Psyche
alle pijlers
bewondering voor andere mensen
woensdag 7 mei 2014 om 21:05
Goede avond iedereen!
Hebben jullie dat ook weleens?
Iemand bewonderen, maar dat het verder niemand anders weet?
Een kennis (meisje waarmee ik vroeger ook ging stappen) heeft een super lekker ding als vriend (hij heeft een topbaan en ziet er heeeeel goed uit) en zelf werkt ze als leidinggevende in een goedlopend redelijk bekend bedrijf. Ze hebben een huis van bijna 5 ton.
Zij ziet er verder uit als een supermodel. Verder hebben ze heel veel vrienden en ze zijn erg populair. En dat meisje is ook nog eens echt heel aardig. Super lief en zo. Ze zijn pas eind twintig :o
Natuurlijk hebben ze ook zo hun tegenslagen maarre, stiekem zou ik hun leventje waarschijnlijk willen hebben
Ik woon zelf in een mini appartement en ik ben vrijgezel. Dus dan ga je weleens van die vergelijkingen maken.
Ik ben niet afgunstig of zo. Maar toch voel ik me een beetje jaloers.
Het is niet dat ik er hele dag aan denk en ik ben ook tevreden met wat ik heb (er zijn mensen die t slechter hebben helaas).. Maar (ja er is een maar) af en toe heb ik van die "ahh dat wil ik ook" momenten. Vooral als ik zie dat iemand promotie gemaakt heeft of een auto gekocht heeft. Ja, erg, ik weet het!!
Meer mensen die dat hebben?
Hebben jullie dat ook weleens?
Iemand bewonderen, maar dat het verder niemand anders weet?
Een kennis (meisje waarmee ik vroeger ook ging stappen) heeft een super lekker ding als vriend (hij heeft een topbaan en ziet er heeeeel goed uit) en zelf werkt ze als leidinggevende in een goedlopend redelijk bekend bedrijf. Ze hebben een huis van bijna 5 ton.
Zij ziet er verder uit als een supermodel. Verder hebben ze heel veel vrienden en ze zijn erg populair. En dat meisje is ook nog eens echt heel aardig. Super lief en zo. Ze zijn pas eind twintig :o
Natuurlijk hebben ze ook zo hun tegenslagen maarre, stiekem zou ik hun leventje waarschijnlijk willen hebben
Ik woon zelf in een mini appartement en ik ben vrijgezel. Dus dan ga je weleens van die vergelijkingen maken.
Ik ben niet afgunstig of zo. Maar toch voel ik me een beetje jaloers.
Het is niet dat ik er hele dag aan denk en ik ben ook tevreden met wat ik heb (er zijn mensen die t slechter hebben helaas).. Maar (ja er is een maar) af en toe heb ik van die "ahh dat wil ik ook" momenten. Vooral als ik zie dat iemand promotie gemaakt heeft of een auto gekocht heeft. Ja, erg, ik weet het!!
Meer mensen die dat hebben?
donderdag 8 mei 2014 om 07:26
Ik kan mensen bewonderen die dingen doen die ik zelf niet kan, zoals een gehandicapt kindje uit China adopteren. Of die goed kunnen hardlopen.
Ik bewonder mensen nooit om hun bezit. Dat boeit me niks en je "groeit" er niet van. Ik zie regelmatig mensen in prachtige auto's verveeld rondrijden. Geluk zit in jezelf, niet in bezit.
Ik bewonder mensen nooit om hun bezit. Dat boeit me niks en je "groeit" er niet van. Ik zie regelmatig mensen in prachtige auto's verveeld rondrijden. Geluk zit in jezelf, niet in bezit.
donderdag 8 mei 2014 om 08:02
donderdag 8 mei 2014 om 10:06
quote:Fame schreef op 08 mei 2014 @ 08:02:
Je hebt bewondering voor iemand met een huis van 5 ton? Als ze daar geen hypotheek voor hebben begrijp ik je bewondering, maar anders niet. Dan geb. je bewondering voor uiterlijk vertoon. En dat is nep.
Het is niet zo zeer dat materiele (beetje maar), maar dat ze het goed voor elkaar hebben.
Goede baan, mooie huis, vrienden en mensen om je heen, zelf goed uitzien etc.. Beetje het totaalplaatje eigenlijk.
En ja, ook ik heb bewondering voor mensen die goede daden doen of iets heel goed kunnen..
Ik ben bijvoorbeeld erg jaloers op vrouwen die erg spontaan zijn en veel charisma hebben.. dat heb ik weer niet.
Maar ja, ik ben nou eenmaal een onzeker persoon :p
Je hebt bewondering voor iemand met een huis van 5 ton? Als ze daar geen hypotheek voor hebben begrijp ik je bewondering, maar anders niet. Dan geb. je bewondering voor uiterlijk vertoon. En dat is nep.
Het is niet zo zeer dat materiele (beetje maar), maar dat ze het goed voor elkaar hebben.
Goede baan, mooie huis, vrienden en mensen om je heen, zelf goed uitzien etc.. Beetje het totaalplaatje eigenlijk.
En ja, ook ik heb bewondering voor mensen die goede daden doen of iets heel goed kunnen..
Ik ben bijvoorbeeld erg jaloers op vrouwen die erg spontaan zijn en veel charisma hebben.. dat heb ik weer niet.
Maar ja, ik ben nou eenmaal een onzeker persoon :p
donderdag 8 mei 2014 om 10:13
Ik snap dat wel hoor. Ik heb het zelf niet vaak, maar soms kom je weleens mensen tegen waarvan je denkt 'ik wou dat ik dat óók had', gewoon omdat het klopt met het ideale plaatje in je hoofd.
En dat is niet erg, zelfs een beetje jaloezie is niet erg hoor, ik geloof absoluut niet dat iedereen zo tevreden is mijn zijn of naar leven dat ze nooit denken 'ik wou dat ik dat kon, had, durfde'.
Jaloezie is niet meteen dat je het de ander niet gunt, er is niet zoveel mis mee, mits in proportie.
Maar mijn ervaring is wel dat ik soms tegen mensen op keek omdat ze iets konden of gewoon een bepaalde uitstraling hadden en heel mooi waren, en ik ze dan leerde kennen, en dan bleken ze opeens bijzonder menselijk.
Ik hoor ook regelmatig dat mensen tegen mij opkijken op sommige gebieden. Hoe ik sommige werksituaties aanpak. Dat snap ik wel, want dat is de buitenkant, maar ondertussen zien ze niet hoe ik daarover kan twijfelen en hoe onzeker ik kan zijn
En dat is niet erg, zelfs een beetje jaloezie is niet erg hoor, ik geloof absoluut niet dat iedereen zo tevreden is mijn zijn of naar leven dat ze nooit denken 'ik wou dat ik dat kon, had, durfde'.
Jaloezie is niet meteen dat je het de ander niet gunt, er is niet zoveel mis mee, mits in proportie.
Maar mijn ervaring is wel dat ik soms tegen mensen op keek omdat ze iets konden of gewoon een bepaalde uitstraling hadden en heel mooi waren, en ik ze dan leerde kennen, en dan bleken ze opeens bijzonder menselijk.
Ik hoor ook regelmatig dat mensen tegen mij opkijken op sommige gebieden. Hoe ik sommige werksituaties aanpak. Dat snap ik wel, want dat is de buitenkant, maar ondertussen zien ze niet hoe ik daarover kan twijfelen en hoe onzeker ik kan zijn
donderdag 8 mei 2014 om 10:14
quote:amreg schreef op 08 mei 2014 @ 06:44:
Durf het bijna niet te posten maar ik ben iemand tegen wie wordt opgekeken. Een aantal jaren geleden ben ik mijn droom achterna gegaan en ging het roer volledig om. Als mensen dan ook nog weten wat ik allemaal heb meegemaakt dan oogst dat bewondering,zeker als je ook nog met je verhaal op TV bent geweest. Maar het gaat niet vanzelf en de offers die je hebt moeten brengen zien mensen niet. Dat is de Facebook wereld, zoals ik dat noem! Maar ik heb dat andersom ook bij anderen, ik bewonder ook mensen die, ondanks alle ellende die ze hebben meegemaakt, er toch iets goed van maken, zoals onze pleegzoon!
Mag je best trots op zijn. En tuurlijk zit daarachter een wereld die je niet ziet.
Met mensen die hun eigen pad gaan bedoel ik trouwens ook mensen die boekhouder zijn en dan besluiten dat ze liever een eigen bedrijf als timmerman willen hebben en daarvoor gaan. Niet spectaculairs maar voor die mensen wel een hele ommezwaai.
Ook mensen die heel gelukkig zijn met wat ze hebben vind ik altijd fijn om te zien. Mensen met een gemiddelde baan/huis/partner/kinderen/you name it die daar helemaal tevreden mee zijn en zich niet constant afvragen of er 'meer' is. Dan heb je een leuk leven volgens mij.
Durf het bijna niet te posten maar ik ben iemand tegen wie wordt opgekeken. Een aantal jaren geleden ben ik mijn droom achterna gegaan en ging het roer volledig om. Als mensen dan ook nog weten wat ik allemaal heb meegemaakt dan oogst dat bewondering,zeker als je ook nog met je verhaal op TV bent geweest. Maar het gaat niet vanzelf en de offers die je hebt moeten brengen zien mensen niet. Dat is de Facebook wereld, zoals ik dat noem! Maar ik heb dat andersom ook bij anderen, ik bewonder ook mensen die, ondanks alle ellende die ze hebben meegemaakt, er toch iets goed van maken, zoals onze pleegzoon!
Mag je best trots op zijn. En tuurlijk zit daarachter een wereld die je niet ziet.
Met mensen die hun eigen pad gaan bedoel ik trouwens ook mensen die boekhouder zijn en dan besluiten dat ze liever een eigen bedrijf als timmerman willen hebben en daarvoor gaan. Niet spectaculairs maar voor die mensen wel een hele ommezwaai.
Ook mensen die heel gelukkig zijn met wat ze hebben vind ik altijd fijn om te zien. Mensen met een gemiddelde baan/huis/partner/kinderen/you name it die daar helemaal tevreden mee zijn en zich niet constant afvragen of er 'meer' is. Dan heb je een leuk leven volgens mij.
donderdag 8 mei 2014 om 10:19
quote:emma12345 schreef op 08 mei 2014 @ 07:26:
Ik kan mensen bewonderen die dingen doen die ik zelf niet kan, zoals een gehandicapt kindje uit China adopteren. Of die goed kunnen hardlopen.
Ik bewonder mensen nooit om hun bezit. Dat boeit me niks en je "groeit" er niet van. Ik zie regelmatig mensen in prachtige auto's verveeld rondrijden. Geluk zit in jezelf, niet in bezit.
Oh nee, zeker niet. Maar toen ik zelf nog in een aftands flatje woonde kon ik ook weleens wat jaloers zijn op mensen die een prachtig huis kochten. Niet jaloers als in het hen niet gunnen, maar meer 'wat zou het heerlijk zijn om dat ook te hebben'. Lijkt me niets mis mee.
Zonder dat je er ongelukkig van wordt omdat jij dat niet hebt, of het de ander misgunt.
Als ik een vriendin zonder kinderen en met veel geld spontaan het vliegtuig zie pakken naar Aruba, omdat ze daar gewoon zin in heeft, dan denk ik heus weleens 'oh dat zou ik ook wel willen' maar ik ben me ervan bewust dat zij dat weleens denkt over mijn huiselijke kneuterigheid met gezin. En als ik in mijn tweedehands brik weer eens langs de weg sta te wachten op mijn vriendje van de ANWB dan denk ik ook weleens aan mijn zwager die net een gloedjenieuwe Audi heeft gekocht. Lijkt me heerlijk,zo'n auto zonder je zorgen te hoeven maken over wat er nú weer stuk gaat
Ookal ben ik gewoon tevreden met wat ik heb, en anders werk ik er wel aan om te krijgen wat ik wil, maar dit lijkt me menselijk.
Maar wel fijn dat hier allemaal verlichte mensen zitten die het aardse 'oh waf mooi, dat wil ik ook wel' volledig losgelaten hebben.
Ik kan mensen bewonderen die dingen doen die ik zelf niet kan, zoals een gehandicapt kindje uit China adopteren. Of die goed kunnen hardlopen.
Ik bewonder mensen nooit om hun bezit. Dat boeit me niks en je "groeit" er niet van. Ik zie regelmatig mensen in prachtige auto's verveeld rondrijden. Geluk zit in jezelf, niet in bezit.
Oh nee, zeker niet. Maar toen ik zelf nog in een aftands flatje woonde kon ik ook weleens wat jaloers zijn op mensen die een prachtig huis kochten. Niet jaloers als in het hen niet gunnen, maar meer 'wat zou het heerlijk zijn om dat ook te hebben'. Lijkt me niets mis mee.
Zonder dat je er ongelukkig van wordt omdat jij dat niet hebt, of het de ander misgunt.
Als ik een vriendin zonder kinderen en met veel geld spontaan het vliegtuig zie pakken naar Aruba, omdat ze daar gewoon zin in heeft, dan denk ik heus weleens 'oh dat zou ik ook wel willen' maar ik ben me ervan bewust dat zij dat weleens denkt over mijn huiselijke kneuterigheid met gezin. En als ik in mijn tweedehands brik weer eens langs de weg sta te wachten op mijn vriendje van de ANWB dan denk ik ook weleens aan mijn zwager die net een gloedjenieuwe Audi heeft gekocht. Lijkt me heerlijk,zo'n auto zonder je zorgen te hoeven maken over wat er nú weer stuk gaat
Ookal ben ik gewoon tevreden met wat ik heb, en anders werk ik er wel aan om te krijgen wat ik wil, maar dit lijkt me menselijk.
Maar wel fijn dat hier allemaal verlichte mensen zitten die het aardse 'oh waf mooi, dat wil ik ook wel' volledig losgelaten hebben.
donderdag 8 mei 2014 om 10:30
Thordis, ik zou best willen dat mijn hypotheek zomaar ineens afgelost zou worden of dat ik alles kon kopen zonder zorgen over mijn banksaldo. Of op vrienden met kinderen terwijl het bij mij moeizaam gaat. Of dat ik wakker werd, in de spiegel keek en ik s nachts 10 kg was afgevallen.
Wil ik allemaal best, af en toe een beetje jaloers op.
Maar bewondering? Niet echt.
Wil ik allemaal best, af en toe een beetje jaloers op.
Maar bewondering? Niet echt.
donderdag 8 mei 2014 om 10:55
quote:moringa schreef op 08 mei 2014 @ 10:30:
Thordis, ik zou best willen dat mijn hypotheek zomaar ineens afgelost zou worden of dat ik alles kon kopen zonder zorgen over mijn banksaldo. Of op vrienden met kinderen terwijl het bij mij moeizaam gaat. Of dat ik wakker werd, in de spiegel keek en ik s nachts 10 kg was afgevallen.
Wil ik allemaal best, af en toe een beetje jaloers op.
Maar bewondering? Niet echt.
Niet? Bewondering heb ik niet zozeer voor dingen die mensen gewoon komen aanwaaien. Iemand die in de gekregen Porsche van papa rondrijd bewonder ik niet om die Porsche. Iemand die ergens hard voor gewerkt heeft weer wel.
Maar ik kan ook best iemand bewonderen vanwege uiterlijk ofzo hoor. Niet dat ik er ontzag voor heb of me minder voel dan die ander, maar gewoon denken 'wat ben jij ontzettend mooi zeg, wauw'.
Thordis, ik zou best willen dat mijn hypotheek zomaar ineens afgelost zou worden of dat ik alles kon kopen zonder zorgen over mijn banksaldo. Of op vrienden met kinderen terwijl het bij mij moeizaam gaat. Of dat ik wakker werd, in de spiegel keek en ik s nachts 10 kg was afgevallen.
Wil ik allemaal best, af en toe een beetje jaloers op.
Maar bewondering? Niet echt.
Niet? Bewondering heb ik niet zozeer voor dingen die mensen gewoon komen aanwaaien. Iemand die in de gekregen Porsche van papa rondrijd bewonder ik niet om die Porsche. Iemand die ergens hard voor gewerkt heeft weer wel.
Maar ik kan ook best iemand bewonderen vanwege uiterlijk ofzo hoor. Niet dat ik er ontzag voor heb of me minder voel dan die ander, maar gewoon denken 'wat ben jij ontzettend mooi zeg, wauw'.
donderdag 8 mei 2014 om 11:00
quote:slappekletspraat schreef op 08 mei 2014 @ 10:42:
Ik heb heel veel bewondering voor een goede vriendin van mij, die met haar 33 jaar alweer voor de derde keer tegen kanker vecht. Ze blijft zo positief en een echt vechter en daar heb ik diep respect en heel veel bewondering voor.
Met alle respect,maar daar kan ik nooit zoveel mee.
Je hebt namelijk niet zoveel keus, je kunt het namelijk niet echt opgeven, of stoppen met leven, je moet gewoon door.
Zelfs over een familielid van mij werd gezegd dat ze zo bewonderenswaardig vocht tegen kanker, dat ze zo sterk was en dapper en positief.
Tja, ten eerste was dat niet waar, want die mensen zagen de blinde paniek, de onmetelijke angst en de échte ellende niet. Die zagen de relatief goede dagen, die nog steeds ellendig waren. En uiteindelijk overleed ze eraan.
Volgens mij 'vecht' je niet zo hard in enorm lastige situaties, je hebt namelijk weinig keus, het is dat, of opgeven, en dat is voor de meeste mensen niet echt een optie omdat ze niet dood willen.
Toen ik zelf in een erg lastige situatie zat met een erg ziek kind werd er ook gezegd dat we zo bewonderenswaardig dapper waren. Dat vond ik altijd een beetje suf. Wat moet je namelijk anders?
Ik heb heel veel bewondering voor een goede vriendin van mij, die met haar 33 jaar alweer voor de derde keer tegen kanker vecht. Ze blijft zo positief en een echt vechter en daar heb ik diep respect en heel veel bewondering voor.
Met alle respect,maar daar kan ik nooit zoveel mee.
Je hebt namelijk niet zoveel keus, je kunt het namelijk niet echt opgeven, of stoppen met leven, je moet gewoon door.
Zelfs over een familielid van mij werd gezegd dat ze zo bewonderenswaardig vocht tegen kanker, dat ze zo sterk was en dapper en positief.
Tja, ten eerste was dat niet waar, want die mensen zagen de blinde paniek, de onmetelijke angst en de échte ellende niet. Die zagen de relatief goede dagen, die nog steeds ellendig waren. En uiteindelijk overleed ze eraan.
Volgens mij 'vecht' je niet zo hard in enorm lastige situaties, je hebt namelijk weinig keus, het is dat, of opgeven, en dat is voor de meeste mensen niet echt een optie omdat ze niet dood willen.
Toen ik zelf in een erg lastige situatie zat met een erg ziek kind werd er ook gezegd dat we zo bewonderenswaardig dapper waren. Dat vond ik altijd een beetje suf. Wat moet je namelijk anders?
donderdag 8 mei 2014 om 11:09
quote:Thordis schreef op 08 mei 2014 @ 10:55:
[...]
Niet? Bewondering heb ik niet zozeer voor dingen die mensen gewoon komen aanwaaien. Iemand die in de gekregen Porsche van papa rondrijd bewonder ik niet om die Porsche. Iemand die ergens hard voor gewerkt heeft weer wel.
Maar ik kan ook best iemand bewonderen vanwege uiterlijk ofzo hoor. Niet dat ik er ontzag voor heb of me minder voel dan die ander, maar gewoon denken 'wat ben jij ontzettend mooi zeg, wauw'.
Komt denk ik vooral doordat ik nu erg bezig ben mijn eigen pad te zoeken dat ik bewondering voor dat soort mensen heb (zie mijn eerdere posts). Die vallen me nogal op op dit moment
Want hoe jij het stelt snap ik ook wel. Als ik een periode heel erg bezig ben met mijn uiterlijk, vallen mensen die eruit zien zoals ik er uit zou willen zien me heel erg op. Met werk idem.
[...]
Niet? Bewondering heb ik niet zozeer voor dingen die mensen gewoon komen aanwaaien. Iemand die in de gekregen Porsche van papa rondrijd bewonder ik niet om die Porsche. Iemand die ergens hard voor gewerkt heeft weer wel.
Maar ik kan ook best iemand bewonderen vanwege uiterlijk ofzo hoor. Niet dat ik er ontzag voor heb of me minder voel dan die ander, maar gewoon denken 'wat ben jij ontzettend mooi zeg, wauw'.
Komt denk ik vooral doordat ik nu erg bezig ben mijn eigen pad te zoeken dat ik bewondering voor dat soort mensen heb (zie mijn eerdere posts). Die vallen me nogal op op dit moment
Want hoe jij het stelt snap ik ook wel. Als ik een periode heel erg bezig ben met mijn uiterlijk, vallen mensen die eruit zien zoals ik er uit zou willen zien me heel erg op. Met werk idem.
donderdag 8 mei 2014 om 11:10
quote:Thordis schreef op 08 mei 2014 @ 11:00:
[...]
Met alle respect,maar daar kan ik nooit zoveel mee.
Je hebt namelijk niet zoveel keus, je kunt het namelijk niet echt opgeven, of stoppen met leven, je moet gewoon door.
Zelfs over een familielid van mij werd gezegd dat ze zo bewonderenswaardig vocht tegen kanker, dat ze zo sterk was en dapper en positief.
Tja, ten eerste was dat niet waar, want die mensen zagen de blinde paniek, de onmetelijke angst en de échte ellende niet. Die zagen de relatief goede dagen, die nog steeds ellendig waren. En uiteindelijk overleed ze eraan.
Volgens mij 'vecht' je niet zo hard in enorm lastige situaties, je hebt namelijk weinig keus, het is dat, of opgeven, en dat is voor de meeste mensen niet echt een optie omdat ze niet dood willen.
Toen ik zelf in een erg lastige situatie zat met een erg ziek kind werd er ook gezegd dat we zo bewonderenswaardig dapper waren. Dat vond ik altijd een beetje suf. Wat moet je namelijk anders?
Ik ben het gedeeltelijk met je eens. Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen sowieso tegen iemand met kanker (bijv.) gaan zeggen dat die persoon zo dapper, sterk en moedig is, hoe die persoon ook reageert.
Aan de andere kant ken ik meerdere mensen in mijn directe omgeving die met kanker hebben geworsteld, om het maar bij dat voorbeeld te houden, en ik zie grote verschillen in hoe zij ermee om zijn gegaan. Met iedereen leef ik mee, maar voor sommigen heb ik ook grote bewondering. Iedereen kan denk ik lijden als dat onvermijdelijk is, maar sommige mensen kunnen ondertussen ook nog hun omgeving ontzien, iets voor anderen betekenen, zichzelf op een goede manier uit een moeilijke situatie (dan geen ziekte helaas) redden etc.
[...]
Met alle respect,maar daar kan ik nooit zoveel mee.
Je hebt namelijk niet zoveel keus, je kunt het namelijk niet echt opgeven, of stoppen met leven, je moet gewoon door.
Zelfs over een familielid van mij werd gezegd dat ze zo bewonderenswaardig vocht tegen kanker, dat ze zo sterk was en dapper en positief.
Tja, ten eerste was dat niet waar, want die mensen zagen de blinde paniek, de onmetelijke angst en de échte ellende niet. Die zagen de relatief goede dagen, die nog steeds ellendig waren. En uiteindelijk overleed ze eraan.
Volgens mij 'vecht' je niet zo hard in enorm lastige situaties, je hebt namelijk weinig keus, het is dat, of opgeven, en dat is voor de meeste mensen niet echt een optie omdat ze niet dood willen.
Toen ik zelf in een erg lastige situatie zat met een erg ziek kind werd er ook gezegd dat we zo bewonderenswaardig dapper waren. Dat vond ik altijd een beetje suf. Wat moet je namelijk anders?
Ik ben het gedeeltelijk met je eens. Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen sowieso tegen iemand met kanker (bijv.) gaan zeggen dat die persoon zo dapper, sterk en moedig is, hoe die persoon ook reageert.
Aan de andere kant ken ik meerdere mensen in mijn directe omgeving die met kanker hebben geworsteld, om het maar bij dat voorbeeld te houden, en ik zie grote verschillen in hoe zij ermee om zijn gegaan. Met iedereen leef ik mee, maar voor sommigen heb ik ook grote bewondering. Iedereen kan denk ik lijden als dat onvermijdelijk is, maar sommige mensen kunnen ondertussen ook nog hun omgeving ontzien, iets voor anderen betekenen, zichzelf op een goede manier uit een moeilijke situatie (dan geen ziekte helaas) redden etc.
donderdag 8 mei 2014 om 11:33
Wat raar dat het raar gevonden wordt als je niet op meer materie zit te wachten. Ik heb een hartstikke leuk appartementje, veel mensen vinden dat maar niks en gaan voor een compleet huis met tuin. Ten eerste wil ik mijn woning gelijkvloers en een tuin zou bij mij binnen een paar maanden een jungle zijn, want hoeveel ik ook van de natuur hou, het knippen en snoeien naar wens, zit nu eenmaal niet in me.
Ik zit in hartje Rotterdam en heb nergens een auto voor nodig en zou er dus niet eens eentje kopen als ik het geld in mijn binnenzak had zwerven, wat moet ik met zo'n ding.
Weet je waar ik echt waardering voor heb? Voor mensen die een ander alles gunnen, zowel uitstraling, als schoonheid, als een uitgebreid sociaal leven, als geld, als spullen. Tot nu toe niemand tegengekomen die zo relaxed is.
Ik zit in hartje Rotterdam en heb nergens een auto voor nodig en zou er dus niet eens eentje kopen als ik het geld in mijn binnenzak had zwerven, wat moet ik met zo'n ding.
Weet je waar ik echt waardering voor heb? Voor mensen die een ander alles gunnen, zowel uitstraling, als schoonheid, als een uitgebreid sociaal leven, als geld, als spullen. Tot nu toe niemand tegengekomen die zo relaxed is.
donderdag 8 mei 2014 om 12:33
quote:jasse schreef op donderdag 08 mei 2014 11:10 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="Thordis in "bewondering voor andere mensen"" class="messagelink">Thordis schreef op 08 mei 2014 @ 11:00</a>:</b>
[...]
Met alle respect,maar daar kan ik nooit zoveel mee.
Je hebt namelijk niet zoveel keus, je kunt het namelijk niet echt opgeven, of stoppen met leven, je moet gewoon door.
Zelfs over een familielid van mij werd gezegd dat ze zo bewonderenswaardig vocht tegen kanker, dat ze zo sterk was en dapper en positief.
Tja, ten eerste was dat niet waar, want die mensen zagen de blinde paniek, de onmetelijke angst en de échte ellende niet. Die zagen de relatief goede dagen, die nog steeds ellendig waren. En uiteindelijk overleed ze eraan.
Volgens mij 'vecht' je niet zo hard in enorm lastige situaties, je hebt namelijk weinig keus, het is dat, of opgeven, en dat is voor de meeste mensen niet echt een optie omdat ze niet dood willen.
Toen ik zelf in een erg lastige situatie zat met een erg ziek kind werd er ook gezegd dat we zo bewonderenswaardig dapper waren. Dat vond ik altijd een beetje suf. Wat moet je namelijk anders?</div></blockquote>
Ik ben het gedeeltelijk met je eens. Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen sowieso tegen iemand met kanker (bijv.) gaan zeggen dat die persoon zo dapper, sterk en moedig is, hoe die persoon ook reageert.
Aan de andere kant ken ik meerdere mensen in mijn directe omgeving die met kanker hebben geworsteld, om het maar bij dat voorbeeld te houden, en ik zie grote verschillen in hoe zij ermee om zijn gegaan. Met iedereen leef ik mee, maar voor sommigen heb ik ook grote bewondering. Iedereen kan denk ik lijden als dat onvermijdelijk is, maar sommige mensen kunnen ondertussen ook nog hun omgeving ontzien, iets voor anderen betekenen, zichzelf op een goede manier uit een moeilijke situatie (dan geen ziekte helaas) redden etc. Ja precies, dat is wat ik ook bedoelde..
[...]
Met alle respect,maar daar kan ik nooit zoveel mee.
Je hebt namelijk niet zoveel keus, je kunt het namelijk niet echt opgeven, of stoppen met leven, je moet gewoon door.
Zelfs over een familielid van mij werd gezegd dat ze zo bewonderenswaardig vocht tegen kanker, dat ze zo sterk was en dapper en positief.
Tja, ten eerste was dat niet waar, want die mensen zagen de blinde paniek, de onmetelijke angst en de échte ellende niet. Die zagen de relatief goede dagen, die nog steeds ellendig waren. En uiteindelijk overleed ze eraan.
Volgens mij 'vecht' je niet zo hard in enorm lastige situaties, je hebt namelijk weinig keus, het is dat, of opgeven, en dat is voor de meeste mensen niet echt een optie omdat ze niet dood willen.
Toen ik zelf in een erg lastige situatie zat met een erg ziek kind werd er ook gezegd dat we zo bewonderenswaardig dapper waren. Dat vond ik altijd een beetje suf. Wat moet je namelijk anders?</div></blockquote>
Ik ben het gedeeltelijk met je eens. Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen sowieso tegen iemand met kanker (bijv.) gaan zeggen dat die persoon zo dapper, sterk en moedig is, hoe die persoon ook reageert.
Aan de andere kant ken ik meerdere mensen in mijn directe omgeving die met kanker hebben geworsteld, om het maar bij dat voorbeeld te houden, en ik zie grote verschillen in hoe zij ermee om zijn gegaan. Met iedereen leef ik mee, maar voor sommigen heb ik ook grote bewondering. Iedereen kan denk ik lijden als dat onvermijdelijk is, maar sommige mensen kunnen ondertussen ook nog hun omgeving ontzien, iets voor anderen betekenen, zichzelf op een goede manier uit een moeilijke situatie (dan geen ziekte helaas) redden etc. Ja precies, dat is wat ik ook bedoelde..
donderdag 8 mei 2014 om 12:37
donderdag 8 mei 2014 om 13:16
Zeer herkenbaar! Maar ik probeer die jaloezie dan meer als inspiratie te zien, om ook gave dingen met mijn leven te doen....
In sommige reacties proef ik een beetje moralisme, dat het suf is om iemand te bewonderen om zijn bezit. Zelf heb ik ook niet zoveel met luxe dure dingen.
Maar een huis van 5 ton betekent natuurlijk wel iets: dat iemand zó succesvol is dat ze 5 ton kan verdienen.. Dan doe je toch iets goed. Of in ieder geval iets wat mensen veel geld voor over hebben.
Al ben ik de eerste die erkent dat er andere vormen van succes en 'goed zijn' zijn die niet per se 5 ton op leveren.
In sommige reacties proef ik een beetje moralisme, dat het suf is om iemand te bewonderen om zijn bezit. Zelf heb ik ook niet zoveel met luxe dure dingen.
Maar een huis van 5 ton betekent natuurlijk wel iets: dat iemand zó succesvol is dat ze 5 ton kan verdienen.. Dan doe je toch iets goed. Of in ieder geval iets wat mensen veel geld voor over hebben.
Al ben ik de eerste die erkent dat er andere vormen van succes en 'goed zijn' zijn die niet per se 5 ton op leveren.
donderdag 8 mei 2014 om 14:07
Ik ben op zich niet afgunstig.. Meestal kijk ik op tegen mensen die het goed hebben en zie het als motivatie om zelf meer mijn best te doen.
Ik heb ook niet veel met materiele dingen, maar soms wel met het totaalplaatje van dus bijv. mooie, prachtige huis.
En ja, natuurlijk heb ik ook bewondering voor mensen die vechten voor een ziekte, hun droom nagaan of een moeder die met 2 kinderen alleenstaand is en toch goed kan rondkomen.
Volgens mij heb je echt niemand die nooit jaloers is. Wel heb je mensen die het een ander gunnen en er heel goed mee omgaan. En het kan inderdaad gezond zijn (beetje jaloezie) denk ik.
Maar goed, we hebben allemaal onze goede dingen die een ander weer niet heeft.
Ik heb ook niet veel met materiele dingen, maar soms wel met het totaalplaatje van dus bijv. mooie, prachtige huis.
En ja, natuurlijk heb ik ook bewondering voor mensen die vechten voor een ziekte, hun droom nagaan of een moeder die met 2 kinderen alleenstaand is en toch goed kan rondkomen.
Volgens mij heb je echt niemand die nooit jaloers is. Wel heb je mensen die het een ander gunnen en er heel goed mee omgaan. En het kan inderdaad gezond zijn (beetje jaloezie) denk ik.
Maar goed, we hebben allemaal onze goede dingen die een ander weer niet heeft.
donderdag 8 mei 2014 om 15:25
Ik heb dat gevoel ook wel. Ben 28 en heb dat met oud-klasgenoten of vroegere vriendinnen. De meesten hebben een goede baan met partner en soms al kinderen. Sommigen begonnen lager dan mij qua opleiding, maar hebben nu toch HBO.
Dat heb ik allemaal niet. Ik werk door mijn autisme bij de SW. Heb 2 opleidingen gedaan waar ik niks mee kon. Doordat ik meer begeleiding en meer tijd nodig heb dan gemiddeld, kom ik niet aan een echte baan. Kan slecht tegen hoge werkdruk, dat ging ook mis op stages. De kennis die ik heb kan ik niet in de praktijk brengen. Heb wel altijd hard mijn best gedaan om normaal te zijn. Maar het was nooit genoeg. En ja, dat is geen leuk gevoel. Ik blijf hopen dat mijn tijd nog komt en ik gewoon een laatbloeier ben. Als ik het bij anderen zo makkelijk gaat, ben ik toch wel een beetje jaloers.
Maar vergeleken met sommige collega's op de SW, voel ik me steenrijk. Sommigen hebben soms geen geld om brood te kopen of zitten in de sanering. Die problemen heb ik niet. Ik heb een auto, 2 hondjes, kan elke dag eten wat ik wil. Een leuke relatie zou ik best willen. Maar vind het nog heerlijk dat ik met niemand rekening hoef te houden. Beetje dubbel gevoel dus.
Dat heb ik allemaal niet. Ik werk door mijn autisme bij de SW. Heb 2 opleidingen gedaan waar ik niks mee kon. Doordat ik meer begeleiding en meer tijd nodig heb dan gemiddeld, kom ik niet aan een echte baan. Kan slecht tegen hoge werkdruk, dat ging ook mis op stages. De kennis die ik heb kan ik niet in de praktijk brengen. Heb wel altijd hard mijn best gedaan om normaal te zijn. Maar het was nooit genoeg. En ja, dat is geen leuk gevoel. Ik blijf hopen dat mijn tijd nog komt en ik gewoon een laatbloeier ben. Als ik het bij anderen zo makkelijk gaat, ben ik toch wel een beetje jaloers.
Maar vergeleken met sommige collega's op de SW, voel ik me steenrijk. Sommigen hebben soms geen geld om brood te kopen of zitten in de sanering. Die problemen heb ik niet. Ik heb een auto, 2 hondjes, kan elke dag eten wat ik wil. Een leuke relatie zou ik best willen. Maar vind het nog heerlijk dat ik met niemand rekening hoef te houden. Beetje dubbel gevoel dus.
donderdag 8 mei 2014 om 15:36
Ik ken het in die zin dat ik niet zozeer opkijk tegen mensen die het 'voor elkaar hebben', maar juist neerkijk op mezelf.
Soms (vaak) kom ik mensen tegen die gestudeerd hebben, een ontzettend leuke baan hebben, kinderen, een huis, etc. Eigenlijk gaat het dan vooral om mensen die weten wat ze willen.
Ik heb dat niet, heb weinig opleiding, weet op mijn 48ste nog steeds niet wat ik 'later' wil worden en kan tot nu toe geen leuke baan vinden.
Ik kan dan juist erg op mezelf neerkijken dat ik geen opleiding heb, niet eens weet wat ik voor opleiding zou willen doen als ik de kans kreeg, niet weet wat ik met mijn leven wil.
Stom zoiets en er wordt aan gewerkt, maar het is er wel...
Soms (vaak) kom ik mensen tegen die gestudeerd hebben, een ontzettend leuke baan hebben, kinderen, een huis, etc. Eigenlijk gaat het dan vooral om mensen die weten wat ze willen.
Ik heb dat niet, heb weinig opleiding, weet op mijn 48ste nog steeds niet wat ik 'later' wil worden en kan tot nu toe geen leuke baan vinden.
Ik kan dan juist erg op mezelf neerkijken dat ik geen opleiding heb, niet eens weet wat ik voor opleiding zou willen doen als ik de kans kreeg, niet weet wat ik met mijn leven wil.
Stom zoiets en er wordt aan gewerkt, maar het is er wel...
donderdag 8 mei 2014 om 15:40
En het rare is dat er juist best veel mensen tegen mij opkijken door het werk dat ik jaren heb gedaan als freelancer (in de artistieke branche). bovendien heb ik nog een vrijwilligers baan waarin ik trainingen geef, en ook daar hoor ik regelmatig dat mensen tegen me opkijken. Soms denk ik dan: je moest eens weten hoe weinig ik voorstel!
(ook daar wordt aan gewerkt )
(ook daar wordt aan gewerkt )
donderdag 8 mei 2014 om 16:23
quote:hondenmens schreef op 08 mei 2014 @ 15:25:
Ik heb dat gevoel ook wel. Ben 28 en heb dat met oud-klasgenoten of vroegere vriendinnen. De meesten hebben een goede baan met partner en soms al kinderen. Sommigen begonnen lager dan mij qua opleiding, maar hebben nu toch HBO.
Dat heb ik allemaal niet. Ik werk door mijn autisme bij de SW. Heb 2 opleidingen gedaan waar ik niks mee kon. Doordat ik meer begeleiding en meer tijd nodig heb dan gemiddeld, kom ik niet aan een echte baan. Kan slecht tegen hoge werkdruk, dat ging ook mis op stages. De kennis die ik heb kan ik niet in de praktijk brengen. Heb wel altijd hard mijn best gedaan om normaal te zijn. Maar het was nooit genoeg. En ja, dat is geen leuk gevoel. Ik blijf hopen dat mijn tijd nog komt en ik gewoon een laatbloeier ben. Als ik het bij anderen zo makkelijk gaat, ben ik toch wel een beetje jaloers.
Maar vergeleken met sommige collega's op de SW, voel ik me steenrijk. Sommigen hebben soms geen geld om brood te kopen of zitten in de sanering. Die problemen heb ik niet. Ik heb een auto, 2 hondjes, kan elke dag eten wat ik wil. Een leuke relatie zou ik best willen. Maar vind het nog heerlijk dat ik met niemand rekening hoef te houden. Beetje dubbel gevoel dus.Zo te lezen doe je het fantastisch. Je hebt veel kennis opgedaan en daar zou je zelfs mee door kunnen gaan. Er zijn meer dan genoeg mensen die met alle gemak van de wereld jouw kennis zouden kunnen absorberen, maar er voor kiezen om onderuit op de bank aan een blowtje te lurken of anderszins hun leven te verknallen. Jij bent lekker bezig, ik hoop ook dat je het daarmee naar je zin hebt, want dat is HET waar het om draait en dromen? Tuurlijk is het goed om te blijven dromen, want zodra je dat niet meer doet, is het leven voorbij en wie weet, maak je er op een goede dag wel één of meer waar. Ga er maar vanuit dat het beste nog moet komen, je bent toch nog geen 80?
Ik heb dat gevoel ook wel. Ben 28 en heb dat met oud-klasgenoten of vroegere vriendinnen. De meesten hebben een goede baan met partner en soms al kinderen. Sommigen begonnen lager dan mij qua opleiding, maar hebben nu toch HBO.
Dat heb ik allemaal niet. Ik werk door mijn autisme bij de SW. Heb 2 opleidingen gedaan waar ik niks mee kon. Doordat ik meer begeleiding en meer tijd nodig heb dan gemiddeld, kom ik niet aan een echte baan. Kan slecht tegen hoge werkdruk, dat ging ook mis op stages. De kennis die ik heb kan ik niet in de praktijk brengen. Heb wel altijd hard mijn best gedaan om normaal te zijn. Maar het was nooit genoeg. En ja, dat is geen leuk gevoel. Ik blijf hopen dat mijn tijd nog komt en ik gewoon een laatbloeier ben. Als ik het bij anderen zo makkelijk gaat, ben ik toch wel een beetje jaloers.
Maar vergeleken met sommige collega's op de SW, voel ik me steenrijk. Sommigen hebben soms geen geld om brood te kopen of zitten in de sanering. Die problemen heb ik niet. Ik heb een auto, 2 hondjes, kan elke dag eten wat ik wil. Een leuke relatie zou ik best willen. Maar vind het nog heerlijk dat ik met niemand rekening hoef te houden. Beetje dubbel gevoel dus.Zo te lezen doe je het fantastisch. Je hebt veel kennis opgedaan en daar zou je zelfs mee door kunnen gaan. Er zijn meer dan genoeg mensen die met alle gemak van de wereld jouw kennis zouden kunnen absorberen, maar er voor kiezen om onderuit op de bank aan een blowtje te lurken of anderszins hun leven te verknallen. Jij bent lekker bezig, ik hoop ook dat je het daarmee naar je zin hebt, want dat is HET waar het om draait en dromen? Tuurlijk is het goed om te blijven dromen, want zodra je dat niet meer doet, is het leven voorbij en wie weet, maak je er op een goede dag wel één of meer waar. Ga er maar vanuit dat het beste nog moet komen, je bent toch nog geen 80?
donderdag 8 mei 2014 om 16:38
Ik ben altijd wel een beetje jaloers op mensen die goed kunnen tekenen of schilderen o.i.d.
Dure huizen en auto's zeggen mij niet zoveel. Het eerste wat ze uitstralen is: kijk eens hoeveel er hier verdiend wordt.
Goed, fijn dat je geen zorgen hebt, maar verder denk ik dat uitzonderlijke rijkdom altijd tussen mensen in blijft staan, omdat het zoveel aandacht eist.
Ik ben meer van doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
Dure huizen en auto's zeggen mij niet zoveel. Het eerste wat ze uitstralen is: kijk eens hoeveel er hier verdiend wordt.
Goed, fijn dat je geen zorgen hebt, maar verder denk ik dat uitzonderlijke rijkdom altijd tussen mensen in blijft staan, omdat het zoveel aandacht eist.
Ik ben meer van doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
odi et amo
donderdag 8 mei 2014 om 17:14
Ik heb het zeker wel naar mijn zin bij de SW. Het is simpel werk, maar heb genoeg gezelligheid met collega's onderling. En ik werk halve dagen, wat beter is voor de rust in mijn hoofd. Houd dus ook tijd voor mezelf over. Vind dat wel positief, ben blij dat ik niet meer zo vermoeid thuis kom als vroeger op school en stages. Dat waren wel volle dagen. Ik heb dan liever een (te) simpele baan en het goed af kunnen, dan te veel uitdaging en op mijn tenen moeten lopen.
maandag 2 juni 2014 om 11:21
quote:Wollstonecraft schreef op 07 mei 2014 @ 21:32:
Ik heb hetzelfde als Moringa, mensen die echt hun eigen weg durven kiezen zonder toe te geven aan de verwachtingen van de maatschappij, die hun eigen dromen durven volgen, daar heb ik bewondering voor.
Of mensen die veel moed hebben. Die soms grote problemen in hun leven oplossen en doorstaan en er van groeien. Daar heb ik bewondering voor.
Niet dat ik niet veel geld zou willen hebben, of een slank en strak lijf of een vrijstaande boerderij met grote tuin. Dat lijkt me heerlijk.
Maar mensen die dat hebben bewonder ik niet.Precies dit.
Ik heb hetzelfde als Moringa, mensen die echt hun eigen weg durven kiezen zonder toe te geven aan de verwachtingen van de maatschappij, die hun eigen dromen durven volgen, daar heb ik bewondering voor.
Of mensen die veel moed hebben. Die soms grote problemen in hun leven oplossen en doorstaan en er van groeien. Daar heb ik bewondering voor.
Niet dat ik niet veel geld zou willen hebben, of een slank en strak lijf of een vrijstaande boerderij met grote tuin. Dat lijkt me heerlijk.
Maar mensen die dat hebben bewonder ik niet.Precies dit.