Psyche
alle pijlers
Moeite met eiceldonatie zusje
maandag 19 mei 2014 om 12:19
Mijn verstand en mijn gevoel lopen niet gelijk op.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
Wij zijn als gezin, vader (inmiddels overleden), moeder 3 dochters waarvan ik de middelste ben, altijd heel hecht geweest. Nog steeds.
Met mijn jongere zusje heb ik een nog iets hechtere band, het klinkt misschien heel kinderachtig maar ik vind haar gewoon zo lief. We schelen twee jaar dus leeftijd zal hierin in geen rol spelen.
Mijn zusje heeft geen behoefte aan een man, wel heeft ze een kinderwens dus na lang nadenken heeft ze besloten het alleen te gaan doen en momenteel is ze bezig met het traject om zwanger te raken middels een donor. Dit via een kliniek. Ik ben supertrots op haar natuurlijk en ik sta er helemaal achter (moeder en zus ook). Ik vind het heel mooi dat dit kan op deze manier.
Maar nu komt het, mijn zusje gaat in ruil ook haar eitjes afstaan zodat iemand met een kinderwens die niet in staat is zelf een kind te krijgen, ook een kindje kan krijgen. Verstandelijk vind ik dat heel mooi. Iedereen die zo graag een kindje wil mag van mij een kindje krijgen en dat mijn zusje daar op deze manier aan bijdraagt is super.
Maar nu mijn gevoel, die kan er totaal niet mee overweg. Een eitje van mijn zusje, een deel van mijn zusje. Want hoe je het went, draait, of keert, het blijft haar DNA, wat natuurlijk ook ons DNA is. Ik heb heel sterk het gevoel dat dat bij ons moet blijven. Zodat mijn zusje en wij ons ervan kunnen verzekeren dat dit kindje niets tekort komt. Het voelt helemaal niet goed dat er straks ergens een kindje rondloopt dat misschien sprekend op ons lijkt, karaktertrekken van ons heeft (wij lijken allemaal als 4 druppels water op elkaar), maar dat wij hem of haar niet kennen. Dat wij niet weten of het kindje wel gelukkig is, het wel goed heeft. Onnodig te zeggen dat al vele doemscenario's de revue zijn gepasseerd in mijn hoofd.
Ik weet dat ik een beschermend type ben. Ik hou gewoon graag de mensen waarvan ik hou dichtbij. Ik weet niet goed wat ik met dit gevoel moet. Zoals ik al zei, mijn verstand en mijn gevoel zeggen twee verschillende dingen. Ik wil mijn zusje hier niet mee belasten, het is haar beslissing en daar sta ik achter alleen wil ik het voor mijzelf wel een plekje kunnen geven. Ik kan het ook niet helpen dat ik voel wat ik voel.
Mijn zusje heeft mij overigens gevraagd of ik er moeite mee had, ze kent mij. Ik heb haar eerlijk gezegd dat ik het inderdaad moeilijk vind en we hebben een fijn gesprek gehad. Verder wil ik haar hier niet mee lastig vallen. Ze heeft wel genoeg aan haar hoofd nu.
Herkent iemand dit misschien? Heeft iemand een goede tip of een ervaring of...
Alvast bedankt.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:41
quote:mrssippie schreef op 20 mei 2014 @ 13:14:
[...]
Wat betreft het geld. Het kindje zal leren dat hij of zij zelf moet werken voor het geld. Daar ken ik mijn zusje goed genoeg voor.
Maar waar wij zelf op ons achttiende een spaarrekening cadeau kregen waar me compleet hysterisch blij mee waren weet ik dat ze dat ook graag wil voor haar kindje. Dat heeft ze me namelijk zelf verteld.
Was die spaarrekening ook bij elkaar gespaard door de zus van je vader of moeder? Of door je ouders zelf? En als je zusje dat ook graag wilt, moet ze dat zelf regelen. Ze kiest zelf bewust voor een kind, alleen. Again: wees gewoon een tante, ga leuke dingen met je potentiële neefje of nichtje doen, dagje weg, mooie cadeau's, maar ga niet in de rol van financiële ondersteuner zitten. Dat is gewoonweg jouw plaats niet. Volgens mij heb je sowieso moeite met je plek kennen.
Ik ben ook hecht met mijn broers en ouders. Maar wat jij doet is gewoon (verregaande) bemoeizucht.
[...]
Wat betreft het geld. Het kindje zal leren dat hij of zij zelf moet werken voor het geld. Daar ken ik mijn zusje goed genoeg voor.
Maar waar wij zelf op ons achttiende een spaarrekening cadeau kregen waar me compleet hysterisch blij mee waren weet ik dat ze dat ook graag wil voor haar kindje. Dat heeft ze me namelijk zelf verteld.
Was die spaarrekening ook bij elkaar gespaard door de zus van je vader of moeder? Of door je ouders zelf? En als je zusje dat ook graag wilt, moet ze dat zelf regelen. Ze kiest zelf bewust voor een kind, alleen. Again: wees gewoon een tante, ga leuke dingen met je potentiële neefje of nichtje doen, dagje weg, mooie cadeau's, maar ga niet in de rol van financiële ondersteuner zitten. Dat is gewoonweg jouw plaats niet. Volgens mij heb je sowieso moeite met je plek kennen.
Ik ben ook hecht met mijn broers en ouders. Maar wat jij doet is gewoon (verregaande) bemoeizucht.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:42
Ik ben vaak moe of heb pijn. Ze zeggen dat het niet erfelijk is maar toch zou ik het vervelend vinden als blijkt dat het kind dat toch heeft of iets anders heeft en zou ik daar alert op willen kunnen zijn. Het vroeg een bepaalde aanpak die niet voorhanden was omdat je je als kind nog niet uit kan drukken en ouders vaak niet weten hoe ze met bepaalde dingen om moeten gaan.
Ik geef mijn genen door en zou het heel erg vinden als het kind hetzelfde zou moeten doormaken als ik, waarbij de ervaring die ik nu heb ontbreekt en het kind hetzelfde door zou moeten maken terwijl dat onnodig is mits met een andere aanpak van opvoeding.
Verder heb ik allerlei allergieën, wie niet tegenwoordig, maar ik kan er danig beroerd van zijn, saneren hielp bij mij erg goed en zonder saneren heb ik het een stuk moeilijker. Veel mensen zijn niet voor compleet saneren, er zijn zelfs mensen die vinden dat hoe viezer hoe meer weerstand het kind zal opbouwen en dat dat een kwestie van doorzetten is. Niet dat ze het verkeerd voor hebben, sterker nog doen uit liefde, maar de gevolgen voor mij zouden erg slecht zijn.
En zo houd ik van rust, in een druk gezin word ik gillend gek.
Allemaal dingen waarvan je je eigen kinderen wil kijken hoe ze het beste in het leven kunnen gaan staan. Bij mij ging het op sommige punten mis, goed mis, ik vind dus dat ik een verantwoordelijkheid heb naar een kind toe als ik er voor zorg dat het kan ontstaan.
Maar dat is dus specifiek van mij. Veel mensen worden toch wel redelijk gelukkig uiteindelijk groot, veel dingen kan je niet voorkomen, maar ik wens mijn kind simpelweg een beter leven dan ik had en dat is niet zomaar iets wat ik dus uit handen wil geven.
Het is mijn voortplanting en dus mijn verantwoordelijkheid. Zowel biologisch als gevoelsmatig.
Ik vind het allesbehalve iets als bloed of een stuk weefsel. Het is de vorming van een levend wezen waarbij jouw gezondheid, jouw karakter, jouw genen kunnen en zelfs daadwerkelijk worden doorgegeven. En dus mijn verantwoordelijkheid dat het kind goed terechtkomt.
Wellicht is het ontstaan van leven an sich, als het anders niet zou ontstaan nog een reden om het te doen. Andere mensen gelukkig maken als ouders, vind ik ook een goede reden. Maar het is niet zomaar een stukje weefsel.
Ik ken veel kinderen ontstaan vanuit zaaddonoren. Heel gelukkige kinderen. Mooi om ze op te zien groeien. Met dat feit op zich is helemaal niets mis.
Maar als ik kijk hoe makkelijk mannen bijvoorbeeld een onbekende/of hun eigen vrouw zwanger maken en dan gewoon weg kunnen lopen van de kinderen die daaruit ontstaan, nee dat gaat er bij mij niet helemaal in. Ook daar staan mensen met ongeloof ook te kijken. Maar op dat moment dat ze een onbekende zwanger maken is de zaadcel ook nog maar net onderweg naar de eicel en is er geen zwangerschap, meestal wordt dat toch anders gezien dan alleen een stukje weefsel doneren.
Ik geef mijn genen door en zou het heel erg vinden als het kind hetzelfde zou moeten doormaken als ik, waarbij de ervaring die ik nu heb ontbreekt en het kind hetzelfde door zou moeten maken terwijl dat onnodig is mits met een andere aanpak van opvoeding.
Verder heb ik allerlei allergieën, wie niet tegenwoordig, maar ik kan er danig beroerd van zijn, saneren hielp bij mij erg goed en zonder saneren heb ik het een stuk moeilijker. Veel mensen zijn niet voor compleet saneren, er zijn zelfs mensen die vinden dat hoe viezer hoe meer weerstand het kind zal opbouwen en dat dat een kwestie van doorzetten is. Niet dat ze het verkeerd voor hebben, sterker nog doen uit liefde, maar de gevolgen voor mij zouden erg slecht zijn.
En zo houd ik van rust, in een druk gezin word ik gillend gek.
Allemaal dingen waarvan je je eigen kinderen wil kijken hoe ze het beste in het leven kunnen gaan staan. Bij mij ging het op sommige punten mis, goed mis, ik vind dus dat ik een verantwoordelijkheid heb naar een kind toe als ik er voor zorg dat het kan ontstaan.
Maar dat is dus specifiek van mij. Veel mensen worden toch wel redelijk gelukkig uiteindelijk groot, veel dingen kan je niet voorkomen, maar ik wens mijn kind simpelweg een beter leven dan ik had en dat is niet zomaar iets wat ik dus uit handen wil geven.
Het is mijn voortplanting en dus mijn verantwoordelijkheid. Zowel biologisch als gevoelsmatig.
Ik vind het allesbehalve iets als bloed of een stuk weefsel. Het is de vorming van een levend wezen waarbij jouw gezondheid, jouw karakter, jouw genen kunnen en zelfs daadwerkelijk worden doorgegeven. En dus mijn verantwoordelijkheid dat het kind goed terechtkomt.
Wellicht is het ontstaan van leven an sich, als het anders niet zou ontstaan nog een reden om het te doen. Andere mensen gelukkig maken als ouders, vind ik ook een goede reden. Maar het is niet zomaar een stukje weefsel.
Ik ken veel kinderen ontstaan vanuit zaaddonoren. Heel gelukkige kinderen. Mooi om ze op te zien groeien. Met dat feit op zich is helemaal niets mis.
Maar als ik kijk hoe makkelijk mannen bijvoorbeeld een onbekende/of hun eigen vrouw zwanger maken en dan gewoon weg kunnen lopen van de kinderen die daaruit ontstaan, nee dat gaat er bij mij niet helemaal in. Ook daar staan mensen met ongeloof ook te kijken. Maar op dat moment dat ze een onbekende zwanger maken is de zaadcel ook nog maar net onderweg naar de eicel en is er geen zwangerschap, meestal wordt dat toch anders gezien dan alleen een stukje weefsel doneren.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:46
Hartstikke mooi dat jullie zo blij waren met die spaarrekening maar laat me raden: dat was gespaard door jullie ouders, niet je tante.
Het is echt lief dat je wilt sparen voor je toekomstige neef/nichtje maar het is niet aan jouw om een volle spaar rekening op te bouwen voor een rijbewijs of iets. Dat is aan de ouders.
Je bent er zo verstikkend mee bezig. Het lijkt wel of het om je eigen kind gaat.
Gepaste afstand is wel zo netjes.
Het is echt lief dat je wilt sparen voor je toekomstige neef/nichtje maar het is niet aan jouw om een volle spaar rekening op te bouwen voor een rijbewijs of iets. Dat is aan de ouders.
Je bent er zo verstikkend mee bezig. Het lijkt wel of het om je eigen kind gaat.
Gepaste afstand is wel zo netjes.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:49
Ik vind verder ook dat je wel erg op het leven van je zus zit. Met alles willen regelen, rekening mee houden, zorgen maken, meeleven. Mijn ervaring is dat mensen uiteindelijk alles in het leven zelf kunnen en moeten doen en als het echt nodig is er iemand voor ze is, hun eigen leven heeft niet allerlei overbezorgde steun nodig, dat belemmert bepaalde ontwikkelingen, belemmert soms ook om zelf verantwoordelijkheid te nemen of juist recalcitrant gedrag.
Je hebt zelf dus nog geen kinderen, geen relatie misschien ook? Het lijkt alsof je het leven van je zus wil leiden op een manier waarop het je eigen leven is. Ik snap het idee van willen sparen voor een nichtje of neefje of zelfs voor de kinderen van vrienden als je zelf geen kinderen hebt. Maar het kan soms dan wel zijn dat je je teveel een rol toebedeeld die uiteindelijk minder blijkt te zijn dan gegeven kan worden door een ander.
Je hebt zelf dus nog geen kinderen, geen relatie misschien ook? Het lijkt alsof je het leven van je zus wil leiden op een manier waarop het je eigen leven is. Ik snap het idee van willen sparen voor een nichtje of neefje of zelfs voor de kinderen van vrienden als je zelf geen kinderen hebt. Maar het kan soms dan wel zijn dat je je teveel een rol toebedeeld die uiteindelijk minder blijkt te zijn dan gegeven kan worden door een ander.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:51
Peakzwart een kind is geen exacte kopie van jezelf he. Wat allemaal voor jouw geld hoeft je kind niet te krijgen.
Wat betreft je laatste stukhe: dat is geen doneren. Dat is je als een klootzak gedragen en weglopen van je verantwoordelijkheid.
Deze vrouwen kiezen nl niet voor bewuste donatie maar hadden graag het kind met die man gekregen.
In tegenstelling tot een donorcel waar bewust voor gekozen is.
Wat betreft je laatste stukhe: dat is geen doneren. Dat is je als een klootzak gedragen en weglopen van je verantwoordelijkheid.
Deze vrouwen kiezen nl niet voor bewuste donatie maar hadden graag het kind met die man gekregen.
In tegenstelling tot een donorcel waar bewust voor gekozen is.
dinsdag 20 mei 2014 om 13:52
quote:zas schreef op 20 mei 2014 @ 13:17:
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet? Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.
Als heel rationaal, analytisch ingesteld mens heb ik inderdaad moeite met mensen die hun leven laten bepalen door hun gevoel.
Ik kan niets met mensen (meestal vrouwen) die bij beslissingen uitgaan van "het voelt niet/wel goed". Of: "zo voel ik het nu eenmaal".
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet? Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.
Als heel rationaal, analytisch ingesteld mens heb ik inderdaad moeite met mensen die hun leven laten bepalen door hun gevoel.
Ik kan niets met mensen (meestal vrouwen) die bij beslissingen uitgaan van "het voelt niet/wel goed". Of: "zo voel ik het nu eenmaal".
dinsdag 20 mei 2014 om 14:01
quote:maar ga je niet opwerpen als 'redder'.
Je bent niet verantwoordelijk voor het (nu nog ongeboren) kind dat zal ontstaan uit de eicel van je zus.
Je bent niet verantwoordelijk voor het (nu nog ongeboren) kind van je zus.
Je kunt je er op voorhand al wel heel veel zorgen om maken.
(Maar waarom zou je je daar zelf mee willen kwellen?)
Is het je gevoel dat nog niet op een lijn zit met je ratio of is het anders om en zit je ratio nog niet op een lijn met je gevoel? Wat vind je nu echt van de stappen die je zus onderneemt?
Je bent niet verantwoordelijk voor het (nu nog ongeboren) kind dat zal ontstaan uit de eicel van je zus.
Je bent niet verantwoordelijk voor het (nu nog ongeboren) kind van je zus.
Je kunt je er op voorhand al wel heel veel zorgen om maken.
(Maar waarom zou je je daar zelf mee willen kwellen?)
Is het je gevoel dat nog niet op een lijn zit met je ratio of is het anders om en zit je ratio nog niet op een lijn met je gevoel? Wat vind je nu echt van de stappen die je zus onderneemt?
dinsdag 20 mei 2014 om 14:13
Wat een vreemde reacties. Ik zou het super lief vinden als mijn zussen een spaarrekening openden voor mijn kind. En andersom als ik genoeg geld zou hebben zou ik het ook zeker doen helemaal als mijn zus alleenstaand was. Ik zou het ook helemaal niks vinden als mijn zus haar eicellen af zou staan. Ik heb er niks mee te maken, en vind het ook wel een hele mooie gedachte, maar een enkele eicel groeit wel uit tot een heel mensje, een persoon met jullie uiterlijke kenmerken en karakter eigenschappen.. Nee ik zou het niks vinden als het half broertje of zusje van mijn neefje ergens zou rondlopen en ik niet weet of alles wel goed met hem en haar gaat. Maar goed die garanties heb je ook niet als je zelf kinderen neemt. En ik zou er verder wel achter staan, maar dat een eicel dat uitgroeit tot een mens vergeleken word met een menstruatie vind ik een beetje vreemd.
En een neefje of nichtje krijgen is toch ook gewoon heel bijzonder. Daar mag je best wel een beetje over dromen. Doen veel vrouwen dat niet als ze zelf aan kinderen beginnen? Al voordat ze met de pil zijn gestopt.
En een neefje of nichtje krijgen is toch ook gewoon heel bijzonder. Daar mag je best wel een beetje over dromen. Doen veel vrouwen dat niet als ze zelf aan kinderen beginnen? Al voordat ze met de pil zijn gestopt.
dinsdag 20 mei 2014 om 14:21
quote:zas schreef op 20 mei 2014 @ 13:17:
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet? Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.
Ja, dat doet ze wel: ze opent er een topic over. Zo dwars zit het haar kennelijk dus wel.
Prima om een gevoel te hebben maar ik zou er inderdaad verder geen aandacht aan besteden.
TO, misschien tijd om zelf moeder te worden? Dan kun je je voorpret en je spaar- en breilusten (ook) op je eigen kindje botvieren
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet? Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.
Ja, dat doet ze wel: ze opent er een topic over. Zo dwars zit het haar kennelijk dus wel.
Prima om een gevoel te hebben maar ik zou er inderdaad verder geen aandacht aan besteden.
TO, misschien tijd om zelf moeder te worden? Dan kun je je voorpret en je spaar- en breilusten (ook) op je eigen kindje botvieren
dinsdag 20 mei 2014 om 14:24
Ik vind een groot bedrag sparen voor een neefje of nichtje zonder dat de moeder dat weet eigenlijk niet zo gepast. De rekening komt dan dus op naam van het kind, het geld valt aan het kind toe als het 18 wordt. Ik zou dat wel graag willen weten als moeder.
Daarnaast zou ik het ook raar vinden als ik een zus had die een spaarrekening opende voor het kind van mijn jongste zus (voor een aardig bedrag nogal liefst, een auto of rijbewijs), maar niet voor mijn kinderen. Waarom? Omdat mijn jongste zus bewust koos voor alleenstaand ouderschap en haar kind dus financieel niet dezelfde mogelijkheden zou hebben als mijn kinderen. Dat is een raar soort nivellering die ik eventueel (met reserves) nog zou kunnen begrijpen van de ouders, maar niet van een zus. Vragen om problemen, zou ik zeggen. Vertrouw gewoon op je zus (ZUS).
Daarnaast zou ik het ook raar vinden als ik een zus had die een spaarrekening opende voor het kind van mijn jongste zus (voor een aardig bedrag nogal liefst, een auto of rijbewijs), maar niet voor mijn kinderen. Waarom? Omdat mijn jongste zus bewust koos voor alleenstaand ouderschap en haar kind dus financieel niet dezelfde mogelijkheden zou hebben als mijn kinderen. Dat is een raar soort nivellering die ik eventueel (met reserves) nog zou kunnen begrijpen van de ouders, maar niet van een zus. Vragen om problemen, zou ik zeggen. Vertrouw gewoon op je zus (ZUS).
Ga in therapie!
dinsdag 20 mei 2014 om 14:29
quote:Aureel schreef op dinsdag 20 mei 2014 14:21 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="zas in "Moeite met eiceldonatie zusje"" class="messagelink">zas schreef op 20 mei 2014 @ 13:17</a>:</b>
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. <i>Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet?</i> Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.</div></blockquote>
Ja, dat doet ze wel: ze opent er een topic over. Zo dwars zit het haar kennelijk dus wel.
Prima om een gevoel te hebben maar ik zou er inderdaad verder geen aandacht aan besteden.
TO, misschien tijd om zelf moeder te worden? Dan kun je je voorpret en je spaar- en breilusten (ook) op je eigen kindje botvieren Ja, maar ze "doet er niks mee". Ze vroeg alleen zich af of anderen dat ook hebben. Nou, niet dus. Ik vind gewoon dat er zo fel op haar gereageerd wordt, vind het gewoon een beetje sneu voor haar. Deze van jou ook weer; "kun je je voorpret en je spaar- en breilusten op je eigen kind botvieren". Klinkt zo onaardig. Haar bedoelingen zijn goed toch, ze doet niemand kwaad in mijn ogen.
Ik vind eigenlijk dat juist de mensen die zich niet in TO's "probleem" kunnen vinden het zo groot maken allemaal. <i>Ze zegt toch zelf dat ze het verstandelijk wel begrijpt en er verder ook helemaal niks mee doet?</i> Het is een gevoel. Nou, klaar.
En dat ze bij wijze van spreken al sokjes breit, nou, ze zal echt de eerste tante niet zijn, hoor. Mijn (kinderloze) schoonzus deed het destijds ook (ok, ze breide geen sokjes, maar kwam wel met kadootjes aanzetten) en ik heb me daar eigenlijk nooit zo druk om gemaakt. Vind het wel lief eigenlijk.</div></blockquote>
Ja, dat doet ze wel: ze opent er een topic over. Zo dwars zit het haar kennelijk dus wel.
Prima om een gevoel te hebben maar ik zou er inderdaad verder geen aandacht aan besteden.
TO, misschien tijd om zelf moeder te worden? Dan kun je je voorpret en je spaar- en breilusten (ook) op je eigen kindje botvieren Ja, maar ze "doet er niks mee". Ze vroeg alleen zich af of anderen dat ook hebben. Nou, niet dus. Ik vind gewoon dat er zo fel op haar gereageerd wordt, vind het gewoon een beetje sneu voor haar. Deze van jou ook weer; "kun je je voorpret en je spaar- en breilusten op je eigen kind botvieren". Klinkt zo onaardig. Haar bedoelingen zijn goed toch, ze doet niemand kwaad in mijn ogen.
dinsdag 20 mei 2014 om 14:34
quote:zas schreef op 20 mei 2014 @ 14:29:
[...]
Ja, maar ze "doet er niks mee". Ze vroeg alleen zich af of anderen dat ook hebben. Nou, niet dus. Ik vind gewoon dat er zo fel op haar gereageerd wordt, vind het gewoon een beetje sneu voor haar. Deze van jou ook weer; "kun je je voorpret en je spaar- en breilusten op je eigen kind botvieren". Klinkt zo onaardig. Haar bedoelingen zijn goed toch, ze doet niemand kwaad in mijn ogen.
Een topic openen is toch ook iets doen? Dan geef je al aandacht aan dat gevoel. En als je dit forum een beetje kent, kun je wel voorspellen dat de reacties vaak nogal direct zijn. To kan het ook zien als een reality-check en de vervelende/niet-relevante opmerkingen gewoon laten voor wat ze zijn.
Mijn opmerking was niet zo kwaad bedoeld hoor. Dat lees jij er dan weer in.
[...]
Ja, maar ze "doet er niks mee". Ze vroeg alleen zich af of anderen dat ook hebben. Nou, niet dus. Ik vind gewoon dat er zo fel op haar gereageerd wordt, vind het gewoon een beetje sneu voor haar. Deze van jou ook weer; "kun je je voorpret en je spaar- en breilusten op je eigen kind botvieren". Klinkt zo onaardig. Haar bedoelingen zijn goed toch, ze doet niemand kwaad in mijn ogen.
Een topic openen is toch ook iets doen? Dan geef je al aandacht aan dat gevoel. En als je dit forum een beetje kent, kun je wel voorspellen dat de reacties vaak nogal direct zijn. To kan het ook zien als een reality-check en de vervelende/niet-relevante opmerkingen gewoon laten voor wat ze zijn.
Mijn opmerking was niet zo kwaad bedoeld hoor. Dat lees jij er dan weer in.
dinsdag 20 mei 2014 om 14:36
quote:Aureel schreef op dinsdag 20 mei 2014 14:34 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="zas in "Moeite met eiceldonatie zusje"" class="messagelink">zas schreef op 20 mei 2014 @ 14:29</a>:</b>
[...]
Ja, maar ze "doet er niks mee". Ze vroeg alleen zich af of anderen dat ook hebben. Nou, niet dus. Ik vind gewoon dat er zo fel op haar gereageerd wordt, vind het gewoon een beetje sneu voor haar. Deze van jou ook weer; "kun je je voorpret en je spaar- en breilusten op je eigen kind botvieren". Klinkt zo onaardig. Haar bedoelingen zijn goed toch, ze doet niemand kwaad in mijn ogen.</div></blockquote>
Een topic openen is toch ook iets doen? Dan geef je al aandacht aan dat gevoel. En als je dit forum een beetje kent, kun je wel voorspellen dat de reacties vaak nogal direct zijn. To kan het ook zien als een reality-check en de vervelende/niet-relevante opmerkingen gewoon laten voor wat ze zijn.
Mijn opmerking was niet zo kwaad bedoeld hoor. Dat lees jij er dan weer in. Ok, dan zal ik het wel verkeerd zien.
[...]
Ja, maar ze "doet er niks mee". Ze vroeg alleen zich af of anderen dat ook hebben. Nou, niet dus. Ik vind gewoon dat er zo fel op haar gereageerd wordt, vind het gewoon een beetje sneu voor haar. Deze van jou ook weer; "kun je je voorpret en je spaar- en breilusten op je eigen kind botvieren". Klinkt zo onaardig. Haar bedoelingen zijn goed toch, ze doet niemand kwaad in mijn ogen.</div></blockquote>
Een topic openen is toch ook iets doen? Dan geef je al aandacht aan dat gevoel. En als je dit forum een beetje kent, kun je wel voorspellen dat de reacties vaak nogal direct zijn. To kan het ook zien als een reality-check en de vervelende/niet-relevante opmerkingen gewoon laten voor wat ze zijn.
Mijn opmerking was niet zo kwaad bedoeld hoor. Dat lees jij er dan weer in. Ok, dan zal ik het wel verkeerd zien.
dinsdag 20 mei 2014 om 15:22
"Quote Luffy Ik zou het ook helemaal niks vinden als mijn zus haar eicellen af zou staan. Ik heb er niks mee te maken, en vind het ook wel een hele mooie gedachte, maar een enkele eicel groeit wel uit tot een heel mensje, een persoon met jullie uiterlijke kenmerken en karakter eigenschappen.. Nee ik zou het niks vinden als het half broertje of zusje van mijn neefje ergens zou rondlopen en ik niet weet of alles wel goed met hem en haar gaat. "
Karakter is voor een groot deel aangeleerd.
Het is dan niet je halfbroer/zus/neefje. Het is namelijk geen familie. Het is het kind van de moeder in wiens baarmoeder het kind is gegroeid en de spermacel van diens partner ( even van hetero stel uitgegaan). Het komt alleen toevallig van een gegeven eicel. Een spermadonor heeft toch ook niet 30 kinderen? Een ouder is meer dan een eicel en spermacel, het is wie je opvoed.
Als mijn moeder zou komen te overlijden en haar hart doneert wordt degene die het krijgt ook niet opeens mijn moeder of familie.
En als ik een eicel doneer ( dat ben ik van plan in de toekomst als ik zelf kinderen heb) dan wordt het kind dat daaruit komt niet mijn kind. Het komt alleen toevallig uit mijn gegeven cel.
Karakter is voor een groot deel aangeleerd.
Het is dan niet je halfbroer/zus/neefje. Het is namelijk geen familie. Het is het kind van de moeder in wiens baarmoeder het kind is gegroeid en de spermacel van diens partner ( even van hetero stel uitgegaan). Het komt alleen toevallig van een gegeven eicel. Een spermadonor heeft toch ook niet 30 kinderen? Een ouder is meer dan een eicel en spermacel, het is wie je opvoed.
Als mijn moeder zou komen te overlijden en haar hart doneert wordt degene die het krijgt ook niet opeens mijn moeder of familie.
En als ik een eicel doneer ( dat ben ik van plan in de toekomst als ik zelf kinderen heb) dan wordt het kind dat daaruit komt niet mijn kind. Het komt alleen toevallig uit mijn gegeven cel.
dinsdag 20 mei 2014 om 15:28
Uit een hart groeit geen kind. Ik vind dit niet te vergelijken met het doneren van een eicel.
Maar TO, ik vind echt dat je je niet zo druk moet maken over de eicellen van je zus. Het gaat niet eens over je eigen dna, het gaat over dat van je zus. Oké, voor jou voelt het raar/niet fijn dat zij ze doneert, maar aangezien je helemaal niets kunt met dat gevoel zou ik zeggen: Get over it.
Maar TO, ik vind echt dat je je niet zo druk moet maken over de eicellen van je zus. Het gaat niet eens over je eigen dna, het gaat over dat van je zus. Oké, voor jou voelt het raar/niet fijn dat zij ze doneert, maar aangezien je helemaal niets kunt met dat gevoel zou ik zeggen: Get over it.
dinsdag 20 mei 2014 om 15:49
Ik denk dat ik ga ophouden met deze discussie. Jullie halen er dingen bij die totaal niet over het werkelijke onderwerp gaan waarvoor ik dit topic heb geopend. Ik geef overal netjes antwoord en uitleg over maar ik begin inmiddels het idee te krijgen dat jullie de dingen bewust uit z'n verband rukken om iemand een rotgevoel te bezorgen. Wie op het idee komt dat ik me bemoei met mijn zusjes leven heeft het heel erg mis. Dat wij nu eenmaal gewend zijn dingen samen te doen en voor elkaar te zorgen zonder dat er een jaloers wordt op de ander kan ik ook niet helpen. Maar ik zal nooit, nooit mijn mening opdringen aan iemand. Dat wordt door jullie totaal uit z'n verband gerukt en is ook nergens op gebaseerd. Ik vind het prima dat sommigen hier het niet zouden appreciëren wanneer een zus zou sparen voor haar neefje of nichtje maar ik weet dat mijn zusje dat wel heel fijn zou vinden. En mijn oudere zus heeft er helemaal geen problemen mee, zij zou het ook sneu vinden als haar kinderen uiteindelijk wel een x bedrag spaargeld hebben en toekomstig neefje of nichtje niet. Dat heeft met gunnen en houden van te maken. Uiteraard is het van mijn zusje een bewuste keuze om alleenstaand moeder te worden maar dat betekend niet dat ze het dan ook maar alleen moet uitzoeken. Dat heeft niets te maken met bemoeizucht.
Wat betreft de rare aannames, ik ben zelf 11 jaar bij mijn man waarvan 8 getrouwd. Ik heb geen kinderen. De reden daarvan hou ik liever voor mezelf maar ik wil Aureel er wel op wijzen dat de manier waarop jij dingen brengt kwetsend kan zijn. Kinderen komen niet als vanzelfsprekend uit de lucht gevallen.
Verder vind ik de manier waarop sommigen zeggen dat je je gevoel zomaar even aan de kant moet zetten nogal gemakkelijk. Tuurlijk kun je je eigen gevoel voeden en dat is allerminst mijn intentie maar zomaar uitschakelen... voor een zware denker is dat misschien iets minder simpel.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de reacties. Het heeft mij in zekere zin wel degelijk geholpen om mijn gevoel wat betreft de eiceldonatie wat in een ander daglicht te kunnen zien.
Wat betreft de rare aannames, ik ben zelf 11 jaar bij mijn man waarvan 8 getrouwd. Ik heb geen kinderen. De reden daarvan hou ik liever voor mezelf maar ik wil Aureel er wel op wijzen dat de manier waarop jij dingen brengt kwetsend kan zijn. Kinderen komen niet als vanzelfsprekend uit de lucht gevallen.
Verder vind ik de manier waarop sommigen zeggen dat je je gevoel zomaar even aan de kant moet zetten nogal gemakkelijk. Tuurlijk kun je je eigen gevoel voeden en dat is allerminst mijn intentie maar zomaar uitschakelen... voor een zware denker is dat misschien iets minder simpel.
Verder wil ik iedereen bedanken voor de reacties. Het heeft mij in zekere zin wel degelijk geholpen om mijn gevoel wat betreft de eiceldonatie wat in een ander daglicht te kunnen zien.
dinsdag 20 mei 2014 om 15:58
Het was niet mijn bedoeling om jou te kwetsen. Sorry daarvoor.
Wel denk ik dat, wanneer jij graag kinderen had gewild maar deze niet gekregen hebt, ik met andere ogen naar jouw verhaal kijk. Ik zou het dan veel beter snappen. Ik heb er alle begrip voor dat je daar niks over wilt zeggen, maar ik vind het best relevant voor het verhaal.
Dus als je bepaalde dingen niet uitlegt of weglaat, krijg je soms reacties die niet kloppen met de werkelijkheid. Dat is altijd het lastige op een forum.
Wel denk ik dat, wanneer jij graag kinderen had gewild maar deze niet gekregen hebt, ik met andere ogen naar jouw verhaal kijk. Ik zou het dan veel beter snappen. Ik heb er alle begrip voor dat je daar niks over wilt zeggen, maar ik vind het best relevant voor het verhaal.
Dus als je bepaalde dingen niet uitlegt of weglaat, krijg je soms reacties die niet kloppen met de werkelijkheid. Dat is altijd het lastige op een forum.
dinsdag 20 mei 2014 om 16:05
quote:cassavechippie schreef op 20 mei 2014 @ 13:51:
Peakzwart een kind is geen exacte kopie van jezelf he. Wat allemaal voor jouw geld hoeft je kind niet te krijgen.
Wat betreft je laatste stukhe: dat is geen doneren. Dat is je als een klootzak gedragen en weglopen van je verantwoordelijkheid.
Deze vrouwen kiezen nl niet voor bewuste donatie maar hadden graag het kind met die man gekregen.
In tegenstelling tot een donorcel waar bewust voor gekozen is.
Hoeft niet, maar de kans is wel erg aanwezig. Onderzoek bij ééneiïge tweelingen die niet bij elkaar zijn opgegroeit wees uit dat zij hun leven heel vaak redelijk hetzelfde hadden ingericht. Ik ken zelfs het verhaal van 2 vrouwen die beiden een man met dezelfde voornaam trouwden, hun kinderen dezelfde namen gaven, dezelfde hobby's hadden, hetzelfde gewicht etc.
Een gedeelte wordt bepaald door opvoeding, maar een gedeelte ook door doorgegeven genen van beide families.
Je lichaam zorgt verder dat je bepaalde dingen wel of niet makkelijk kan of meemaakt. Zo kan je kind jouw rossige haren en overgevoeligheid voor licht erven of die van een opa. Ik ben snel moe, dat is fysiek, maar bepaalt ook hoe ik in het leve sta qua karakter.
Onbekende vrouwen waar ik het ook over heb, hebben blijkbaar dan ook, al dan niet per ongeluk, seks met een onbekende man. Condoom scheurde, geen morning after pil gehaald. Misschien wilden zij wel kinderen en gebruikten die man daarvoor wel als zaaddonor. Toch vind ik het ook dan raar dat een man dat niet wil weten noch het idee heeft dat het zijn kind is, zijn vlees en bloed.
En soms kiezen ze er wel bewust voor samen met die vrouw maar hé het is dan volgens jou alleen niet aardig tegenover die vrouw, toch? Want dat kind was eerst maar een stukje weefsel dus is het volgens jou ook logisch dat hij het kind als zodanig ziet, niet meer of minder dan een stukje weefsel dat bij haar terecht kwam. Hiermee bedoel ik dat hij er geen band mee voelt, het niet ziet als zijn kind.
Peakzwart een kind is geen exacte kopie van jezelf he. Wat allemaal voor jouw geld hoeft je kind niet te krijgen.
Wat betreft je laatste stukhe: dat is geen doneren. Dat is je als een klootzak gedragen en weglopen van je verantwoordelijkheid.
Deze vrouwen kiezen nl niet voor bewuste donatie maar hadden graag het kind met die man gekregen.
In tegenstelling tot een donorcel waar bewust voor gekozen is.
Hoeft niet, maar de kans is wel erg aanwezig. Onderzoek bij ééneiïge tweelingen die niet bij elkaar zijn opgegroeit wees uit dat zij hun leven heel vaak redelijk hetzelfde hadden ingericht. Ik ken zelfs het verhaal van 2 vrouwen die beiden een man met dezelfde voornaam trouwden, hun kinderen dezelfde namen gaven, dezelfde hobby's hadden, hetzelfde gewicht etc.
Een gedeelte wordt bepaald door opvoeding, maar een gedeelte ook door doorgegeven genen van beide families.
Je lichaam zorgt verder dat je bepaalde dingen wel of niet makkelijk kan of meemaakt. Zo kan je kind jouw rossige haren en overgevoeligheid voor licht erven of die van een opa. Ik ben snel moe, dat is fysiek, maar bepaalt ook hoe ik in het leve sta qua karakter.
Onbekende vrouwen waar ik het ook over heb, hebben blijkbaar dan ook, al dan niet per ongeluk, seks met een onbekende man. Condoom scheurde, geen morning after pil gehaald. Misschien wilden zij wel kinderen en gebruikten die man daarvoor wel als zaaddonor. Toch vind ik het ook dan raar dat een man dat niet wil weten noch het idee heeft dat het zijn kind is, zijn vlees en bloed.
En soms kiezen ze er wel bewust voor samen met die vrouw maar hé het is dan volgens jou alleen niet aardig tegenover die vrouw, toch? Want dat kind was eerst maar een stukje weefsel dus is het volgens jou ook logisch dat hij het kind als zodanig ziet, niet meer of minder dan een stukje weefsel dat bij haar terecht kwam. Hiermee bedoel ik dat hij er geen band mee voelt, het niet ziet als zijn kind.
dinsdag 20 mei 2014 om 16:09
quote:cassavechippie schreef op dinsdag 20 mei 2014 15:32 Het is beide DNA dat naar een ander gaat.
Waarom zou dat dan met een hart anders zijn dan met een eicel?
Ik zie daar geen verschil in. Maar goed ik zie een eicel doneren ook niet als het weggeven van een kind.
Dat jij daar geen verschil in ziet, prima. Maar ik denk dat dat toch écht iets heel anders is.
Als jouw hart in een ander lichaam wordt geplaatst, dan verandert daar verder niets aan. De persoon is en blijft hetzelfde, hij/zij krijgt niet ineens jouw kleur ogen, je haakneus of andere kenmerken.
Een baby, geboren uit jouw eicel is genetisch gewoon 50% van jou. Hoe goed en lief die ouders dat kind ook opvoeden (waar ook helemaal niks mis mee is, begrijp me goed), het feit blijft dat er mens op aarde loopt die misschien wel heel erg lijkt op jou, die misschien jouw karaktereigenschappen heeft geërfd, of andere bijzonderheden. Biologisch gezien is het gewoon een kind van jou! "Uitgebroed", verzorgd en geliefd door een andere moeder, dat wel. Voor mij zou dat een reden zijn om niet zomaar een eicel af te staan aan een wildvreemde. Ik zou dat een heel naar idee vinden. Voor familie of vrienden vind ik het weer een heel ander verhaal.
Waarom zou dat dan met een hart anders zijn dan met een eicel?
Ik zie daar geen verschil in. Maar goed ik zie een eicel doneren ook niet als het weggeven van een kind.
Dat jij daar geen verschil in ziet, prima. Maar ik denk dat dat toch écht iets heel anders is.
Als jouw hart in een ander lichaam wordt geplaatst, dan verandert daar verder niets aan. De persoon is en blijft hetzelfde, hij/zij krijgt niet ineens jouw kleur ogen, je haakneus of andere kenmerken.
Een baby, geboren uit jouw eicel is genetisch gewoon 50% van jou. Hoe goed en lief die ouders dat kind ook opvoeden (waar ook helemaal niks mis mee is, begrijp me goed), het feit blijft dat er mens op aarde loopt die misschien wel heel erg lijkt op jou, die misschien jouw karaktereigenschappen heeft geërfd, of andere bijzonderheden. Biologisch gezien is het gewoon een kind van jou! "Uitgebroed", verzorgd en geliefd door een andere moeder, dat wel. Voor mij zou dat een reden zijn om niet zomaar een eicel af te staan aan een wildvreemde. Ik zou dat een heel naar idee vinden. Voor familie of vrienden vind ik het weer een heel ander verhaal.
dinsdag 20 mei 2014 om 16:22
Het is verder soms best lastig, vind ik voor mijzelf, dat als je ooit een kinderwens had of nog ergens hebt, en je denkt of weet dat deze niet in vervulling gaat, om te gaan met kinderen van anderen die je liefhebt.
Daarvoor kan je soms best een rol spelen in het leven van het kind, maar het is lastig om voor jezelf af en toe te scheiden met welke redenen je het doet en wat je er voor terugverwacht/kan verwachten.
Ik merk dat ik veel geef om naasten die ook in mijn leven een rol speelden en mij kennen als klein meisje al en voor mij ook zeker belangrijk zijn. Maar zelf, als iemand die zelf geen kinderen heeft, vind ik het wel lastig om zonder verwachtingen te hebben een rol daarin te spelen zonder dus dat ik bepaalde leegtes in mijzelf daarmee probeer op te vullen.
Het is wel mooi een kind zien opgroeien, een rol te spelen, liefde te geven en krijgen. Maar ik moet het niet als vervanging zien. Een goede familieband is belangrijk, kan een steun zijn, extra gezelligheid en leuke dingen brengen. Maar als het gebeurt is ook dat een cadeautje, eerst moet zus nog zwanger zien te worden etc.
Daarvoor kan je soms best een rol spelen in het leven van het kind, maar het is lastig om voor jezelf af en toe te scheiden met welke redenen je het doet en wat je er voor terugverwacht/kan verwachten.
Ik merk dat ik veel geef om naasten die ook in mijn leven een rol speelden en mij kennen als klein meisje al en voor mij ook zeker belangrijk zijn. Maar zelf, als iemand die zelf geen kinderen heeft, vind ik het wel lastig om zonder verwachtingen te hebben een rol daarin te spelen zonder dus dat ik bepaalde leegtes in mijzelf daarmee probeer op te vullen.
Het is wel mooi een kind zien opgroeien, een rol te spelen, liefde te geven en krijgen. Maar ik moet het niet als vervanging zien. Een goede familieband is belangrijk, kan een steun zijn, extra gezelligheid en leuke dingen brengen. Maar als het gebeurt is ook dat een cadeautje, eerst moet zus nog zwanger zien te worden etc.