Zwanger
alle pijlers
Uitslag 20 weken echo ervaringen.
dinsdag 26 augustus 2014 om 10:55
Vanmiddag heb ik mijn 20 weken echo. Tot nu toe is er niets afwijkends gevonden maar het kan altijd wel natuurlijk.
Wij hadden allang besproken wat wij zouden doen mocht ons kind een afwijking hebben of een ziekte. Bij een "simpele" afwijking waarmee goed te leven valt zouden we ons kind gewoon houden en bij een ernstige afwijking de zwangerschap afbreken.
Maar nu komt het wel heel erg dichtbij en hebben we het er vanmorgen nog eens over gehad wat te doen als er een slechte uitslag komt...Op dit moment hebben we echt geen idee wat we zouden doen. Gaan we een kindje dan toch laten komen en het misschien een leven vol pijn geven omdat wij zo egoistisch zijn dat we ons kind graag willen hebben? Gaan we er gewoon voor hoe moeilijk het ook zal worden?
Misschien heel erg raar dat onze gedachtes erover nu pas zijn veranderd maar ik zou het wel fijn vinden om ervaringen van anderen hierover te lezen.
Wij hadden allang besproken wat wij zouden doen mocht ons kind een afwijking hebben of een ziekte. Bij een "simpele" afwijking waarmee goed te leven valt zouden we ons kind gewoon houden en bij een ernstige afwijking de zwangerschap afbreken.
Maar nu komt het wel heel erg dichtbij en hebben we het er vanmorgen nog eens over gehad wat te doen als er een slechte uitslag komt...Op dit moment hebben we echt geen idee wat we zouden doen. Gaan we een kindje dan toch laten komen en het misschien een leven vol pijn geven omdat wij zo egoistisch zijn dat we ons kind graag willen hebben? Gaan we er gewoon voor hoe moeilijk het ook zal worden?
Misschien heel erg raar dat onze gedachtes erover nu pas zijn veranderd maar ik zou het wel fijn vinden om ervaringen van anderen hierover te lezen.
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:24
Nou nou honeymoonquiz, iets rustiger mag ook wel. Ik begrijp Kimmetje haar reactie heel goed. Vanuit haar perspectief is het zo. En ja, ik spreek uit eigen ervaring. Ben zelf ook mijn dochtertje verloren tijdens de zwangerschap. De eerste afwijking was een schisis, iets waarvoor ik heel bang was geweest daar dit in de familie voorkomt. Toen eenmaal andere afwijkingen aan het licht kwamen, waardoor bleek dat ze niet levensvatbaar zou zijn dacht ik ' was het maar een schisis'. Ik denk dat we in ons achterhoofd moeten houden dat iedereen hier vanuit zijn eigen perspectief reageert en hier begrip voor moeten hebben. Kiki is begrijpelijk jaloers op alle mensen die wel een ' gezond' kind krijgen en Kimmetje had zo met Kiki willen ruilen als ze daarmee haar dochtertje levend in haar armen had kunnen houden.
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:25
quote:honeymoonquiz schreef op 29 augustus 2014 @ 11:15:
[...]
Heel erg voor je kimmetje, maar dit vind ik ook niet bepaald een leuke opmerking.
Dat mag, maar het is de waarheid. Sorry hoor, een kindje met een afwijking die te verhelpen of te minimaliseren is. Jeetje daar zul je mij dus echt niet over horen na mijn 20 weken echo binnenkort. Daar zal ik gelukkig mee zijn tot over mijn oren. Dat het even jammer en vervelend is prima, daar zijn we mensen voor. Maar zo,n enorm drama is het ook allemaal niet dan of wel.
Kiki mag moeder zijn van een prachtig, lief kindje..
[...]
Heel erg voor je kimmetje, maar dit vind ik ook niet bepaald een leuke opmerking.
Dat mag, maar het is de waarheid. Sorry hoor, een kindje met een afwijking die te verhelpen of te minimaliseren is. Jeetje daar zul je mij dus echt niet over horen na mijn 20 weken echo binnenkort. Daar zal ik gelukkig mee zijn tot over mijn oren. Dat het even jammer en vervelend is prima, daar zijn we mensen voor. Maar zo,n enorm drama is het ook allemaal niet dan of wel.
Kiki mag moeder zijn van een prachtig, lief kindje..
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:31
Kimmetje heel veek sterkte..Daarom zei ik ook al dat ik niet zo mag denken want hoe het met jouw kindje is gegaan is echt veel erger.
Elein: Dank je wel dat je het zo zegt dit heeft mij echt geholpen! Voel mij gelijk een stuk beter nu ik het zo bekijk en erover nadenk en je hebt ook echt helemaal gelijk. Eerste keer dat ik het zo zie. Dank je wel.
Frutje jij ook bedankt, en idd van negatieve dingen denken gebeurd er niks en blijf ik zo down als dat ik nu ben. Ik mag de vk altijd bellen en als ik dat heb gedaan ben ik ook altijd weer gerustgesteld maar dat voelt ook weer slecht aan. Ik krijg echt een schuldgevoel als ik er even niet aan denk of even geen informatie aan het opzoeken ben of een normaal gesprek heb dan denk ik nee dit mag ik niet doen, mijn kind is prioriteit nummer 1 en andere dingen zijn nu helemaal niet belangrijk.
Hij krijgt zeker een kans op een prachtig leven, ik ga er iig alles aan doen wat maar mogelijk is en ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij gelukkig wordt.
Elein: Dank je wel dat je het zo zegt dit heeft mij echt geholpen! Voel mij gelijk een stuk beter nu ik het zo bekijk en erover nadenk en je hebt ook echt helemaal gelijk. Eerste keer dat ik het zo zie. Dank je wel.
Frutje jij ook bedankt, en idd van negatieve dingen denken gebeurd er niks en blijf ik zo down als dat ik nu ben. Ik mag de vk altijd bellen en als ik dat heb gedaan ben ik ook altijd weer gerustgesteld maar dat voelt ook weer slecht aan. Ik krijg echt een schuldgevoel als ik er even niet aan denk of even geen informatie aan het opzoeken ben of een normaal gesprek heb dan denk ik nee dit mag ik niet doen, mijn kind is prioriteit nummer 1 en andere dingen zijn nu helemaal niet belangrijk.
Hij krijgt zeker een kans op een prachtig leven, ik ga er iig alles aan doen wat maar mogelijk is en ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij gelukkig wordt.
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:34
Ik ben blij met je laatste zin in je laatste bericht Kiki! Als je er zo mee om zult gaan, doe jij er alles aan om je mooie kindje gelukkig te maken! Wat de buitenwereld ermee doet, kun je toch niet bedenken. Ik mankeer niets en ben ook hevig gepest vroeger en zo vele mensen met mij. Zorg voor een veilig thuisfront en wees trots!
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:34
quote:kimmetje1989 schreef op 29 augustus 2014 @ 11:25:
[...]
Dat mag, maar het is de waarheid. Sorry hoor, een kindje met een afwijking die te verhelpen of te minimaliseren is. Jeetje daar zul je mij dus echt niet over horen na mijn 20 weken echo binnenkort. Daar zal ik gelukkig mee zijn tot over mijn oren. Dat het even jammer en vervelend is prima, daar zijn we mensen voor. Maar zo,n enorm drama is het ook allemaal niet dan of wel.
Kiki mag moeder zijn van een prachtig, lief kindje..
Het is jouw waarheid en dat is heel begrijpelijk. Wat jij hebt meegemaakt is verschrikkelijk. Dat maakt alleen nog niet dat wat Kiki nu meemaakt, niet verschrikkelijk is. Jij schrijft dat opmerkingen als "iedereen krijgt gezonde kindjes" vervelend voor je zijn, dan zou je ook moeten kunnen begrijpen dat wat jij schrijft voor TO heel vervelend kan zijn.
En zo'n enorm drama is het niet vanuit jouw perspectief, vanuit wat jij hebt meegemaakt. Begrijpelijk. Maar niet voor TO die nu middenin het proces zit om te verwerken dat ze een kind met een afwijking krijgt.
[...]
Dat mag, maar het is de waarheid. Sorry hoor, een kindje met een afwijking die te verhelpen of te minimaliseren is. Jeetje daar zul je mij dus echt niet over horen na mijn 20 weken echo binnenkort. Daar zal ik gelukkig mee zijn tot over mijn oren. Dat het even jammer en vervelend is prima, daar zijn we mensen voor. Maar zo,n enorm drama is het ook allemaal niet dan of wel.
Kiki mag moeder zijn van een prachtig, lief kindje..
Het is jouw waarheid en dat is heel begrijpelijk. Wat jij hebt meegemaakt is verschrikkelijk. Dat maakt alleen nog niet dat wat Kiki nu meemaakt, niet verschrikkelijk is. Jij schrijft dat opmerkingen als "iedereen krijgt gezonde kindjes" vervelend voor je zijn, dan zou je ook moeten kunnen begrijpen dat wat jij schrijft voor TO heel vervelend kan zijn.
En zo'n enorm drama is het niet vanuit jouw perspectief, vanuit wat jij hebt meegemaakt. Begrijpelijk. Maar niet voor TO die nu middenin het proces zit om te verwerken dat ze een kind met een afwijking krijgt.
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:38
quote:kimmetje1989 schreef op 29 augustus 2014 @ 11:25:
[...]
Dat mag, maar het is de waarheid. Sorry hoor, een kindje met een afwijking die te verhelpen of te minimaliseren is. Jeetje daar zul je mij dus echt niet over horen na mijn 20 weken echo binnenkort. Daar zal ik gelukkig mee zijn tot over mijn oren. Dat het even jammer en vervelend is prima, daar zijn we mensen voor. Maar zo,n enorm drama is het ook allemaal niet dan of wel.
Daar kun je niet zo 'makkelijk' over oordelen, of het voor de ander al dan niet een drama is.
Ik snap dat het door jouw ervaring zo is dat je allang blij zou zijn met een kind met een kleine (?) handicap, want wat jij hebt meegemaakt is natuurlijk verschrikkelijk, en het leert je relativeren.
Maar voor iemand anders, die eerst uitgaat van een gezond kind, is het op dat moment wél een enorme schok, omdat die het bekijkt vanuit een andere belevingswereld en een andere ervaring dan die van jou.
Voorbeeld; mijn ouders zijn allebei jong overleden,waardoor ik al jong wees was.
Ik krijg nu door mijn werk mensen op gesprek die hun vader of moeder verliezen, die bijvoorbeeld 70 jaar is geworden, maar zij erg veel moeite hebben met het overlijden.
Dan zou ik door mijn ervaring dus kunnen zeggen/denken: zeur niet, je bent volwassen, ik was al blij geweest als mijn ouders de 50 hadden gehaald.
Maar zo werkt het dus niet bij die ander.
Kiki mag moeder zijn van een prachtig, lief kindje..
[...]
Dat mag, maar het is de waarheid. Sorry hoor, een kindje met een afwijking die te verhelpen of te minimaliseren is. Jeetje daar zul je mij dus echt niet over horen na mijn 20 weken echo binnenkort. Daar zal ik gelukkig mee zijn tot over mijn oren. Dat het even jammer en vervelend is prima, daar zijn we mensen voor. Maar zo,n enorm drama is het ook allemaal niet dan of wel.
Daar kun je niet zo 'makkelijk' over oordelen, of het voor de ander al dan niet een drama is.
Ik snap dat het door jouw ervaring zo is dat je allang blij zou zijn met een kind met een kleine (?) handicap, want wat jij hebt meegemaakt is natuurlijk verschrikkelijk, en het leert je relativeren.
Maar voor iemand anders, die eerst uitgaat van een gezond kind, is het op dat moment wél een enorme schok, omdat die het bekijkt vanuit een andere belevingswereld en een andere ervaring dan die van jou.
Voorbeeld; mijn ouders zijn allebei jong overleden,waardoor ik al jong wees was.
Ik krijg nu door mijn werk mensen op gesprek die hun vader of moeder verliezen, die bijvoorbeeld 70 jaar is geworden, maar zij erg veel moeite hebben met het overlijden.
Dan zou ik door mijn ervaring dus kunnen zeggen/denken: zeur niet, je bent volwassen, ik was al blij geweest als mijn ouders de 50 hadden gehaald.
Maar zo werkt het dus niet bij die ander.
Kiki mag moeder zijn van een prachtig, lief kindje..
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:46
.
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:49
Ik denk persoonlijk over alles zo, ook met het stukje over je ouders kan ik het alleen maar met je eens zijn. Ik prijs mijzelf gelukkig voor alle jaren die ik met mijn ouders heb en die andere mensen niet hebben. Als ze overlijden is het heel erg pijnlijk, maar je moet verder en dit lukt alleen als je relativeert en tevreden bent met wat je wel hebt gekregen. God wat een mooie momenten hebben we samen (gehad)! En ik weet waar ik over praat, mijn ouders zijn er dan toevallig nog, maar veel belangrijke andere mensen zijn me al wel ontgaan.
Toen ik mijn kindje verloor wilde ik de eerste dag alleen maar dood, maar de dag erna heb ik een mooi afscheid voor mijn kindje gehouden. Gewoon omdat mijn kindje dat verdiende en je er het beste van moet maken in dit leven.
Soms is relativeren moeilijk, maar dan zijn er gelukkig mensen die mij een trap onder mijn kont geven en me na laten denken over de goede dingen van de situatie!
Toen ik mijn kindje verloor wilde ik de eerste dag alleen maar dood, maar de dag erna heb ik een mooi afscheid voor mijn kindje gehouden. Gewoon omdat mijn kindje dat verdiende en je er het beste van moet maken in dit leven.
Soms is relativeren moeilijk, maar dan zijn er gelukkig mensen die mij een trap onder mijn kont geven en me na laten denken over de goede dingen van de situatie!
vrijdag 29 augustus 2014 om 11:58
quote:kimmetje1989 schreef op 29 augustus 2014 @ 11:49:
Ik denk persoonlijk over alles zo, ook met het stukje over je ouders kan ik het alleen maar met je eens zijn. Ik prijs mijzelf gelukkig voor alle jaren die ik met mijn ouders heb en die andere mensen niet hebben. Als ze overlijden is het heel erg pijnlijk, maar je moet verder en dit lukt alleen als je relativeert en tevreden bent met wat je wel hebt gekregen. God wat een mooie momenten hebben we samen (gehad)! En ik weet waar ik over praat, mijn ouders zijn er dan toevallig nog, maar veel belangrijke andere mensen zijn me al wel ontgaan.
Toen ik mijn kindje verloor wilde ik de eerste dag alleen maar dood, maar de dag erna heb ik een mooi afscheid voor mijn kindje gehouden. Gewoon omdat mijn kindje dat verdiende en je er het beste van moet maken in dit leven.
Soms is relativeren moeilijk, maar dan zijn er gelukkig mensen die mij een trap onder mijn kont geven en me na laten denken over de goede dingen van de situatie!
Dat vind ik heel knap van je Kimmetje, maar dat kan niet iedereen.
Ik zit zelf ook wel wat zo in elkaar, maar soms hebben andere mensen wat tijd nodig om weer te kunnen relativeren, of is het lastiger voor ze.
En je weet niet hoe je op iets reageert voordat je het echt meemaakt, het zelfde geld voor verlies van je ouders.
Je denkt er nu in theorie zo over,maar je weet nog niet hoe het voelt als het echt gebeurd. En misschien lukt relativeren dan de eerste week ook niet.
Mijn oma is heel oud geworden, en toch viel het me tegen hoe erg ik het vond, omdat het in vergelijking met het overlijden van mijn ouders 'niets' was. Ach ja, het is onvoorspelbaar soms.
Maar het verlies van een kind lijkt me één van de ergste dingen die je kan overkomen..
Ik denk persoonlijk over alles zo, ook met het stukje over je ouders kan ik het alleen maar met je eens zijn. Ik prijs mijzelf gelukkig voor alle jaren die ik met mijn ouders heb en die andere mensen niet hebben. Als ze overlijden is het heel erg pijnlijk, maar je moet verder en dit lukt alleen als je relativeert en tevreden bent met wat je wel hebt gekregen. God wat een mooie momenten hebben we samen (gehad)! En ik weet waar ik over praat, mijn ouders zijn er dan toevallig nog, maar veel belangrijke andere mensen zijn me al wel ontgaan.
Toen ik mijn kindje verloor wilde ik de eerste dag alleen maar dood, maar de dag erna heb ik een mooi afscheid voor mijn kindje gehouden. Gewoon omdat mijn kindje dat verdiende en je er het beste van moet maken in dit leven.
Soms is relativeren moeilijk, maar dan zijn er gelukkig mensen die mij een trap onder mijn kont geven en me na laten denken over de goede dingen van de situatie!
Dat vind ik heel knap van je Kimmetje, maar dat kan niet iedereen.
Ik zit zelf ook wel wat zo in elkaar, maar soms hebben andere mensen wat tijd nodig om weer te kunnen relativeren, of is het lastiger voor ze.
En je weet niet hoe je op iets reageert voordat je het echt meemaakt, het zelfde geld voor verlies van je ouders.
Je denkt er nu in theorie zo over,maar je weet nog niet hoe het voelt als het echt gebeurd. En misschien lukt relativeren dan de eerste week ook niet.
Mijn oma is heel oud geworden, en toch viel het me tegen hoe erg ik het vond, omdat het in vergelijking met het overlijden van mijn ouders 'niets' was. Ach ja, het is onvoorspelbaar soms.
Maar het verlies van een kind lijkt me één van de ergste dingen die je kan overkomen..
vrijdag 29 augustus 2014 om 12:16
Kiki
Goed dat het je lukt om óók positieve dingen te denken. En bedenk je dat je kind op 1 zetten niet betekent dat je 24/7 aan hem of haar moet denken. Probeer je te bedenken hoe je nu een goede moeder voor je kind kan zijn. In mijn ogen is dat: een fijne plek zijn voor hem of haar om te groeien. En verder: uitzoeken hoe je hem/haar het beste kan helpen na de geboorte. Dat doe je en meer kun je niet doen. Je kindje heeft naast een zorgzame en strijdvaardige moeder ook een moeder nodig die lekker in haar vel zit. Voel je dan ook niet schuldig als je even niet aan de aandoening denkt, maar geniet van waar je mee bezig bent.
Goed dat het je lukt om óók positieve dingen te denken. En bedenk je dat je kind op 1 zetten niet betekent dat je 24/7 aan hem of haar moet denken. Probeer je te bedenken hoe je nu een goede moeder voor je kind kan zijn. In mijn ogen is dat: een fijne plek zijn voor hem of haar om te groeien. En verder: uitzoeken hoe je hem/haar het beste kan helpen na de geboorte. Dat doe je en meer kun je niet doen. Je kindje heeft naast een zorgzame en strijdvaardige moeder ook een moeder nodig die lekker in haar vel zit. Voel je dan ook niet schuldig als je even niet aan de aandoening denkt, maar geniet van waar je mee bezig bent.
vrijdag 29 augustus 2014 om 12:22
Kimmetje wat ben jij sterk zeg...Ik heb echt veel respect voor jou.
Frutje ik ga mijn best ervoor doen. Op dit moment kan ik ook even niets doen ( nieuwe keuken wordt geplaatst, huis is een zooi maar geen ruimte om op te ruimen en achter elkaar komen er werklui dus ik kan ook niet weg) maar als ze straks weg zijn dan ga ik lekker schoonmaken met keihard muziek aan en dan nog even de deur uit.
Frutje ik ga mijn best ervoor doen. Op dit moment kan ik ook even niets doen ( nieuwe keuken wordt geplaatst, huis is een zooi maar geen ruimte om op te ruimen en achter elkaar komen er werklui dus ik kan ook niet weg) maar als ze straks weg zijn dan ga ik lekker schoonmaken met keihard muziek aan en dan nog even de deur uit.
vrijdag 29 augustus 2014 om 12:33
Sowieso ga ik er het beste van maken, dat zou ik sowieso al gaan doen hoe naar mijn gedachten soms ook zijn ik ga er echt voor zorgen dat hij het beste krijgt maak je daar maar geen zorgen om. Ik ben alleen zo bang dat ik van hem schrik en hem niet wil of hem eng vind dat is echt een grote angst nu.
vrijdag 29 augustus 2014 om 12:52
Kiki, ik snap je reactie volkomen. En je mag dat ook best schrijven. Dit doet zeer bij mensen die zo iets verschrikkelijks als kimmetje hebben meegemaakt, maar doen niet af aan het feit dat jij best jaloers mag zijn op mensen die een gezond kindje verwachten.
Kimmetje, voor jou een hele grote . Verschrikkelijk om zoiets mee te maken.
Kimmetje, voor jou een hele grote . Verschrikkelijk om zoiets mee te maken.
vrijdag 29 augustus 2014 om 20:17
MwCactus en Julie83: vreemd dat jullie blijkbaar een medische achtergrond hebben en toch geen idee over welke afwijking het zou kunnen gaan.
Ik kan er zo al eentje bedenken waarbij dit verhaal precies klopt.
Ik denk dat jullie bepaalde dingen die geschreven zijn niet moeten over-interpreteren. Zoals: wat is vaak. Dat iets niet vaak voorkomt, is altijd een relatieve uitspraak. Het betekent niet per se dat het zeldzaam is. Zo zie ik meer dingen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn. Maar die bijvoorbeeld voor de afwijking en het eventuele syndroom waar ik meteen aan moest denken wel degelijk kloppen. Alleen misschien niet helemaal precies zo geformuleerd zijn als dat jullie het zouden omschrijven.
Hoe dan ook... of het nou is wat ik vermoed dat het is of toch iets heel anders, het is sowieso hartstikke rot. Geen enkele (aanstaande) moeder gun je het dat er iets niet helemaal in orde is, het is gewoon een klap om zoiets mee te maken.
Ik kan er zo al eentje bedenken waarbij dit verhaal precies klopt.
Ik denk dat jullie bepaalde dingen die geschreven zijn niet moeten over-interpreteren. Zoals: wat is vaak. Dat iets niet vaak voorkomt, is altijd een relatieve uitspraak. Het betekent niet per se dat het zeldzaam is. Zo zie ik meer dingen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn. Maar die bijvoorbeeld voor de afwijking en het eventuele syndroom waar ik meteen aan moest denken wel degelijk kloppen. Alleen misschien niet helemaal precies zo geformuleerd zijn als dat jullie het zouden omschrijven.
Hoe dan ook... of het nou is wat ik vermoed dat het is of toch iets heel anders, het is sowieso hartstikke rot. Geen enkele (aanstaande) moeder gun je het dat er iets niet helemaal in orde is, het is gewoon een klap om zoiets mee te maken.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 29 augustus 2014 om 20:23
En Kiki, ik lees nu pas je laatste post. Meissie toch, ik hoop dat je die angst van je af kunt zetten. Tien tegen 1 dat jij zielsgelukkig bent als je je kindje in je armen krijgt. En zélfs, zelfs al zou dat niet onmiddellijk zo zijn, dan groeit dat geluksgevoel daarna alsnog. Ik ken iemand die heeft een post-natale depressie gehad maar heus, je kunt je nu geen lievere en liefhebbender moeder voorstellen. Als ze het me niet zelf ooit verteld had, zou ik nooit maar dan ook nooit bedacht hebben dat zij zoiets heeft doorgemaakt.
Echt, het komt allemaal goed, nogmaals: veel sterkte.
Echt, het komt allemaal goed, nogmaals: veel sterkte.
Sometimes, I hear my voice, and it's been here, silent all these years (Tori Amos)
vrijdag 29 augustus 2014 om 22:07
zaterdag 30 augustus 2014 om 14:11
Hoi allemaal,
weer heel erg bedankt voor de lieve reacties, het doet mij echt heel erg goed om te lezen.
Ik heb nu bijna een klokje rond geslapen en ik ben helemaal zen. Ik zie nu alles heel erg positief in!
Ik ben even weer meer informatie op gaan zoeken over het ziekenhuis waarin hij behandeld gaat worden. Ik vond het al raar dat de VK precies al wist waar dat zou zijn maar dat komt omdat ze erin gespecialiseerd zijn wat een hele opluchting is, ook omdat het echt vlak naast de deur ligt. De behandeling staat er ook precies beschreven en met vragen mag er altijd gebeld worden. Ook heel erg stom van mij maar er staan foto's bij van de specialisten waarvan er 1 dus mijn zoon gaat behandelen en al die mensen zien er erg capabel uit al weet ik dat uiterlijk niks zegt maar het voelt toch fijn aan. Ook de dingen waarvan ik dacht dat ik dat nooit met mijn baby zou kunnen doen is wel mogelijk!! In overleg mag er een paar uur of een dagje gesmokkeld worden zodat je die dingen toch nog kan doen wat mij ook weer een fijn gevoel geeft.
De opmerking van Elein gisteren heeft mij ook echt aan het denken gezet..Ja het is even zwaar maar het komt goed en daar hou ik mij echt aan vast.
En mijn vriend is er nog even nuchter over als altijd en dat helpt ook heel erg.
weer heel erg bedankt voor de lieve reacties, het doet mij echt heel erg goed om te lezen.
Ik heb nu bijna een klokje rond geslapen en ik ben helemaal zen. Ik zie nu alles heel erg positief in!
Ik ben even weer meer informatie op gaan zoeken over het ziekenhuis waarin hij behandeld gaat worden. Ik vond het al raar dat de VK precies al wist waar dat zou zijn maar dat komt omdat ze erin gespecialiseerd zijn wat een hele opluchting is, ook omdat het echt vlak naast de deur ligt. De behandeling staat er ook precies beschreven en met vragen mag er altijd gebeld worden. Ook heel erg stom van mij maar er staan foto's bij van de specialisten waarvan er 1 dus mijn zoon gaat behandelen en al die mensen zien er erg capabel uit al weet ik dat uiterlijk niks zegt maar het voelt toch fijn aan. Ook de dingen waarvan ik dacht dat ik dat nooit met mijn baby zou kunnen doen is wel mogelijk!! In overleg mag er een paar uur of een dagje gesmokkeld worden zodat je die dingen toch nog kan doen wat mij ook weer een fijn gevoel geeft.
De opmerking van Elein gisteren heeft mij ook echt aan het denken gezet..Ja het is even zwaar maar het komt goed en daar hou ik mij echt aan vast.
En mijn vriend is er nog even nuchter over als altijd en dat helpt ook heel erg.
zondag 31 augustus 2014 om 02:19
quote:Dana schreef op 29 augustus 2014 @ 20:17:
MwCactus en Julie83: vreemd dat jullie blijkbaar een medische achtergrond hebben en toch geen idee over welke afwijking het zou kunnen gaan.
Ik kan er zo al eentje bedenken waarbij dit verhaal precies klopt.
Ik denk dat jullie bepaalde dingen die geschreven zijn niet moeten over-interpreteren. Zoals: wat is vaak. Dat iets niet vaak voorkomt, is altijd een relatieve uitspraak. Het betekent niet per se dat het zeldzaam is. Zo zie ik meer dingen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn. Maar die bijvoorbeeld voor de afwijking en het eventuele syndroom waar ik meteen aan moest denken wel degelijk kloppen. Alleen misschien niet helemaal precies zo geformuleerd zijn als dat jullie het zouden omschrijven.
Hoe dan ook... of het nou is wat ik vermoed dat het is of toch iets heel anders, het is sowieso hartstikke rot. Geen enkele (aanstaande) moeder gun je het dat er iets niet helemaal in orde is, het is gewoon een klap om zoiets mee te maken.
Wellicht heb je gelijk. Ik lees dingen anders dan anderen misschien. Ik dacht eerst een schizis, maar daar kon ik bepaalde opmerkingen van Kiki dan weer niet bij plaatsen. Overigens weet ik hoe het is om een kind te hebben met een ernstige aandoening, in dit geval een gecompliceerde hartafwijking, met 20% overlijdingskans bij de operatie na de geboorte. Omdat ik ook nog werk als echoscopist heb ik misschien gewoon behoefte om Kiki te helpen, dingen uit te leggen, en te verduidelijken. Dat heeft ons namelijk toen heel erg geholpen. Vandaar dat ik benieuwd was, wat er nou precies aan de hand is. Maar het is aan haar om dat te delen.
Kiki, heel veel succes in ieder geval maandag!
MwCactus en Julie83: vreemd dat jullie blijkbaar een medische achtergrond hebben en toch geen idee over welke afwijking het zou kunnen gaan.
Ik kan er zo al eentje bedenken waarbij dit verhaal precies klopt.
Ik denk dat jullie bepaalde dingen die geschreven zijn niet moeten over-interpreteren. Zoals: wat is vaak. Dat iets niet vaak voorkomt, is altijd een relatieve uitspraak. Het betekent niet per se dat het zeldzaam is. Zo zie ik meer dingen die voor meerdere interpretatie vatbaar zijn. Maar die bijvoorbeeld voor de afwijking en het eventuele syndroom waar ik meteen aan moest denken wel degelijk kloppen. Alleen misschien niet helemaal precies zo geformuleerd zijn als dat jullie het zouden omschrijven.
Hoe dan ook... of het nou is wat ik vermoed dat het is of toch iets heel anders, het is sowieso hartstikke rot. Geen enkele (aanstaande) moeder gun je het dat er iets niet helemaal in orde is, het is gewoon een klap om zoiets mee te maken.
Wellicht heb je gelijk. Ik lees dingen anders dan anderen misschien. Ik dacht eerst een schizis, maar daar kon ik bepaalde opmerkingen van Kiki dan weer niet bij plaatsen. Overigens weet ik hoe het is om een kind te hebben met een ernstige aandoening, in dit geval een gecompliceerde hartafwijking, met 20% overlijdingskans bij de operatie na de geboorte. Omdat ik ook nog werk als echoscopist heb ik misschien gewoon behoefte om Kiki te helpen, dingen uit te leggen, en te verduidelijken. Dat heeft ons namelijk toen heel erg geholpen. Vandaar dat ik benieuwd was, wat er nou precies aan de hand is. Maar het is aan haar om dat te delen.
Kiki, heel veel succes in ieder geval maandag!
