Overig
alle pijlers
Ik vind het jammer dat ik nooit meer...
zaterdag 22 februari 2014 om 18:21
Als reactie op het topic 'ik ben zo blij dat ik...' zat ik te denken over dingen waarvan ik het jammer vind dat ze nooit meer gaan gebeuren. Mijn aftrap:
Ik vind het jammer dat:
- ik nooit meer zwanger word. Ik vind zwanger zijn het einde, bevallen is voor mij ook een eitje. Echt jammer dat ik beide nooit meer meemaak.
- ik niet meer heb genoten van de babytijd van de jongste. Hij was er zo (bevalling van een kwartier) en daarna ging hij direct mee in de flow. Als ik had geweten dat het het laatste kindje was, had ik er echt meer bij stilgestaan.
- ik m'n studententijd niet over kan doen. Heb er echt niet alles uitgehaald, terwijl het toch de beste tijd van je leven moet zijn.
- bepaalde verkeerde keuzes uit m'n leven niet ongedaan kan maken, met name in de relationele sfeer.
- ik bepaalde vriendschappen niet beter heb onderhouden. Soms vraag ik me wel eens af waarom ik bepaalde vriendinnen niet meer zie, het was altijd zo leuk.
Tot zover mijn lijstje, ben benieuwd wat jullie jammer vinden!
Ik vind het jammer dat:
- ik nooit meer zwanger word. Ik vind zwanger zijn het einde, bevallen is voor mij ook een eitje. Echt jammer dat ik beide nooit meer meemaak.
- ik niet meer heb genoten van de babytijd van de jongste. Hij was er zo (bevalling van een kwartier) en daarna ging hij direct mee in de flow. Als ik had geweten dat het het laatste kindje was, had ik er echt meer bij stilgestaan.
- ik m'n studententijd niet over kan doen. Heb er echt niet alles uitgehaald, terwijl het toch de beste tijd van je leven moet zijn.
- bepaalde verkeerde keuzes uit m'n leven niet ongedaan kan maken, met name in de relationele sfeer.
- ik bepaalde vriendschappen niet beter heb onderhouden. Soms vraag ik me wel eens af waarom ik bepaalde vriendinnen niet meer zie, het was altijd zo leuk.
Tot zover mijn lijstje, ben benieuwd wat jullie jammer vinden!
zaterdag 22 februari 2014 om 20:13
- Dat mijn kindertijd voorgoed voorbij is. Ik mis de gezelligheid en onbezonnenheid van toen. Had veel vriendinnen op de basisschool en vaak speelafspraken. Toen dat spelen over was, was de lol er voor mij gauw af.
-Ook lag er een ongerept stuk grond naast ons huis met bomen aan de buitenkant. Dat was "ons bos" waar we met de buurkinderen in speelden en picknickten. Later is daar een huis op gebouwd. Ook werden er buurtreisjes en bbq's georganiseerd, wat heel gezellig was. Er werd druk gebouwd in onze wijk, dus ook veel op de bouw gespeeld en oppassen dat we niet betrapt werden.
De sinterklaas- en kerstvieringen van vroeger, ook op school. Meedoen met pietengym. En afwachten of je dat ene speelgoed wel kreeg. Nu vieren we het nog, maar ik beleef het niet meer zo als toen.
- Vind het soms jammer dat ik geen opa's en oma's meer heb. Die hebben mij niet meer volwassen gekend. Ik had het leuk gevonden als ze mijn nieuwe huis nog gezien hadden.
-Ook lag er een ongerept stuk grond naast ons huis met bomen aan de buitenkant. Dat was "ons bos" waar we met de buurkinderen in speelden en picknickten. Later is daar een huis op gebouwd. Ook werden er buurtreisjes en bbq's georganiseerd, wat heel gezellig was. Er werd druk gebouwd in onze wijk, dus ook veel op de bouw gespeeld en oppassen dat we niet betrapt werden.
De sinterklaas- en kerstvieringen van vroeger, ook op school. Meedoen met pietengym. En afwachten of je dat ene speelgoed wel kreeg. Nu vieren we het nog, maar ik beleef het niet meer zo als toen.
- Vind het soms jammer dat ik geen opa's en oma's meer heb. Die hebben mij niet meer volwassen gekend. Ik had het leuk gevonden als ze mijn nieuwe huis nog gezien hadden.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:25
quote:emma12345 schreef op 22 februari 2014 @ 20:10:
Ik vind het jammer dat ik niet bewust heb meegemaakt om als baby rondgereden te worden in de kinderwagen. Lijkt me heerlijk!
En verder tel ik mijn zegeningen!
Haha dat wilde ik stiekem ook wel opschrijven. Degene achter de kinderwagen maar lopen en zelf alleen maar op je rug liggen met een fles in je mond. Beter kan het toch niet zijn
Soms als ik op mijn hoge hakken door de stad loop en ik zie kinderwagens denk ik dat ook wel eens. Naar het schijnt heeft mijn vader zich suf gewandeld met mij in die tijd, maar goed weet er zelf niets meer van.
Ik vind het jammer dat ik niet bewust heb meegemaakt om als baby rondgereden te worden in de kinderwagen. Lijkt me heerlijk!
En verder tel ik mijn zegeningen!
Haha dat wilde ik stiekem ook wel opschrijven. Degene achter de kinderwagen maar lopen en zelf alleen maar op je rug liggen met een fles in je mond. Beter kan het toch niet zijn
Soms als ik op mijn hoge hakken door de stad loop en ik zie kinderwagens denk ik dat ook wel eens. Naar het schijnt heeft mijn vader zich suf gewandeld met mij in die tijd, maar goed weet er zelf niets meer van.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:29
quote:Mies85 schreef op 22 februari 2014 @ 19:59:
Meer dat gevoel van pure intense veiligheid zal hebben. Zoals we na een dagje opa en oma op de terugweg op de achterbank zaten. Sliepen half. We hoorde sky en papa en mama wat praten. De lampen flitste voorbij. En toen viel ik toch inslaap.
Wij rijden nu terug van opa en oma en onze kinderen zitten achterin. Ik hoop dat ze het ook voelen.
Oh ja!! Dat gevoel kan ik me zo voor de geest halen. Buiten donker, over de snelweg met dichte bossen aan weerskanten, en half slapend in de auto mijn ouders horen praten en The Final Countdown van Europe op de radio
Verder vind ik het wel jammer dat ik nooit meer dat veilige gevoel zal hebben wat ik als twee/driejarige peuter had. Bij mijn vader achterop de fiets, we gingen steevast een eindje fietsen, dat was traditie. En dan stopten we altijd bij de snackbar en mocht ik mijn favoriete ijsje! Had twee favorieten en die vergeet ik voor de rest van mijn leven niet meer. Wat een mooie tijd was dat. Onderweg was er een beeld wat ik heel eng vond en dan klampte ik me vanuit het kinderzitje aan mijn vader vast en dan voelde ik me heel erg veilig.
Vind het ook jammer dat ik mijn vader nooit meer zal zien voetballen. Zal nooit vergeten dat ik als ubertrotse kleuter op de tribune zat, want dat was toch wel mooi mijn papa die daar op dat veld stond!
Meer dat gevoel van pure intense veiligheid zal hebben. Zoals we na een dagje opa en oma op de terugweg op de achterbank zaten. Sliepen half. We hoorde sky en papa en mama wat praten. De lampen flitste voorbij. En toen viel ik toch inslaap.
Wij rijden nu terug van opa en oma en onze kinderen zitten achterin. Ik hoop dat ze het ook voelen.
Oh ja!! Dat gevoel kan ik me zo voor de geest halen. Buiten donker, over de snelweg met dichte bossen aan weerskanten, en half slapend in de auto mijn ouders horen praten en The Final Countdown van Europe op de radio
Verder vind ik het wel jammer dat ik nooit meer dat veilige gevoel zal hebben wat ik als twee/driejarige peuter had. Bij mijn vader achterop de fiets, we gingen steevast een eindje fietsen, dat was traditie. En dan stopten we altijd bij de snackbar en mocht ik mijn favoriete ijsje! Had twee favorieten en die vergeet ik voor de rest van mijn leven niet meer. Wat een mooie tijd was dat. Onderweg was er een beeld wat ik heel eng vond en dan klampte ik me vanuit het kinderzitje aan mijn vader vast en dan voelde ik me heel erg veilig.
Vind het ook jammer dat ik mijn vader nooit meer zal zien voetballen. Zal nooit vergeten dat ik als ubertrotse kleuter op de tribune zat, want dat was toch wel mooi mijn papa die daar op dat veld stond!
zaterdag 22 februari 2014 om 20:37
quote:matroesjka_ schreef op 22 februari 2014 @ 20:02:
[...]
Eens. Dood gaan hoort bij het leven, we gaan allemaal dood. Natuurlijk mis je de mensen die heen gegaan zijn en is dat vooral in het begin erg moeilijk. Maar ik vind wel dat sommige/veel mensen te veel gewicht aan de dood hangen en er een beetje in blijven zwelgen.
Ik vind het eigenlijk verbazingwekkend hoe snel je weer op de been bent eerlijk gezegd. Bij de laatste dierbare die ik heb verloren heb ik niet eens gehuild. Mijn opa en oma gingen vlak na elkaar dood en dat was gewoon goed zo.
Toen mijn sibling een aantal jaar geleden overleed ging ik ook na een week weer naar school. Maar toen had ik wel lang verdriet. Soms heb ik nog verdriet om hem/haar. Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik nog weinig aan hem/haar denk, als ik naar mijn ouders kijk. Maar ik vind ook niet dat zij zwelgen.
[...]
Eens. Dood gaan hoort bij het leven, we gaan allemaal dood. Natuurlijk mis je de mensen die heen gegaan zijn en is dat vooral in het begin erg moeilijk. Maar ik vind wel dat sommige/veel mensen te veel gewicht aan de dood hangen en er een beetje in blijven zwelgen.
Ik vind het eigenlijk verbazingwekkend hoe snel je weer op de been bent eerlijk gezegd. Bij de laatste dierbare die ik heb verloren heb ik niet eens gehuild. Mijn opa en oma gingen vlak na elkaar dood en dat was gewoon goed zo.
Toen mijn sibling een aantal jaar geleden overleed ging ik ook na een week weer naar school. Maar toen had ik wel lang verdriet. Soms heb ik nog verdriet om hem/haar. Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik nog weinig aan hem/haar denk, als ik naar mijn ouders kijk. Maar ik vind ook niet dat zij zwelgen.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:41
quote:Hilary schreef op 22 februari 2014 @ 20:29:
[...]
Oh ja!! Dat gevoel kan ik me zo voor de geest halen. Buiten donker, over de snelweg met dichte bossen aan weerskanten, en half slapend in de auto mijn ouders horen praten en The Final Countdown van Europe op de radio
Verder vind ik het wel jammer dat ik nooit meer dat veilige gevoel zal hebben wat ik als twee/driejarige peuter had. Bij mijn vader achterop de fiets, we gingen steevast een eindje fietsen, dat was traditie. En dan stopten we altijd bij de snackbar en mocht ik mijn favoriete ijsje! Had twee favorieten en die vergeet ik voor de rest van mijn leven niet meer. Wat een mooie tijd was dat. Onderweg was er een beeld wat ik heel eng vond en dan klampte ik me vanuit het kinderzitje aan mijn vader vast en dan voelde ik me heel erg veilig.
Vind het ook jammer dat ik mijn vader nooit meer zal zien voetballen. Zal nooit vergeten dat ik als ubertrotse kleuter op de tribune zat, want dat was toch wel mooi mijn papa die daar op dat veld stond!
[...]
Oh ja!! Dat gevoel kan ik me zo voor de geest halen. Buiten donker, over de snelweg met dichte bossen aan weerskanten, en half slapend in de auto mijn ouders horen praten en The Final Countdown van Europe op de radio
Verder vind ik het wel jammer dat ik nooit meer dat veilige gevoel zal hebben wat ik als twee/driejarige peuter had. Bij mijn vader achterop de fiets, we gingen steevast een eindje fietsen, dat was traditie. En dan stopten we altijd bij de snackbar en mocht ik mijn favoriete ijsje! Had twee favorieten en die vergeet ik voor de rest van mijn leven niet meer. Wat een mooie tijd was dat. Onderweg was er een beeld wat ik heel eng vond en dan klampte ik me vanuit het kinderzitje aan mijn vader vast en dan voelde ik me heel erg veilig.
Vind het ook jammer dat ik mijn vader nooit meer zal zien voetballen. Zal nooit vergeten dat ik als ubertrotse kleuter op de tribune zat, want dat was toch wel mooi mijn papa die daar op dat veld stond!
zaterdag 22 februari 2014 om 20:46
zaterdag 22 februari 2014 om 20:49
quote:Hilary schreef op 22 februari 2014 @ 20:31:
Jennie77
Wat zwaar dat je je moeder zo jong hebt moeten verliezen. Ik kan me voorstellen dat dat gemis altijd blijft Ik geniet elke dag,maar soms overvalt dat gevoel zomaar.Ik vind het knap als mensen dat helemaal niet hebben en vraag me wel eens af of ik nou zo gevoelig ben.
Jennie77
Wat zwaar dat je je moeder zo jong hebt moeten verliezen. Ik kan me voorstellen dat dat gemis altijd blijft Ik geniet elke dag,maar soms overvalt dat gevoel zomaar.Ik vind het knap als mensen dat helemaal niet hebben en vraag me wel eens af of ik nou zo gevoelig ben.
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
zaterdag 22 februari 2014 om 20:51
Ja dat was niet leuk. Maar het was meer dat ik dat 'zwelgen' helemaal niet herken, terwijl ik, vooral bij mijn ouders, nog best veel verdriet zie. Maar ja, hij/zij was dit jaar eindexamen gaan doen, bijvoorbeeld. Dat blijft gewoon terugkomen, die moeilijke momenten.
Ik heb soms ook nog veel verdriet om hem/haar. Maar het verbaast me hoe zeldzaam die momenten worden en hoe erg je leven ingevuld wordt zonder diegene. Als hij/zij nu opeens langs zou komen zou ik niet eens weten waar ik zou moeten beginnen met vertellen haha!
Het is al lang geleden inmiddels. Ik denk vooral nog aan hoe grappig en gezellig hij/zij was.
Ik heb soms ook nog veel verdriet om hem/haar. Maar het verbaast me hoe zeldzaam die momenten worden en hoe erg je leven ingevuld wordt zonder diegene. Als hij/zij nu opeens langs zou komen zou ik niet eens weten waar ik zou moeten beginnen met vertellen haha!
Het is al lang geleden inmiddels. Ik denk vooral nog aan hoe grappig en gezellig hij/zij was.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:51
Wat ik ook wel jammer vind dat ik nooit meer (als kind) bij opa en oma zal logeren. O heerlijk was dat. Samen met opa in het brandgangetje pieren vangen voor de kikker in de tuin. Samen met oma naar Commissaris Rex met Tobias Moretti kijken op zaterdagavond. Samen zwemmen, naar de stad gaan, ingestopt worden... En dan geen dekbed maar echt een laken en een deken heerlijk warm! En als klein kind iedere morgen van de logeerpartij gewapend met mijn kussen naar het grote bed van opa en oma, en dan samen wakker worden met het nieuws van de regionale omroep op de radio. Ik kan me de tune nog zo herinneren!
Van de zomer wel weer samen met oma zwemmen, zin in!
Van de zomer wel weer samen met oma zwemmen, zin in!
zaterdag 22 februari 2014 om 20:52
Ik vind het jammer dat ik gewacht heb tot de kinderen wat groter waren, om weer te gaan studeren. Door de nieuwe regels (tweede studie = instellingsgeld) is het financieel totaal onhaalbaar geworden.
Ik vind het jammer dat ik nooit meer een gewone kraamtijd meemaak. Zo'n kleine pasgeboren baby is zo speciaal en ik heb dat zo gemist na de geboorte van de jongsten (fors premature tweeling).
Ik vind het jammer dat ik nooit meer een gewone kraamtijd meemaak. Zo'n kleine pasgeboren baby is zo speciaal en ik heb dat zo gemist na de geboorte van de jongsten (fors premature tweeling).
...
zaterdag 22 februari 2014 om 20:53
quote:jennie77 schreef op 22 februari 2014 @ 20:49:
[...]
Ik geniet elke dag,maar soms overvalt dat gevoel zomaar.Ik vind het knap als mensen dat helemaal niet hebben en vraag me wel eens af of ik nou zo gevoelig ben.Iedereen is anders en het gaat ook niet om zomaar iemand, maar om je moeder. Ik snap heel goed dat dat gevoel je nog kan overvallen.
[...]
Ik geniet elke dag,maar soms overvalt dat gevoel zomaar.Ik vind het knap als mensen dat helemaal niet hebben en vraag me wel eens af of ik nou zo gevoelig ben.Iedereen is anders en het gaat ook niet om zomaar iemand, maar om je moeder. Ik snap heel goed dat dat gevoel je nog kan overvallen.
zaterdag 22 februari 2014 om 20:57
quote:jennie77 schreef op 22 februari 2014 @ 20:49:
[...]
Ik geniet elke dag,maar soms overvalt dat gevoel zomaar.Ik vind het knap als mensen dat helemaal niet hebben en vraag me wel eens af of ik nou zo gevoelig ben.
Ik denk niet dat je gevoelig bent. Ik heb het soms ook. Zoals nu met dat eindexamen. Dat ik opeens denk: fúck wat zou hij/zij al groot zijn. Maar ook dat ik denk: tjee hoe zou hij/zij mijn kamers hebben gevonden toen ik ging studeren, zou hij/zij bij me gelogeerd hebben? Hoe zou hij/zij mijn vriend vinden, of dat we nu een eerste echt huis samen hebben?
Op een bacheloruitreiking, met een 21-diner, kerst, er blijft altijd een lege stoel..
Dus nee ik denk dat het heel natuurlijk is dat het je af en toe overvalt. Er zijn nog zoveel momenten waar diegene bij had moeten zijn
Hoe lang is het geleden?
[...]
Ik geniet elke dag,maar soms overvalt dat gevoel zomaar.Ik vind het knap als mensen dat helemaal niet hebben en vraag me wel eens af of ik nou zo gevoelig ben.
Ik denk niet dat je gevoelig bent. Ik heb het soms ook. Zoals nu met dat eindexamen. Dat ik opeens denk: fúck wat zou hij/zij al groot zijn. Maar ook dat ik denk: tjee hoe zou hij/zij mijn kamers hebben gevonden toen ik ging studeren, zou hij/zij bij me gelogeerd hebben? Hoe zou hij/zij mijn vriend vinden, of dat we nu een eerste echt huis samen hebben?
Op een bacheloruitreiking, met een 21-diner, kerst, er blijft altijd een lege stoel..
Dus nee ik denk dat het heel natuurlijk is dat het je af en toe overvalt. Er zijn nog zoveel momenten waar diegene bij had moeten zijn
Hoe lang is het geleden?
zaterdag 22 februari 2014 om 21:02
quote:Hilary schreef op 22 februari 2014 @ 20:55:
[...]
Wat een mooie manier om iemand te herinneren.Maar het was ook echt zo eerst waren er alle nare dingen maar na een tijdje werd dat minder en ben ik het nu bijna vergeten. Nu moet ik soms hardop lachen omdat ik denk aan iets dat hij/zij ooit heeft gezegd of deed. Laatst was dat in de metro en toen keken mensen me heel vreemd aan dus toen moest ik eraan denken wat hij/zij zou zeggen als ik dat zou vertellen en zat ik uiteindelijk proestend in de metro. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik echt totaal gek was haha.
[...]
Wat een mooie manier om iemand te herinneren.Maar het was ook echt zo eerst waren er alle nare dingen maar na een tijdje werd dat minder en ben ik het nu bijna vergeten. Nu moet ik soms hardop lachen omdat ik denk aan iets dat hij/zij ooit heeft gezegd of deed. Laatst was dat in de metro en toen keken mensen me heel vreemd aan dus toen moest ik eraan denken wat hij/zij zou zeggen als ik dat zou vertellen en zat ik uiteindelijk proestend in de metro. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik echt totaal gek was haha.
zaterdag 22 februari 2014 om 21:07
quote:sophietjekalewietje schreef op 22 februari 2014 @ 20:57:
[...]
Ik denk niet dat je gevoelig bent. Ik heb het soms ook. Zoals nu met dat eindexamen. Dat ik opeens denk: fúck wat zou hij/zij al groot zijn. Maar ook dat ik denk: tjee hoe zou hij/zij mijn kamers hebben gevonden toen ik ging studeren, zou hij/zij bij me gelogeerd hebben? Hoe zou hij/zij mijn vriend vinden, of dat we nu een eerste echt huis samen hebben?
Op een bacheloruitreiking, met een 21-diner, kerst, er blijft altijd een lege stoel..
Dus nee ik denk dat het heel natuurlijk is dat het je af en toe overvalt. Er zijn nog zoveel momenten waar diegene bij had moeten zijn
Hoe lang is het geleden?
Lief.
Het is 2,5 jaar geleden.Het gekke is dat ik er het eerste half jaar nog niet zoveel last van had.En inderdaad wat je zegt er is altijd een lege plek.
[...]
Ik denk niet dat je gevoelig bent. Ik heb het soms ook. Zoals nu met dat eindexamen. Dat ik opeens denk: fúck wat zou hij/zij al groot zijn. Maar ook dat ik denk: tjee hoe zou hij/zij mijn kamers hebben gevonden toen ik ging studeren, zou hij/zij bij me gelogeerd hebben? Hoe zou hij/zij mijn vriend vinden, of dat we nu een eerste echt huis samen hebben?
Op een bacheloruitreiking, met een 21-diner, kerst, er blijft altijd een lege stoel..
Dus nee ik denk dat het heel natuurlijk is dat het je af en toe overvalt. Er zijn nog zoveel momenten waar diegene bij had moeten zijn
Hoe lang is het geleden?
Lief.
Het is 2,5 jaar geleden.Het gekke is dat ik er het eerste half jaar nog niet zoveel last van had.En inderdaad wat je zegt er is altijd een lege plek.
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
zaterdag 22 februari 2014 om 21:12
quote:jennie77 schreef op 22 februari 2014 @ 21:07:
[...]
Lief.
Het is 2,5 jaar geleden.Het gekke is dat ik er het eerste half jaar nog niet zoveel last van had.En inderdaad wat je zegt er is altijd een lege plek.Ik denk dat als je iemand verliest die zo dicht bij je staat (zeker als je nog jong bent en het dus nog niet 'hoort'), dat je dan de eerste 6 maanden in de overlevingsstand zit en je nog zo verbonden voelt met diegene dat het missen nog niet eens echt kan. Ik kan me bijna niks herinneren van het eerste halfjaar. Behalve dat ik niet weet hoe ik het overleefd heb!
[...]
Lief.
Het is 2,5 jaar geleden.Het gekke is dat ik er het eerste half jaar nog niet zoveel last van had.En inderdaad wat je zegt er is altijd een lege plek.Ik denk dat als je iemand verliest die zo dicht bij je staat (zeker als je nog jong bent en het dus nog niet 'hoort'), dat je dan de eerste 6 maanden in de overlevingsstand zit en je nog zo verbonden voelt met diegene dat het missen nog niet eens echt kan. Ik kan me bijna niks herinneren van het eerste halfjaar. Behalve dat ik niet weet hoe ik het overleefd heb!