens stil gaan staan waarom ik nou zo depressief blijf en altijd zo moe en opgefokt. Laatst ben ik opgehaald door een vriend omdat ik me zo slecht voelde weer en we reden naar een parkgebied. Ik werd kalmer, rustiger, vrolijker, ik bleef 30 minuten staren naar het weiland waar wat vogels liepen en verbaasde me dat ik van zo iets simpels ineens zo rustig werd, ik wilde niet terug naar mijn huis, straat, omgeving, ik wilde daar blijven staan en gewoon staren naar het groen.
Die vriend zei het direct Antwerpen is niks voor jou, die drukte is jou teveel, ik ben ook geen grote stadsmens, zei hij.
En inderdaad nu weet ik het IK HAAT DE GROTE STAD!!!!
Ik wil groen groen groen en rust
Kan het dus werkelijk zo zijn dat iemand dus ziek wordt van wonen in een grote stad?
zaterdag 8 februari 2014 om 18:42
Mensen kunnen echt wel depressief worden van hun woonomgeving. Ik heb, misschien stom toevallig, nog nooit in een straat gewoond, ik bedoel een straat waar je de huizen recht tegenover je ziet. Als klein kind woonde ik aan een plein, later wel in een straat maar aan de overkant keek je in tuinen, mijn eerste eigen huis lag aan een plein, mijn volgende huis keek uit over tuinen en een heel eind verder stond een flat, mijn daarop volgende appartement was hoog, daar had ik een vrij uitzicht, daarna ben ik verhuisd naar het appartement waar ik nu dertig jaar woon, ik kijk over de Maas maar ik woon wel in het centrum van de stad. Als ik bij iemand op bezoek ben die in een straat woont krijg ik een soort claustrofobie, ik kan (maar wil niet) zien wat de buren aan de overkant eten (bij wijze van spreken), dat de buurman in zijn neus peutert of aan zijn eksterogen. Ik kreeg ooit een hotelkamer aan een kant waar je tegen een muur aankeek, ik heb meteen een andere kamer gevraagd en gelukkig ook gekregen. De situatie die TO beschrijft lijkt me ongelooflijk benauwend, net als het feit dat het me geen fijne omgeving lijkt voor kinderen, zorgeloos buitenspelen is er niet bij.
verba volant, scripta manent.
zaterdag 8 februari 2014 om 19:09
quote:kadanz schreef op 08 februari 2014 @ 18:52:
Depressief worden is iets heel anders dan je niet op je gemak voelen, je niet op je plek voelen, je opgejaagd of opgesloten voelen.
Nogmaals, miljoenen mensen wonen in steden, net als TO. Ze zitten niet allemaal aan de prozac.Nee, maar we zijn niet allemaal hetzelfde, de één kan beter tegen drukte dan de ander, het leven in de stad is een stuk hectischer dan in een dorp, beide hebben voor- en nadelen, als je in de stad geboren en getogen bent heb je doorgaans geen moeite met het rumoer en de drukte maar als je in een dorp bent opgegroeid en na verloop van tijd in een stad terecht komt lijkt het me een hele omschakeling, stadsmensen kunnen ook niet allemaal wennen in een dorp, ik wil ze de kost niet geven die lopen te zeuren over de geit of de haan van de buren of die tractor die twee keer per dag langsrijdt.
Depressief worden is iets heel anders dan je niet op je gemak voelen, je niet op je plek voelen, je opgejaagd of opgesloten voelen.
Nogmaals, miljoenen mensen wonen in steden, net als TO. Ze zitten niet allemaal aan de prozac.Nee, maar we zijn niet allemaal hetzelfde, de één kan beter tegen drukte dan de ander, het leven in de stad is een stuk hectischer dan in een dorp, beide hebben voor- en nadelen, als je in de stad geboren en getogen bent heb je doorgaans geen moeite met het rumoer en de drukte maar als je in een dorp bent opgegroeid en na verloop van tijd in een stad terecht komt lijkt het me een hele omschakeling, stadsmensen kunnen ook niet allemaal wennen in een dorp, ik wil ze de kost niet geven die lopen te zeuren over de geit of de haan van de buren of die tractor die twee keer per dag langsrijdt.
verba volant, scripta manent.
zaterdag 8 februari 2014 om 19:12
quote:Hanaa schreef op 08 februari 2014 @ 18:01:
[...]
De kinderen hebben hun vader al een paar jaar niet meer gezien, hij kiest hier trouwens zelf voor, maar hij gaat nergens aan meewerken omdat in de laatste rechtszaak voor alimentatieverhoging bepaald is dat hij meer moest betalen. Hij wilde ze al niet zien en al helemaal niet voor betalen, maar ergens een handtekening zetten ook niet. Dus het betreft hier alleen ik en de kinderen.Ok, naar voor jou en zeker voor de kinderen. Speelt de rest nog mee? je kan dus niet verhuizen zonder toestemming van je ex en die gaat hij niet geven. Daar zou ik me nogal door opgesloten voelen, persoonlijk.
[...]
De kinderen hebben hun vader al een paar jaar niet meer gezien, hij kiest hier trouwens zelf voor, maar hij gaat nergens aan meewerken omdat in de laatste rechtszaak voor alimentatieverhoging bepaald is dat hij meer moest betalen. Hij wilde ze al niet zien en al helemaal niet voor betalen, maar ergens een handtekening zetten ook niet. Dus het betreft hier alleen ik en de kinderen.Ok, naar voor jou en zeker voor de kinderen. Speelt de rest nog mee? je kan dus niet verhuizen zonder toestemming van je ex en die gaat hij niet geven. Daar zou ik me nogal door opgesloten voelen, persoonlijk.
zondag 9 februari 2014 om 11:49
De stationsbuurt van Antwerpen is inderdaad een zwaar deprimerende plek. Als je je al depressief voelt door een scheiding, kan daar wonen alleen al de zaak nog verergeren. Verhuizen naar een plek met meer natuur zal je wel goed doen, denk ik, al zal het niet alles oplossen.
Is er iemand die je zou willen helpen om een andere plek te zoeken? Ik weet uit ervaring dat je meestal niet in staat bent tot echte actie en moeilijke beslissingen nemen, wanneer je je depressief voelt, en soms kan wat hulp dan wel fijn zijn.
Een dikke knuffel trouwens, want ik denk dat je die wel kan gebruiken.
PS: misschien kan een goed boek je ook wel helpen om stappen te durven ondernemen. Dit boek vond ik wel goed: 'Feel the fear and do it anyway' van Susan Jeffers.
http://www.bol.com/nl/p/f ... -anyway/1001004002928445/
Is er iemand die je zou willen helpen om een andere plek te zoeken? Ik weet uit ervaring dat je meestal niet in staat bent tot echte actie en moeilijke beslissingen nemen, wanneer je je depressief voelt, en soms kan wat hulp dan wel fijn zijn.
Een dikke knuffel trouwens, want ik denk dat je die wel kan gebruiken.
PS: misschien kan een goed boek je ook wel helpen om stappen te durven ondernemen. Dit boek vond ik wel goed: 'Feel the fear and do it anyway' van Susan Jeffers.
http://www.bol.com/nl/p/f ... -anyway/1001004002928445/
zondag 9 februari 2014 om 11:56
quote:Hanaa schreef op 08 februari 2014 @ 18:01:
[...]
De kinderen hebben hun vader al een paar jaar niet meer gezien, hij kiest hier trouwens zelf voor, maar hij gaat nergens aan meewerken omdat in de laatste rechtszaak voor alimentatieverhoging bepaald is dat hij meer moest betalen. Hij wilde ze al niet zien en al helemaal niet voor betalen, maar ergens een handtekening zetten ook niet. Dus het betreft hier alleen ik en de kinderen.Gewoon gaan dan! Neem 'ns een goeie advocaat. Als de vader zijn kinderen niet wil zien en er niet voor wil betalen, kun je gewoon weg. Als hij je tegenhoudt dan zal ie ook moeten gaan betalen en verzorgen. In Belgie is co-ouderschap toch verplicht? En levenslang partneralimentatie betalen tot 'n paar jaar geleden ook nog, óók als je in 'n ander land gaat wonen. (Ik ken zo'n geval uit mijn naaste omgeving en dat ex-vrouwtje vaart er wel bij)
[...]
De kinderen hebben hun vader al een paar jaar niet meer gezien, hij kiest hier trouwens zelf voor, maar hij gaat nergens aan meewerken omdat in de laatste rechtszaak voor alimentatieverhoging bepaald is dat hij meer moest betalen. Hij wilde ze al niet zien en al helemaal niet voor betalen, maar ergens een handtekening zetten ook niet. Dus het betreft hier alleen ik en de kinderen.Gewoon gaan dan! Neem 'ns een goeie advocaat. Als de vader zijn kinderen niet wil zien en er niet voor wil betalen, kun je gewoon weg. Als hij je tegenhoudt dan zal ie ook moeten gaan betalen en verzorgen. In Belgie is co-ouderschap toch verplicht? En levenslang partneralimentatie betalen tot 'n paar jaar geleden ook nog, óók als je in 'n ander land gaat wonen. (Ik ken zo'n geval uit mijn naaste omgeving en dat ex-vrouwtje vaart er wel bij)
zondag 9 februari 2014 om 12:21
Hanaa, de vader van je kinderen heeft zijn kinderen al een paar jaar niet meer opgehaald. Ik zie werkelijk geen reden waarom je niet terug naar Nederland zou kunnen/mogen gaan. Ik zou als ik jou was niet eens toestemming vragen bij de rechter maar gewoon gaan met die banaan. Ik denk dat je echt te moeilijk denkt en op 1 of andere manier ben je ook beslist niet daadkrachtig en laat je alles maar over je heen komen. Maak een stappenplan om uit deze situatie te raken. Je maakt het allemaal veel moeilijker dan het is. Gewoon huur opzeggen, familie uit Nederland laten komen met een huurvrachtwagen. Spullen inladen, naar Nederland rijden, je spullen opslaan, poosje bij familie in huis, kinderen inschrijven op Nederlandse school en ondertussen woning en werk zoeken. Je denkt echt veel te moeilijk. In geval je denkt dat ik niet weet waar ik over praat, ik ben zelf lang geleden hals over kop zo zelf uit België vertrokken. Ik zou je zo graag willen helpen om dit te bewerkstelligen.
zondag 9 februari 2014 om 13:05
quote:netniet schreef op 09 februari 2014 @ 12:21:
Hanaa, de vader van je kinderen heeft zijn kinderen al een paar jaar niet meer opgehaald. Ik zie werkelijk geen reden waarom je niet terug naar Nederland zou kunnen/mogen gaan. Ik zou als ik jou was niet eens toestemming vragen bij de rechter maar gewoon gaan met die banaan. Ik denk dat je echt te moeilijk denkt en op 1 of andere manier ben je ook beslist niet daadkrachtig en laat je alles maar over je heen komen. Maak een stappenplan om uit deze situatie te raken. Je maakt het allemaal veel moeilijker dan het is. Gewoon huur opzeggen, familie uit Nederland laten komen met een huurvrachtwagen. Spullen inladen, naar Nederland rijden, je spullen opslaan, poosje bij familie in huis, kinderen inschrijven op Nederlandse school en ondertussen woning en werk zoeken. Je denkt echt veel te moeilijk. In geval je denkt dat ik niet weet waar ik over praat, ik ben zelf lang geleden hals over kop zo zelf uit België vertrokken. Ik zou je zo graag willen helpen om dit te bewerkstelligen.Al verhuis je een meter over de grens, dan kun je nog worden beschuldigd van ontvoering.
Hanaa, de vader van je kinderen heeft zijn kinderen al een paar jaar niet meer opgehaald. Ik zie werkelijk geen reden waarom je niet terug naar Nederland zou kunnen/mogen gaan. Ik zou als ik jou was niet eens toestemming vragen bij de rechter maar gewoon gaan met die banaan. Ik denk dat je echt te moeilijk denkt en op 1 of andere manier ben je ook beslist niet daadkrachtig en laat je alles maar over je heen komen. Maak een stappenplan om uit deze situatie te raken. Je maakt het allemaal veel moeilijker dan het is. Gewoon huur opzeggen, familie uit Nederland laten komen met een huurvrachtwagen. Spullen inladen, naar Nederland rijden, je spullen opslaan, poosje bij familie in huis, kinderen inschrijven op Nederlandse school en ondertussen woning en werk zoeken. Je denkt echt veel te moeilijk. In geval je denkt dat ik niet weet waar ik over praat, ik ben zelf lang geleden hals over kop zo zelf uit België vertrokken. Ik zou je zo graag willen helpen om dit te bewerkstelligen.Al verhuis je een meter over de grens, dan kun je nog worden beschuldigd van ontvoering.
verba volant, scripta manent.
zondag 9 februari 2014 om 13:22
quote:MarianneDavids schreef op 09 februari 2014 @ 13:05:
[...]
Al verhuis je een meter over de grens, dan kun je nog worden beschuldigd van ontvoering.Als TO 'n advocaat op haar ex zet zul je 'ns zien hoe snel je toestemming hebt om te vertrekken. Ex wil namelijk niet betalen en ook niet voor z'n kids zorgen en als hij haar wil tegenhouden, zal ie zich ook aan 'n co-ouderschapverplichting moeten gaan houden en met geld over de brug moeten komen. En ik heb zomaar 't idee dat ie daar helemaal geen trek in heeft.
[...]
Al verhuis je een meter over de grens, dan kun je nog worden beschuldigd van ontvoering.Als TO 'n advocaat op haar ex zet zul je 'ns zien hoe snel je toestemming hebt om te vertrekken. Ex wil namelijk niet betalen en ook niet voor z'n kids zorgen en als hij haar wil tegenhouden, zal ie zich ook aan 'n co-ouderschapverplichting moeten gaan houden en met geld over de brug moeten komen. En ik heb zomaar 't idee dat ie daar helemaal geen trek in heeft.
woensdag 16 december 2015 om 11:05
http://www.npo.nl/2doc-ca ... /15-12-2015/VPWON_1220136
Dit is de buurt waar ik woon om; om even een beeld te schetsen van de overgang naar en stadje in Brabant naar deze wijk in Antwerpen...
Hier woon ik, pak ik dagelijks de tram, doe er mijn boodschappen, zitten mijn kinderen op school etc
*ik weet het, de topic is van een tijdje geleden maar wilde het toch even delen)
Maar ik ben nu verhuisd naar een beter appartement dan daarvoor (wel veel kleiner, maar in dezelfde wijk want alleen hier zijn de appartementen nog een beetje betaalbaar)) en kan intussen wel beter dealen met deze drukte en chaos dan toen ik deze topic opende
Dit is de buurt waar ik woon om; om even een beeld te schetsen van de overgang naar en stadje in Brabant naar deze wijk in Antwerpen...
Hier woon ik, pak ik dagelijks de tram, doe er mijn boodschappen, zitten mijn kinderen op school etc
*ik weet het, de topic is van een tijdje geleden maar wilde het toch even delen)
Maar ik ben nu verhuisd naar een beter appartement dan daarvoor (wel veel kleiner, maar in dezelfde wijk want alleen hier zijn de appartementen nog een beetje betaalbaar)) en kan intussen wel beter dealen met deze drukte en chaos dan toen ik deze topic opende