Psyche
alle pijlers
Voel me zo stom
woensdag 11 juni 2014 om 16:47
Schrok van een agent die me staande hield om me te bekeuren voor fietsen door rood. Maar ik voel me stom omdat ik bevroor. De situatie gebeurde me. Ik had geen ID bij me, gaf al mijn gegevens en zelfs een verklaring . Ik moest toen hij weg was en weer thuis (was vlakbij) enorm huilen. Omdat ik geen controle had over mezelf en de situatie. Omdat ik me singled out voelde, onbeduidend, alleen, verlaten, " geïntimideerd en onveilig".
Die agent was zich nergens van bewust en deed ook niks verkeerd.Het gebeurde in mijn hoofd. Ik lijk kalm en redelijk op zo'n moment. Pokerface. De emotie komt als het weer 'veilig' is om mezelf te laten zien. De afwijzing/terechtwijzing en het geen kant op kunnen zijn dan voorbij.
Dat klinkt raar voor een fietsboete. Maar, ik word momenteel behandeld voor ontwijkende persoonlijkheidsproblematiek ivm adoptie. Er gebeurd iets met me. Iets heftigs qua gevoel. Het is al heel wat dat ik het kan benoemen ipv stug gevoel wegduwen. En toch snap ik het niet. Ik voel me zo intens verdrietig en alleen in dit gevoel, de tranen blijven maar komen. Het is overweldigend. En daardoor kan ik niet meer helder nadenken. Dus vandaar een topic hier, om even iets minder alleen te voelen en een ander perspectief te krijgen. Want zo blijf ik maar malen en in cirkeltjes gaan, terwijl ik ook wel weet dat het alleen maar een trigger is en dat alle emotie er nu uitstroomt ipv dat ik het nog kan wegduwen.
Die agent was zich nergens van bewust en deed ook niks verkeerd.Het gebeurde in mijn hoofd. Ik lijk kalm en redelijk op zo'n moment. Pokerface. De emotie komt als het weer 'veilig' is om mezelf te laten zien. De afwijzing/terechtwijzing en het geen kant op kunnen zijn dan voorbij.
Dat klinkt raar voor een fietsboete. Maar, ik word momenteel behandeld voor ontwijkende persoonlijkheidsproblematiek ivm adoptie. Er gebeurd iets met me. Iets heftigs qua gevoel. Het is al heel wat dat ik het kan benoemen ipv stug gevoel wegduwen. En toch snap ik het niet. Ik voel me zo intens verdrietig en alleen in dit gevoel, de tranen blijven maar komen. Het is overweldigend. En daardoor kan ik niet meer helder nadenken. Dus vandaar een topic hier, om even iets minder alleen te voelen en een ander perspectief te krijgen. Want zo blijf ik maar malen en in cirkeltjes gaan, terwijl ik ook wel weet dat het alleen maar een trigger is en dat alle emotie er nu uitstroomt ipv dat ik het nog kan wegduwen.
zondag 15 juni 2014 om 09:07
Nu ik het even heb laten bezinken, de reacties nog eens heb gelezen merk ik dat er best veel gebeurde in 1 moment.
En nu achteraf schaam ik me ervoor. Dus ja, ik vind het heel moeilijk om te accepteren dat ik zo'n reactie had. Vind het stom van mezelf, dat ik niet in staat ben die reactie te controleren.
waar ben ik goed in? voel ik me goed over? Momenteel niet zoveel. Ik was goed in mijn werk,heb jarenlang opgetreden (dansen, theater etc), ben een organiser, goed met details, heel sportief, ben een doorzetter. Zonder werk en in therapie blijft daar weinig van over. Ook ik mijn werk verschool ik me altijd achter de rol. Mezelf laten zien durfde ik niet. Ik werd ziek (burnout) en kreeg fysieke klachten, kwam enorm aan van medicatie destijds en herkende mezelf niet als ik in de spiegel keek. Geef mezelf geen credit voor wat er wel goedgaat. Ben inmiddels 12 kg kwijt (nog 8 te gaan), probeer nieuwe sociale contacten aan te gaan (eng) en pak de problemen aan.
Ik heb geleerd dat mijn gevoel er niet mag zijn. Het is mijn overlevingsstrategie (geweest). Maar door gevoel weg te stoppen liep ik altijd vast.Nu leer ik voelen,dat overvalt me soms. En ik hoef ook niet alles daarop te betrekken, dat is ook weer zo.
Accepteren dat het zo is voor nu helpt wel wat, alle reacties hier hielpen daar ook zeker bij, dus bedankt viva dames.Het geeft meer inzicht in mezelf en daar ben ik blij mee. Het is een boete, jammer van het geld. Meer niet. Dat loslaten voelt ook heel fijn en is iets wat ik voorheen echt iet kon. Dan bleef de herinnering aan het voorval ook erg vervelend.
Dit zijn juist situaties waar ik vooruitgang kan boeken. Juist door de confrontatie aan te gaan.
Wat ook bleef hangen, was de opmerking dat ik een 'bevriezer' ben. Dat klopt helemaal, heb dit in mindere mate al eens eerder gemerkt. Daar wil ik graag wat aan gaan doen, een vechtsport/zelfverdediging ofzo. Om weerbaarder te worden, leren hoe dat anders kan.
En nu achteraf schaam ik me ervoor. Dus ja, ik vind het heel moeilijk om te accepteren dat ik zo'n reactie had. Vind het stom van mezelf, dat ik niet in staat ben die reactie te controleren.
waar ben ik goed in? voel ik me goed over? Momenteel niet zoveel. Ik was goed in mijn werk,heb jarenlang opgetreden (dansen, theater etc), ben een organiser, goed met details, heel sportief, ben een doorzetter. Zonder werk en in therapie blijft daar weinig van over. Ook ik mijn werk verschool ik me altijd achter de rol. Mezelf laten zien durfde ik niet. Ik werd ziek (burnout) en kreeg fysieke klachten, kwam enorm aan van medicatie destijds en herkende mezelf niet als ik in de spiegel keek. Geef mezelf geen credit voor wat er wel goedgaat. Ben inmiddels 12 kg kwijt (nog 8 te gaan), probeer nieuwe sociale contacten aan te gaan (eng) en pak de problemen aan.
Ik heb geleerd dat mijn gevoel er niet mag zijn. Het is mijn overlevingsstrategie (geweest). Maar door gevoel weg te stoppen liep ik altijd vast.Nu leer ik voelen,dat overvalt me soms. En ik hoef ook niet alles daarop te betrekken, dat is ook weer zo.
Accepteren dat het zo is voor nu helpt wel wat, alle reacties hier hielpen daar ook zeker bij, dus bedankt viva dames.Het geeft meer inzicht in mezelf en daar ben ik blij mee. Het is een boete, jammer van het geld. Meer niet. Dat loslaten voelt ook heel fijn en is iets wat ik voorheen echt iet kon. Dan bleef de herinnering aan het voorval ook erg vervelend.
Dit zijn juist situaties waar ik vooruitgang kan boeken. Juist door de confrontatie aan te gaan.
Wat ook bleef hangen, was de opmerking dat ik een 'bevriezer' ben. Dat klopt helemaal, heb dit in mindere mate al eens eerder gemerkt. Daar wil ik graag wat aan gaan doen, een vechtsport/zelfverdediging ofzo. Om weerbaarder te worden, leren hoe dat anders kan.
maandag 16 juni 2014 om 11:52
Een bevriezer is helemaal geen slechte tactiek hoor. In de dierenwereld houden veel dieren zich 'voor dood' om geen interesse meer te wekken en zo te overleven. Volgens mij kun je het ook niet trainen, of is het in elke situatie weer anders.
Ik ben als de dood voor slangen. Als ik er een zie kan ik ofwel bevriezen (wanneer ik hem op tijd zie), maar als ik opeens oog in oog sta, dan ben ik in no time 50 meter verder, zonder dat ik me kan herinneren hoe ik die afstand heb afgelegd. Om maar iets te noemen.
Mijn zusje en ook een vriendin hebben beide gehuild toen ze werden aangehouden door de politie. Als ik wordt aangehouden, dan kijk ik heel sip en doorloop ik met bonkend hart de procedure. Ook al heb ik vaak beroepshalve te maken met autoriteiten, het is toch weer anders.
Ik ben even een experiment op youtube aan het zoeken, maar kan hem zo niet vinden. Als ik hem heb gevonden, plaats ik hem hier!
Ik ben als de dood voor slangen. Als ik er een zie kan ik ofwel bevriezen (wanneer ik hem op tijd zie), maar als ik opeens oog in oog sta, dan ben ik in no time 50 meter verder, zonder dat ik me kan herinneren hoe ik die afstand heb afgelegd. Om maar iets te noemen.
Mijn zusje en ook een vriendin hebben beide gehuild toen ze werden aangehouden door de politie. Als ik wordt aangehouden, dan kijk ik heel sip en doorloop ik met bonkend hart de procedure. Ook al heb ik vaak beroepshalve te maken met autoriteiten, het is toch weer anders.
Ik ben even een experiment op youtube aan het zoeken, maar kan hem zo niet vinden. Als ik hem heb gevonden, plaats ik hem hier!
maandag 16 juni 2014 om 13:28
Ik merk dat ik het bevriezen vervelend vind. Het is mijn instinctieve reactie inderdaad. Het valt nu meer op, voordat ik ziek was voelde ik me veel zekerder. Zoals jij het schetst, Doreia, is veel meer onder controle. Die controle ben ik nu even kwijt, dat is nog eng. Leren dat dat ook ok is gaat langzaam.
Veranderen is misschien ook wel teveel gevraagd, maar eraan wennen en beter me om kunnen gaan schijnt wel trainbaar te zijn. Ik voel me zeker nu niet weerbaar en dat maakt me meer onzeker.
Veranderen is misschien ook wel teveel gevraagd, maar eraan wennen en beter me om kunnen gaan schijnt wel trainbaar te zijn. Ik voel me zeker nu niet weerbaar en dat maakt me meer onzeker.
maandag 16 juni 2014 om 13:40
quote:BellatrixVanDetta schreef op 11 juni 2014 @ 17:26:
Lanfir
Ik word behandeld voor een angststoornis.
Ik schiet regelmatig in de paniek.
Een oefening die ik heb gekregen is mijzelf steeds weer de vraag stellen: wat is hier nou zo erg aan?
Totdat je nog maar een korreltje overhoudt.
Misschien heb je er wat aan.
Wat een goed advies, hier kan ik ook wat mee!
Fijn om te lezen hoe anderen met zulke dingen omgaan.
Lanfir
Ik word behandeld voor een angststoornis.
Ik schiet regelmatig in de paniek.
Een oefening die ik heb gekregen is mijzelf steeds weer de vraag stellen: wat is hier nou zo erg aan?
Totdat je nog maar een korreltje overhoudt.
Misschien heb je er wat aan.
Wat een goed advies, hier kan ik ook wat mee!
Fijn om te lezen hoe anderen met zulke dingen omgaan.
het is hier binnen beter dan buiten
maandag 16 juni 2014 om 13:49
Lanfir, is het bij jou niet zo, dat een 'nare' gebeurtenis na een paar dagen weer wat naar de achtergrond verdwijnt?
Ik kan namelijk net zo van slag zijn als jij in dezelfde situaties.
Dan weet ik dat ik me de eerste 2 dagen rot voel als ik er weer aan denk, maar dat het nare gevoel daarna begint te vervagen.
Ik blijf me dus niet zo naar voelen.
Ik kan namelijk net zo van slag zijn als jij in dezelfde situaties.
Dan weet ik dat ik me de eerste 2 dagen rot voel als ik er weer aan denk, maar dat het nare gevoel daarna begint te vervagen.
Ik blijf me dus niet zo naar voelen.
het is hier binnen beter dan buiten
maandag 16 juni 2014 om 23:21
Bevriezen is gewoon een rotgevoel. Ik ken het. Ook dat je overspoeld kunt worden door een gevoel waarvan je wéét dat het niet bij de situatie past maar dat ergens in je systeem is opgeslagen. Je weet het, en toch gebeurt het.
Blijkbaar maken sommige botteriken hier dat nooit mee. Fijn voor hen. Rot voor jou, dus
Geen advies verder.
Blijkbaar maken sommige botteriken hier dat nooit mee. Fijn voor hen. Rot voor jou, dus
Geen advies verder.