Psyche
alle pijlers
Voel me zo stom
woensdag 11 juni 2014 om 16:47
Schrok van een agent die me staande hield om me te bekeuren voor fietsen door rood. Maar ik voel me stom omdat ik bevroor. De situatie gebeurde me. Ik had geen ID bij me, gaf al mijn gegevens en zelfs een verklaring . Ik moest toen hij weg was en weer thuis (was vlakbij) enorm huilen. Omdat ik geen controle had over mezelf en de situatie. Omdat ik me singled out voelde, onbeduidend, alleen, verlaten, " geïntimideerd en onveilig".
Die agent was zich nergens van bewust en deed ook niks verkeerd.Het gebeurde in mijn hoofd. Ik lijk kalm en redelijk op zo'n moment. Pokerface. De emotie komt als het weer 'veilig' is om mezelf te laten zien. De afwijzing/terechtwijzing en het geen kant op kunnen zijn dan voorbij.
Dat klinkt raar voor een fietsboete. Maar, ik word momenteel behandeld voor ontwijkende persoonlijkheidsproblematiek ivm adoptie. Er gebeurd iets met me. Iets heftigs qua gevoel. Het is al heel wat dat ik het kan benoemen ipv stug gevoel wegduwen. En toch snap ik het niet. Ik voel me zo intens verdrietig en alleen in dit gevoel, de tranen blijven maar komen. Het is overweldigend. En daardoor kan ik niet meer helder nadenken. Dus vandaar een topic hier, om even iets minder alleen te voelen en een ander perspectief te krijgen. Want zo blijf ik maar malen en in cirkeltjes gaan, terwijl ik ook wel weet dat het alleen maar een trigger is en dat alle emotie er nu uitstroomt ipv dat ik het nog kan wegduwen.
Die agent was zich nergens van bewust en deed ook niks verkeerd.Het gebeurde in mijn hoofd. Ik lijk kalm en redelijk op zo'n moment. Pokerface. De emotie komt als het weer 'veilig' is om mezelf te laten zien. De afwijzing/terechtwijzing en het geen kant op kunnen zijn dan voorbij.
Dat klinkt raar voor een fietsboete. Maar, ik word momenteel behandeld voor ontwijkende persoonlijkheidsproblematiek ivm adoptie. Er gebeurd iets met me. Iets heftigs qua gevoel. Het is al heel wat dat ik het kan benoemen ipv stug gevoel wegduwen. En toch snap ik het niet. Ik voel me zo intens verdrietig en alleen in dit gevoel, de tranen blijven maar komen. Het is overweldigend. En daardoor kan ik niet meer helder nadenken. Dus vandaar een topic hier, om even iets minder alleen te voelen en een ander perspectief te krijgen. Want zo blijf ik maar malen en in cirkeltjes gaan, terwijl ik ook wel weet dat het alleen maar een trigger is en dat alle emotie er nu uitstroomt ipv dat ik het nog kan wegduwen.
woensdag 11 juni 2014 om 17:17
bedankt Matroesjka, dat je me even laat lachen.
Je hebt ook gelijk. Dat was het totaal de energie niet waard. Daar baal ik dan trouwens ook weer van. Het kost me alleen maar en levert niets op.
Het is momenteel misschien maar even accepteren dat therapie nu even heftiger is (neemt wel weer af) en dat dus allerlei rare uitschieters oplevert. Heb echt wel eens eerder een bekeuring gehad oid. Maar niet dat overtrokken gevoel.
Je hebt ook gelijk. Dat was het totaal de energie niet waard. Daar baal ik dan trouwens ook weer van. Het kost me alleen maar en levert niets op.
Het is momenteel misschien maar even accepteren dat therapie nu even heftiger is (neemt wel weer af) en dat dus allerlei rare uitschieters oplevert. Heb echt wel eens eerder een bekeuring gehad oid. Maar niet dat overtrokken gevoel.
woensdag 11 juni 2014 om 17:25
En misschien neem ik pluisjes advies ook nog wel ter harte. Een lotgenotenforum ofzo. Maar ik merk dat juist het hier plaatsten exact werkte zoals ik hoopte. Ben gekalmeerd, lees alle reacties neutraler en zie dat ondanks dat ik er op dat moment niks aan kan doen, het een hoop energie en heisa om niks is.
Baal nog wel steeds van de ¤100 .
Baal nog wel steeds van de ¤100 .
woensdag 11 juni 2014 om 17:26
woensdag 11 juni 2014 om 17:27
quote:BellatrixVanDetta schreef op 11 juni 2014 @ 17:26:
Lanfir
Ik word behandeld voor een angststoornis.
Ik schiet regelmatig in de paniek.
Een oefening die ik heb gekregen is mijzelf steeds weer de vraag stellen: wat is hier nou zo erg aan?
Totdat je nog maar een korreltje overhoudt.
Misschien heb je er wat aan.Dat is precies hoe ik het ook heb geleerd!
Lanfir
Ik word behandeld voor een angststoornis.
Ik schiet regelmatig in de paniek.
Een oefening die ik heb gekregen is mijzelf steeds weer de vraag stellen: wat is hier nou zo erg aan?
Totdat je nog maar een korreltje overhoudt.
Misschien heb je er wat aan.Dat is precies hoe ik het ook heb geleerd!
woensdag 11 juni 2014 om 17:38
Ik herken het wel een beetje. Ik zou ook enorm onder de indruk zijn. Ik moest pas voor het eerst blazen, daarvan was ik ook even van slag. Waar ik echt heel erg van van slag raak is schelden. Als mensen echt tegen me gaan schelden, reageer ik heel heftig. En dan niet direct, maar later als ik weer alleen ben. Ik kan dat heel slecht relativeren. Ik heb niet echt tips voor je, maar je bent niet de enige
woensdag 11 juni 2014 om 17:41
woensdag 11 juni 2014 om 17:57
TO volgens mij begint het al bij een andere mindset. Je hebt het over jezelf en over normale mensen. Jij bent net zo normaal als ieder ander, je hebt alleen je eigenheden en hier heb je nog niet de juiste gebruiksaanwijzing voor.
Je bent hard aan het werk voor jezelf en ja, juist dan gebeurt zoiets. Ik ben met mijn auto eens heel zacht tegen een andere auto aangereden, er was helemaal niets aan de hand, maar ik reageerde zoals jij vandaag deed. Tja, het kan gebeuren.
Wees nu lief voor jezelf en inderdaad de vraag die Bella aangeeft aan jezelf stellen. Begin daar nu al regelmatig mee, dan zit die vraag in je systeem als iets gebeurt waarbij je hem nodig hebt. En nu nog even een schouderklopje voor jezelf: je hebt een manier gevonden om jezelf te kalmeren, nl. hier vragen hoe anderen daarmee omgaan.
Kop op, je bent op de goede weg
Je bent hard aan het werk voor jezelf en ja, juist dan gebeurt zoiets. Ik ben met mijn auto eens heel zacht tegen een andere auto aangereden, er was helemaal niets aan de hand, maar ik reageerde zoals jij vandaag deed. Tja, het kan gebeuren.
Wees nu lief voor jezelf en inderdaad de vraag die Bella aangeeft aan jezelf stellen. Begin daar nu al regelmatig mee, dan zit die vraag in je systeem als iets gebeurt waarbij je hem nodig hebt. En nu nog even een schouderklopje voor jezelf: je hebt een manier gevonden om jezelf te kalmeren, nl. hier vragen hoe anderen daarmee omgaan.
Kop op, je bent op de goede weg
woensdag 11 juni 2014 om 18:04
quote:matroesjka_ schreef op 11 juni 2014 @ 17:57:
De autoriteit heeft in deze gelijk. Dus ik snap niet waarom je je dan machteloos zou voelen (als je er even goed over nadenkt). Het is niet dat ze netjes op de stoep liep en een boete kreeg voor door rood fietsen.Het gelijk wordt door niemand hier betwist, hoor. Het gaat erom dat een situatie irreele gedachten en gevoelens oproept en dat de een wat langer nodig heeft dan de ander om die gedachten en gevoelens weer in het juiste perspectief te zien.
De autoriteit heeft in deze gelijk. Dus ik snap niet waarom je je dan machteloos zou voelen (als je er even goed over nadenkt). Het is niet dat ze netjes op de stoep liep en een boete kreeg voor door rood fietsen.Het gelijk wordt door niemand hier betwist, hoor. Het gaat erom dat een situatie irreele gedachten en gevoelens oproept en dat de een wat langer nodig heeft dan de ander om die gedachten en gevoelens weer in het juiste perspectief te zien.
woensdag 11 juni 2014 om 18:11
geen acute noodzaak om me te verdedigen. Nee dat klopt. Maar er is dan een soort van alertheid.
de 'onveiligheid' die ik in de OP noem heeft daar mee te maken.
Ik weet niet wat me kan gebeuren. Onzekerheid, dus geen controle en dan kunnen er nare dingen gebeuren.
Ik kom niet verder dan dat.
Nare dingen kan van alles zijn. Ik heb geen makkelijk verleden, nog los van de adoptie. Er is wel gesuggereerd dat de wortel van mijn reactie kan zitten in het feit dat ik te vondeling op straat ben gelegd. Niemand weet hoe lang ik daar heb gelegen voordat iemand me naar een maatschappelijke instelling bracht. Dingen die ik mij niet herinner en die zo'n impact op mijn leven hebben. Een impact die ik nu pas echt tegenkom.
de 'onveiligheid' die ik in de OP noem heeft daar mee te maken.
Ik weet niet wat me kan gebeuren. Onzekerheid, dus geen controle en dan kunnen er nare dingen gebeuren.
Ik kom niet verder dan dat.
Nare dingen kan van alles zijn. Ik heb geen makkelijk verleden, nog los van de adoptie. Er is wel gesuggereerd dat de wortel van mijn reactie kan zitten in het feit dat ik te vondeling op straat ben gelegd. Niemand weet hoe lang ik daar heb gelegen voordat iemand me naar een maatschappelijke instelling bracht. Dingen die ik mij niet herinner en die zo'n impact op mijn leven hebben. Een impact die ik nu pas echt tegenkom.
woensdag 11 juni 2014 om 18:26
Lanfir, wat een naar verhaal
Is het voor jou nodig om te weten wat de oorzaak is? Of kun je ook vooruit zonder dit te weten? Want wat de oorzaak ook is, deze kun je niet veranderen (klinkt lullig, zo bedoel ik het niet). Wat heb jij nodig om controle te krijgen? Is het eigenlijk wel nodig om controle te hebben, of is accepteren dat de ander beslist ook een vorm van controle (dus meer ontspannen reageren)?
Heb je situaties waarbij je je heel zelfverzekerd en krachtig voelt meegemaakt?
Is het voor jou nodig om te weten wat de oorzaak is? Of kun je ook vooruit zonder dit te weten? Want wat de oorzaak ook is, deze kun je niet veranderen (klinkt lullig, zo bedoel ik het niet). Wat heb jij nodig om controle te krijgen? Is het eigenlijk wel nodig om controle te hebben, of is accepteren dat de ander beslist ook een vorm van controle (dus meer ontspannen reageren)?
Heb je situaties waarbij je je heel zelfverzekerd en krachtig voelt meegemaakt?
woensdag 11 juni 2014 om 18:37
woensdag 11 juni 2014 om 18:51
dat ook Fame. Juist dan. maar ja...
ZIva, goede vragen. De oorzaak voor zover te achterhalen is meer de rationele verklaring. Maar omdat ik mij dit niet herinner kan ik mijn reactie van vandaag daar totaal niet aan koppelen. Dus zal ik moeten leren om er anders mee om te gaan, want er is inderdaad niks aan te doen. En ook als de oorzaak wel heel duidelijk was geweest, geeft dat niet direct een oplossing.
ehm, accepteren dat de ander controle heeft. Het lijkt voor de ander alsof ik dat doe. Maar ik laat zelden iets los, geen idee hoe dat eruit ziet eigenlijk.
zelfverzekerd ben ik nog nooit geweest, ik kan hooguit erg goed doen alsof. Er schiet me niks te binnen. Maar het is een vraag waar ik echt even goed over na ga denken.
ZIva, goede vragen. De oorzaak voor zover te achterhalen is meer de rationele verklaring. Maar omdat ik mij dit niet herinner kan ik mijn reactie van vandaag daar totaal niet aan koppelen. Dus zal ik moeten leren om er anders mee om te gaan, want er is inderdaad niks aan te doen. En ook als de oorzaak wel heel duidelijk was geweest, geeft dat niet direct een oplossing.
ehm, accepteren dat de ander controle heeft. Het lijkt voor de ander alsof ik dat doe. Maar ik laat zelden iets los, geen idee hoe dat eruit ziet eigenlijk.
zelfverzekerd ben ik nog nooit geweest, ik kan hooguit erg goed doen alsof. Er schiet me niks te binnen. Maar het is een vraag waar ik echt even goed over na ga denken.
woensdag 11 juni 2014 om 19:06
Maak de vraag wat makkelijker: wat vind je leuk om te doen en vind je jezelf ook nog goed in?
Begin bij kleine dingen. Heel veel mensen moeten leren zelfverzekerd te zijn, je bent echt niet de enige.
Ik was vroeger heeeeel onzeker en nu heb ik vlakken waar ik me echt zeker voel. Als ik me dan onzeker voel, dan haal ik een herinnering naar boven en dan laat ik dat gevoel toe. Dat helpt mij, misschien jou ook wel. Eerst dacht ik dat ik me nergens zeker over voelde, maar eigenlijk wist ik gewoon niet wat dat was. Ik heb vriendinnen gevraagd waar zij me goed in vonden en ben daar begonnen.
Wat zou er anders zijn als je je zelfverzekerd zou voelen? Wat zou je dan voelen? Hoe zou je staan, kijken, praten, denken? Heb je vriendinnen of familie met wie je dit kunt bespreken en situaties kunt oefenen? Ik ben bijvoorbeeld heel erg onzeker geweest over mijn eigen lichaam, mijn man vindt me mooi. Hij benoemt wat hij mooi vindt. Als iemand langsloopt met een vergelijkbaar figuur, dan benoemt hij dat. Er ging een nieuwe wereld voor me open. Lieve mensen om je heen kunnen je ook helpen, je hoeft alleen maar te vragen.
Begin bij kleine dingen. Heel veel mensen moeten leren zelfverzekerd te zijn, je bent echt niet de enige.
Ik was vroeger heeeeel onzeker en nu heb ik vlakken waar ik me echt zeker voel. Als ik me dan onzeker voel, dan haal ik een herinnering naar boven en dan laat ik dat gevoel toe. Dat helpt mij, misschien jou ook wel. Eerst dacht ik dat ik me nergens zeker over voelde, maar eigenlijk wist ik gewoon niet wat dat was. Ik heb vriendinnen gevraagd waar zij me goed in vonden en ben daar begonnen.
Wat zou er anders zijn als je je zelfverzekerd zou voelen? Wat zou je dan voelen? Hoe zou je staan, kijken, praten, denken? Heb je vriendinnen of familie met wie je dit kunt bespreken en situaties kunt oefenen? Ik ben bijvoorbeeld heel erg onzeker geweest over mijn eigen lichaam, mijn man vindt me mooi. Hij benoemt wat hij mooi vindt. Als iemand langsloopt met een vergelijkbaar figuur, dan benoemt hij dat. Er ging een nieuwe wereld voor me open. Lieve mensen om je heen kunnen je ook helpen, je hoeft alleen maar te vragen.
donderdag 12 juni 2014 om 13:27
Lieve TO,
Ik heb het idee dat je heel boos op jezelf bent, dat je vindt dat dit gevoel er eigenlijk niet mag zijn. Klopt dat? Veel reacties bevestigen dat ook een beetje. Natuurlijk is het fijn als je manieren hebt om te zorgen dat je dit gevoel minder hebt, maar ik denk dat je moet beginnen met accepteren, écht accepteren, dat je het nu wel hebt/had. Je hebt veel meegemaakt, het is logisch dat dat impact heeft en dat moet je jezelf absoluut niet verwijten. Ik denk dat je daar moet beginnen.
Los daarvan vind ik dat je heel goed gereageerd hebt, niet op het voorval maar op het gevoel:
Je hebt erkend dat het er was, je besefte dat het buiten proportie was en je bent actief op zoek naar manieren om het te relativeren. Je merkt dat dat zelf nog niet goed lukt, dus je zoekt hulp op dit forum. Heel goed!
Heel jammer dat je reacties krijgt die jou beeld dat dit gevoel er eigenlijk niet mag zijn bevestigen, maar ik raad je aan om die te negeren. Dit gevoel is niet iets waar je voor kiest, het is er gewoon en daar moet je mee om leren gaan. Je kiest er wel bewust voor om eraan te werken zodat het in de toekomst niet meer zo'n impact zal hebben. Ik zie echt niet in wat je beter zou kunnen doen op dit moment! Je hebt nog wel een weg te gaan, maar met deze instelling kom je er wel Succes, en sorry voor dit lange verhaal. Ik hoop dat je er iets aan hebt!
Ik heb het idee dat je heel boos op jezelf bent, dat je vindt dat dit gevoel er eigenlijk niet mag zijn. Klopt dat? Veel reacties bevestigen dat ook een beetje. Natuurlijk is het fijn als je manieren hebt om te zorgen dat je dit gevoel minder hebt, maar ik denk dat je moet beginnen met accepteren, écht accepteren, dat je het nu wel hebt/had. Je hebt veel meegemaakt, het is logisch dat dat impact heeft en dat moet je jezelf absoluut niet verwijten. Ik denk dat je daar moet beginnen.
Los daarvan vind ik dat je heel goed gereageerd hebt, niet op het voorval maar op het gevoel:
Je hebt erkend dat het er was, je besefte dat het buiten proportie was en je bent actief op zoek naar manieren om het te relativeren. Je merkt dat dat zelf nog niet goed lukt, dus je zoekt hulp op dit forum. Heel goed!
Heel jammer dat je reacties krijgt die jou beeld dat dit gevoel er eigenlijk niet mag zijn bevestigen, maar ik raad je aan om die te negeren. Dit gevoel is niet iets waar je voor kiest, het is er gewoon en daar moet je mee om leren gaan. Je kiest er wel bewust voor om eraan te werken zodat het in de toekomst niet meer zo'n impact zal hebben. Ik zie echt niet in wat je beter zou kunnen doen op dit moment! Je hebt nog wel een weg te gaan, maar met deze instelling kom je er wel Succes, en sorry voor dit lange verhaal. Ik hoop dat je er iets aan hebt!