Psyche
alle pijlers
Heb jij je leven geaccepteerd?
zaterdag 7 juni 2014 om 23:50
Beste viva lezers,
Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.
Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.
Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.
Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.
Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?
En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?
Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?
En accepteer jij je leven voor wat het is?
Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.
Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.
Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.
Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.
Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.
Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?
En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?
Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?
En accepteer jij je leven voor wat het is?
Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.
zondag 8 juni 2014 om 17:33
quote:NYC schreef op 08 juni 2014 @ 13:44:
Ja, heb mijn leven geaccepteerd en vind het leuk zoals het is. Op mijn 24e een diagnose van een erfelijke aandoening, nooit geweten al verklaart het voor mij wel een aantal zaken op met name motorisch gebied. Dat was klote. Eventuele kinderwens in dilemma voor mijzelf. Gelukkig kwam het feit dat ik mij op liefdesgebied beter thuis voel bij een vrouw dan een man (dat had ik al geaccepteerd) daarbij eigenlijk als een groot geluk, namelijk dat ik tóch binnen mijn relatie moeder kon worden. Al had ik altijd gedacht dat ik degene was die zwanger zou worden. En nu heb ik een prachtig zoontje van 7 maanden! Dat hij genetisch niet aan mij is verwant daar heb ik geen moeite mee. Alleen soms nog het idee dat mensen mij niet volledig als zijn moeder zullen zien, dat spookt wel eens door mijn hoofd maar ik besef ook dat dat míjn gedachten zijn.
Beste NYC,
Een moeder is niet altijd diegene die het kind op de wereld heeft gezet. Het is diegene die onvoorwaardelijke liefde en steun aan het kind bied no matter what.
Ja, heb mijn leven geaccepteerd en vind het leuk zoals het is. Op mijn 24e een diagnose van een erfelijke aandoening, nooit geweten al verklaart het voor mij wel een aantal zaken op met name motorisch gebied. Dat was klote. Eventuele kinderwens in dilemma voor mijzelf. Gelukkig kwam het feit dat ik mij op liefdesgebied beter thuis voel bij een vrouw dan een man (dat had ik al geaccepteerd) daarbij eigenlijk als een groot geluk, namelijk dat ik tóch binnen mijn relatie moeder kon worden. Al had ik altijd gedacht dat ik degene was die zwanger zou worden. En nu heb ik een prachtig zoontje van 7 maanden! Dat hij genetisch niet aan mij is verwant daar heb ik geen moeite mee. Alleen soms nog het idee dat mensen mij niet volledig als zijn moeder zullen zien, dat spookt wel eens door mijn hoofd maar ik besef ook dat dat míjn gedachten zijn.
Beste NYC,
Een moeder is niet altijd diegene die het kind op de wereld heeft gezet. Het is diegene die onvoorwaardelijke liefde en steun aan het kind bied no matter what.
zondag 8 juni 2014 om 17:43
quote:Annapalona schreef op 08 juni 2014 @ 14:18:
[...]
Hoezo word het te duur, het kost je je eigen risico net al iedereen en die kan je gespreid betalen, dus max 30 euro per maand.
En ik denk dat op je andere vraag therapie kan helpen, maar dn moet je dus wel bereid zijn 30 euro per maand daar aan te besteden.Omdat het niet word vergoed door mijn verzekering komt het mij 66 euro per maand uit en dat is dan alleen de afbetaling. Wanneer je geen inkomsten hebt is dat nogal veel. Gelukkig heb ik een omgeving die mij financieel kan bijstaan op dit moment.
[...]
Hoezo word het te duur, het kost je je eigen risico net al iedereen en die kan je gespreid betalen, dus max 30 euro per maand.
En ik denk dat op je andere vraag therapie kan helpen, maar dn moet je dus wel bereid zijn 30 euro per maand daar aan te besteden.Omdat het niet word vergoed door mijn verzekering komt het mij 66 euro per maand uit en dat is dan alleen de afbetaling. Wanneer je geen inkomsten hebt is dat nogal veel. Gelukkig heb ik een omgeving die mij financieel kan bijstaan op dit moment.
zondag 8 juni 2014 om 17:59
Zoek de verantwoording eens bij jezelf. Want het ligt blijkbaar nooit aan jou en jouw beslissingen maar aan het "universum wat je tegenwerkt" , je "nare huisarts", je depressie, geen geld voor je psych en weet ik al wat meer.
Je hebt 4(!) studies niet afgemaakt en dan is de kans groot dat je niet het werk doet dat je eerste keuze geweest zou zijn. Maar nu werk je helemaal niet. Ik vind het dan een beetje makkelijk om te roepen dat je je leven niet accepteert als ik ook nergens lees wat je allemaal wel doet om er bovenop te komen.
Een ziekte oid dergelijks overkomt je, daar heb je geen keuze in, maar jij bent in jouw situatie grotendeels zelf verantwoordelijk voor je geluk.
Maak daar stappen in, in plaats van zo dramatisch mee te delen dat je denkt uit het leven te stappen. Er zitten hier op het forum mensen die dagelijks moeten vechten om te overleven. Beetje respectloos als jij dan aangeeft het bijltje er nu al bij te willen gooien.
Mijn echtgenoot is momenteel ook werkeloos maar maakt zichzelf nuttig voor de gemeenschap. En hij heeft ook dagen dat hij flink in een dip zit en het niet ziet zitten. Hij kijkt dan naar wat hij nu wel kan, wat hij nu wel heeft, en relativeert.
Je hebt 4(!) studies niet afgemaakt en dan is de kans groot dat je niet het werk doet dat je eerste keuze geweest zou zijn. Maar nu werk je helemaal niet. Ik vind het dan een beetje makkelijk om te roepen dat je je leven niet accepteert als ik ook nergens lees wat je allemaal wel doet om er bovenop te komen.
Een ziekte oid dergelijks overkomt je, daar heb je geen keuze in, maar jij bent in jouw situatie grotendeels zelf verantwoordelijk voor je geluk.
Maak daar stappen in, in plaats van zo dramatisch mee te delen dat je denkt uit het leven te stappen. Er zitten hier op het forum mensen die dagelijks moeten vechten om te overleven. Beetje respectloos als jij dan aangeeft het bijltje er nu al bij te willen gooien.
Mijn echtgenoot is momenteel ook werkeloos maar maakt zichzelf nuttig voor de gemeenschap. En hij heeft ook dagen dat hij flink in een dip zit en het niet ziet zitten. Hij kijkt dan naar wat hij nu wel kan, wat hij nu wel heeft, en relativeert.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
zondag 8 juni 2014 om 18:00
quote:sabbaticalmeds schreef op 08 juni 2014 @ 14:44:
en hou ook eens op om overal ja maar op te zeggen.
Ga naar de huisarts: ja maar die man is heel naar
Ga in therapie: ja maar dat is te duur
Neem een hobby; Ja maar dat heb ik al geprobeerd.
Heel vermoeiend is die ja maar
Beste sabbatical,
voor mij is die ja maar ook vermoeiend.. het is niet zo dat ik dagen in bed zit gekluisterd. Ik solliciteer iedere dag..maak mijn cv mooiere, probeer te sporten, probeer mijn sociale contacten te onderhouden..
en iedere keer is het niet genoeg .. omdat ik weer in verval raak en mezelf verstop op mijn kamer. Ik weet dat ik diegene ben die het zelf moet proberen te doorbreken. Ik zou ook willen dat alles anders was en ik een andere gedachtegang zou hebben. Ik heb dit topic niet geopend om bij het zelfde punt te blijven hangen, ik heb dit topic geopend om andere adviezen in te zien wat ik nog meer kan doen.
Ja ik ben in therapie geweest en door gebrek aan geld ben ik daar niet mee door gegaan.. daarom ben ik op zoek naar werk.
En ik heb een hobby dat ik leuk vind alleen doordat ik niet lekker in mijn vel zit kan ik die ook niet altijd uitoefenen.
en ja ik kan van huisarts veranderen.
en hou ook eens op om overal ja maar op te zeggen.
Ga naar de huisarts: ja maar die man is heel naar
Ga in therapie: ja maar dat is te duur
Neem een hobby; Ja maar dat heb ik al geprobeerd.
Heel vermoeiend is die ja maar
Beste sabbatical,
voor mij is die ja maar ook vermoeiend.. het is niet zo dat ik dagen in bed zit gekluisterd. Ik solliciteer iedere dag..maak mijn cv mooiere, probeer te sporten, probeer mijn sociale contacten te onderhouden..
en iedere keer is het niet genoeg .. omdat ik weer in verval raak en mezelf verstop op mijn kamer. Ik weet dat ik diegene ben die het zelf moet proberen te doorbreken. Ik zou ook willen dat alles anders was en ik een andere gedachtegang zou hebben. Ik heb dit topic niet geopend om bij het zelfde punt te blijven hangen, ik heb dit topic geopend om andere adviezen in te zien wat ik nog meer kan doen.
Ja ik ben in therapie geweest en door gebrek aan geld ben ik daar niet mee door gegaan.. daarom ben ik op zoek naar werk.
En ik heb een hobby dat ik leuk vind alleen doordat ik niet lekker in mijn vel zit kan ik die ook niet altijd uitoefenen.
en ja ik kan van huisarts veranderen.
zondag 8 juni 2014 om 18:02
quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 17:24:
[...]
Beste sabbaticalmed,
ik vind fitness ook echt leuk en verdiep mij ook er ook in door middel van social media en maandelijks de womens health te kopen. Daarnaast vind ik het leuk om te organiseren en te creëren.
waarom doe je het dan niet?
P.s. investeer het geld van de sportschool en de women's health in een therapeut en ga buiten sporten.
[...]
Beste sabbaticalmed,
ik vind fitness ook echt leuk en verdiep mij ook er ook in door middel van social media en maandelijks de womens health te kopen. Daarnaast vind ik het leuk om te organiseren en te creëren.
waarom doe je het dan niet?
P.s. investeer het geld van de sportschool en de women's health in een therapeut en ga buiten sporten.
zondag 8 juni 2014 om 18:15
Hee, TO, als je het leuk vindt om te organiseren dan is het misschien leuk voor jou om te doen wat ik deed toen ik nog in een grote stad woonde: ik organiseerde culinaire filmavondjes bij mij thuis. Koos een film die zich afspeelde in een bepaald land en kookte dan allerlei gerechtjes en hapjes uit dat land, voornamelijk salades. En dan kwamen er allemaal mensen bij mij eten en film kijken. Vond ik heel leuk om te doen! Ik deed dat via NMLK maar neem aan dat het ook wel via een FBgroep zou kunnen?
zondag 8 juni 2014 om 18:23
quote:luffy22 schreef op 08 juni 2014 @ 16:11:
Ik heb drie keer een mbo opleiding gedaan, wat waarschijnlijk ook al onder mijn niveau is. Op het vmbo had ik altijd slechte rapporten ben 1 keer blijven zitten. Ik heb drie keer precies dezelfde opleiding op het mbo gedaan alleen op een andere school en steeds weer het eerste jaar. Onwil is het niet. Ik kan mijzelf er niet toe zetten, ik ben onzeker dus presentaties enzo zijn een ramp voor mij die ik het liefst vermijd, ik heb concentratieproblemen waardoor ik geen schoolwerk kan maken en dus eerder twee uur lang naar het plafond zit te staren dan mijn huiswerk te maken. Eigenlijk heb ik mijzelf al die jaren wijs gemaakt dat ik school stom vond en het niet wilde. Terwijl ik stage liep en het echt geweldig vond, ik werkte op een kinderdagverblijf en dat vond ik echt super. Maarja uiteindelijk moet je ook je school opdrachten maken en dat lukte dan weer niet. Toen werd ik depressief. Uiteindelijk na veel gesprekken ben ik doorgestuurd naar adhd. Waarschijnlijk komt de onzekerheid ook doordat ik mijn hele leven al faal in dingen en daardoor echt onzeker ben geworden. Daar komen ook de concentratie problemen vandaan en de vatbaarheid voor depressies.
Er is voor mijn een hele wereld open gegaan. Een opleiding zal nog steeds niet makkelijk voor mij zijn, maar misschien is het met medicijnen wel haalbaar. Ik begrijp mijzelf nu beter, en weet waarop ik kan inspelen. Ik heb niet constant hoge verwachtingen van mijzelf waardoor ik ook niet de hele dag door het gevoel van falen heb.
Ik heb na mijn depressies twee kindjes verloren met 23 en 24 weken zwangerschap. Ik heb ook miskramen gehad terwijl ik al jaren een diepe kinderwens heb en echt de dagen zat af te tellen tot mijn vriend eindelijk wilde beginnen. Mijn leven gaat dus allesbehalve zoals ik het wil. Het is verdomde zwaar, en ben diepe rouw periodes door gegaan en ben weer opnieuw zwanger en dagelijks doodsbang om ons derde kindje kwijt te raken. Soms vraag ik mij af hoe ik ooit de keuze heb kunnen maken on er weer voor te gaan. Maar goed de wens is diep en we gingen met medicijnen van 10 procent naar minstens 80% op een goede uitkomst.
Ondanks dat dit de moeilijkste periode in mijn leven is ben ik wonderbaarlijk genoeg niet meer depressief geworden. Ik denk echt dat ik dat voor een deel te danken heb aan mijn psycholoog ik ben heel erg gegroeid en een stuk volwassener geworden. Nu wil ik absoluut nirt suggeren dst depressieve mensen dingen maar moeten accepteren. Maar ik denk dat mijn depressie persoonlijk onder andere voorkwam uit het feit dat ik mijzelf altijd een mislukkeling voelde en de dingen in mijn leven niet kon accepteren zoals de dood van mijn moeder en nog wat dingen.
Ik zou je echt adviseren om toch weet met iemand te gaan praten. Bij psyq bijvoorbeeld betaal je alleen je eigen risico ik kan niet voor jou zeggen dat iets betaalbaar is natuurlijk. Maar je kunt het altijd nog in delen betalen. Ik denk w dat hrt heel belangrijk is.
Beste luffy22,
Wat moedig en knap van je dat je je miskraam verhaal hier kwijt wou.
Ik wens je een gezond kindje toe. Mijn depressie komt ook een traumatische gebeurtenis van vroeger, ik heb mijn mbo makkelijk behaald ondanks dat ik in die tijd ook een depressie had..tijdens mijn hbo-periode had ik dezelfde problemen zoals jij op het mbo omdat nu de lat een stuk hoger lag.
Hierdoor is mijn depressie toegenomen, daarnaast kwam nog eens faalangst erbij.. om de pret maar niet te bederven...
Ik ken veel vrouwen in mijn omgeving die na vele miskramen nu mooie gezonde kinderen hebben. Het komt goed.
Ik heb drie keer een mbo opleiding gedaan, wat waarschijnlijk ook al onder mijn niveau is. Op het vmbo had ik altijd slechte rapporten ben 1 keer blijven zitten. Ik heb drie keer precies dezelfde opleiding op het mbo gedaan alleen op een andere school en steeds weer het eerste jaar. Onwil is het niet. Ik kan mijzelf er niet toe zetten, ik ben onzeker dus presentaties enzo zijn een ramp voor mij die ik het liefst vermijd, ik heb concentratieproblemen waardoor ik geen schoolwerk kan maken en dus eerder twee uur lang naar het plafond zit te staren dan mijn huiswerk te maken. Eigenlijk heb ik mijzelf al die jaren wijs gemaakt dat ik school stom vond en het niet wilde. Terwijl ik stage liep en het echt geweldig vond, ik werkte op een kinderdagverblijf en dat vond ik echt super. Maarja uiteindelijk moet je ook je school opdrachten maken en dat lukte dan weer niet. Toen werd ik depressief. Uiteindelijk na veel gesprekken ben ik doorgestuurd naar adhd. Waarschijnlijk komt de onzekerheid ook doordat ik mijn hele leven al faal in dingen en daardoor echt onzeker ben geworden. Daar komen ook de concentratie problemen vandaan en de vatbaarheid voor depressies.
Er is voor mijn een hele wereld open gegaan. Een opleiding zal nog steeds niet makkelijk voor mij zijn, maar misschien is het met medicijnen wel haalbaar. Ik begrijp mijzelf nu beter, en weet waarop ik kan inspelen. Ik heb niet constant hoge verwachtingen van mijzelf waardoor ik ook niet de hele dag door het gevoel van falen heb.
Ik heb na mijn depressies twee kindjes verloren met 23 en 24 weken zwangerschap. Ik heb ook miskramen gehad terwijl ik al jaren een diepe kinderwens heb en echt de dagen zat af te tellen tot mijn vriend eindelijk wilde beginnen. Mijn leven gaat dus allesbehalve zoals ik het wil. Het is verdomde zwaar, en ben diepe rouw periodes door gegaan en ben weer opnieuw zwanger en dagelijks doodsbang om ons derde kindje kwijt te raken. Soms vraag ik mij af hoe ik ooit de keuze heb kunnen maken on er weer voor te gaan. Maar goed de wens is diep en we gingen met medicijnen van 10 procent naar minstens 80% op een goede uitkomst.
Ondanks dat dit de moeilijkste periode in mijn leven is ben ik wonderbaarlijk genoeg niet meer depressief geworden. Ik denk echt dat ik dat voor een deel te danken heb aan mijn psycholoog ik ben heel erg gegroeid en een stuk volwassener geworden. Nu wil ik absoluut nirt suggeren dst depressieve mensen dingen maar moeten accepteren. Maar ik denk dat mijn depressie persoonlijk onder andere voorkwam uit het feit dat ik mijzelf altijd een mislukkeling voelde en de dingen in mijn leven niet kon accepteren zoals de dood van mijn moeder en nog wat dingen.
Ik zou je echt adviseren om toch weet met iemand te gaan praten. Bij psyq bijvoorbeeld betaal je alleen je eigen risico ik kan niet voor jou zeggen dat iets betaalbaar is natuurlijk. Maar je kunt het altijd nog in delen betalen. Ik denk w dat hrt heel belangrijk is.
Beste luffy22,
Wat moedig en knap van je dat je je miskraam verhaal hier kwijt wou.
Ik wens je een gezond kindje toe. Mijn depressie komt ook een traumatische gebeurtenis van vroeger, ik heb mijn mbo makkelijk behaald ondanks dat ik in die tijd ook een depressie had..tijdens mijn hbo-periode had ik dezelfde problemen zoals jij op het mbo omdat nu de lat een stuk hoger lag.
Hierdoor is mijn depressie toegenomen, daarnaast kwam nog eens faalangst erbij.. om de pret maar niet te bederven...
Ik ken veel vrouwen in mijn omgeving die na vele miskramen nu mooie gezonde kinderen hebben. Het komt goed.
zondag 8 juni 2014 om 18:32
quote:sabbaticalmeds schreef op 08 juni 2014 @ 18:02:
[...]
waarom doe je het dan niet?
P.s. investeer het geld van de sportschool en de women's health in een therapeut en ga buiten sporten.
beste sabbitcalmed,
Een vriend van mij runt de sportschool een ik mag daar gratis sporten wat mooi meegenomen is...
[...]
waarom doe je het dan niet?
P.s. investeer het geld van de sportschool en de women's health in een therapeut en ga buiten sporten.
beste sabbitcalmed,
Een vriend van mij runt de sportschool een ik mag daar gratis sporten wat mooi meegenomen is...
zondag 8 juni 2014 om 18:34
quote:NYC schreef op 08 juni 2014 @ 18:15:
Hee, TO, als je het leuk vindt om te organiseren dan is het misschien leuk voor jou om te doen wat ik deed toen ik nog in een grote stad woonde: ik organiseerde culinaire filmavondjes bij mij thuis. Koos een film die zich afspeelde in een bepaald land en kookte dan allerlei gerechtjes en hapjes uit dat land, voornamelijk salades. En dan kwamen er allemaal mensen bij mij eten en film kijken. Vond ik heel leuk om te doen! Ik deed dat via NMLK maar neem aan dat het ook wel via een FBgroep zou kunnen?
Beste nyc,
dat is inderdaad een leuk idee om te doen! Ik zelf ben namelijk een groot fan van Franse en Britse films.
Hee, TO, als je het leuk vindt om te organiseren dan is het misschien leuk voor jou om te doen wat ik deed toen ik nog in een grote stad woonde: ik organiseerde culinaire filmavondjes bij mij thuis. Koos een film die zich afspeelde in een bepaald land en kookte dan allerlei gerechtjes en hapjes uit dat land, voornamelijk salades. En dan kwamen er allemaal mensen bij mij eten en film kijken. Vond ik heel leuk om te doen! Ik deed dat via NMLK maar neem aan dat het ook wel via een FBgroep zou kunnen?
Beste nyc,
dat is inderdaad een leuk idee om te doen! Ik zelf ben namelijk een groot fan van Franse en Britse films.
zondag 8 juni 2014 om 19:07
quote:antiope schreef op 08 juni 2014 @ 13:15:
Heb je ook aan wat minder voor de hand liggende hobby's gedacht? Want nu pak je een hobby, maar tegelijkertijd eentje wat wel druk op je gaat leggen omdat het goed moet... Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel, want ik kan het niet helemaal duidelijk uitleggen.
Doe iets wat leuk is, wat ook alleen maar leuk kan zijn! Ik ben toen ik helemaal klaar was met alles, gaan borduren . Het is supersimpel en aan het einde van de dag kan je zeggen: Goh, ik heb dit gémaakt. Ik voelde me dan niet helemaal nutteloos, want ik had iets gemaakt! Zoek zoiets, iets creatiefs of iets waar 0 druk op staat, wat niet per se hoeft te "lukken" want anders.
Precies, doe iets waar je resultaat van ziet. Ik ga altijd stofzuigen als ik het idee heb dat niets lukt. Er lopen drie katten bij mij in huis rond, gegarandeerd dat ik bij stofzuigen meteen resultaat zie... De haren zijn weg Afwassen werkt ook heel goed, een aai over een vies bord en je bord is schoon.
Maar ja, dat zijn natuurlijk geen hobbies.
Heb je ook aan wat minder voor de hand liggende hobby's gedacht? Want nu pak je een hobby, maar tegelijkertijd eentje wat wel druk op je gaat leggen omdat het goed moet... Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel, want ik kan het niet helemaal duidelijk uitleggen.
Doe iets wat leuk is, wat ook alleen maar leuk kan zijn! Ik ben toen ik helemaal klaar was met alles, gaan borduren . Het is supersimpel en aan het einde van de dag kan je zeggen: Goh, ik heb dit gémaakt. Ik voelde me dan niet helemaal nutteloos, want ik had iets gemaakt! Zoek zoiets, iets creatiefs of iets waar 0 druk op staat, wat niet per se hoeft te "lukken" want anders.
Precies, doe iets waar je resultaat van ziet. Ik ga altijd stofzuigen als ik het idee heb dat niets lukt. Er lopen drie katten bij mij in huis rond, gegarandeerd dat ik bij stofzuigen meteen resultaat zie... De haren zijn weg Afwassen werkt ook heel goed, een aai over een vies bord en je bord is schoon.
Maar ja, dat zijn natuurlijk geen hobbies.
zondag 8 juni 2014 om 19:16
quote:sweetfirefly schreef op 08 juni 2014 @ 17:59:
Zoek de verantwoording eens bij jezelf. Want het ligt blijkbaar nooit aan jou en jouw beslissingen maar aan het "universum wat je tegenwerkt" , je "nare huisarts", je depressie, geen geld voor je psych en weet ik al wat meer.
Je hebt 4(!) studies niet afgemaakt en dan is de kans groot dat je niet het werk doet dat je eerste keuze geweest zou zijn. Maar nu werk je helemaal niet. Ik vind het dan een beetje makkelijk om te roepen dat je je leven niet accepteert als ik ook nergens lees wat je allemaal wel doet om er bovenop te komen.
Een ziekte oid dergelijks overkomt je, daar heb je geen keuze in, maar jij bent in jouw situatie grotendeels zelf verantwoordelijk voor je geluk.
Maak daar stappen in, in plaats van zo dramatisch mee te delen dat je denkt uit het leven te stappen. Er zitten hier op het forum mensen die dagelijks moeten vechten om te overleven. Beetje respectloos als jij dan aangeeft het bijltje er nu al bij te willen gooien.
Mijn echtgenoot is momenteel ook werkeloos maar maakt zichzelf nuttig voor de gemeenschap. En hij heeft ook dagen dat hij flink in een dip zit en het niet ziet zitten. Hij kijkt dan naar wat hij nu wel kan, wat hij nu wel heeft, en relativeert.
Beste sweetfirefly,
Het was absoluut niet mijn bedoeling om respectloos over te komen naar diegene die ook werkloos thuis zitten en proberen te overleven. Ik weet hoe zwaar het voor ze is.
Ik heb dit topic voor mezelf geopend en als iemand anders hier baat bij heeft dan is dat mooi meegenomen.
Ik ben zeker niet het type dat excuses zoekt om dingen maar niet te doen. En ik ben al helemaal niet het type die de vinger naar iemand anders wijst voor mijn eigen problemen. Ik heb alles geprobeerd wat ik zelf kon bedenken om mezelf uit deze cirkel te redden. Ik ben langs drie verschillende pschylogen geweest tot dat ik de juiste had gevonden die bij mij best. Die werd helaas niet door mijn verzekering vergoed.. ik was als nog gegaan en zoveel mogelijk sessie gevolgd die met afbetaling kon betalen. Ik ben nu op zoek naar werk, zodat ik verder kan gaan met de sessies.. en dat is inmiddels al een half jaar terug.
Ik wil werken, wat doe ik? ik solliciteer iedere dag in het begin in de sector waarin ik mijn diploma heb behaald. Nu solliciteer ik op alles ... want werk is werk wat het ook mag zijn.
Ik heb niet 4 hele verschillende studies onafgemaakt ik ben aan studies begonnen die dicht bij interesse lagen en niet veel van elkaar verschillen, omdat ik doel heb en een opleiding mijn middel was om die doel te bereiken. ik doe degelijk dagelijks wel iets om uit deze situatie te komen.. Alleen mensen die niet weten wat een depressie precies inhoud hebben geen idee hoe iets heel simpels heel zwaar kan zijn.. Ik heb geen last van een dip maar, een depressie. Ik probeer geen slachtoffer te zijn van mijn ziekte...Daarom vind ik het moeilijk om mijn leven hoe het nu is te accepteren. Wanneer jij mij zou tegenkomen in het echt zou jij niet eens door hebben dat ik te maken heb met een depressie.. zoals heel veel mensen in mijn omgeving. Omdat ik positief overkom en heel erg meelevend ben tegenover mijn medemens. Dat is het hele probleem van depressie het is niet te begrijpen en niet te zien voor andere mensen die (gelukkig) zelf niet mee te maken hebben.
Daarnaast probeer ik degelijk wel een bijdrage te leveren aan de maatschappij ... ik zit niet thuis te niksen ik probeer dat zoveel mogelijk uit de weg te gaan... alleen soms lukt het niet altijd... En het allerliefst wil ik dat mijn zelfmoordgedachtes verdwijnen het is niet zozeer dat ik daar mee bezig ben hoe ik het wil aanpakken het is gewoon dat het heel vaak voorbij komt flitsen..
Zoek de verantwoording eens bij jezelf. Want het ligt blijkbaar nooit aan jou en jouw beslissingen maar aan het "universum wat je tegenwerkt" , je "nare huisarts", je depressie, geen geld voor je psych en weet ik al wat meer.
Je hebt 4(!) studies niet afgemaakt en dan is de kans groot dat je niet het werk doet dat je eerste keuze geweest zou zijn. Maar nu werk je helemaal niet. Ik vind het dan een beetje makkelijk om te roepen dat je je leven niet accepteert als ik ook nergens lees wat je allemaal wel doet om er bovenop te komen.
Een ziekte oid dergelijks overkomt je, daar heb je geen keuze in, maar jij bent in jouw situatie grotendeels zelf verantwoordelijk voor je geluk.
Maak daar stappen in, in plaats van zo dramatisch mee te delen dat je denkt uit het leven te stappen. Er zitten hier op het forum mensen die dagelijks moeten vechten om te overleven. Beetje respectloos als jij dan aangeeft het bijltje er nu al bij te willen gooien.
Mijn echtgenoot is momenteel ook werkeloos maar maakt zichzelf nuttig voor de gemeenschap. En hij heeft ook dagen dat hij flink in een dip zit en het niet ziet zitten. Hij kijkt dan naar wat hij nu wel kan, wat hij nu wel heeft, en relativeert.
Beste sweetfirefly,
Het was absoluut niet mijn bedoeling om respectloos over te komen naar diegene die ook werkloos thuis zitten en proberen te overleven. Ik weet hoe zwaar het voor ze is.
Ik heb dit topic voor mezelf geopend en als iemand anders hier baat bij heeft dan is dat mooi meegenomen.
Ik ben zeker niet het type dat excuses zoekt om dingen maar niet te doen. En ik ben al helemaal niet het type die de vinger naar iemand anders wijst voor mijn eigen problemen. Ik heb alles geprobeerd wat ik zelf kon bedenken om mezelf uit deze cirkel te redden. Ik ben langs drie verschillende pschylogen geweest tot dat ik de juiste had gevonden die bij mij best. Die werd helaas niet door mijn verzekering vergoed.. ik was als nog gegaan en zoveel mogelijk sessie gevolgd die met afbetaling kon betalen. Ik ben nu op zoek naar werk, zodat ik verder kan gaan met de sessies.. en dat is inmiddels al een half jaar terug.
Ik wil werken, wat doe ik? ik solliciteer iedere dag in het begin in de sector waarin ik mijn diploma heb behaald. Nu solliciteer ik op alles ... want werk is werk wat het ook mag zijn.
Ik heb niet 4 hele verschillende studies onafgemaakt ik ben aan studies begonnen die dicht bij interesse lagen en niet veel van elkaar verschillen, omdat ik doel heb en een opleiding mijn middel was om die doel te bereiken. ik doe degelijk dagelijks wel iets om uit deze situatie te komen.. Alleen mensen die niet weten wat een depressie precies inhoud hebben geen idee hoe iets heel simpels heel zwaar kan zijn.. Ik heb geen last van een dip maar, een depressie. Ik probeer geen slachtoffer te zijn van mijn ziekte...Daarom vind ik het moeilijk om mijn leven hoe het nu is te accepteren. Wanneer jij mij zou tegenkomen in het echt zou jij niet eens door hebben dat ik te maken heb met een depressie.. zoals heel veel mensen in mijn omgeving. Omdat ik positief overkom en heel erg meelevend ben tegenover mijn medemens. Dat is het hele probleem van depressie het is niet te begrijpen en niet te zien voor andere mensen die (gelukkig) zelf niet mee te maken hebben.
Daarnaast probeer ik degelijk wel een bijdrage te leveren aan de maatschappij ... ik zit niet thuis te niksen ik probeer dat zoveel mogelijk uit de weg te gaan... alleen soms lukt het niet altijd... En het allerliefst wil ik dat mijn zelfmoordgedachtes verdwijnen het is niet zozeer dat ik daar mee bezig ben hoe ik het wil aanpakken het is gewoon dat het heel vaak voorbij komt flitsen..
zondag 8 juni 2014 om 19:17
hoi meelezer,
ik herken me wel in je verhaal, ik heb ook een lange zoek periode gehad wat betreft wat ik nou met me zelf moet, en na een tijdje van stabiliteit bevind ik mij nu weer in dat proces. Toch heb ik ongemerkt best wel wat zaken bereikt, al spelen de faalangst en sociale angst wel weer op sinds een tijdje. ik denk ook na over therapie, vind dat ook eng maar ach als je er zelf niet uit komt...dan maar met een ander, toch?
kan je kijken voor gerichte cursussen of praktijk leren? of elke keer een bepaald vak of blok vormen bij een onderwijs instelling?
het is makkelijk om al van te voren iets niet te doen, of iets maar half te doen, want dan kun je niet falen, je hebt immers niet je best gedaan. Zo werkt dat voor mij, en daar moet ik ook weer mee aan de slag. wat wel vaak zo is bij mij is dat na een periode van angst om te falen, ik het geen wat ik leer wel ineens kan, misschien heb jij dat ook en moet je maar denken 'over drie maanden snap ik niet meer dat ik dat niet kon/durfde'? en in die rot periode intensief therapie volgen?
ik herken me wel in je verhaal, ik heb ook een lange zoek periode gehad wat betreft wat ik nou met me zelf moet, en na een tijdje van stabiliteit bevind ik mij nu weer in dat proces. Toch heb ik ongemerkt best wel wat zaken bereikt, al spelen de faalangst en sociale angst wel weer op sinds een tijdje. ik denk ook na over therapie, vind dat ook eng maar ach als je er zelf niet uit komt...dan maar met een ander, toch?
kan je kijken voor gerichte cursussen of praktijk leren? of elke keer een bepaald vak of blok vormen bij een onderwijs instelling?
het is makkelijk om al van te voren iets niet te doen, of iets maar half te doen, want dan kun je niet falen, je hebt immers niet je best gedaan. Zo werkt dat voor mij, en daar moet ik ook weer mee aan de slag. wat wel vaak zo is bij mij is dat na een periode van angst om te falen, ik het geen wat ik leer wel ineens kan, misschien heb jij dat ook en moet je maar denken 'over drie maanden snap ik niet meer dat ik dat niet kon/durfde'? en in die rot periode intensief therapie volgen?
zondag 8 juni 2014 om 19:34
To ik zou eens kleiner gaan denken.
Wat vind jij als eerste nou het belangerijkste ipv meteen een baan.
Baan is belangerijk.
Maar zou je het niet prettiger vinden om begeleiding te zoeken.
Die jouw per week/maand bijstaat.
Waar je je persoonlijk aan kan spiegelen.
Die jouw live ziet en jouw mee kan nemen om jouw weer opgang te helpen.
Wat vind jij als eerste nou het belangerijkste ipv meteen een baan.
Baan is belangerijk.
Maar zou je het niet prettiger vinden om begeleiding te zoeken.
Die jouw per week/maand bijstaat.
Waar je je persoonlijk aan kan spiegelen.
Die jouw live ziet en jouw mee kan nemen om jouw weer opgang te helpen.
zondag 8 juni 2014 om 19:39
To heb je geen uitkering waar leef je dan van ?
Woon je nog thuis? Je kunt bij de gemeente ziektekostenverzekering krijgen die geen noclaim heeft. Bij minimale inkomen. Heb je vaak meteen een aanvullende zorgverzekering.
En dan je zorgtoeslag nog.
Je zou ook voor Wajong kunnen kijken. En vandaar uit je leven verder opbouwen.
Woon je nog thuis? Je kunt bij de gemeente ziektekostenverzekering krijgen die geen noclaim heeft. Bij minimale inkomen. Heb je vaak meteen een aanvullende zorgverzekering.
En dan je zorgtoeslag nog.
Je zou ook voor Wajong kunnen kijken. En vandaar uit je leven verder opbouwen.
zondag 8 juni 2014 om 19:59
TO, dank voor je antwoord. Een depressie is idd iets anders dan een dip, dat weet ik. Misschien ligt daar ook een deel van de oplossing. Eerst daar iets aan doen voor je begint met werk (zoeken.) Hoe ga je immers goed in een job functioneren als je eigenlijk een depressie hebt? Je zit nu in een vicieuze cirkel die je in je eentje niet lijkt te kunnen doorbreken. Therapie/psycholoog is misschien in jouw geval toch een oplossing. Kijk of je die investering, in jezelf, toch kunt doen.
Sterkte.
Sterkte.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
zondag 8 juni 2014 om 20:05
Ik heb weleens bij maatschappelijke werk gelopen bv. Maar wat ik altijd belangerijk vind is de klik met de hulpverlener. Ooit ben ik ook weleens niet terug gegaan bij een hulpverlener omdat het niet klikte. Ging ik verder zoeken.
Ik zou eerst eens naar de huisarts gaan en daar je verhaal doen.
En dan eerlijk je klachten vertellen ook wat je hierboven schreef.
Je kunt mede ook zelf kijken bij jouw in de buurt naar de ggz.
Als je al eerder bekend bent geweest met depressie zou ik snel naar de huisarts gaan.
Ik zou het eerste op hulpverlening gooien. Die komen vanzelf met tips over dagindeling enz. En dat is mooi want dan kun je in de gratis sportschool terecht.
Veel sterkte en succes.
Ik zou eerst eens naar de huisarts gaan en daar je verhaal doen.
En dan eerlijk je klachten vertellen ook wat je hierboven schreef.
Je kunt mede ook zelf kijken bij jouw in de buurt naar de ggz.
Als je al eerder bekend bent geweest met depressie zou ik snel naar de huisarts gaan.
Ik zou het eerste op hulpverlening gooien. Die komen vanzelf met tips over dagindeling enz. En dat is mooi want dan kun je in de gratis sportschool terecht.
Veel sterkte en succes.
zondag 8 juni 2014 om 20:10
quote:sweetfirefly schreef op 08 juni 2014 @ 19:59:
TO, dank voor je antwoord. Een depressie is idd iets anders dan een dip, dat weet ik. Misschien ligt daar ook een deel van de oplossing. Eerst daar iets aan doen voor je begint met werk (zoeken.) Hoe ga je immers goed in een job functioneren als je eigenlijk een depressie hebt? Je zit nu in een vicieuze cirkel die je in je eentje niet lijkt te kunnen doorbreken. Therapie/psycholoog is misschien in jouw geval toch een oplossing. Kijk of je die investering, in jezelf, toch kunt doen.
Sterkte.
MOOOOOIIIIIIEEEE post.
Mijn vader had ook een depressie ik ben ook van mening goede hulpverlening voor to nu is denk ik het belangerijkste. Het is gewoon te zwaar om alleen te doen. Of met alleen de sportschool.
En het gaat om to. Wij kunnen honderde tips geven daar zal to best veel aan hebben. Maar een depressie gaat niet vanzelf weg.
Zeker de eventuele zwaardere vragen naar mijn mening om een goede behandeling. To je hebt een geluk je woon nog thuis. Dus gelukkig geen zorgen over eten of overleven met een baan.
Die baan komt later wel. Ik zou zeker hulp zoeken zeker voor de langere termijn. En vandaar uit kun je je leven gaan aanpassen.
Hoe houdt ik mij staande in de wereld met mijn geestenlijk gestel.
To de eerste stap is huisarts en daarna goede op maat hulp.
Probeer je daar op te concenteren niet nu alweer over werk beginnen. Maar je aandacht bij de eerste stap houden. Denk telkens aan de eerste stap dus de huisarts. Ga je met je gedachten ergens anders heen en jemoet veel meer van jezelf dan je nu aankan.
Ik ga dan tien keer achter elkaar een soort van mantra opzeggen.
Telkens als mijn gedachten weer vluchten in bv moeten.
Dan herhaal ik het en ik wordt er rustig van. Maar dat ben ik he?
Niet iedereen is hetzelfde. Misschien werkt bij jouw weer andere dingen.
Veel succes
TO, dank voor je antwoord. Een depressie is idd iets anders dan een dip, dat weet ik. Misschien ligt daar ook een deel van de oplossing. Eerst daar iets aan doen voor je begint met werk (zoeken.) Hoe ga je immers goed in een job functioneren als je eigenlijk een depressie hebt? Je zit nu in een vicieuze cirkel die je in je eentje niet lijkt te kunnen doorbreken. Therapie/psycholoog is misschien in jouw geval toch een oplossing. Kijk of je die investering, in jezelf, toch kunt doen.
Sterkte.
MOOOOOIIIIIIEEEE post.
Mijn vader had ook een depressie ik ben ook van mening goede hulpverlening voor to nu is denk ik het belangerijkste. Het is gewoon te zwaar om alleen te doen. Of met alleen de sportschool.
En het gaat om to. Wij kunnen honderde tips geven daar zal to best veel aan hebben. Maar een depressie gaat niet vanzelf weg.
Zeker de eventuele zwaardere vragen naar mijn mening om een goede behandeling. To je hebt een geluk je woon nog thuis. Dus gelukkig geen zorgen over eten of overleven met een baan.
Die baan komt later wel. Ik zou zeker hulp zoeken zeker voor de langere termijn. En vandaar uit kun je je leven gaan aanpassen.
Hoe houdt ik mij staande in de wereld met mijn geestenlijk gestel.
To de eerste stap is huisarts en daarna goede op maat hulp.
Probeer je daar op te concenteren niet nu alweer over werk beginnen. Maar je aandacht bij de eerste stap houden. Denk telkens aan de eerste stap dus de huisarts. Ga je met je gedachten ergens anders heen en jemoet veel meer van jezelf dan je nu aankan.
Ik ga dan tien keer achter elkaar een soort van mantra opzeggen.
Telkens als mijn gedachten weer vluchten in bv moeten.
Dan herhaal ik het en ik wordt er rustig van. Maar dat ben ik he?
Niet iedereen is hetzelfde. Misschien werkt bij jouw weer andere dingen.
Veel succes
zondag 8 juni 2014 om 20:20
zondag 8 juni 2014 om 23:25
Beste Meelezer 2.0,
Ik heb wel meer dan alleen mijn hondjes. Mijn moeder en stiefvader. En 1 vriendin en 1 vriend, die ook nog single zijn. Heb ook een paar goede buren, maar die zijn al bejaard. En ik heb veel kennissen. Die zie ik alleen op verjaardagen. Met die jeugdvriendinnen ga ik al 8-10 jaar niet meer om.
Ik vind het alleen jammer dat ik vroeger veel contacten had en nu nog maar 2 (van mijn leeftijd). Vroeger had ik meer keus. Als kind was het zo makkelijk, alles ging nog speels.
In mijn tienertijd en daarna heb ik nauwelijks nieuwe vrienden gemaakt. Daar stond ik altijd wel voor open. Maar ik heb niks met cafés en discotheken enz. Ik kan slecht tegen drukte en harde geluiden. Ik ga liever samen sporten, wandelen, naar een braderie, bioscoop. Ik heb niet het doel mannen te versieren. Maar veel meiden hebben dat doel wel. Ben ook veel gepest omdat ik niet net als zij was. Ik weet niet of ze me echt laten vallen hebben. Niemand van hun heeft nog life contact met elkaar. Ik denk dat het een combinatie is van factoren. Ieder gaat zijn eigen weg en ik ben ook geen kuddedier. En dat stoot mensen blijkbaar af. Dus ik probeer mensen te zoeken die een beetje net als ik zijn. Maar ik kan ze moeilijk vinden.
Ik heb wel meer dan alleen mijn hondjes. Mijn moeder en stiefvader. En 1 vriendin en 1 vriend, die ook nog single zijn. Heb ook een paar goede buren, maar die zijn al bejaard. En ik heb veel kennissen. Die zie ik alleen op verjaardagen. Met die jeugdvriendinnen ga ik al 8-10 jaar niet meer om.
Ik vind het alleen jammer dat ik vroeger veel contacten had en nu nog maar 2 (van mijn leeftijd). Vroeger had ik meer keus. Als kind was het zo makkelijk, alles ging nog speels.
In mijn tienertijd en daarna heb ik nauwelijks nieuwe vrienden gemaakt. Daar stond ik altijd wel voor open. Maar ik heb niks met cafés en discotheken enz. Ik kan slecht tegen drukte en harde geluiden. Ik ga liever samen sporten, wandelen, naar een braderie, bioscoop. Ik heb niet het doel mannen te versieren. Maar veel meiden hebben dat doel wel. Ben ook veel gepest omdat ik niet net als zij was. Ik weet niet of ze me echt laten vallen hebben. Niemand van hun heeft nog life contact met elkaar. Ik denk dat het een combinatie is van factoren. Ieder gaat zijn eigen weg en ik ben ook geen kuddedier. En dat stoot mensen blijkbaar af. Dus ik probeer mensen te zoeken die een beetje net als ik zijn. Maar ik kan ze moeilijk vinden.
maandag 9 juni 2014 om 09:12
quote:meelezer2.0 schreef op zondag 08 juni 2014 19:44 Beste Mara2,
Ik vind dat wel fijn, ik had dat bij mijn psycholoog. Het liefst zou ik daar terug naar toe gaan en daar streef ik ook naar. Als jij tips heb voor een of ander coach dan heb ik daar geen bezwaar tegen. Je moet echt naar een psycholoog. Een coach is niet opgeleid om psychologische problematiek te behandelen. En een coach die dat wel wil, is per definitie niet professioneel genoeg, want kent zijn/haar eigen grenzen niet.
Ik vind dat wel fijn, ik had dat bij mijn psycholoog. Het liefst zou ik daar terug naar toe gaan en daar streef ik ook naar. Als jij tips heb voor een of ander coach dan heb ik daar geen bezwaar tegen. Je moet echt naar een psycholoog. Een coach is niet opgeleid om psychologische problematiek te behandelen. En een coach die dat wel wil, is per definitie niet professioneel genoeg, want kent zijn/haar eigen grenzen niet.