Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
maandag 19 mei 2014 om 18:45
quote:dubbeltje4 schreef op 19 mei 2014 @ 18:24:
Iedereen die wil moet tegenwoordig een kind kunnen krijgen.
Barrieres zijn er niet meer.
Geen man, dan hup naar de spermabank voor een zaadje.
Idem dito voor het missen van een ei.
Alleenstaand, 2 mannen (baarmoeder lenen + gedoneerde eicel), 2 vrouwen, is er een kinderwens en is het fysiek mogelijk, dan huppekee, gaan met die banaan.
Die 2 mannen uit baarmoeder gezocht, wat werd die vrouw bewonderd door iedereen. Ik vond het een rare doos. Ze kende die 2 kerels nog niet eens voor ze haar baarmoeder uitleende voor hun nageslacht.
Waarom zou je risico's willen lopen voor 2 kerels die je niet eens kent?
Het is nu al een hele tijd zo, dat alleenstaande moeders geen uitzondering meer zijn door het grote aantal echtscheidingen en sindsdien lijkt er ook geen natuurlijke rem meer te zijn op het alleenstaand ouderschap.
Of je geeft de donor een rol bij het groot brengen van het kind of je onthoudt je van deze praktijken. Ik vind het echt not done om een kind pas op zijn/haar achttiende kennis te laten maken met zijn biologische ouder.
Er wordt hier altijd hard geroepen bij a.s. scheidingen en nieuwe relaties die ouders aan willen gaan, dat de belangen van de kinderen voor moeten gaan boven alles, waarom dan niet zo geredeneerd bij nog te maken kinderen?Omdat een goede, liefhebbende ouder zijn niets te maken heeft met wel of geen bloedband hebben met je kinderen?
Iedereen die wil moet tegenwoordig een kind kunnen krijgen.
Barrieres zijn er niet meer.
Geen man, dan hup naar de spermabank voor een zaadje.
Idem dito voor het missen van een ei.
Alleenstaand, 2 mannen (baarmoeder lenen + gedoneerde eicel), 2 vrouwen, is er een kinderwens en is het fysiek mogelijk, dan huppekee, gaan met die banaan.
Die 2 mannen uit baarmoeder gezocht, wat werd die vrouw bewonderd door iedereen. Ik vond het een rare doos. Ze kende die 2 kerels nog niet eens voor ze haar baarmoeder uitleende voor hun nageslacht.
Waarom zou je risico's willen lopen voor 2 kerels die je niet eens kent?
Het is nu al een hele tijd zo, dat alleenstaande moeders geen uitzondering meer zijn door het grote aantal echtscheidingen en sindsdien lijkt er ook geen natuurlijke rem meer te zijn op het alleenstaand ouderschap.
Of je geeft de donor een rol bij het groot brengen van het kind of je onthoudt je van deze praktijken. Ik vind het echt not done om een kind pas op zijn/haar achttiende kennis te laten maken met zijn biologische ouder.
Er wordt hier altijd hard geroepen bij a.s. scheidingen en nieuwe relaties die ouders aan willen gaan, dat de belangen van de kinderen voor moeten gaan boven alles, waarom dan niet zo geredeneerd bij nog te maken kinderen?Omdat een goede, liefhebbende ouder zijn niets te maken heeft met wel of geen bloedband hebben met je kinderen?
maandag 19 mei 2014 om 18:58
Ik begrijp uit alle redelijk felle reacties op TO dat de fertiliteitsklinieken in Nederland morgen er een hele hoop eiceldonoren bijhebben...?
Het is tenslotte maar een eicel, waar doet ze eigenlijk moeilijk over.
Ik ben heel benieuwd hoeveel van de vrouwen die nu zo makkelijk roepen het is 'maar' een eicel, TO stelt zich aan, ook daadwerkelijk zelf voor donatie open staan.
@mrssippie: ik heb zelf ervaring met familieleden die een heel erg sterke mening hebben over de keuzes die ik maak. Dat werkt verstikkend en afstotend. Ik raad je aan om je gevoelens dus inderdaad zo snel mogelijk opzij te leggen. Het is de keuze van je zus. Het is haar leven, en zij draagt de consequenties (als zij die al zo voelt). Ik denk al dat het helpt als je kijkt naar het eitje als mogelijk potentieel leven en niet als dat schattige meisje dat alleen in jouw fantasie bestaat.
Maar ik snap heel goed je gevoel, kan het me ook wel inleven. Zelf sta ik er dubbel in. Bij spermadonatie denk ik zonder twijfel 'geen probleem' terwijl ik bij eiceldonatie 'wel overwegingen' zou hebben.
Maar nogmaals: probeer het los te laten.
Het is tenslotte maar een eicel, waar doet ze eigenlijk moeilijk over.
Ik ben heel benieuwd hoeveel van de vrouwen die nu zo makkelijk roepen het is 'maar' een eicel, TO stelt zich aan, ook daadwerkelijk zelf voor donatie open staan.
@mrssippie: ik heb zelf ervaring met familieleden die een heel erg sterke mening hebben over de keuzes die ik maak. Dat werkt verstikkend en afstotend. Ik raad je aan om je gevoelens dus inderdaad zo snel mogelijk opzij te leggen. Het is de keuze van je zus. Het is haar leven, en zij draagt de consequenties (als zij die al zo voelt). Ik denk al dat het helpt als je kijkt naar het eitje als mogelijk potentieel leven en niet als dat schattige meisje dat alleen in jouw fantasie bestaat.
Maar ik snap heel goed je gevoel, kan het me ook wel inleven. Zelf sta ik er dubbel in. Bij spermadonatie denk ik zonder twijfel 'geen probleem' terwijl ik bij eiceldonatie 'wel overwegingen' zou hebben.
Maar nogmaals: probeer het los te laten.
maandag 19 mei 2014 om 19:01
quote:dubbeltje4 schreef op 19 mei 2014 @ 18:24:
Iedereen die wil moet tegenwoordig een kind kunnen krijgen.
Barrieres zijn er niet meer.
Geen man, dan hup naar de spermabank voor een zaadje.
Idem dito voor het missen van een ei.
Alleenstaand, 2 mannen (baarmoeder lenen + gedoneerde eicel), 2 vrouwen, is er een kinderwens en is het fysiek mogelijk, dan huppekee, gaan met die banaan.
Het paardje is weer van stal, zie ik.
Iedereen die wil moet tegenwoordig een kind kunnen krijgen.
Barrieres zijn er niet meer.
Geen man, dan hup naar de spermabank voor een zaadje.
Idem dito voor het missen van een ei.
Alleenstaand, 2 mannen (baarmoeder lenen + gedoneerde eicel), 2 vrouwen, is er een kinderwens en is het fysiek mogelijk, dan huppekee, gaan met die banaan.
Het paardje is weer van stal, zie ik.
maandag 19 mei 2014 om 19:02
Ik weet niet hoor, maar de biovader van het toekomstige kindje van je zus staat toch ook DNA af zonder te weten in wat voor Sodom en Gomorra het wel niet terecht zal komen? Er is geen enkele reden om aan te nemen dat je zus het als ouder beter zal doen dan wie dan ook, net zo min als dat er een reden is om aan te nemen dat het product van haar eitje het 'ergens anders' wel heel slecht zal gaan hebben. Sterker nog: ik maak me sterk dat iemand wier kinderwens zo ver gaat dat zij bereid is tot het laten implanteren van andervrouws ei een grote kans maakt om een hele goeie ouder te zijn. Natuurlijk kan het anders lopen, in de toekomst. Maar dat kan het bij je zus ook. Het leven is nou eenmaal voor niemand te voorspellen.
maandag 19 mei 2014 om 19:03
"Noah_, 37 seconden geleden
Ik begrijp uit alle redelijk felle reacties op TO dat de fertiliteitsklinieken in Nederland morgen er een hele hoop eiceldonoren bijhebben...?
Het is tenslotte maar een eicel, waar doet ze eigenlijk moeilijk over.
Ik ben heel benieuwd hoeveel van de vrouwen die nu zo makkelijk roepen het is 'maar' een eicel, TO stelt zich aan, ook daadwerkelijk zelf voor donatie open staan."
Dus omdat je vind dat het maar een eicel is moet je ook maar doneren?
Er is wel eeb verschil tussen ergens een mening over hebben en iets doen.
Een eicel doneren is niet iets wat je zomaar even doet. Het is voor de donor ook niet prettig, je moet flink wat hormonen spuiten.
Ik begrijp uit alle redelijk felle reacties op TO dat de fertiliteitsklinieken in Nederland morgen er een hele hoop eiceldonoren bijhebben...?
Het is tenslotte maar een eicel, waar doet ze eigenlijk moeilijk over.
Ik ben heel benieuwd hoeveel van de vrouwen die nu zo makkelijk roepen het is 'maar' een eicel, TO stelt zich aan, ook daadwerkelijk zelf voor donatie open staan."
Dus omdat je vind dat het maar een eicel is moet je ook maar doneren?
Er is wel eeb verschil tussen ergens een mening over hebben en iets doen.
Een eicel doneren is niet iets wat je zomaar even doet. Het is voor de donor ook niet prettig, je moet flink wat hormonen spuiten.
maandag 19 mei 2014 om 19:07
Een eicel doneren is nou niet bepaald zoiets als lekker klaarkomen in een steriel potje of een kannetje volpiesen.
Dat is hormonen innnemen ( met alle evt. klachten van dien ) en een pijnlijke behandeling om die eitjes aan te prikken.
Voor een familielid of vriendin zou ik dat wel over hebben ( gehad ) .
Dat is hormonen innnemen ( met alle evt. klachten van dien ) en een pijnlijke behandeling om die eitjes aan te prikken.
Voor een familielid of vriendin zou ik dat wel over hebben ( gehad ) .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 19 mei 2014 om 19:09
Ik zou voor mezelf wel moeite hebben om een eicel af te staan, maar niet als een familielid dat zou doen, ik vind ook niet dat ik dat DNA kan claimen omdat we (deels) hetzelfde DNA hebben. Ik heb daar niks over te zeggen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 19 mei 2014 om 19:11
quote:cassavechippie schreef op 19 mei 2014 @ 19:03:
"Noah_, 37 seconden geleden
Ik begrijp uit alle redelijk felle reacties op TO dat de fertiliteitsklinieken in Nederland morgen er een hele hoop eiceldonoren bijhebben...?
Het is tenslotte maar een eicel, waar doet ze eigenlijk moeilijk over.
Ik ben heel benieuwd hoeveel van de vrouwen die nu zo makkelijk roepen het is 'maar' een eicel, TO stelt zich aan, ook daadwerkelijk zelf voor donatie open staan."
Dus omdat je vind dat het maar een eicel is moet je ook maar doneren?
Er is wel eeb verschil tussen ergens een mening over hebben en iets doen.
Een eicel doneren is niet iets wat je zomaar even doet. Het is voor de donor ook niet prettig, je moet flink wat hormonen spuiten.Ik heb hier nog niemand zien beweren dat iedereen haar eicellen maar vrijelijk op Marktplaats moet gooien, dat is immers een afweging die een vrouw voor zichzelf moet maken. De zus van TO heeft blijkbaar besloten haar DNA te doneren in ruil voor het DNA van een meneer, zodat er twee mensen blij gemaakt kunnen worden met een kindje. Daar kun je van vinden wat je wil, maar wat ik of welke andere forumster dan ook met haar eigen eieren van plan is heeft er verder helemaal niks mee te maken.
"Noah_, 37 seconden geleden
Ik begrijp uit alle redelijk felle reacties op TO dat de fertiliteitsklinieken in Nederland morgen er een hele hoop eiceldonoren bijhebben...?
Het is tenslotte maar een eicel, waar doet ze eigenlijk moeilijk over.
Ik ben heel benieuwd hoeveel van de vrouwen die nu zo makkelijk roepen het is 'maar' een eicel, TO stelt zich aan, ook daadwerkelijk zelf voor donatie open staan."
Dus omdat je vind dat het maar een eicel is moet je ook maar doneren?
Er is wel eeb verschil tussen ergens een mening over hebben en iets doen.
Een eicel doneren is niet iets wat je zomaar even doet. Het is voor de donor ook niet prettig, je moet flink wat hormonen spuiten.Ik heb hier nog niemand zien beweren dat iedereen haar eicellen maar vrijelijk op Marktplaats moet gooien, dat is immers een afweging die een vrouw voor zichzelf moet maken. De zus van TO heeft blijkbaar besloten haar DNA te doneren in ruil voor het DNA van een meneer, zodat er twee mensen blij gemaakt kunnen worden met een kindje. Daar kun je van vinden wat je wil, maar wat ik of welke andere forumster dan ook met haar eigen eieren van plan is heeft er verder helemaal niks mee te maken.
maandag 19 mei 2014 om 19:21
quote:Susan schreef op 19 mei 2014 @ 19:16:
Kinderen hebben nooit een stem bij het geboren worden, ook niet als ze opgroeien bij de biologische ouders.Pcies. Rare gedachte dat het altijd beter is om op te groeien bij je 'eigen vlees en bloed'. Genoeg biologische ouders die er gewoon een enorme teringzooi van maken, en genoeg pleeg-, adoptie- of knutselouders die het fantastisch doen. Als ik als embryo-in-statu-nascendi de keuze had zou ik het wel weten.
Kinderen hebben nooit een stem bij het geboren worden, ook niet als ze opgroeien bij de biologische ouders.Pcies. Rare gedachte dat het altijd beter is om op te groeien bij je 'eigen vlees en bloed'. Genoeg biologische ouders die er gewoon een enorme teringzooi van maken, en genoeg pleeg-, adoptie- of knutselouders die het fantastisch doen. Als ik als embryo-in-statu-nascendi de keuze had zou ik het wel weten.
maandag 19 mei 2014 om 19:37
quote:tussendoortje schreef op 19 mei 2014 @ 19:19:
Je zus is een volwassen vrouw en niet je 2 jaar jongere lieve zusje. Dat vind ik nog het bizarste aan je OP, hoe je je zus neer zet. Waarom is ze nog altijd vrijgezel, heb jij alle mannen uit haar buurt weggeslagen uit bezorgdheid??Ja, ik heb ze zorgvuldig 1 voor 1 weggepest.
Je zus is een volwassen vrouw en niet je 2 jaar jongere lieve zusje. Dat vind ik nog het bizarste aan je OP, hoe je je zus neer zet. Waarom is ze nog altijd vrijgezel, heb jij alle mannen uit haar buurt weggeslagen uit bezorgdheid??Ja, ik heb ze zorgvuldig 1 voor 1 weggepest.
maandag 19 mei 2014 om 19:38
quote:Bammetjebam schreef op 19 mei 2014 @ 18:39:
[...]
Dat lijkt mij nu een reactie van een oma, niet van een tante.
Verder vind ik je beschermende houding richting de mensen die je liefhebt, en dat je ze graag dicht bij je houdt, een tikkeltje obsessief. Je zus is een volwassen vrouw en heeft naast haar familie ook haar eigen leven.
Ik weet niet of je kinderen hebt, maar als je niet een stap terug doet, dan verander je in de toekomstige schoonmoeder die dagelijks haar volwassen kinderen opbelt, die in alles hun wil begeleiden, die over alles haar mening op wil dringen aan haar kinderen, die zichzelf binnen laat met de reservesleutel zonder vooraf te horen of het mag, die hun toekomstige partners afkeurt, om nog maar te zwijgen over de verstikkende mantel der liefde als er kleinkinderen komen.Volgens mij is jouw glazen bol op hol geslagen.
[...]
Dat lijkt mij nu een reactie van een oma, niet van een tante.
Verder vind ik je beschermende houding richting de mensen die je liefhebt, en dat je ze graag dicht bij je houdt, een tikkeltje obsessief. Je zus is een volwassen vrouw en heeft naast haar familie ook haar eigen leven.
Ik weet niet of je kinderen hebt, maar als je niet een stap terug doet, dan verander je in de toekomstige schoonmoeder die dagelijks haar volwassen kinderen opbelt, die in alles hun wil begeleiden, die over alles haar mening op wil dringen aan haar kinderen, die zichzelf binnen laat met de reservesleutel zonder vooraf te horen of het mag, die hun toekomstige partners afkeurt, om nog maar te zwijgen over de verstikkende mantel der liefde als er kleinkinderen komen.Volgens mij is jouw glazen bol op hol geslagen.
maandag 19 mei 2014 om 20:04
quote:tussendoortje schreef op 19 mei 2014 @ 19:19:
Je zus is een volwassen vrouw en niet je 2 jaar jongere lieve zusje. Dat vind ik nog het bizarste aan je OP, hoe je je zus neer zet. Waarom is ze nog altijd vrijgezel, heb jij alle mannen uit haar buurt weggeslagen uit bezorgdheid??Doe even normaal, zeg...
Je zus is een volwassen vrouw en niet je 2 jaar jongere lieve zusje. Dat vind ik nog het bizarste aan je OP, hoe je je zus neer zet. Waarom is ze nog altijd vrijgezel, heb jij alle mannen uit haar buurt weggeslagen uit bezorgdheid??Doe even normaal, zeg...
maandag 19 mei 2014 om 20:24
Ik vind het afstaan van mijn eicellen dus ook alsof ik een kind van mijzelf weggeef en ik wil daar de volle 100% verantwoordelijkheid voor dragen mochten daar dus kinderen uit voortkomen, ik zou ook zeker willen weten of ze het goed hebben, er voor ze kunnen zijn, en de kans is aanwezig dat het kind op mijn kant van de familie of op mij lijkt, dan wil ik zeker niet dat het bij zomaar iedereen opgroeit.
Hetzelfde had ik met een spermadonor. Ik wil liever niet dat deze anoniem geweest zou zijn. Ik wil de vader van mijn kinderen kennen. Weten wie hij is, hoe hij is, hoe hij in elkaar zit.
En een kind zal altijd een product ook van zichzelf blijven maar ik kan mij goed voorstellen dat het lastig is als je het idee hebt, zoals ikzelf, dat het familie van je is, je eigen roedel, het pact waar je voor wil zorgen.
Nu vind ik wel dat als je éénmaal volwassen bent een ander los moet kunnen laten. Je voedt een kind op met het idee dat het het later alleen kan redden. En dit geldt ook voor je zusje. Zij is verantwoordelijk voor haar eigen keuzes waarin ze het zelf geen probleem vindt om daar meer afstand in te scheppen, het meer afstandelijk ziet.
Daarmee kun je zeker ook nog eens kijken hoe je in verstandhouding staat tot je zusje. Ze is een volwassen vrouw, met een eigen mening, ik kan mij voorstellen dat het lastig is dat je er verder ook niet echt over kan praten omdat je haar daarmee ook niet wil belasten en er toch mee zit. Maar hopelijk biedt de gedachte dat het mensen zijn die het kindje wensen je daarin uiteindelijk genoeg soelaas.
Ik weet niet of het mogelijk is later nog contact met elkaar te houden. Zodat je weet hoe het met je kind gaat, qua foto's, bezoeken.
Veel kinderen zoeken later toch op wie hun biologische ouders zijn. Ook niet elk kind heeft daar behoefte aan en de meesten zien hun opvoedouders als hun eigen ouders maar ze willen vaak toch weten waar ze vandaan komen. Ik vind dat er wel erg makkelijk gedacht wordt over zomaar een eicel of zaadcel weggeven als zijnde maar wat lichaamseigenstoffen en niet meer dan dat.
Hetzelfde had ik met een spermadonor. Ik wil liever niet dat deze anoniem geweest zou zijn. Ik wil de vader van mijn kinderen kennen. Weten wie hij is, hoe hij is, hoe hij in elkaar zit.
En een kind zal altijd een product ook van zichzelf blijven maar ik kan mij goed voorstellen dat het lastig is als je het idee hebt, zoals ikzelf, dat het familie van je is, je eigen roedel, het pact waar je voor wil zorgen.
Nu vind ik wel dat als je éénmaal volwassen bent een ander los moet kunnen laten. Je voedt een kind op met het idee dat het het later alleen kan redden. En dit geldt ook voor je zusje. Zij is verantwoordelijk voor haar eigen keuzes waarin ze het zelf geen probleem vindt om daar meer afstand in te scheppen, het meer afstandelijk ziet.
Daarmee kun je zeker ook nog eens kijken hoe je in verstandhouding staat tot je zusje. Ze is een volwassen vrouw, met een eigen mening, ik kan mij voorstellen dat het lastig is dat je er verder ook niet echt over kan praten omdat je haar daarmee ook niet wil belasten en er toch mee zit. Maar hopelijk biedt de gedachte dat het mensen zijn die het kindje wensen je daarin uiteindelijk genoeg soelaas.
Ik weet niet of het mogelijk is later nog contact met elkaar te houden. Zodat je weet hoe het met je kind gaat, qua foto's, bezoeken.
Veel kinderen zoeken later toch op wie hun biologische ouders zijn. Ook niet elk kind heeft daar behoefte aan en de meesten zien hun opvoedouders als hun eigen ouders maar ze willen vaak toch weten waar ze vandaan komen. Ik vind dat er wel erg makkelijk gedacht wordt over zomaar een eicel of zaadcel weggeven als zijnde maar wat lichaamseigenstoffen en niet meer dan dat.
maandag 19 mei 2014 om 20:30
quote:mrssippie schreef op 19 mei 2014 @ 15:53:
[...]
Nogmaals, ik heb geen moeite met het afstaan van DNA, ik heb ook geen moeite met haar keuze. Het enige dat ik moeilijk vind, gevoelsmatig, is het feit dat er geen zicht is op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is aan mijn zusje, en daarmee ook aan ons als familie. Dat heeft niets met een ubermensch gevoel te maken. Ik vind mijzelf of onze familie niet beter dan een ander. Maar wat van jezelf is wil je beschermen. Dat is in deze situatie niet aan de orde, dat weet ik. Dat is mijn gevoelsmatige denkfout. Ik zie het gevoelsmatig dus niet zo plastisch en technisch. En dat beeld zal ik inderdaad moeten bijstellen. Maar de hoedanigheid waarin jullie het doorvoeren naar een bijna psychopathisch niveau vind ik absurd.
Ik snap je denktrant niet wat betreft het 'geen zicht op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is'. Ik heb drie broertjes en het kan zomaar zo zijn dat zij ergens wat zaad hebben rondverspreid dat uitgegroeid is tot een mens, dat dus 50% verwant is aan een van mijn broertjes en daar heb ik of mijn broertje dan dus ook geen zicht op.
Ik heb er nog nooit bij stilgestaan en helemaal niet emotionele problemen gehad dat er misschien familiedna rondloopt waar ik geen zicht op heb. Ik kan me dan wel weer voorstellen dat een man dat soort gedachtes ooit heeft ( poe, straks loopt er ergens een kind van mij rond), maar als zus van? Dat lijkt me echt heel raat en overdreven.
Dit soort gevallen komen heel, heel erg vaak voor en al eeuwen lang. Ik snap dan ook daadwerkelijk niet hoe het mogelijk is dat je in een soortgelijk geval, maar dan andersom, wél emotionele problemen hebt met DNA waar je geen zicht op hebt.
[...]
Nogmaals, ik heb geen moeite met het afstaan van DNA, ik heb ook geen moeite met haar keuze. Het enige dat ik moeilijk vind, gevoelsmatig, is het feit dat er geen zicht is op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is aan mijn zusje, en daarmee ook aan ons als familie. Dat heeft niets met een ubermensch gevoel te maken. Ik vind mijzelf of onze familie niet beter dan een ander. Maar wat van jezelf is wil je beschermen. Dat is in deze situatie niet aan de orde, dat weet ik. Dat is mijn gevoelsmatige denkfout. Ik zie het gevoelsmatig dus niet zo plastisch en technisch. En dat beeld zal ik inderdaad moeten bijstellen. Maar de hoedanigheid waarin jullie het doorvoeren naar een bijna psychopathisch niveau vind ik absurd.
Ik snap je denktrant niet wat betreft het 'geen zicht op iets dat voor 50% biologisch aanverwant is'. Ik heb drie broertjes en het kan zomaar zo zijn dat zij ergens wat zaad hebben rondverspreid dat uitgegroeid is tot een mens, dat dus 50% verwant is aan een van mijn broertjes en daar heb ik of mijn broertje dan dus ook geen zicht op.
Ik heb er nog nooit bij stilgestaan en helemaal niet emotionele problemen gehad dat er misschien familiedna rondloopt waar ik geen zicht op heb. Ik kan me dan wel weer voorstellen dat een man dat soort gedachtes ooit heeft ( poe, straks loopt er ergens een kind van mij rond), maar als zus van? Dat lijkt me echt heel raat en overdreven.
Dit soort gevallen komen heel, heel erg vaak voor en al eeuwen lang. Ik snap dan ook daadwerkelijk niet hoe het mogelijk is dat je in een soortgelijk geval, maar dan andersom, wél emotionele problemen hebt met DNA waar je geen zicht op hebt.
maandag 19 mei 2014 om 20:39
Waarom zou je dat willen, foto's van het kind?
Het kind dat geboren zal gaan worden uit de eicel van zus heeft straks waarschijnlijk 2 ouders ( ga ik van uit kans lijkt me groter dan 1 ouder).
Het is geen familie.
Ik zie die ouders ook niet als opvoedouders ( wat klinkt dat vreselijk) maar gewoon biologische ouders. Het zaadje van de man en gegroeid in de baarmoeder van de moeder. Toevallig met de eicel van zus. Maar dat maakt zus niet de moeder.
Zou mij ook niks verbazen als veel kinderen van ouders die gebruik maken van een donor omdat het niet vanzelf gaat hun kind niets zeggen.
Maar goed ik snap ook niet dat iemand een eicel doneren ziet als het weggeven van een kind. Het is geen kind, het zijn cellen waar misschien een kind van kan komen.
Het kind dat geboren zal gaan worden uit de eicel van zus heeft straks waarschijnlijk 2 ouders ( ga ik van uit kans lijkt me groter dan 1 ouder).
Het is geen familie.
Ik zie die ouders ook niet als opvoedouders ( wat klinkt dat vreselijk) maar gewoon biologische ouders. Het zaadje van de man en gegroeid in de baarmoeder van de moeder. Toevallig met de eicel van zus. Maar dat maakt zus niet de moeder.
Zou mij ook niks verbazen als veel kinderen van ouders die gebruik maken van een donor omdat het niet vanzelf gaat hun kind niets zeggen.
Maar goed ik snap ook niet dat iemand een eicel doneren ziet als het weggeven van een kind. Het is geen kind, het zijn cellen waar misschien een kind van kan komen.
maandag 19 mei 2014 om 20:49
quote:sabbaticalmeds schreef op 19 mei 2014 @ 18:29:
Omdat niet gebleken is dat kinderen van Bewust alleenstaande ouders of ouders in andere constructies dan man/vrouw slechter af zijn dan bij papa en mama. een kind van twee vaders is niet te vergelijken met een kind van gescheiden ouders. Het zijn vooral de breuk, het abrupte verdwijnen van de vertrouwde situatie, het dealen met nieuwe stiefouders en broer en zussen, vaak verhuizen, co-ouderschap en irritaties/ ruzies tussen de expartners die het schadelijk maken.Kan allemaal nog gebeuren he, ook bij deze ouders.
Omdat niet gebleken is dat kinderen van Bewust alleenstaande ouders of ouders in andere constructies dan man/vrouw slechter af zijn dan bij papa en mama. een kind van twee vaders is niet te vergelijken met een kind van gescheiden ouders. Het zijn vooral de breuk, het abrupte verdwijnen van de vertrouwde situatie, het dealen met nieuwe stiefouders en broer en zussen, vaak verhuizen, co-ouderschap en irritaties/ ruzies tussen de expartners die het schadelijk maken.Kan allemaal nog gebeuren he, ook bij deze ouders.
maandag 19 mei 2014 om 20:50