Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
maandag 19 mei 2014 om 16:19
quote:blijfgewoonbianca schreef op 19 mei 2014 @ 16:12:
[...]
Ja, een baby heeft voor de helft het gen. materiaal van de vrouw die de eicel doneerde. Wat zou de baby delen met degenie die hem/ haar im haar buik gedragen heeft, gebaard heeft en misschien wel zelf gevoed heeft? Dat lijkt mij - gevoelsmatig - meer " eigen " dan de kleur ogen van degene uit wiens eicel je ontsproten bent.
Zonder hier nu het hele nature/nurture debat te willen gaan voeren: een baby komt niet als en onbeschreven blad ter wereld. Een aanzienlijk deel van je karakter, voorkeuren etc is genetisch bepaald. Zo blijkt bijv uit onderzoek dat eeneiige tweelingen die bij de geboorte al gescheiden zijn opmerkelijk paralelle levens leiden en keuzes maken. ook als ze in totaal verschillende omgevingen zijn opgegroeid.
De genetische verwantschap is dus niet slechts een technisch detail.
Wat natuurlijk niet wegneemt dat ouders en kinderen, en broertjes en zusjes vaak totaal niet op elkaar lijken qua uiterlijk en karakter. Ook als ze in hetzelfde gezin zijn opgegroeid.
[...]
Ja, een baby heeft voor de helft het gen. materiaal van de vrouw die de eicel doneerde. Wat zou de baby delen met degenie die hem/ haar im haar buik gedragen heeft, gebaard heeft en misschien wel zelf gevoed heeft? Dat lijkt mij - gevoelsmatig - meer " eigen " dan de kleur ogen van degene uit wiens eicel je ontsproten bent.
Zonder hier nu het hele nature/nurture debat te willen gaan voeren: een baby komt niet als en onbeschreven blad ter wereld. Een aanzienlijk deel van je karakter, voorkeuren etc is genetisch bepaald. Zo blijkt bijv uit onderzoek dat eeneiige tweelingen die bij de geboorte al gescheiden zijn opmerkelijk paralelle levens leiden en keuzes maken. ook als ze in totaal verschillende omgevingen zijn opgegroeid.
De genetische verwantschap is dus niet slechts een technisch detail.
Wat natuurlijk niet wegneemt dat ouders en kinderen, en broertjes en zusjes vaak totaal niet op elkaar lijken qua uiterlijk en karakter. Ook als ze in hetzelfde gezin zijn opgegroeid.
maandag 19 mei 2014 om 16:21
quote:zoembaya schreef op 19 mei 2014 @ 15:57:
Doe even normaal zeg. Dat is nu eenmaal de associatie die ik erbij krijg, daar kan ik ook niets aan doen. Zo'n drama over 'ons' DNA, alsof dat zoveel beter is dat 'ander' DNA. Daar krijg ik gewoon een eng gevoel bij. En ik vind het ook heel naar en liefdeloos klinken, alsof iemand niet van een kind kan houden dat niet genetisch aan hem of haar verwant is, en of mensen wel automatisch van een kind houden dat wél genetisch aan hen verwant is. Beide opties zijn niet waar. En zo zal TO het wel niet bedoelen, maar dat is wel de indruk die ze met haar OP bij mij wekt.
Doe even normaal zeg. Dat is nu eenmaal de associatie die ik erbij krijg, daar kan ik ook niets aan doen. Zo'n drama over 'ons' DNA, alsof dat zoveel beter is dat 'ander' DNA. Daar krijg ik gewoon een eng gevoel bij. En ik vind het ook heel naar en liefdeloos klinken, alsof iemand niet van een kind kan houden dat niet genetisch aan hem of haar verwant is, en of mensen wel automatisch van een kind houden dat wél genetisch aan hen verwant is. Beide opties zijn niet waar. En zo zal TO het wel niet bedoelen, maar dat is wel de indruk die ze met haar OP bij mij wekt.
maandag 19 mei 2014 om 16:22
quote:zas schreef op 19 mei 2014 @ 16:18:
[...]
Dat gevoelsmatige, dat ben ik volkomen met je eens. Maar toch denk ik dat het "technische" aspect in dit geval ook niet onderschat moet worden. In diverse programma's (Spoorloos, DNA onbekend) zie je toch vaak mensen die op zoek zijn naar wie nou hun daadwerkelijk vader/moeder is.Afgestaan worden na een zwangerschap of in het ongwisse gelaten worden vanwege schaamte oid is natuurlijk wel iets compleet anders.
[...]
Dat gevoelsmatige, dat ben ik volkomen met je eens. Maar toch denk ik dat het "technische" aspect in dit geval ook niet onderschat moet worden. In diverse programma's (Spoorloos, DNA onbekend) zie je toch vaak mensen die op zoek zijn naar wie nou hun daadwerkelijk vader/moeder is.Afgestaan worden na een zwangerschap of in het ongwisse gelaten worden vanwege schaamte oid is natuurlijk wel iets compleet anders.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 19 mei 2014 om 16:24
quote:Trotter schreef op 19 mei 2014 @ 16:21:
[...]
Dat is nu eenmaal de associatie die ik erbij krijg, daar kan ik ook niets aan doen. Zo'n drama over 'ons' DNA, alsof dat zoveel beter is dat 'ander' DNA. Daar krijg ik gewoon een eng gevoel bij. En ik vind het ook heel naar en liefdeloos klinken, alsof iemand niet van een kind kan houden dat niet genetisch aan hem of haar verwant is, en of mensen wel automatisch van een kind houden dat wél genetisch aan hen verwant is. Beide opties zijn niet waar. En zo zal TO het wel niet bedoelen, maar dat is wel de indruk die ze met haar OP bij mij wekt.Tja, ik vind het behoorlijk ongepast om dan een vergelijking met de nazi's te gaan trekken. Soms kun je ook gewoon nog een keertje nadenken voor je je gevoel uit.
[...]
Dat is nu eenmaal de associatie die ik erbij krijg, daar kan ik ook niets aan doen. Zo'n drama over 'ons' DNA, alsof dat zoveel beter is dat 'ander' DNA. Daar krijg ik gewoon een eng gevoel bij. En ik vind het ook heel naar en liefdeloos klinken, alsof iemand niet van een kind kan houden dat niet genetisch aan hem of haar verwant is, en of mensen wel automatisch van een kind houden dat wél genetisch aan hen verwant is. Beide opties zijn niet waar. En zo zal TO het wel niet bedoelen, maar dat is wel de indruk die ze met haar OP bij mij wekt.Tja, ik vind het behoorlijk ongepast om dan een vergelijking met de nazi's te gaan trekken. Soms kun je ook gewoon nog een keertje nadenken voor je je gevoel uit.
maandag 19 mei 2014 om 16:30
Ik heb niet alles gelezen maar TO misschien kan je gewoon je best doen om niet helemaal in je gevoel te gaan zitten. Jij vind dit een onprettig idee, persoonlijk snap ik dat niet echt maar dat mag je vinden. Accepteer dat maar van jezelf. Maar je hebt ook al besloten (gelukkig) om de keuze van je zusje te respecteren en achter haar te staan.
Dan rest het je slechts om je negatieve gevoelens hierover zo snel mogelijk los te laten. Focus je op andere dingen, dan waaien ze vanzelf over.
Dan rest het je slechts om je negatieve gevoelens hierover zo snel mogelijk los te laten. Focus je op andere dingen, dan waaien ze vanzelf over.
maandag 19 mei 2014 om 16:31
quote:blijfgewoonbianca schreef op maandag 19 mei 2014 16:22 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="zas in "Moeite met eiceldonatie zusje"" class="messagelink">zas schreef op 19 mei 2014 @ 16:18</a>:</b>
[...]
Dat gevoelsmatige, dat ben ik volkomen met je eens. Maar toch denk ik dat het "technische" aspect in dit geval ook niet onderschat moet worden. In diverse programma's (Spoorloos, DNA onbekend) zie je toch vaak mensen die op zoek zijn naar wie nou hun daadwerkelijk vader/moeder is.</div></blockquote>Afgestaan worden na een zwangerschap of in het ongwisse gelaten worden vanwege schaamte oid is natuurlijk wel iets compleet anders. In het ongewisse blijven is precies wat ik bedoel. Maar goed, daar ging het hier niet om, jij stelt dat een eiceldonatie niet meer is dan een hulpmiddel bij een zwangerschap. Ik denk dat het toch echt wel iets meer is. Zo'n baby heeft nou eenmaal kenmerken en gelijkenissen van de donor.
[...]
Dat gevoelsmatige, dat ben ik volkomen met je eens. Maar toch denk ik dat het "technische" aspect in dit geval ook niet onderschat moet worden. In diverse programma's (Spoorloos, DNA onbekend) zie je toch vaak mensen die op zoek zijn naar wie nou hun daadwerkelijk vader/moeder is.</div></blockquote>Afgestaan worden na een zwangerschap of in het ongwisse gelaten worden vanwege schaamte oid is natuurlijk wel iets compleet anders. In het ongewisse blijven is precies wat ik bedoel. Maar goed, daar ging het hier niet om, jij stelt dat een eiceldonatie niet meer is dan een hulpmiddel bij een zwangerschap. Ik denk dat het toch echt wel iets meer is. Zo'n baby heeft nou eenmaal kenmerken en gelijkenissen van de donor.
maandag 19 mei 2014 om 16:42
quote:blijfgewoonbianca schreef op 19 mei 2014 @ 15:58:
[...]
Grof gezien komt een kind voort uit een ei- en een zaadcel. In dit geval zou het dan nog eens gaan om negen maanden gedragen te worden door je moeder, die niet 100 % je biologische moeder is, maar wiens bloed je wel deelt. TO 's zus doneert namelijk niet meteen haar baarmoeder en de rest van haar lichaam erbij.
In dit geval is een eicel geen half kind, maar een hulpmiddel om zwanger te worden, en om te kunnen bevallen van een zo " eigen mogelijk " kind. Dus net zoals er medicijnen gemaakt kunnen worden uit urine van zwangere vrouwen.
Ik denk dat het kind hier op een andere manier naar kijkt.
Zo en zo vind ik dat er veel wordt uitgegaan van het belang van de wensouders en weinig van het welzijn van het kind. Een stel met een kinderwens wil, wil, wil (heel begrijpelijk) , maar wat wil een kind ? Volgens mij wil een kind nog altijd gewoon een papa en een mama, zonder nog een andere - biologische- familie op de achtergrond die zij of hij niet kent.
[...]
Grof gezien komt een kind voort uit een ei- en een zaadcel. In dit geval zou het dan nog eens gaan om negen maanden gedragen te worden door je moeder, die niet 100 % je biologische moeder is, maar wiens bloed je wel deelt. TO 's zus doneert namelijk niet meteen haar baarmoeder en de rest van haar lichaam erbij.
In dit geval is een eicel geen half kind, maar een hulpmiddel om zwanger te worden, en om te kunnen bevallen van een zo " eigen mogelijk " kind. Dus net zoals er medicijnen gemaakt kunnen worden uit urine van zwangere vrouwen.
Ik denk dat het kind hier op een andere manier naar kijkt.
Zo en zo vind ik dat er veel wordt uitgegaan van het belang van de wensouders en weinig van het welzijn van het kind. Een stel met een kinderwens wil, wil, wil (heel begrijpelijk) , maar wat wil een kind ? Volgens mij wil een kind nog altijd gewoon een papa en een mama, zonder nog een andere - biologische- familie op de achtergrond die zij of hij niet kent.
maandag 19 mei 2014 om 16:43
Het is één van de redenen die ik in mijn overweging heb meegenomen of ik wel wilde dat een kind van mij door anderen zou worden opgevoed.
Dit omdat je bij een bepaalde kliniek sneller terecht kon voor een zaaddonor als je ook eicellen af zou staan aan een ander koppel. De basis van wederkerigheid.
Maar als ik zie hoe ik ben opgegroeid, kan ik het voor mijzelf verantwoorden mijn eigen kind op te voeden mocht het op mij lijken. Maar ik ken mijzelf, weet mijn eigen gebruiksaanwijzing en waar ik voor mijzelf op moet letten, als het kind ook maar een beetje op mij lijkt maar terecht komt in een gezin met heel andere ouders, wordt dat toch lastig voor het kind denk ik.
Ik houd van rust, van vrijheid, ik heb bepaalde klachten waarvan ik nu weet hoe ik die in moet perken maar ik zou niet willen dat mijn kind overbelast wordt door onwetende ouders die het pushen, te druk zijn in het gezin ook al hebben ze het beste met "mijn" kind voor.
Ik beschouw een eiceldonatie dus ook als het weggeven een kind van mijzelf.
Toch denk ik dat als de nood aan de man komt een kind ook wel groot zal worden, liefde krijgt, heel erg gewenst is. Maar ik vind het toch lastig. Voor mijzelf.
Ik zie verder kinderen die opgroeien uit zaaddonoren die prima opgroeien, veel liefde kennen en dat vind ik juist weer heel mooi om te zien.
Maar met mijn problematiek, gezondheid, achtergrond, nee liever toch niet als eerste keus en misschien wel nooit. Op dit moment in ieder geval niet en vind ik dat lastig.
Voorgaande alinea geeft wel aan dat het voor alle partijen een mooie uitkomst prima kan zijn. En het maakt jouw zusje en andere mensen gelukkig. Er zijn geen garanties of het kind gelukkig opgroeit maar die bodem is wel gelegd door haar genen en gewenstheid van de andere ouders.
Er zou ook geen garantie zijn als je zus een man zou krijgen en die man zou niet goed voor je zusje of hun kinderen zijn. Je zusje zou verhuizen etc. dan kan je ook geen controle uitoefenen. Er is niet zoiets als allesoverheersende controle dat het sowieso goed komt als het kind niet ergens anders zou opgroeien.
Dit omdat je bij een bepaalde kliniek sneller terecht kon voor een zaaddonor als je ook eicellen af zou staan aan een ander koppel. De basis van wederkerigheid.
Maar als ik zie hoe ik ben opgegroeid, kan ik het voor mijzelf verantwoorden mijn eigen kind op te voeden mocht het op mij lijken. Maar ik ken mijzelf, weet mijn eigen gebruiksaanwijzing en waar ik voor mijzelf op moet letten, als het kind ook maar een beetje op mij lijkt maar terecht komt in een gezin met heel andere ouders, wordt dat toch lastig voor het kind denk ik.
Ik houd van rust, van vrijheid, ik heb bepaalde klachten waarvan ik nu weet hoe ik die in moet perken maar ik zou niet willen dat mijn kind overbelast wordt door onwetende ouders die het pushen, te druk zijn in het gezin ook al hebben ze het beste met "mijn" kind voor.
Ik beschouw een eiceldonatie dus ook als het weggeven een kind van mijzelf.
Toch denk ik dat als de nood aan de man komt een kind ook wel groot zal worden, liefde krijgt, heel erg gewenst is. Maar ik vind het toch lastig. Voor mijzelf.
Ik zie verder kinderen die opgroeien uit zaaddonoren die prima opgroeien, veel liefde kennen en dat vind ik juist weer heel mooi om te zien.
Maar met mijn problematiek, gezondheid, achtergrond, nee liever toch niet als eerste keus en misschien wel nooit. Op dit moment in ieder geval niet en vind ik dat lastig.
Voorgaande alinea geeft wel aan dat het voor alle partijen een mooie uitkomst prima kan zijn. En het maakt jouw zusje en andere mensen gelukkig. Er zijn geen garanties of het kind gelukkig opgroeit maar die bodem is wel gelegd door haar genen en gewenstheid van de andere ouders.
Er zou ook geen garantie zijn als je zus een man zou krijgen en die man zou niet goed voor je zusje of hun kinderen zijn. Je zusje zou verhuizen etc. dan kan je ook geen controle uitoefenen. Er is niet zoiets als allesoverheersende controle dat het sowieso goed komt als het kind niet ergens anders zou opgroeien.
maandag 19 mei 2014 om 16:48
Hoe kan je het nou zo belangrijk vinden dat het dna van je familie "in de familie" blijft? Ik kan me daar niets bij voorstellen.
Het is niet helemaal hetzelfde, maar ik heb twee zussen, de ene is geadopteerd en mijn andere zus en ik zijn biologisch kinderen van onze ouders (daar gaan we althans vanuit hihi).
We delen dus niet allemaal hetzelfde dna, maar wat maakt mij dat nou uit? Wij voelen ons zussen omdat we in hetzelfde gezin zijn opgegroeid, niet omdat ons dna overeenkomt. En zo voel ik dat ook bij de kinderen van mijn zussen.
Het is niet helemaal hetzelfde, maar ik heb twee zussen, de ene is geadopteerd en mijn andere zus en ik zijn biologisch kinderen van onze ouders (daar gaan we althans vanuit hihi).
We delen dus niet allemaal hetzelfde dna, maar wat maakt mij dat nou uit? Wij voelen ons zussen omdat we in hetzelfde gezin zijn opgegroeid, niet omdat ons dna overeenkomt. En zo voel ik dat ook bij de kinderen van mijn zussen.
maandag 19 mei 2014 om 16:58
"Nogmaals, ik heb geen moeite met het afstaan van DNA, ik heb ook geen moeite met haar keuze. Het enige dat ik moeilijk vind, gevoelsmatig, is het feit dat er geen zicht is op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is aan mijn zusje, en daarmee ook aan ons als familie. Dat heeft niets met een ubermensch gevoel te maken. Ik vind mijzelf of onze familie niet beter dan een ander. Maar wat van jezelf is wil je beschermen. Dact is in deze situatie niet aan de orde, dat weet ik. Dat is mijn gevoelsmatige denkfout. Ik zie het gevoelsmatig dus niet zo plastisch en technisch. En dat beeld zal ik inderdaad moeten bijstellen. Maar de hoedanigheid waarin jullie het doorvoeren naar een bijna psychopathisch niveau vind ik absurd."
Je overdrijft en ja ik vind op een enge manier met je jullie DNA. Doe even normaal.
Je zus staat alleen een eicel af, geen kind dat ze gebaard heeft. Wie weet komt er helemaal geen kind uit die eicellen. En zo wel: het is niet van je zus en al helemaal niet van jullie familie. Het is het kind van de moeder die gebaard heeft en de partner hiervan. Zij gaan ook het kind opvoeden.
En je maakt je blijkbaar niet druk om het DNA en de familie van de spermadonor. Hoe zou je het vinden als die zo spastisch reageren? Of is het dan anders? Beetje met 2 maten meten.
Ook als ik je reactie lees over het breien en geld ofzij leggen voor het kind van je zus, je komt erg drukkend over. Krijg het er benauwd van. Je zus is nog niet eens zwanger. Kalm down.
Je overdrijft en ja ik vind op een enge manier met je jullie DNA. Doe even normaal.
Je zus staat alleen een eicel af, geen kind dat ze gebaard heeft. Wie weet komt er helemaal geen kind uit die eicellen. En zo wel: het is niet van je zus en al helemaal niet van jullie familie. Het is het kind van de moeder die gebaard heeft en de partner hiervan. Zij gaan ook het kind opvoeden.
En je maakt je blijkbaar niet druk om het DNA en de familie van de spermadonor. Hoe zou je het vinden als die zo spastisch reageren? Of is het dan anders? Beetje met 2 maten meten.
Ook als ik je reactie lees over het breien en geld ofzij leggen voor het kind van je zus, je komt erg drukkend over. Krijg het er benauwd van. Je zus is nog niet eens zwanger. Kalm down.
maandag 19 mei 2014 om 16:59
Onderzoek je gedachtegang eens die je hebt en die je dit gevoel heeft. want die klopt niet.
Je bent aan het projecteren en aan het "wat als-en".
Het is nog lang niet zover. Het leven is niet beheersbaar.
en jouw gedachtegang kan je ook andersom doen: het kan ook zijn dat het weggegeven eitje een kind wordt wat heel veel meer positieve ervaringen krijgt dan jullie als "stam"gezin kunnen geven.
Je bent aan het projecteren en aan het "wat als-en".
Het is nog lang niet zover. Het leven is niet beheersbaar.
en jouw gedachtegang kan je ook andersom doen: het kan ook zijn dat het weggegeven eitje een kind wordt wat heel veel meer positieve ervaringen krijgt dan jullie als "stam"gezin kunnen geven.
maandag 19 mei 2014 om 17:02
maandag 19 mei 2014 om 17:51
Ik heb alleen de OP gelezen, maar ik vind je gevoel te ver gaan.
Het zijn toch geen 'familieeieren'.
Hoe zou je er tegenover staan als je zus besluit een nier te doneren? Zou je je dat ook persoonlijk aantrekken omdat 'jullie' dna er in zit. Je kunt toch geen bezitsrechten claimen op dna?
Het zijn toch geen 'familieeieren'.
Hoe zou je er tegenover staan als je zus besluit een nier te doneren? Zou je je dat ook persoonlijk aantrekken omdat 'jullie' dna er in zit. Je kunt toch geen bezitsrechten claimen op dna?
odi et amo
maandag 19 mei 2014 om 18:00
quote:lamaatje schreef op 19 mei 2014 @ 17:51:
Ik heb alleen de OP gelezen, maar ik vind je gevoel te ver gaan.
Het zijn toch geen 'familieeieren'.
Hoe zou je er tegenover staan als je zus besluit een nier te doneren? Zou je je dat ook persoonlijk aantrekken omdat 'jullie' dna er in zit. Je kunt toch geen bezitsrechten claimen op dna?Die vergelijking gaat niet op natuurlijk. Als iemand jouw nier krijgt, verandert er niets aan zijn uiterlijk. Maar dat was TO's punt ook niet. Zij zit er mee dat er een "halfnichtje" of "halfneefje" rondloopt (weet ook niet hoe ik het anders moet uitleggen). Ik kan me ook niet vinden in haar verhaal, maar snap wel wat ze bedoelt. En dat is niet dat ze het familie DNA wil beschermen of zo.
Ik heb alleen de OP gelezen, maar ik vind je gevoel te ver gaan.
Het zijn toch geen 'familieeieren'.
Hoe zou je er tegenover staan als je zus besluit een nier te doneren? Zou je je dat ook persoonlijk aantrekken omdat 'jullie' dna er in zit. Je kunt toch geen bezitsrechten claimen op dna?Die vergelijking gaat niet op natuurlijk. Als iemand jouw nier krijgt, verandert er niets aan zijn uiterlijk. Maar dat was TO's punt ook niet. Zij zit er mee dat er een "halfnichtje" of "halfneefje" rondloopt (weet ook niet hoe ik het anders moet uitleggen). Ik kan me ook niet vinden in haar verhaal, maar snap wel wat ze bedoelt. En dat is niet dat ze het familie DNA wil beschermen of zo.
maandag 19 mei 2014 om 18:00
quote:dubbeltje4 schreef op 19 mei 2014 @ 17:53:
Ik vind al dat geknutsel met eieren en zaadjes drie keer niks.
Ik ook niet dubbeltje, maar zolang het mag van de wet is er weinig tegen te doen.
Zoveel kinderen zoeken een veilig thuis. Doe dat dan denk ik ipv er nog 1 bij te creeeren. Maar goed. Is totaal niet on-topic dit.
Ik vind al dat geknutsel met eieren en zaadjes drie keer niks.
Ik ook niet dubbeltje, maar zolang het mag van de wet is er weinig tegen te doen.
Zoveel kinderen zoeken een veilig thuis. Doe dat dan denk ik ipv er nog 1 bij te creeeren. Maar goed. Is totaal niet on-topic dit.
odi et amo
maandag 19 mei 2014 om 18:07
quote:zas schreef op 19 mei 2014 @ 18:00:
[...]
Die vergelijking gaat niet op natuurlijk. Als iemand jouw nier krijgt, verandert er niets aan zijn uiterlijk. Maar dat was TO's punt ook niet. Zij zit er mee dat er een "halfnichtje" of "halfneefje" rondloopt (weet ook niet hoe ik het anders moet uitleggen). Ik kan me ook niet vinden in haar verhaal, maar snap wel wat ze bedoelt. En dat is niet dat ze het familie DNA wil beschermen of zo.
Ze wil familie van wat daar uit voort komt kennen omdat ze het gevoel heeft dat dat dan familie van haar is. Tot zover kan ik het volgen, maar het zijn de eitjes van de zus dus zus beslist. Kan me verder ook weinig voorstellen bij het feit dat je een kind uit een donorcel nog als familie ziet.
Nu heb ik een hele slechte band met mijn familie. Soms wou ik graag dat dat anders was, maar dit gaat me toch net een tikkeltje te ver.
[...]
Die vergelijking gaat niet op natuurlijk. Als iemand jouw nier krijgt, verandert er niets aan zijn uiterlijk. Maar dat was TO's punt ook niet. Zij zit er mee dat er een "halfnichtje" of "halfneefje" rondloopt (weet ook niet hoe ik het anders moet uitleggen). Ik kan me ook niet vinden in haar verhaal, maar snap wel wat ze bedoelt. En dat is niet dat ze het familie DNA wil beschermen of zo.
Ze wil familie van wat daar uit voort komt kennen omdat ze het gevoel heeft dat dat dan familie van haar is. Tot zover kan ik het volgen, maar het zijn de eitjes van de zus dus zus beslist. Kan me verder ook weinig voorstellen bij het feit dat je een kind uit een donorcel nog als familie ziet.
Nu heb ik een hele slechte band met mijn familie. Soms wou ik graag dat dat anders was, maar dit gaat me toch net een tikkeltje te ver.
odi et amo
maandag 19 mei 2014 om 18:16
quote:cassavechippie schreef op 19 mei 2014 @ 16:58:
"Nogmaals, ik heb geen moeite met het afstaan van DNA, ik heb ook geen moeite met haar keuze. Het enige dat ik moeilijk vind, gevoelsmatig, is het feit dat er geen zicht is op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is aan mijn zusje, en daarmee ook aan ons als familie. Dat heeft niets met een ubermensch gevoel te maken. Ik vind mijzelf of onze familie niet beter dan een ander. Maar wat van jezelf is wil je beschermen. Dact is in deze situatie niet aan de orde, dat weet ik. Dat is mijn gevoelsmatige denkfout. Ik zie het gevoelsmatig dus niet zo plastisch en technisch. En dat beeld zal ik inderdaad moeten bijstellen. Maar de hoedanigheid waarin jullie het doorvoeren naar een bijna psychopathisch niveau vind ik absurd."
Je overdrijft en ja ik vind op een enge manier met je jullie DNA. Doe even normaal.
Je zus staat alleen een eicel af, geen kind dat ze gebaard heeft. Wie weet komt er helemaal geen kind uit die eicellen. En zo wel: het is niet van je zus en al helemaal niet van jullie familie. Het is het kind van de moeder die gebaard heeft en de partner hiervan. Zij gaan ook het kind opvoeden.
En je maakt je blijkbaar niet druk om het DNA en de familie van de spermadonor. Hoe zou je het vinden als die zo spastisch reageren? Of is het dan anders? Beetje met 2 maten meten.
Ook als ik je reactie lees over het breien en geld ofzij leggen voor het kind van je zus, je komt erg drukkend over. Krijg het er benauwd van. Je zus is nog niet eens zwanger. Kalm down.
Er is niet dat voor 50% verwant is aan je zus. Voor een eicel een kind wordt is er veel meer nodig dan DNA en om een kind te laten opgroeien zijn weer hele andere voorwaarden belangrijk.
Je hebt "gevoelens" bij dingen die je niets aangaan
"Nogmaals, ik heb geen moeite met het afstaan van DNA, ik heb ook geen moeite met haar keuze. Het enige dat ik moeilijk vind, gevoelsmatig, is het feit dat er geen zicht is op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is aan mijn zusje, en daarmee ook aan ons als familie. Dat heeft niets met een ubermensch gevoel te maken. Ik vind mijzelf of onze familie niet beter dan een ander. Maar wat van jezelf is wil je beschermen. Dact is in deze situatie niet aan de orde, dat weet ik. Dat is mijn gevoelsmatige denkfout. Ik zie het gevoelsmatig dus niet zo plastisch en technisch. En dat beeld zal ik inderdaad moeten bijstellen. Maar de hoedanigheid waarin jullie het doorvoeren naar een bijna psychopathisch niveau vind ik absurd."
Je overdrijft en ja ik vind op een enge manier met je jullie DNA. Doe even normaal.
Je zus staat alleen een eicel af, geen kind dat ze gebaard heeft. Wie weet komt er helemaal geen kind uit die eicellen. En zo wel: het is niet van je zus en al helemaal niet van jullie familie. Het is het kind van de moeder die gebaard heeft en de partner hiervan. Zij gaan ook het kind opvoeden.
En je maakt je blijkbaar niet druk om het DNA en de familie van de spermadonor. Hoe zou je het vinden als die zo spastisch reageren? Of is het dan anders? Beetje met 2 maten meten.
Ook als ik je reactie lees over het breien en geld ofzij leggen voor het kind van je zus, je komt erg drukkend over. Krijg het er benauwd van. Je zus is nog niet eens zwanger. Kalm down.
Er is niet dat voor 50% verwant is aan je zus. Voor een eicel een kind wordt is er veel meer nodig dan DNA en om een kind te laten opgroeien zijn weer hele andere voorwaarden belangrijk.
Je hebt "gevoelens" bij dingen die je niets aangaan
maandag 19 mei 2014 om 18:24
Iedereen die wil moet tegenwoordig een kind kunnen krijgen.
Barrieres zijn er niet meer.
Geen man, dan hup naar de spermabank voor een zaadje.
Idem dito voor het missen van een ei.
Alleenstaand, 2 mannen (baarmoeder lenen + gedoneerde eicel), 2 vrouwen, is er een kinderwens en is het fysiek mogelijk, dan huppekee, gaan met die banaan.
Die 2 mannen uit baarmoeder gezocht, wat werd die vrouw bewonderd door iedereen. Ik vond het een rare doos. Ze kende die 2 kerels nog niet eens voor ze haar baarmoeder uitleende voor hun nageslacht.
Waarom zou je risico's willen lopen voor 2 kerels die je niet eens kent?
Het is nu al een hele tijd zo, dat alleenstaande moeders geen uitzondering meer zijn door het grote aantal echtscheidingen en sindsdien lijkt er ook geen natuurlijke rem meer te zijn op het alleenstaand ouderschap.
Of je geeft de donor een rol bij het groot brengen van het kind of je onthoudt je van deze praktijken. Ik vind het echt not done om een kind pas op zijn/haar achttiende kennis te laten maken met zijn biologische ouder.
Er wordt hier altijd hard geroepen bij a.s. scheidingen en nieuwe relaties die ouders aan willen gaan, dat de belangen van de kinderen voor moeten gaan boven alles, waarom dan niet zo geredeneerd bij nog te maken kinderen?
Barrieres zijn er niet meer.
Geen man, dan hup naar de spermabank voor een zaadje.
Idem dito voor het missen van een ei.
Alleenstaand, 2 mannen (baarmoeder lenen + gedoneerde eicel), 2 vrouwen, is er een kinderwens en is het fysiek mogelijk, dan huppekee, gaan met die banaan.
Die 2 mannen uit baarmoeder gezocht, wat werd die vrouw bewonderd door iedereen. Ik vond het een rare doos. Ze kende die 2 kerels nog niet eens voor ze haar baarmoeder uitleende voor hun nageslacht.
Waarom zou je risico's willen lopen voor 2 kerels die je niet eens kent?
Het is nu al een hele tijd zo, dat alleenstaande moeders geen uitzondering meer zijn door het grote aantal echtscheidingen en sindsdien lijkt er ook geen natuurlijke rem meer te zijn op het alleenstaand ouderschap.
Of je geeft de donor een rol bij het groot brengen van het kind of je onthoudt je van deze praktijken. Ik vind het echt not done om een kind pas op zijn/haar achttiende kennis te laten maken met zijn biologische ouder.
Er wordt hier altijd hard geroepen bij a.s. scheidingen en nieuwe relaties die ouders aan willen gaan, dat de belangen van de kinderen voor moeten gaan boven alles, waarom dan niet zo geredeneerd bij nog te maken kinderen?
maandag 19 mei 2014 om 18:29
Omdat niet gebleken is dat kinderen van Bewust alleenstaande ouders of ouders in andere constructies dan man/vrouw slechter af zijn dan bij papa en mama. een kind van twee vaders is niet te vergelijken met een kind van gescheiden ouders. Het zijn vooral de breuk, het abrupte verdwijnen van de vertrouwde situatie, het dealen met nieuwe stiefouders en broer en zussen, vaak verhuizen, co-ouderschap en irritaties/ ruzies tussen de expartners die het schadelijk maken.
maandag 19 mei 2014 om 18:37
quote:carmen5 schreef op 19 mei 2014 @ 16:42:
[...]
Volgens mij wil een kind nog altijd gewoon een papa en een mama, zonder nog een andere - biologische- familie op de achtergrond die zij of hij niet kent.Maar dat is jouw eigen interpretatie. Je kunt je niet in dat gevoel verplaatsen simpelweg omdat je geen donorkind bent. Ik kan me goed voorstellen dat het voor elk donorkind een andere beleving is. En dat staat en valt ook met de begeleiding van het kind door de ouders. Sommigen willen wel heel graag de donor'familie' leren kennen, anderen niet. Het verschilt gewoon per persoon.
[...]
Volgens mij wil een kind nog altijd gewoon een papa en een mama, zonder nog een andere - biologische- familie op de achtergrond die zij of hij niet kent.Maar dat is jouw eigen interpretatie. Je kunt je niet in dat gevoel verplaatsen simpelweg omdat je geen donorkind bent. Ik kan me goed voorstellen dat het voor elk donorkind een andere beleving is. En dat staat en valt ook met de begeleiding van het kind door de ouders. Sommigen willen wel heel graag de donor'familie' leren kennen, anderen niet. Het verschilt gewoon per persoon.
Grief is just love with nowhere to go
maandag 19 mei 2014 om 18:39
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 14:14:
...
ik ben druk bezig met te leren sokjes breien en mutsjes breien met 5 pennen, we hebben met z'n allen al heel veel voorpret over kerst en sinterklaas en ik ben zelfs aan het uitpuzzelen hoe ik kan meedragen aan de spaarrekening zodat hij of zij een leuk spaarcentje heeft voor rijbewijs/studie/op kamers/auto etc. Ik verheug me er enorm op en wat mij betreft zou het kindje morgen al mogen komen bij wijze van spreken.
...
Dat lijkt mij nu een reactie van een oma, niet van een tante.
Verder vind ik je beschermende houding richting de mensen die je liefhebt, en dat je ze graag dicht bij je houdt, een tikkeltje obsessief. Je zus is een volwassen vrouw en heeft naast haar familie ook haar eigen leven.
Ik weet niet of je kinderen hebt, maar als je niet een stap terug doet, dan verander je in de toekomstige schoonmoeder die dagelijks haar volwassen kinderen opbelt, die in alles hun wil begeleiden, die over alles haar mening op wil dringen aan haar kinderen, die zichzelf binnen laat met de reservesleutel zonder vooraf te horen of het mag, die hun toekomstige partners afkeurt, om nog maar te zwijgen over de verstikkende mantel der liefde als er kleinkinderen komen.
...
ik ben druk bezig met te leren sokjes breien en mutsjes breien met 5 pennen, we hebben met z'n allen al heel veel voorpret over kerst en sinterklaas en ik ben zelfs aan het uitpuzzelen hoe ik kan meedragen aan de spaarrekening zodat hij of zij een leuk spaarcentje heeft voor rijbewijs/studie/op kamers/auto etc. Ik verheug me er enorm op en wat mij betreft zou het kindje morgen al mogen komen bij wijze van spreken.
...
Dat lijkt mij nu een reactie van een oma, niet van een tante.
Verder vind ik je beschermende houding richting de mensen die je liefhebt, en dat je ze graag dicht bij je houdt, een tikkeltje obsessief. Je zus is een volwassen vrouw en heeft naast haar familie ook haar eigen leven.
Ik weet niet of je kinderen hebt, maar als je niet een stap terug doet, dan verander je in de toekomstige schoonmoeder die dagelijks haar volwassen kinderen opbelt, die in alles hun wil begeleiden, die over alles haar mening op wil dringen aan haar kinderen, die zichzelf binnen laat met de reservesleutel zonder vooraf te horen of het mag, die hun toekomstige partners afkeurt, om nog maar te zwijgen over de verstikkende mantel der liefde als er kleinkinderen komen.