Thuis
alle pijlers
In de knoop met eigen principes
dinsdag 5 augustus 2014 om 11:54
De laatste tijd zit ik behoorlijk in de knoop met mijn eigen principes. Dit heeft te maken met de drie katten die wij hebben, van respectievelijk 4 en 3 jaar oud.. Ik heb mijn hele leven al katten als huisdieren, mijn ouders hadden al katten toen ik geboren werd. Toen ik ging samenwonen en wij twee (+ later nog een erbij) katten namen wist ik dus heel goed wat het inhoud om katten te hebben en daar de verantwoordelijkheid en zorg voor te dragen. Ik ben altijd van het principe geweest dat je voor dieren verantwoordelijk bent tot hun dood. Ik ben ook hartstikke gek op m'n beestjes, het zijn enorme lieverds.
Mijn probleem is het volgende. Inmiddels heb ik een reumatische aandoening gekregen. De reuma zorgt ervoor dat ik sneller vermoeid ben en veel pijn heb. Er is mee te leven maar dan moet ik mezelf wel in acht nemen. De katten die wij hebben zijn raskatten met lang haar, die in principe nooit buiten komen (af en toe in de tuin). Dit zorgt ervoor dat het een behoorlijk intensief karwei is om ons huis een beetje netjes en schoon te houden. In feite moet ik iedere dag alles stofzuigen (inclusief de bank) en afnemen om het netjes en enigszins haarvrij te houden. Daarnaast probeer ik ze zeer regelmatig te kammen/borstelen, echter twee van de drie katten laten zich niet overal kammen, dan wordt het een gevecht. Om die reden neem ik ze eens in de zoveel tijd mee naar een trimster. Om het voor mezelf wat makkelijker te maken komen de katten al niet op de bovenverdieping en leg ik 's nachts kleden over de bank om 'haarschade' te voorkomen.
Toch merk ik dat het me alles bij elkaar lichamelijk gewoon teveel wordt. Ik heb ook de zorg voor onze zoon en ik werk 20 uur in de week (ben al minder gaan werken). Uiteraard hoef ik dit allemaal niet alleen te doen en heb ik al heel erg veel hulp van mijn man. Echter kan ik hem ook niet met alles belasten, hij heeft zwaar werk en maakt veel uren.
Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. Echter heeft dit ras ook gewoon veel aandacht nodig dat er met ze gespeeld wordt en moeten ze regelmatig gekamd worden.
Waar ik dus mee in de knoop zit is dat het intensieve huishouden mij lichamelijk gewoon teveel is/wordt en ik de katten niet de zorg en aandacht kan bieden die ze eigenlijk verdienen. Ik heb altijd het principe gehad dat je voor een dier verantwoordelijk bent tot zijn dood maar gezien de leeftijd van onze katten zal dat zeker nog een jaar of 10 duren en ik ben gewoon bang dat ik dat niet volhoud en dat ook de katten niet krijgen wat ze verdienen.
Herkent iemand deze situatie? Wat zijn jullie gedachten hierover? Heeft iemand eventueel tips?
Mijn probleem is het volgende. Inmiddels heb ik een reumatische aandoening gekregen. De reuma zorgt ervoor dat ik sneller vermoeid ben en veel pijn heb. Er is mee te leven maar dan moet ik mezelf wel in acht nemen. De katten die wij hebben zijn raskatten met lang haar, die in principe nooit buiten komen (af en toe in de tuin). Dit zorgt ervoor dat het een behoorlijk intensief karwei is om ons huis een beetje netjes en schoon te houden. In feite moet ik iedere dag alles stofzuigen (inclusief de bank) en afnemen om het netjes en enigszins haarvrij te houden. Daarnaast probeer ik ze zeer regelmatig te kammen/borstelen, echter twee van de drie katten laten zich niet overal kammen, dan wordt het een gevecht. Om die reden neem ik ze eens in de zoveel tijd mee naar een trimster. Om het voor mezelf wat makkelijker te maken komen de katten al niet op de bovenverdieping en leg ik 's nachts kleden over de bank om 'haarschade' te voorkomen.
Toch merk ik dat het me alles bij elkaar lichamelijk gewoon teveel wordt. Ik heb ook de zorg voor onze zoon en ik werk 20 uur in de week (ben al minder gaan werken). Uiteraard hoef ik dit allemaal niet alleen te doen en heb ik al heel erg veel hulp van mijn man. Echter kan ik hem ook niet met alles belasten, hij heeft zwaar werk en maakt veel uren.
Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. Echter heeft dit ras ook gewoon veel aandacht nodig dat er met ze gespeeld wordt en moeten ze regelmatig gekamd worden.
Waar ik dus mee in de knoop zit is dat het intensieve huishouden mij lichamelijk gewoon teveel is/wordt en ik de katten niet de zorg en aandacht kan bieden die ze eigenlijk verdienen. Ik heb altijd het principe gehad dat je voor een dier verantwoordelijk bent tot zijn dood maar gezien de leeftijd van onze katten zal dat zeker nog een jaar of 10 duren en ik ben gewoon bang dat ik dat niet volhoud en dat ook de katten niet krijgen wat ze verdienen.
Herkent iemand deze situatie? Wat zijn jullie gedachten hierover? Heeft iemand eventueel tips?
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:07
quote:streep0035 schreef op 05 augustus 2014 @ 13:05:
[...]
Dat baseer ik op het feit dat de keuze voor een huisdier in mijn ogen een bewuste keuze moet zijn, waar je in mee neemt dat een kat soms wel 15 jaar of nog ouder kan worden. Een huisdier neem je niet maar voor 'even'. Natuurlijk zijn emoties en gevoelens bij dieren anders dan bij mensen maar ze hechten zich wel degelijk aan de plek waar ze wonen en de mensen die voor ze zorgen.
Shit happens.
Ik heb een hond van iemand overgenomen en zelf een andere naam gegeven. Binnen een dag luisterde hij naar die nieuwe naam.
[...]
Dat baseer ik op het feit dat de keuze voor een huisdier in mijn ogen een bewuste keuze moet zijn, waar je in mee neemt dat een kat soms wel 15 jaar of nog ouder kan worden. Een huisdier neem je niet maar voor 'even'. Natuurlijk zijn emoties en gevoelens bij dieren anders dan bij mensen maar ze hechten zich wel degelijk aan de plek waar ze wonen en de mensen die voor ze zorgen.
Shit happens.
Ik heb een hond van iemand overgenomen en zelf een andere naam gegeven. Binnen een dag luisterde hij naar die nieuwe naam.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:08
Stofzuigen etc kost je misschien een uur per dag. Is de consequentie van het kiezen voor zulke katten.
Spreek met je man af dat je het om en om doet. Jij de ene dag, hij de andere.
En neem een hulp voor een paar uur in de week.
Dit klinkt voor mij als toch ondoordacht voor 3 huisdieren met extra zorg te hebben gekozen.
En ja, ik vind dat je dieren voor het leven neemt, tenzij je echt niet anders kunt dan ze weg doen en dat lees ik hier niet.
Spreek met je man af dat je het om en om doet. Jij de ene dag, hij de andere.
En neem een hulp voor een paar uur in de week.
Dit klinkt voor mij als toch ondoordacht voor 3 huisdieren met extra zorg te hebben gekozen.
En ja, ik vind dat je dieren voor het leven neemt, tenzij je echt niet anders kunt dan ze weg doen en dat lees ik hier niet.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:10
quote:streep0035 schreef op 05 augustus 2014 @ 12:59:
[...]
De reuma is later gekomen dan de katten, en ik heb het met geen één woord gehad over de combinatie katten en een kind. Dat maakt jij ervan. Ik ben zelf opgegroeid met katten en ook nu zijn er totaal geen problemen met de katten en onze zoon. Ze zijn hartstikke lief, springen zelfs niet in de box etc. Ik vind je erg neerbuigend overkomen met 'dat het niet meer uit zou komen', 'standaard exuus' en 'baanTJE'
Even uit de OP gequoot:
"Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. "
Je hebt dus geen aandacht en energie meer over voor je huisdieren. Wel voor je kind (terecht) en voor je baan (terecht), maar je katten moeten weg, want die kosten teveel energie. Ik vind dat gewoonweg niet oké. Het gaat er niet om dat je katten niet met je zoontje overweg kunnen, maar het gaat om de aandacht. Je ziet het zó vaak. Huisdieren moeten weg als er kinderen komen. Want het huisdier krijgt te weinig aandacht. En dat is zielig. Dus dan doen ze ze maar weg.
Jij hebt bewust voor drie (niet zeer onderhoudsvriendelijke) katten gekozen, uiteraard heb je niet voor je reuma gekozen. Maar ik vind het wel treurig dat je alleen maar in de oplossingsrichting 'katten wegdoen' denkt.
[...]
De reuma is later gekomen dan de katten, en ik heb het met geen één woord gehad over de combinatie katten en een kind. Dat maakt jij ervan. Ik ben zelf opgegroeid met katten en ook nu zijn er totaal geen problemen met de katten en onze zoon. Ze zijn hartstikke lief, springen zelfs niet in de box etc. Ik vind je erg neerbuigend overkomen met 'dat het niet meer uit zou komen', 'standaard exuus' en 'baanTJE'
Even uit de OP gequoot:
"Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. "
Je hebt dus geen aandacht en energie meer over voor je huisdieren. Wel voor je kind (terecht) en voor je baan (terecht), maar je katten moeten weg, want die kosten teveel energie. Ik vind dat gewoonweg niet oké. Het gaat er niet om dat je katten niet met je zoontje overweg kunnen, maar het gaat om de aandacht. Je ziet het zó vaak. Huisdieren moeten weg als er kinderen komen. Want het huisdier krijgt te weinig aandacht. En dat is zielig. Dus dan doen ze ze maar weg.
Jij hebt bewust voor drie (niet zeer onderhoudsvriendelijke) katten gekozen, uiteraard heb je niet voor je reuma gekozen. Maar ik vind het wel treurig dat je alleen maar in de oplossingsrichting 'katten wegdoen' denkt.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:10
Voor die raskatten kun je vast en zeker een goed tehuis vinden. Die beesten zullen even stress hebben van de verhuizing en nieuwe eigenaren, maar zeker als ze samen blijven is dat ook zo weer over en zijn ze opnieuw blij en gelukkig.
Die reuma heb je niet kunnen voorzien en je mag best beslissingen nemen die het lichter en makkelijker voor je maken. Het is jouw leven en principes zijn mooi maar niet ten koste van je gezondheid en geluk. Jijzelf, je man en je zoon en jullie gezamenlijke gezinsleven is belangrijker dan een huisdier. En ervan uitgaande dat die beesten gewoon een goed leven krijgen bij een ander is er niets aan de hand.
Die reuma heb je niet kunnen voorzien en je mag best beslissingen nemen die het lichter en makkelijker voor je maken. Het is jouw leven en principes zijn mooi maar niet ten koste van je gezondheid en geluk. Jijzelf, je man en je zoon en jullie gezamenlijke gezinsleven is belangrijker dan een huisdier. En ervan uitgaande dat die beesten gewoon een goed leven krijgen bij een ander is er niets aan de hand.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:14
Ik kan me goed voorstellen dat reumatische klachten precies het verschil maken tussen opgewekt en fit elke dag de stofzuiger door je huis jagen, en met pijn en moeite net de basisdingen overeind kunnen houden.
Ik vind reuma dus wel degelijk een goede reden om je taken te verlichten voor zover als mogelijk.
Je hebt de zorg dat die dieren een goed leven hebben maar dat kan ook heel goed bij iemand anders. Het is geen kind en die beesten lopen geen trauma op, hoor. Ze zullen zich zeker hechten aan omgeving en hun verzorgers maar zullen zich net zo goed weer aanpassen aan een nieuwe omgeving.
Ik vind reuma dus wel degelijk een goede reden om je taken te verlichten voor zover als mogelijk.
Je hebt de zorg dat die dieren een goed leven hebben maar dat kan ook heel goed bij iemand anders. Het is geen kind en die beesten lopen geen trauma op, hoor. Ze zullen zich zeker hechten aan omgeving en hun verzorgers maar zullen zich net zo goed weer aanpassen aan een nieuwe omgeving.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:18
Ik herken wat je schrijft en heb dezelfde worsteling gehad. Kat had ik al 10 jaar, was net prematuur bevallen, net verhuisd. Kat had het niet naar haar zin in het nw huis, was gewoon angstig, vacht werd doffer, etc. Had mij altijd voorgenomen dat kat heel haar leven bij mij zou blijven; ik was tenslotte diegene die haar in huis nam, dat was niet kat's keuze. Zorg voor zoon was op dat moment nog erg intensief waardoor er geen tijd was om kat extra aandacht te geven.
Vrienden van ons hadden altijd geopperd om kat bij hen voor een tijdje te brengen zodat ze tot rust zou komen; zij zagen ook dat kat op dat moment niet lekker in vel zat. Ik heb het een paar maanden afgehouden omdat A) kat hoort bij mij en dit overleven we ook wel,
hun katten mogen naar buiten (platteland Friesland) en mijn kat is binnenkat (Als ze buiten gewend zou zijn dan was het pas zielig als ze daarna weer een binnenkat zou moeten zijn), C) ondanks dat zij goed voor hun beesten zorgen, deed ik het toch anders, D) ik had altijd van gedroomd dat zoon zou opgroeien met mijn kat, E) Ze hoort gewoon bij mij, F) Ze hoort gewoon bij mij.
Uiteindelijk na een paar maanden aanmodderen toch de knoop doorgehakt (heb hier zelf een topic over geopend waar 50% mij afmaakte omdat ik erover nadacht om kat weg te doen en 50% die voor mij opkwam) en kat ging naar vrienden onder de voorwaarde dat als het niet ging dat ze linea direct terug thuis zou komen en dan zou kat nevernooitmeer weg gaan.
Met het wegbrengen ben ik de nacht daar gaan logeren. Zomaar afgeven en weggaan dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik heb gehuild voor het vaderland bij het uiteindelijke afscheid. En boven verwachting ging alles enorm goed. Ze hebben netjes kat een weekje afgezonderd van de de andere katten, langzaam geintroduceerd en nu zijn het de beste maatjes. Kat ziet er enorm goed uit. Je ziet gewoon dat ze enorm goed in haar vel zit. Ze is enorm afgevallen door het veel naar buiten gaan, waardoor ze op haar gezonde gewicht zit. Kortom gezien de situatie was kat weg doen aan een fantastisch adres het beste wat ik kon doen. (ik ben nog steeds van overtuigd dat kat nog steeds bij mij hoort, maar zolang ze hier niet naar buiten kan, zit ze daar goed. Bovendien denk ik niet dat haar nw baasjes haar zullen laten gaan, ze zijn veel te gek met haar).
Vrienden van ons hadden altijd geopperd om kat bij hen voor een tijdje te brengen zodat ze tot rust zou komen; zij zagen ook dat kat op dat moment niet lekker in vel zat. Ik heb het een paar maanden afgehouden omdat A) kat hoort bij mij en dit overleven we ook wel,
hun katten mogen naar buiten (platteland Friesland) en mijn kat is binnenkat (Als ze buiten gewend zou zijn dan was het pas zielig als ze daarna weer een binnenkat zou moeten zijn), C) ondanks dat zij goed voor hun beesten zorgen, deed ik het toch anders, D) ik had altijd van gedroomd dat zoon zou opgroeien met mijn kat, E) Ze hoort gewoon bij mij, F) Ze hoort gewoon bij mij.Uiteindelijk na een paar maanden aanmodderen toch de knoop doorgehakt (heb hier zelf een topic over geopend waar 50% mij afmaakte omdat ik erover nadacht om kat weg te doen en 50% die voor mij opkwam) en kat ging naar vrienden onder de voorwaarde dat als het niet ging dat ze linea direct terug thuis zou komen en dan zou kat nevernooitmeer weg gaan.
Met het wegbrengen ben ik de nacht daar gaan logeren. Zomaar afgeven en weggaan dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik heb gehuild voor het vaderland bij het uiteindelijke afscheid. En boven verwachting ging alles enorm goed. Ze hebben netjes kat een weekje afgezonderd van de de andere katten, langzaam geintroduceerd en nu zijn het de beste maatjes. Kat ziet er enorm goed uit. Je ziet gewoon dat ze enorm goed in haar vel zit. Ze is enorm afgevallen door het veel naar buiten gaan, waardoor ze op haar gezonde gewicht zit. Kortom gezien de situatie was kat weg doen aan een fantastisch adres het beste wat ik kon doen. (ik ben nog steeds van overtuigd dat kat nog steeds bij mij hoort, maar zolang ze hier niet naar buiten kan, zit ze daar goed. Bovendien denk ik niet dat haar nw baasjes haar zullen laten gaan, ze zijn veel te gek met haar).
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:19
quote:nessemeisje schreef op 05 augustus 2014 @ 13:10:
[...]
Even uit de OP gequoot:
"Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. "
Je hebt dus geen aandacht en energie meer over voor je huisdieren. Wel voor je kind (terecht) en voor je baan (terecht), maar je katten moeten weg, want die kosten teveel energie. Ik vind dat gewoonweg niet oké. Het gaat er niet om dat je katten niet met je zoontje overweg kunnen, maar het gaat om de aandacht. Je ziet het zó vaak. Huisdieren moeten weg als er kinderen komen. Want het huisdier krijgt te weinig aandacht. En dat is zielig. Dus dan doen ze ze maar weg.
Jij hebt bewust voor drie (niet zeer onderhoudsvriendelijke) katten gekozen, uiteraard heb je niet voor je reuma gekozen. Maar ik vind het wel treurig dat je alleen maar in de oplossingsrichting 'katten wegdoen' denkt.Dat snap ik wel maar het gaat niet alleen om de katten, het gaat om de combinatie van. Voordat ik de reuma had ging dit allemaal prima, toen de reuma er was niet meer. Ik heb dit al proberen op te lossen door minder te gaan werken, minder eisen te stellen aan het huishouden, trimster/kleden op de meubels/katten niet meer op de bovenverdieping. Nogmaals, ik ben niet het gevalletje van er is een kind dus de katten moeten maar weg. Ik vind het juist belangrijk dat kinderen opgroeien met dieren. Alleen de combinatie van alles wordt mij gewoon te veel en ik kan moeilijk m,n kind wegdoen, m'n huis laten vervuilen of m'n baan opzeggen (salaris is nou eenmaal ook nodig). Als ik had geweten dat ik reuma zou krijgen, had ik nog wel drie keer nagedacht over huisdieren.
[...]
Even uit de OP gequoot:
"Ik haat het maar als ik er goed over nadenk is het me gewoon teveel, maar (en dat vind ik zeker niet onbelangrijk) doe ik ook zeker mijn katten tekort. Ik ben al blij als ik de zorg voor ons zoontje bolwerk, m'n huis weer netjes heb en mijn werk ernaast doe. Als ik heel eerlijk moet zijn blijft er voor de katten gewoon geen energie (en dus aandacht) over, ik ben al blij als de voerbakken gevuld zijn en de kattenbak geschept is. "
Je hebt dus geen aandacht en energie meer over voor je huisdieren. Wel voor je kind (terecht) en voor je baan (terecht), maar je katten moeten weg, want die kosten teveel energie. Ik vind dat gewoonweg niet oké. Het gaat er niet om dat je katten niet met je zoontje overweg kunnen, maar het gaat om de aandacht. Je ziet het zó vaak. Huisdieren moeten weg als er kinderen komen. Want het huisdier krijgt te weinig aandacht. En dat is zielig. Dus dan doen ze ze maar weg.
Jij hebt bewust voor drie (niet zeer onderhoudsvriendelijke) katten gekozen, uiteraard heb je niet voor je reuma gekozen. Maar ik vind het wel treurig dat je alleen maar in de oplossingsrichting 'katten wegdoen' denkt.Dat snap ik wel maar het gaat niet alleen om de katten, het gaat om de combinatie van. Voordat ik de reuma had ging dit allemaal prima, toen de reuma er was niet meer. Ik heb dit al proberen op te lossen door minder te gaan werken, minder eisen te stellen aan het huishouden, trimster/kleden op de meubels/katten niet meer op de bovenverdieping. Nogmaals, ik ben niet het gevalletje van er is een kind dus de katten moeten maar weg. Ik vind het juist belangrijk dat kinderen opgroeien met dieren. Alleen de combinatie van alles wordt mij gewoon te veel en ik kan moeilijk m,n kind wegdoen, m'n huis laten vervuilen of m'n baan opzeggen (salaris is nou eenmaal ook nodig). Als ik had geweten dat ik reuma zou krijgen, had ik nog wel drie keer nagedacht over huisdieren.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:21
quote:hiltje schreef op 05 augustus 2014 @ 13:10:
Jijzelf, je man en je zoon en jullie gezamenlijke gezinsleven is belangrijker dan een huisdier.
Jouw mening.
Ik vind dat huisdieren horen bij je gezin. Ze zijn niet vanzelf je leven binnen komen wandelen. Je hebt er een keuze voor gemaakt en die keuze hoort in principe tot je dood (of tot hun dood) te zijn en niet alleen voor wanneer het je uitkomt. Als je toch huisdieren wegdoet, doe ze dan weg aan mensen die je kent en vertrouwt.
Jijzelf, je man en je zoon en jullie gezamenlijke gezinsleven is belangrijker dan een huisdier.
Jouw mening.
Ik vind dat huisdieren horen bij je gezin. Ze zijn niet vanzelf je leven binnen komen wandelen. Je hebt er een keuze voor gemaakt en die keuze hoort in principe tot je dood (of tot hun dood) te zijn en niet alleen voor wanneer het je uitkomt. Als je toch huisdieren wegdoet, doe ze dan weg aan mensen die je kent en vertrouwt.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:32
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:33
quote:milna schreef op 05 augustus 2014 @ 13:21:
[...]
Jouw mening.
Ik vind dat huisdieren horen bij je gezin. Ze zijn niet vanzelf je leven binnen komen wandelen. Je hebt er een keuze voor gemaakt en die keuze hoort in principe tot je dood (of tot hun dood) te zijn en niet alleen voor wanneer het je uitkomt. Als je toch huisdieren wegdoet, doe ze dan weg aan mensen die je kent en vertrouwt.
Evengoed jouw mening. En die is niet meer of minder waard dan de mijne.
Ik vraag me wel af wat jij in je leven al allemaal hebt meegemaakt als je een dergelijk principe zo streng trekt.
Natuurlijk vind ik ook dat je huisdieren weloverwogen moet nemen en niet zomaar weg moet doen. Maar ik weet ook dat het leven kan veranderen en zomaar opeens erg zwaar kan worden en welke invloed dat op een mens en zijn levensgeluk heeft.
Een goed nieuw adres (dat vooropgesteld) voor een paar huisdieren zoeken vind ik dan een erg klein offer. Het is niet dat ze ze een spuitje geeft, ofzo.
[...]
Jouw mening.
Ik vind dat huisdieren horen bij je gezin. Ze zijn niet vanzelf je leven binnen komen wandelen. Je hebt er een keuze voor gemaakt en die keuze hoort in principe tot je dood (of tot hun dood) te zijn en niet alleen voor wanneer het je uitkomt. Als je toch huisdieren wegdoet, doe ze dan weg aan mensen die je kent en vertrouwt.
Evengoed jouw mening. En die is niet meer of minder waard dan de mijne.
Ik vraag me wel af wat jij in je leven al allemaal hebt meegemaakt als je een dergelijk principe zo streng trekt.
Natuurlijk vind ik ook dat je huisdieren weloverwogen moet nemen en niet zomaar weg moet doen. Maar ik weet ook dat het leven kan veranderen en zomaar opeens erg zwaar kan worden en welke invloed dat op een mens en zijn levensgeluk heeft.
Een goed nieuw adres (dat vooropgesteld) voor een paar huisdieren zoeken vind ik dan een erg klein offer. Het is niet dat ze ze een spuitje geeft, ofzo.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:38
quote:hiltje schreef op 05 augustus 2014 @ 13:14:
Ik kan me goed voorstellen dat reumatische klachten precies het verschil maken tussen opgewekt en fit elke dag de stofzuiger door je huis jagen, en met pijn en moeite net de basisdingen overeind kunnen houden.Dit dus. Ik vind het niet erg om elke dag te stofzuigen, maar met een lichaam wat zeer doet ga je daar echt anders over denken.
Ik kan me goed voorstellen dat reumatische klachten precies het verschil maken tussen opgewekt en fit elke dag de stofzuiger door je huis jagen, en met pijn en moeite net de basisdingen overeind kunnen houden.Dit dus. Ik vind het niet erg om elke dag te stofzuigen, maar met een lichaam wat zeer doet ga je daar echt anders over denken.
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:39
quote:Aureel schreef op 05 augustus 2014 @ 13:03:
Je verantwoordelijkheid nemen voor je dieren, kan ook betekenen dat je een ander goed (of beter) huis voor ze zoekt.
Dit!
En bovendien heb je ook de verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf en je gezin.
Je verantwoordelijkheid nemen voor je dieren, kan ook betekenen dat je een ander goed (of beter) huis voor ze zoekt.
Dit!
En bovendien heb je ook de verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf en je gezin.
'Wie de werkelijkheid durft aan te kijken en het daarbij weet uit te houden, kan het overkomen dat er een andere kijk op de werkelijkheid komt.' Frans Vosman
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:39
quote:Pompiedoe schreef op 05 augustus 2014 @ 13:18:
Ik herken wat je schrijft en heb dezelfde worsteling gehad. Kat had ik al 10 jaar, was net prematuur bevallen, net verhuisd. Kat had het niet naar haar zin in het nw huis, was gewoon angstig, vacht werd doffer, etc. Had mij altijd voorgenomen dat kat heel haar leven bij mij zou blijven; ik was tenslotte diegene die haar in huis nam, dat was niet kat's keuze. Zorg voor zoon was op dat moment nog erg intensief waardoor er geen tijd was om kat extra aandacht te geven.
Vrienden van ons hadden altijd geopperd om kat bij hen voor een tijdje te brengen zodat ze tot rust zou komen; zij zagen ook dat kat op dat moment niet lekker in vel zat. Ik heb het een paar maanden afgehouden omdat A) kat hoort bij mij en dit overleven we ook wel, hun katten mogen naar buiten (platteland Friesland) en mijn kat is binnenkat (Als ze buiten gewend zou zijn dan was het pas zielig als ze daarna weer een binnenkat zou moeten zijn), C) ondanks dat zij goed voor hun beesten zorgen, deed ik het toch anders, D) ik had altijd van gedroomd dat zoon zou opgroeien met mijn kat, E) Ze hoort gewoon bij mij, F) Ze hoort gewoon bij mij.
Uiteindelijk na een paar maanden aanmodderen toch de knoop doorgehakt (heb hier zelf een topic over geopend waar 50% mij afmaakte omdat ik erover nadacht om kat weg te doen en 50% die voor mij opkwam) en kat ging naar vrienden onder de voorwaarde dat als het niet ging dat ze linea direct terug thuis zou komen en dan zou kat nevernooitmeer weg gaan.
Met het wegbrengen ben ik de nacht daar gaan logeren. Zomaar afgeven en weggaan dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik heb gehuild voor het vaderland bij het uiteindelijke afscheid. En boven verwachting ging alles enorm goed. Ze hebben netjes kat een weekje afgezonderd van de de andere katten, langzaam geintroduceerd en nu zijn het de beste maatjes. Kat ziet er enorm goed uit. Je ziet gewoon dat ze enorm goed in haar vel zit. Ze is enorm afgevallen door het veel naar buiten gaan, waardoor ze op haar gezonde gewicht zit. Kortom gezien de situatie was kat weg doen aan een fantastisch adres het beste wat ik kon doen. (ik ben nog steeds van overtuigd dat kat nog steeds bij mij hoort, maar zolang ze hier niet naar buiten kan, zit ze daar goed. Bovendien denk ik niet dat haar nw baasjes haar zullen laten gaan, ze zijn veel te gek met haar).Heel fijn om wat herkenning te lezen!
Ik herken wat je schrijft en heb dezelfde worsteling gehad. Kat had ik al 10 jaar, was net prematuur bevallen, net verhuisd. Kat had het niet naar haar zin in het nw huis, was gewoon angstig, vacht werd doffer, etc. Had mij altijd voorgenomen dat kat heel haar leven bij mij zou blijven; ik was tenslotte diegene die haar in huis nam, dat was niet kat's keuze. Zorg voor zoon was op dat moment nog erg intensief waardoor er geen tijd was om kat extra aandacht te geven.
Vrienden van ons hadden altijd geopperd om kat bij hen voor een tijdje te brengen zodat ze tot rust zou komen; zij zagen ook dat kat op dat moment niet lekker in vel zat. Ik heb het een paar maanden afgehouden omdat A) kat hoort bij mij en dit overleven we ook wel,
hun katten mogen naar buiten (platteland Friesland) en mijn kat is binnenkat (Als ze buiten gewend zou zijn dan was het pas zielig als ze daarna weer een binnenkat zou moeten zijn), C) ondanks dat zij goed voor hun beesten zorgen, deed ik het toch anders, D) ik had altijd van gedroomd dat zoon zou opgroeien met mijn kat, E) Ze hoort gewoon bij mij, F) Ze hoort gewoon bij mij.Uiteindelijk na een paar maanden aanmodderen toch de knoop doorgehakt (heb hier zelf een topic over geopend waar 50% mij afmaakte omdat ik erover nadacht om kat weg te doen en 50% die voor mij opkwam) en kat ging naar vrienden onder de voorwaarde dat als het niet ging dat ze linea direct terug thuis zou komen en dan zou kat nevernooitmeer weg gaan.
Met het wegbrengen ben ik de nacht daar gaan logeren. Zomaar afgeven en weggaan dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik heb gehuild voor het vaderland bij het uiteindelijke afscheid. En boven verwachting ging alles enorm goed. Ze hebben netjes kat een weekje afgezonderd van de de andere katten, langzaam geintroduceerd en nu zijn het de beste maatjes. Kat ziet er enorm goed uit. Je ziet gewoon dat ze enorm goed in haar vel zit. Ze is enorm afgevallen door het veel naar buiten gaan, waardoor ze op haar gezonde gewicht zit. Kortom gezien de situatie was kat weg doen aan een fantastisch adres het beste wat ik kon doen. (ik ben nog steeds van overtuigd dat kat nog steeds bij mij hoort, maar zolang ze hier niet naar buiten kan, zit ze daar goed. Bovendien denk ik niet dat haar nw baasjes haar zullen laten gaan, ze zijn veel te gek met haar).Heel fijn om wat herkenning te lezen!
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:45
quote:paresseuse schreef op 05 augustus 2014 @ 13:08:
Stofzuigen etc kost je misschien een uur per dag. Is de consequentie van het kiezen voor zulke katten.
Spreek met je man af dat je het om en om doet. Jij de ene dag, hij de andere.
En neem een hulp voor een paar uur in de week.
Dit klinkt voor mij als toch ondoordacht voor 3 huisdieren met extra zorg te hebben gekozen.
En ja, ik vind dat je dieren voor het leven neemt, tenzij je echt niet anders kunt dan ze weg doen en dat lees ik hier niet.Als je mijn openingstopic leest, zie je dat dit zeker geen ondoordachte keuze is geweest. Ik ben opgegroeid met katten, ik weet wat het inhoudt. Iedere dag stofzuigen vind ik niet erg. Ik had alleen nooit verwacht dat ik op mijn 24e reuma zou krijgen...
Stofzuigen etc kost je misschien een uur per dag. Is de consequentie van het kiezen voor zulke katten.
Spreek met je man af dat je het om en om doet. Jij de ene dag, hij de andere.
En neem een hulp voor een paar uur in de week.
Dit klinkt voor mij als toch ondoordacht voor 3 huisdieren met extra zorg te hebben gekozen.
En ja, ik vind dat je dieren voor het leven neemt, tenzij je echt niet anders kunt dan ze weg doen en dat lees ik hier niet.Als je mijn openingstopic leest, zie je dat dit zeker geen ondoordachte keuze is geweest. Ik ben opgegroeid met katten, ik weet wat het inhoudt. Iedere dag stofzuigen vind ik niet erg. Ik had alleen nooit verwacht dat ik op mijn 24e reuma zou krijgen...
dinsdag 5 augustus 2014 om 13:51
dinsdag 5 augustus 2014 om 14:00
Wat zwaar om op je 24e al reuma te hebben...
Heel dapper dat je ziet dat je grens is bereikt en begrijpt dat je iets moet veranderen. Én een gezin én een baan én drie katten, het kost allemaal veel tijd en energie. Beter nu dan als je hiermee doorgaat en jezelf een burn-out geeft ofzo.
Heb je inmiddels een stappenplan gemaakt? Eerst proberen wat ik geloof Nessemeisje had geadviseerd? En als dat goed gaat, prima. Mocht dat na een paar maanden nog niet goed gaan, dan kun je alsnog naar mogelijkheden kijken je katten een nieuw baasje te geven. Zouden ze trouwens allemaal weg moeten of zou één kat nog te doen zijn qua verzorging en huishouden?
Heel dapper dat je ziet dat je grens is bereikt en begrijpt dat je iets moet veranderen. Én een gezin én een baan én drie katten, het kost allemaal veel tijd en energie. Beter nu dan als je hiermee doorgaat en jezelf een burn-out geeft ofzo.
Heb je inmiddels een stappenplan gemaakt? Eerst proberen wat ik geloof Nessemeisje had geadviseerd? En als dat goed gaat, prima. Mocht dat na een paar maanden nog niet goed gaan, dan kun je alsnog naar mogelijkheden kijken je katten een nieuw baasje te geven. Zouden ze trouwens allemaal weg moeten of zou één kat nog te doen zijn qua verzorging en huishouden?
dinsdag 5 augustus 2014 om 14:04
quote:hiltje schreef op 05 augustus 2014 @ 13:34:
Ooh en overigens: dat een mens in essentie meer waard is dan een dier vind ik geen mening maar een feit.
Ik kan werkelijk niet begrijpen dat mensen daar anders over oordelen.
Wederom jouw mening.
Want wie bepaalt de waarde van een ander levend wezen? Is dat de mens? Mensen vinden hun eigen leven altijd meer waard dan dat van een ander vreemd mens, laat staan dat van een dier dat toch niks kan zeggen. Ik moet bij jou denken aan dat zelfingenomen dier uit Jungle Book, wat hij zei:
We are wonderful. We are the most wonderful people in all the jungle. We all say so, and so it must be true.
Jij zou het gezegd kunnen hebben.
Ooh en overigens: dat een mens in essentie meer waard is dan een dier vind ik geen mening maar een feit.
Ik kan werkelijk niet begrijpen dat mensen daar anders over oordelen.
Wederom jouw mening.
Want wie bepaalt de waarde van een ander levend wezen? Is dat de mens? Mensen vinden hun eigen leven altijd meer waard dan dat van een ander vreemd mens, laat staan dat van een dier dat toch niks kan zeggen. Ik moet bij jou denken aan dat zelfingenomen dier uit Jungle Book, wat hij zei:
We are wonderful. We are the most wonderful people in all the jungle. We all say so, and so it must be true.
Jij zou het gezegd kunnen hebben.
dinsdag 5 augustus 2014 om 14:13
Ik wil niet een hele discussie voeren over mensen tov dieren en hun waarde etc.
Wat ik wel weet als kattenliefhebber is dat katten zich beter aanpassen aan een nieuw leven dan dat bijvoorbeeld het zoontje kan leven met een moeder die telkens over haar grenzen gaat en daardoor niet de beste moeder kan zijn in deze omstandigheden.
Wat ik wel weet als kattenliefhebber is dat katten zich beter aanpassen aan een nieuw leven dan dat bijvoorbeeld het zoontje kan leven met een moeder die telkens over haar grenzen gaat en daardoor niet de beste moeder kan zijn in deze omstandigheden.
dinsdag 5 augustus 2014 om 16:35
Bedankt voor alle reacties. Vind het jammer (maar dat had ik ook wel verwacht) dat veel mensen zo hard/negatief reageren. Ik had van mezelf nooit zelfs maar gedacht dat ik überhaupt de gedachte zou hebben om mijn dieren een ander huisje te moeten geven, dus ik hoop dat mensen snappen dat ik niet zo in elkaar zit. Vandaar ook de titel van mijn topic. Het is nooit een ondoordachte keuze geweest om katten te nemen... Het is ook nooit in me opgekomen dat ik op mijn 24e reuma kon krijgen... Als ik nou bijvoorbeeld eind 60 was geweest dan is het logisch dat alles wat zwaarder kan worden op den duur, dan ga je niet een dier in huis nemen dat rond de 15 jaar oud kan worden. Daarom ook fijn om de wat mildere, lieve reacties te lezen. Inderdaad is mijn eigen geluk en dat van mijn gezin ook belangrijk. Niemand heeft er wat aan als ik over een paar jaar echt 'op' ben. Ik ga allereerst even goed nadenken op welke manieren ik het mezelf nog wat makkelijker kan maken zónder dat m'n beestjes moeten verhuizen.