Psyche
alle pijlers
ADHD bij volwassenen
zondag 11 mei 2014 om 11:35
Hallo medelezeressen,
Ik ben een jongemeid van 27 bij wie recentelijk de diagnose adhd is gesteld. Superfijn om er na jaren van depressies, problemen op het sociale vlak en intellectueel onderpresteren achter te komen wat er nou mis is met me. Maar tegelijkertijd ervaar ik toch ook veel verdriet over het verleden.
Het zou mij superfijn lijken om in contact te komen mensen die ook adhd hebben, daar ik er toch echt wel behoefte aan heb om ervaringen/verhalen/tips uit te wisselen. Reeds al een aantal boeken gelezen over adhd en er is zoveel duidelijk geworden. Alleen heb ik in mijn omgeving geen adhd-ers, alleen 3 add-ers en dat is toch anders.
Ik ben benieuwd naar de verhalen van anderen, hoelang weet je het al, hoe ga je ermee om, tips, valkuilen, adhd-dieet, slik je medicatie, hoe zijn je vriendschappen/relaties?
Ik hoop op reacties
Groetjes Tomaatje85
Ik ben een jongemeid van 27 bij wie recentelijk de diagnose adhd is gesteld. Superfijn om er na jaren van depressies, problemen op het sociale vlak en intellectueel onderpresteren achter te komen wat er nou mis is met me. Maar tegelijkertijd ervaar ik toch ook veel verdriet over het verleden.
Het zou mij superfijn lijken om in contact te komen mensen die ook adhd hebben, daar ik er toch echt wel behoefte aan heb om ervaringen/verhalen/tips uit te wisselen. Reeds al een aantal boeken gelezen over adhd en er is zoveel duidelijk geworden. Alleen heb ik in mijn omgeving geen adhd-ers, alleen 3 add-ers en dat is toch anders.
Ik ben benieuwd naar de verhalen van anderen, hoelang weet je het al, hoe ga je ermee om, tips, valkuilen, adhd-dieet, slik je medicatie, hoe zijn je vriendschappen/relaties?
Ik hoop op reacties
Groetjes Tomaatje85
zondag 11 mei 2014 om 11:47
zondag 11 mei 2014 om 11:56
Hoi hoi!
Bij mij (34) is de diagnose nog niet helemaal zeker. Zoontje heeft ws. ADHD en een autismespectrumstoornis maar is nog heel jong, bij mij zijn er ook duidelijk kenmerken van allebei, maar wat het precies is dat weten we nog niet ^.^ heb het vermoeden al wel een aantal jaar, depressie, lastig onderhouden van sociale contacten, altijd 2001 dingen tegelijk in het hoofd, niet stil kunnen zitten. Herkenning is zo fijn, hoop dat er meer mensen reageren
Bij mij (34) is de diagnose nog niet helemaal zeker. Zoontje heeft ws. ADHD en een autismespectrumstoornis maar is nog heel jong, bij mij zijn er ook duidelijk kenmerken van allebei, maar wat het precies is dat weten we nog niet ^.^ heb het vermoeden al wel een aantal jaar, depressie, lastig onderhouden van sociale contacten, altijd 2001 dingen tegelijk in het hoofd, niet stil kunnen zitten. Herkenning is zo fijn, hoop dat er meer mensen reageren
zondag 11 mei 2014 om 12:11
zondag 11 mei 2014 om 12:54
Wat is precies het verschil tussen de ADDers en jij als ik vragen mag? Ik heb zelf de diagnose adhd maar ben zelf nooit echt druk geweest. Wel verschrikkelijk onrustig, altijd met mijn handen of voeten bewegen en chaotisch. Ik heb zelf mij hele leven ondergepresteerd, ik kan best goed leren en snap dingen snel, maar de keren dat ik daadwerkelijk mijzelf ertoe kon zetten zijn denk ik op twee handen te tellen. Ik heb op het nippertje mijn vmbo gehaald, daarna drie keer een mbo opleiding gedaan, dezelfde maar helaas in de praktijk ging het goed, maar de opdrachten maken en inleveren was een ramp en toen werd ik depressief.
Op sociaal vlak ben ik een ramp, eer ik berichten beantwoord zijn we weken verder. Ook ben ik toch altijd anders geweest dan de rest. Ik heb ook wel vrienden, maar gelukkig ligt er geen sociale druk op dat als ik even te weinig van mij laat horen dat er ruzie is.
Relatie gaat moeizaam, we hebben beide een rot tijd achter de rug en hij blijkt sinds kort ook adhd te hebben dus dat schiet lekker op. Hij doet een universitaire studie wat heel moeizaam gaat. Ons huis is een groot ergenis punt. En de de administratie is een ramp. Nu slikt hij concerts, en gaat het wat beter maar we blijven twee moeilijke mensen haha. Ik heb sinds mijn diagnose nooit aan de medicijnen gekunt ivm kinderwens. Dus daar heb ik helaas geen ervaring mee. Wel helpt de diagnose mij heel erg om mijzelf beter te begrijpen. En het is erg fijn om mijzelf niet dagelijks een mislukkeling te voelen. En er op in te kunnen spelen dat dingen moeilijker gaan.
Langzamerhand krijg ik mijzelf beter door en lukken dingen mij ook beter. Maar dat heeft wel even geduurd na mijn depressie. Mij depressie heeft alle kwalen een hele tijd een stuk moeilijker gemaakt.
Op sociaal vlak ben ik een ramp, eer ik berichten beantwoord zijn we weken verder. Ook ben ik toch altijd anders geweest dan de rest. Ik heb ook wel vrienden, maar gelukkig ligt er geen sociale druk op dat als ik even te weinig van mij laat horen dat er ruzie is.
Relatie gaat moeizaam, we hebben beide een rot tijd achter de rug en hij blijkt sinds kort ook adhd te hebben dus dat schiet lekker op. Hij doet een universitaire studie wat heel moeizaam gaat. Ons huis is een groot ergenis punt. En de de administratie is een ramp. Nu slikt hij concerts, en gaat het wat beter maar we blijven twee moeilijke mensen haha. Ik heb sinds mijn diagnose nooit aan de medicijnen gekunt ivm kinderwens. Dus daar heb ik helaas geen ervaring mee. Wel helpt de diagnose mij heel erg om mijzelf beter te begrijpen. En het is erg fijn om mijzelf niet dagelijks een mislukkeling te voelen. En er op in te kunnen spelen dat dingen moeilijker gaan.
Langzamerhand krijg ik mijzelf beter door en lukken dingen mij ook beter. Maar dat heeft wel even geduurd na mijn depressie. Mij depressie heeft alle kwalen een hele tijd een stuk moeilijker gemaakt.
zondag 11 mei 2014 om 13:09
Wat ik begrepen heb van de psychiater is het verschil tussen ADD en ADHD vooral de hyperactiviteit. Eigenlijk zijn het beide dezelfde "ziektebeelden" maar komt de hyperactiviteit niet bij iedereen hetzelfde tot uiting. Bij mannen zie je de hyperactiviteit vaak extremer, bij vrouwen blijft dit wat meer onopgemerkt en vaak beperkt tot wiebelen/ niet stil kunnen zitten met je benen, constant ergens aan lopen te friemelen of iets in je handen moeten hebben om je te concentreren
Ik gebruik op dit moment nog antidepressiva (voor postnatale depressie maar kindje is inmiddels al 4) maar hoop die af te bouwen en met een goede diagnose begeleiding zonder (of met meer geschikte medicatie) verder te kunnen
Ik gebruik op dit moment nog antidepressiva (voor postnatale depressie maar kindje is inmiddels al 4) maar hoop die af te bouwen en met een goede diagnose begeleiding zonder (of met meer geschikte medicatie) verder te kunnen
zondag 11 mei 2014 om 13:22
Hoi luffy22,
Weet je het verschil tussen add en adhd niet?
Tuurlijk ervaren wij dezelfde problemen op het gebied van concentreren , niet kunnen plannen etc, maar qua hyperactiviteit zie ik toch wel een duidelijk verschil hahaha.
Hoe oud was jij toen de diagnose bij jou werd gesteld?
Ik ben het met je eens dat zelfinzicht al een boel scheelt. Dat ervaar ik nu ook echt, alleen ben ik me er nu juist meer van bewust dat ik dus toch echt anders ben dan de gemiddelde persoon en daar heb ik het op het moment pittig moeilijk mee. Ik wil zo graag normaal zijn, maar dat gaat nooit gebeuren. Ook lijkt het wel alsof iedere vorm van kritiek wéér een afwijzing is. Gisteren bijvoorbeeld, ik was met een vriendin een dagje weg. Na een paar uur leek het alsof ze zich begon te irriteren aan me. Zo kreeg ik de opmerking naar mijn hoofd gegooid dat ik teveel doordraafde over 1 onderwerp, 3x herhaalde ze dat ik te snel loop (waarop ik 3x had geantwoord; 'ik ben me ervan bewust, trek me maar aan mijn jas'), op de heen en terugweg kreeg ik te horen dat ik 'raar' reed. (heb later haar route even op google maps bekeken en dat scheelde 4 minuten, maar goed) en nog wat van die kleine dingetjes. Ik werd steeds stiller en stiller en toen ik eenmaal thuis was ben ik in tranen uitgebarsten. Ik had namelijk gewoon mijn 'pilletjes' op die dag, was rustig en geconcentreerd en toch werd ik naar mijn gevoel afgezeken.
Sinds de diagnose is gesteld ervaar ik wisselende momenten van intense blijdschap omdat er deuren voor me opengaan en ik alles kan plaatsen, maar kan ik dus ook oprecht verdrietig worden in situaties als die van gisteren, of als ik per ongeluk iemand tegenkom uit het verleden waar ik soortgelijke ervaringen mee heb.
Ik weet ook echt niet hoe ik ermee om moet gaan. Vroeger had ik iemand keihard aan de kant gezet en/of uitgescholden maar zo ben ik allang niet meer. Het richt zich nu eerder naar binnen.
Weet je het verschil tussen add en adhd niet?
Tuurlijk ervaren wij dezelfde problemen op het gebied van concentreren , niet kunnen plannen etc, maar qua hyperactiviteit zie ik toch wel een duidelijk verschil hahaha.
Hoe oud was jij toen de diagnose bij jou werd gesteld?
Ik ben het met je eens dat zelfinzicht al een boel scheelt. Dat ervaar ik nu ook echt, alleen ben ik me er nu juist meer van bewust dat ik dus toch echt anders ben dan de gemiddelde persoon en daar heb ik het op het moment pittig moeilijk mee. Ik wil zo graag normaal zijn, maar dat gaat nooit gebeuren. Ook lijkt het wel alsof iedere vorm van kritiek wéér een afwijzing is. Gisteren bijvoorbeeld, ik was met een vriendin een dagje weg. Na een paar uur leek het alsof ze zich begon te irriteren aan me. Zo kreeg ik de opmerking naar mijn hoofd gegooid dat ik teveel doordraafde over 1 onderwerp, 3x herhaalde ze dat ik te snel loop (waarop ik 3x had geantwoord; 'ik ben me ervan bewust, trek me maar aan mijn jas'), op de heen en terugweg kreeg ik te horen dat ik 'raar' reed. (heb later haar route even op google maps bekeken en dat scheelde 4 minuten, maar goed) en nog wat van die kleine dingetjes. Ik werd steeds stiller en stiller en toen ik eenmaal thuis was ben ik in tranen uitgebarsten. Ik had namelijk gewoon mijn 'pilletjes' op die dag, was rustig en geconcentreerd en toch werd ik naar mijn gevoel afgezeken.
Sinds de diagnose is gesteld ervaar ik wisselende momenten van intense blijdschap omdat er deuren voor me opengaan en ik alles kan plaatsen, maar kan ik dus ook oprecht verdrietig worden in situaties als die van gisteren, of als ik per ongeluk iemand tegenkom uit het verleden waar ik soortgelijke ervaringen mee heb.
Ik weet ook echt niet hoe ik ermee om moet gaan. Vroeger had ik iemand keihard aan de kant gezet en/of uitgescholden maar zo ben ik allang niet meer. Het richt zich nu eerder naar binnen.
zondag 11 mei 2014 om 16:58
Hoi
Ik ben 24 en bij mij is ook een paar weken geleden adhd vastgezetld. Echter had ik vooraf al besloten geen medicijnen te gaan gebruiken. Ik merk al jaren dat ik vooral op sociaal vlak vaak anders ben maar ook altijd met 1000 dingen tegelijk bezig ben, geen rust in mijn hoofd heb en dus ook behoorlijk chaotisch. Echter kwam er ook uit t onderzoek dat ik zelf wel al een behoorlijke gebruiksaanwijzing voor mezelf heb gemaakt en dat ik dus wel behoorlijk functioneer. Ik wilde me laten onderzoeken zodat ik dan de bevestiging heb voor iets wat ik al een hele tijd vermoed. Volgende week weer een afspraak met mijn vaste psych en dan kijken of we er nog iets mee gaan doen (ik loop voor iets anders bij de psych).
Ik probeer er eigenlijk niet zo heel veel mee bezig te zijn, er zijn ook maar heel weinig mensen die het weten en dat hou ik voorlopig iig zo.
Het enige waar ik een beetje bang voor ben is dat mijn zoontje het ook heeft, die is nu pas 1 dus nog niks van te zeggen. Maar mijn psych heeft ook gezegd dat de diagnose adhd bij jonge kinderen te vaak onnodig wordt gesteld dus eerst maar eens kijken of we hem tzt gaan onderzoeken, denk t niet zolang zich geen problemen voor doen.
Ik ben 24 en bij mij is ook een paar weken geleden adhd vastgezetld. Echter had ik vooraf al besloten geen medicijnen te gaan gebruiken. Ik merk al jaren dat ik vooral op sociaal vlak vaak anders ben maar ook altijd met 1000 dingen tegelijk bezig ben, geen rust in mijn hoofd heb en dus ook behoorlijk chaotisch. Echter kwam er ook uit t onderzoek dat ik zelf wel al een behoorlijke gebruiksaanwijzing voor mezelf heb gemaakt en dat ik dus wel behoorlijk functioneer. Ik wilde me laten onderzoeken zodat ik dan de bevestiging heb voor iets wat ik al een hele tijd vermoed. Volgende week weer een afspraak met mijn vaste psych en dan kijken of we er nog iets mee gaan doen (ik loop voor iets anders bij de psych).
Ik probeer er eigenlijk niet zo heel veel mee bezig te zijn, er zijn ook maar heel weinig mensen die het weten en dat hou ik voorlopig iig zo.
Het enige waar ik een beetje bang voor ben is dat mijn zoontje het ook heeft, die is nu pas 1 dus nog niks van te zeggen. Maar mijn psych heeft ook gezegd dat de diagnose adhd bij jonge kinderen te vaak onnodig wordt gesteld dus eerst maar eens kijken of we hem tzt gaan onderzoeken, denk t niet zolang zich geen problemen voor doen.
zondag 11 mei 2014 om 17:07
Superfijn om te lezen dat andere mensen dingen ook zo ervaren. Denk dat het vooral handig is lijstjes e.d. bij te houden. Heb zelf add, ben een enorme chaoot. Die lijstjes raken ook vrijwel altijd kwijjt, maar zorgt bij mij in ieder geval voor rust in de kop. Wil zelf geen medicijnen dus.
Heb zelf al 10 jaar terug diagnose gekregen, omdat ik ook bijna van school werd getrapt dacht ik: misschien een psycholoog. Die zei: Koop een agenda, die werkt supergoed! School wel gehaald en still going on (eeuwige student, wordt deze maand 30)
Ben zelf vrij onzeker en me te bewust van hoe ik overkom. Over analysatie van dingen e.d. Ook kan ik bij bijvoorbeeld een deadline compleet verdwalen op google en eindigen bij iemand die een tepel onder haar voet heeft (google maar eens, met donshaar en al), dat gaat nog steeds niet helemaal goed bij mij.
Daarnaast: Werkt bij mij goed (als ik eenmaal in de "hyperfocus" zit ) Mediteren, yoga, beetje vaag en zweverig, maar je wordt er serieus een stuk gefocusseter van en minder veel gedachten in het hoofd.
Heb zelf al 10 jaar terug diagnose gekregen, omdat ik ook bijna van school werd getrapt dacht ik: misschien een psycholoog. Die zei: Koop een agenda, die werkt supergoed! School wel gehaald en still going on (eeuwige student, wordt deze maand 30)
Ben zelf vrij onzeker en me te bewust van hoe ik overkom. Over analysatie van dingen e.d. Ook kan ik bij bijvoorbeeld een deadline compleet verdwalen op google en eindigen bij iemand die een tepel onder haar voet heeft (google maar eens, met donshaar en al), dat gaat nog steeds niet helemaal goed bij mij.
Daarnaast: Werkt bij mij goed (als ik eenmaal in de "hyperfocus" zit ) Mediteren, yoga, beetje vaag en zweverig, maar je wordt er serieus een stuk gefocusseter van en minder veel gedachten in het hoofd.
zondag 11 mei 2014 om 18:24
quote:jesuis schreef op 11 mei 2014 @ 17:07:
Superfijn om te lezen dat andere mensen dingen ook zo ervaren. Denk dat het vooral handig is lijstjes e.d. bij te houden. Heb zelf add, ben een enorme chaoot. Die lijstjes raken ook vrijwel altijd kwijjt, maar zorgt bij mij in ieder geval voor rust in de kop. Wil zelf geen medicijnen dus.
Heb zelf al 10 jaar terug diagnose gekregen, omdat ik ook bijna van school werd getrapt dacht ik: misschien een psycholoog. Die zei: Koop een agenda, die werkt supergoed! School wel gehaald en still going on (eeuwige student, wordt deze maand 30)
Ben zelf vrij onzeker en me te bewust van hoe ik overkom. Over analysatie van dingen e.d. Ook kan ik bij bijvoorbeeld een deadline compleet verdwalen op google en eindigen bij iemand die een tepel onder haar voet heeft (google maar eens, met donshaar en al), dat gaat nog steeds niet helemaal goed bij mij.
Daarnaast: Werkt bij mij goed (als ik eenmaal in de "hyperfocus" zit ) Mediteren, yoga, beetje vaag en zweverig, maar je wordt er serieus een stuk gefocusseter van en minder veel gedachten in het hoofd.Omg wat heeeerlijk herkenbaar dit!
Superfijn om te lezen dat andere mensen dingen ook zo ervaren. Denk dat het vooral handig is lijstjes e.d. bij te houden. Heb zelf add, ben een enorme chaoot. Die lijstjes raken ook vrijwel altijd kwijjt, maar zorgt bij mij in ieder geval voor rust in de kop. Wil zelf geen medicijnen dus.
Heb zelf al 10 jaar terug diagnose gekregen, omdat ik ook bijna van school werd getrapt dacht ik: misschien een psycholoog. Die zei: Koop een agenda, die werkt supergoed! School wel gehaald en still going on (eeuwige student, wordt deze maand 30)
Ben zelf vrij onzeker en me te bewust van hoe ik overkom. Over analysatie van dingen e.d. Ook kan ik bij bijvoorbeeld een deadline compleet verdwalen op google en eindigen bij iemand die een tepel onder haar voet heeft (google maar eens, met donshaar en al), dat gaat nog steeds niet helemaal goed bij mij.
Daarnaast: Werkt bij mij goed (als ik eenmaal in de "hyperfocus" zit ) Mediteren, yoga, beetje vaag en zweverig, maar je wordt er serieus een stuk gefocusseter van en minder veel gedachten in het hoofd.Omg wat heeeerlijk herkenbaar dit!
zondag 11 mei 2014 om 18:43
Hoi Tomaatje. Ook ik heb adhd, maar kan er ondertussen - ben 36 - vrij goed mee omgaan. Ondanks een aantal onafgemaakte opleidingen, heb ik op mijn dertigste toch nog een universitaire master weten te behalen. Ook ben ik getrouwd en heb ik een dochter van drie. Mijn leven is nu aardig in balans, maar dat is wel anders geweest .
Wat voor mezelf het best werkt is het inbouwen van rustpunten en rustmomenten. Ik werk momenteel in het hoger onderwijs, maar wel slechts twee dagen per week. Verder ben ik vooral moeder. Ook in de avonden -als dochter op bed ligt - zorg ik altijd voor een rustige activiteit. Dan ga ik meestal lezen, of ik doe wat yoga. Ik ga iig niet de deur uit (of poetsen), maar maak echt tijd vrij voor mezelf.
Verder denk ik dat je ook niet moet vergeten dat adhd positieve kanten heeft. Ik heb zelf vaak een erg originele kijk op dingen, ben creatief en kan me op momenten van hyperfocus enorm goed concentreren. Juist door de diagnose kan ik de negatieve kanten beter plaatsen en me meer richten op de positieve kanten. Maar goed, dat is natuurlijk niet binnen een paar dagen gedaan.
Ik gebruik overigens geen medicijnen.
Wat voor mezelf het best werkt is het inbouwen van rustpunten en rustmomenten. Ik werk momenteel in het hoger onderwijs, maar wel slechts twee dagen per week. Verder ben ik vooral moeder. Ook in de avonden -als dochter op bed ligt - zorg ik altijd voor een rustige activiteit. Dan ga ik meestal lezen, of ik doe wat yoga. Ik ga iig niet de deur uit (of poetsen), maar maak echt tijd vrij voor mezelf.
Verder denk ik dat je ook niet moet vergeten dat adhd positieve kanten heeft. Ik heb zelf vaak een erg originele kijk op dingen, ben creatief en kan me op momenten van hyperfocus enorm goed concentreren. Juist door de diagnose kan ik de negatieve kanten beter plaatsen en me meer richten op de positieve kanten. Maar goed, dat is natuurlijk niet binnen een paar dagen gedaan.
Ik gebruik overigens geen medicijnen.
zondag 11 mei 2014 om 18:53
zondag 11 mei 2014 om 19:00
Hier ook een ADHD'er van 23 jaar. Ik slik Ritalin en dat werkt voor nu ontzettend goed. Nooit gedacht dat ik ooit iets af zou kunnen maken! Ik stel nog steeds alles tot het laatste moment uit. Ik ben snel van slag, omdat het me vaak teveel word. Ik ben meerdere keren depressief geweest, omdat ik een laag zelfbeeld heb en altijd onder mijn niveau presteer. Ik praat soms teveel en te snel, ik moet altijd friemelen en tikken en de televisie staat bij mij 24/7 aan. Ik kan niet zonder de achtergrondgeluiden. Ik zit nu net als jij in de fase dat ik het er moeilijk mee heb. Ik baal de laatste tijd vaak dat alles me zoveel meer moeite kost dan 'de rest'. Dat ADHD ook positieve kanten heeft, weet ik ergens wel. Maar ik moet dat in de toekomst wat meer gaan beseffen.
zondag 11 mei 2014 om 22:05
Hoe gaan jullie allen als adhd-er om met afwijzingen?
Ik bemerk heel regelmatig dat mensen mij af en toe akward vinden. Mijn laatste date bijvoorbeeld telde letterlijk tot 10 in mijn gezicht. (toen wist ik nog niet dat ik adhd had)
En zoals hierboven geschreven, de vriendin die gister de ene rotopmerking na de andere naar mijn hoofd gooide.
Ik bemerk heel regelmatig dat mensen mij af en toe akward vinden. Mijn laatste date bijvoorbeeld telde letterlijk tot 10 in mijn gezicht. (toen wist ik nog niet dat ik adhd had)
En zoals hierboven geschreven, de vriendin die gister de ene rotopmerking na de andere naar mijn hoofd gooide.
zondag 11 mei 2014 om 23:35
Heb een partner van 50 die vorig jaar diagnose adhd kreeg, een zoon met Adhd en een dochter met Add.
Na diagnose zoon vielen puzzelstukjes in elkaar bij man, die op dat moment zwaar depressief was, en nog uit zijn depressie aan het klimmen is, had hij zijn diagnose maar veel eerder gehad, was zijn leven een stuk makkelijker verlopen. Ook bij zoon laat ontdekt liep vast op de middelbare school, lagere school zonder troubles doorgekomen, ook door onze concequente aanpak denk ik achteraf, ja is ja bij mij en nee is nee, regelmaat en duidelijkheid scheelt een boel. Zoon en dochter slikken medicatie, waardoor hun schoolcijfers met sprongen vooruit zijn gegaan, dusdanig bij zoon dat hij gewoon op zijn school kan blijven. Man slikt ook medicatie maar die heeft daar meer moeite mee, met bijwerkingen maar vooral acceptatie.
Na diagnose zoon vielen puzzelstukjes in elkaar bij man, die op dat moment zwaar depressief was, en nog uit zijn depressie aan het klimmen is, had hij zijn diagnose maar veel eerder gehad, was zijn leven een stuk makkelijker verlopen. Ook bij zoon laat ontdekt liep vast op de middelbare school, lagere school zonder troubles doorgekomen, ook door onze concequente aanpak denk ik achteraf, ja is ja bij mij en nee is nee, regelmaat en duidelijkheid scheelt een boel. Zoon en dochter slikken medicatie, waardoor hun schoolcijfers met sprongen vooruit zijn gegaan, dusdanig bij zoon dat hij gewoon op zijn school kan blijven. Man slikt ook medicatie maar die heeft daar meer moeite mee, met bijwerkingen maar vooral acceptatie.
maandag 12 mei 2014 om 00:10
Ik ben 32 en probeer al drie jaar af te studeren (zit in het 7e jaar) maar het lukt niet... De organisatie van de school is super rommelig en ik raak daardoor gewoon helemaal verdwaald. Ik was net bezig met m'n thesis, bleken alle cijfers uit m'n eerste jaar te zijn verouderd... Moet ik dat hele jaar opnieuw doen! Wat niet mogelijk is.
Ik ga hier echt langzaamaan kapot van, m'n leven staat al die tijd al stil voor m'n gevoel.
Ik heb trouwens ADD en ben bang dat ik zonder diploma gedwongen wordt tot werk dat ver onder m'n niveau en ambitie ligt.
Ik woon alleen en heb dus geen partner die me op de hielen zit als ik een week niet heb afgewassen oid. Structuur is ver te zoeken. Dat heb ik mezelf nog steeds niet aan kunnen leren.
Wat wel erg helpt is gezond eten, geen geraffineerde suikers, kleurstoffen en toevoegingen. Tipje!
Wat je verteld over die vriendin, vraag haar de volgende keer of er iets scheelde. Het kan ook zijn dat ze gewoon een PMS dagje had en haar emoties niet in check had..
Ik ben zelf veel vrienden verloren door m'n onbewuste onhandigheden maar gelukkig ook een aantal goede vriendinnen gehouden die me accepteren zoals ik ben alhoewel ik me ook bij het kleinste al afvraag of ik iets verkeerd doe.
We vergeten vaak ook dat we als AD(H)D er biet goed naar onszelf kunnen kijken terwijl we juist heel goed een ander kunnen inschatten/interpreteren. Dat geeft onzekerheid. Het enige wat daarbij helpt is schijt hebben en er op vertrouwen dat jij een lief, goed mens bent die perfect is zoals ze is.
Ik ben abonnee van Additudemag.com en krijg om de dag een online ADHD magazine met waanzinnig veel tips en tricks. Misschien ook een aanrader.
Als iemand een tip voor mij heeft hoe om te gaan met angst voor de toekomst en meer structuur inbouwen, graag!
Ik ga hier echt langzaamaan kapot van, m'n leven staat al die tijd al stil voor m'n gevoel.
Ik heb trouwens ADD en ben bang dat ik zonder diploma gedwongen wordt tot werk dat ver onder m'n niveau en ambitie ligt.
Ik woon alleen en heb dus geen partner die me op de hielen zit als ik een week niet heb afgewassen oid. Structuur is ver te zoeken. Dat heb ik mezelf nog steeds niet aan kunnen leren.
Wat wel erg helpt is gezond eten, geen geraffineerde suikers, kleurstoffen en toevoegingen. Tipje!
Wat je verteld over die vriendin, vraag haar de volgende keer of er iets scheelde. Het kan ook zijn dat ze gewoon een PMS dagje had en haar emoties niet in check had..
Ik ben zelf veel vrienden verloren door m'n onbewuste onhandigheden maar gelukkig ook een aantal goede vriendinnen gehouden die me accepteren zoals ik ben alhoewel ik me ook bij het kleinste al afvraag of ik iets verkeerd doe.
We vergeten vaak ook dat we als AD(H)D er biet goed naar onszelf kunnen kijken terwijl we juist heel goed een ander kunnen inschatten/interpreteren. Dat geeft onzekerheid. Het enige wat daarbij helpt is schijt hebben en er op vertrouwen dat jij een lief, goed mens bent die perfect is zoals ze is.
Ik ben abonnee van Additudemag.com en krijg om de dag een online ADHD magazine met waanzinnig veel tips en tricks. Misschien ook een aanrader.
Als iemand een tip voor mij heeft hoe om te gaan met angst voor de toekomst en meer structuur inbouwen, graag!