Psyche
alle pijlers
"Ongewenst"
zondag 12 oktober 2014 om 22:45
Dan maar het risico dat ik herkenbaar ben: ik heb even wat reflectie nodig. Het kan een lang verhaal worden, ik doe mijn best om het zo chronologisch mogelijk te houden.
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
maandag 13 oktober 2014 om 00:15
Eerlijk gezegd denk ik dat jij TE GOED bent! Mensen om je heen en vooral mannen gaan dan gebruik van jou maken. Kijk eerst eens de kat uit de boom en laat iemand wat voor jou doen, dan weet je pas dat iemand ook echt om jou geeft. Ik weet zeker dat jij heel veel waard bent en ik hoop voor jou dat je de ware nog tegen gaat komen.
Succes
Succes
maandag 13 oktober 2014 om 09:09
Ik woon in Gelderland, voor zolang het duurt. Als ik een andere baan krijg is de kans groot dat ik nog ga verhuizen naar een wat meer centrale plek.
Heb er slecht van geslapen vannacht. Vriendinnen weten wel dat ik me soms wat verdrietig voel maar nu alles bij elkaar opgeschreven staat vind ik het best veel.
Maar ik moet verder, mijn schouders van het nachtkastje gepakt om vandaag weer te gebruiken. Moet er alleen niemand "boeh" zeggen...
Heb er slecht van geslapen vannacht. Vriendinnen weten wel dat ik me soms wat verdrietig voel maar nu alles bij elkaar opgeschreven staat vind ik het best veel.
Maar ik moet verder, mijn schouders van het nachtkastje gepakt om vandaag weer te gebruiken. Moet er alleen niemand "boeh" zeggen...
maandag 13 oktober 2014 om 09:27
Ach, Silvershadow, wat rot dat je je zo voelt, zeg!
Het klinkt inderdaad meer als overleven dan leven, maar tegelijkertijd klink je als een ongelooflijke doorzetter. Hoewel doorzetten uit nood geboren kan zijn, is het nog steeds een schitterende eigenschap, die je duidelijk onder de knie hebt. Je bent een doorzetter en dat is iets om trots op te zijn. Daarnaast schrijf je prachtig over je moeilijke leven, reageer je sociaal en vriendelijk, klink je intelligent en zelfreflectief. Wat maken die kilo's teveel nu uit? Niets! En je hebt ooit misbruik van je goedheid laten maken, maar ik lees overal uit dat je dit niet meer laat gebeuren: good for you!
En nu klinkt bovenstaande allemaal erg tjakka, maar been there, done that. Ik ben te zwaar, soms te goed voor deze wereld waardoor ik regelmatig de deksel op de neus kreeg en heb mijn (meer dan) fair share aan pesterijen en 'ongewenste' gevoelens gehad. Ik ben daarvoor ook lang in therapie geweest, maar ik kan langzaamaan zeggen dat ik erbovenop kom. Dat mijn uiterlijk (ik ben ook dik) niets zegt over mijn karakter, ongeacht wat anderen erover zeggen (ik ben niet lui, geen vreetkonijn, niet dom, niet automatisch gezellig :puke: ). En ik zie dat mijn karakter niet zomaar iets is dat ik heb gekregen: door schade en schande, maar ook door een enorm doorzettingsvermogen heb ik mijzelf gecreëerd. En nee, ik ben nog niet áf, maar ik kom er wel. En door dit te voelen, komen mensen dichterbij, vragen mij raad, willen bij mij zijn om wie ik ben. Ik hoef geen masker op te houden, geen muur te bouwen. Als ik ze niet in mijn buurt wil, kan ik dat zéggen.
Ik gun het je zo. Ga aub door met therapie en (waar ik ongelooflijk veel aan heb gehad) als je dat wilt: mindfullness. Dat heeft mij vooral positieve gedachten opgeleverd en dat helpt me op dagelijkse basis.
En als je wilt pb-en we eens over en weer!
Het klinkt inderdaad meer als overleven dan leven, maar tegelijkertijd klink je als een ongelooflijke doorzetter. Hoewel doorzetten uit nood geboren kan zijn, is het nog steeds een schitterende eigenschap, die je duidelijk onder de knie hebt. Je bent een doorzetter en dat is iets om trots op te zijn. Daarnaast schrijf je prachtig over je moeilijke leven, reageer je sociaal en vriendelijk, klink je intelligent en zelfreflectief. Wat maken die kilo's teveel nu uit? Niets! En je hebt ooit misbruik van je goedheid laten maken, maar ik lees overal uit dat je dit niet meer laat gebeuren: good for you!
En nu klinkt bovenstaande allemaal erg tjakka, maar been there, done that. Ik ben te zwaar, soms te goed voor deze wereld waardoor ik regelmatig de deksel op de neus kreeg en heb mijn (meer dan) fair share aan pesterijen en 'ongewenste' gevoelens gehad. Ik ben daarvoor ook lang in therapie geweest, maar ik kan langzaamaan zeggen dat ik erbovenop kom. Dat mijn uiterlijk (ik ben ook dik) niets zegt over mijn karakter, ongeacht wat anderen erover zeggen (ik ben niet lui, geen vreetkonijn, niet dom, niet automatisch gezellig :puke: ). En ik zie dat mijn karakter niet zomaar iets is dat ik heb gekregen: door schade en schande, maar ook door een enorm doorzettingsvermogen heb ik mijzelf gecreëerd. En nee, ik ben nog niet áf, maar ik kom er wel. En door dit te voelen, komen mensen dichterbij, vragen mij raad, willen bij mij zijn om wie ik ben. Ik hoef geen masker op te houden, geen muur te bouwen. Als ik ze niet in mijn buurt wil, kan ik dat zéggen.
Ik gun het je zo. Ga aub door met therapie en (waar ik ongelooflijk veel aan heb gehad) als je dat wilt: mindfullness. Dat heeft mij vooral positieve gedachten opgeleverd en dat helpt me op dagelijkse basis.
En als je wilt pb-en we eens over en weer!
maandag 13 oktober 2014 om 09:53
@lionlily: mensen willen ook graag bij me zijn, daar kan ik ook vreselijk van genieten. Vervelende is dat mannen niet bij me willen zijn, dat voelt rot. Ben in 2013 voor het laatst naast iemand wakker geworden en merk dat ik dat mis.
Dank je voor je mooie post!
@sheshot: jazeker, het is ook daar het grootste punt van aandacht. Het is ook heel dubbel: aan de ene kant krijg ik genoeg bevestiging van de mensen om me heen dat ik de moeite waard ben en dat gevoel heb ik zelf ook na jaren hieraan gewerkt te hebben.
En soms hoeft er maar een snotneus van twaalf net te hard tegen zijn vrienden te roepen dat ik huge ben en ik ben weer in zak en as.
Lastig, kost veel energie en weer een extra sessie om me weer te realiseren dat snotneus totaal niet belangrijk is en niets van me weet.
@mala8: Dank je, ik ben gek op knuffels en over mijn haar strijken
Dank je voor je mooie post!
@sheshot: jazeker, het is ook daar het grootste punt van aandacht. Het is ook heel dubbel: aan de ene kant krijg ik genoeg bevestiging van de mensen om me heen dat ik de moeite waard ben en dat gevoel heb ik zelf ook na jaren hieraan gewerkt te hebben.
En soms hoeft er maar een snotneus van twaalf net te hard tegen zijn vrienden te roepen dat ik huge ben en ik ben weer in zak en as.
Lastig, kost veel energie en weer een extra sessie om me weer te realiseren dat snotneus totaal niet belangrijk is en niets van me weet.
@mala8: Dank je, ik ben gek op knuffels en over mijn haar strijken
maandag 13 oktober 2014 om 10:34
Je bent er door je achtergrond heel erg in getraind om veel te geven en daar weinig of niets voor terug te verwachten. Dan kun je ook niet teleurgesteld worden.
Daardoor ben je een tijdje heel aantrekkelijk geweest voor mannen die graag heel veel nemen en daar weinig voor terug willen geven.
Aan de ene kant voelt dat vertrouwd, aan de andere kant komt dat opstandige gevoel van vroeger terug. Waarom doe ik er niet toe? Waarom neem ik genoegen met een bijrol of figurantenrol?
Als de grens bereikt wordt, stap je uit zo'n relatie.
Je hebt er van geleerd. Zo wil jij je niet meer laten gebruiken.
Toch blijft die valkuil altijd op de loer liggen. Te veel geven, te weinig terug verwachten.
Die extreme gevallen, die daar misbruik van maken, herken je inmiddels wel.
De mildere gevallen gaan zich ongemakkelijk voelen, omdat je onbedoeld het slechtste in ze boven brengt. Je geeft meer dan je terug verwacht, dus ze zijn geneigd om in de rol te stappen van meer ontvangen dan geven. Als dat bij hun gaat knagen, bloedt de beginnende relatie dood.
Herken je daar iets in?
Daardoor ben je een tijdje heel aantrekkelijk geweest voor mannen die graag heel veel nemen en daar weinig voor terug willen geven.
Aan de ene kant voelt dat vertrouwd, aan de andere kant komt dat opstandige gevoel van vroeger terug. Waarom doe ik er niet toe? Waarom neem ik genoegen met een bijrol of figurantenrol?
Als de grens bereikt wordt, stap je uit zo'n relatie.
Je hebt er van geleerd. Zo wil jij je niet meer laten gebruiken.
Toch blijft die valkuil altijd op de loer liggen. Te veel geven, te weinig terug verwachten.
Die extreme gevallen, die daar misbruik van maken, herken je inmiddels wel.
De mildere gevallen gaan zich ongemakkelijk voelen, omdat je onbedoeld het slechtste in ze boven brengt. Je geeft meer dan je terug verwacht, dus ze zijn geneigd om in de rol te stappen van meer ontvangen dan geven. Als dat bij hun gaat knagen, bloedt de beginnende relatie dood.
Herken je daar iets in?
maandag 13 oktober 2014 om 13:06
Het veel geven en weinig terugverwachten herken ik zeker. Ik durf alleen niet te zeggen hoe eventuele beginnende partners hier in staan.
De feedback die ik al 16 jaar krijg is iedere keer hetzelfde. Ik ben een geweldig totaalpakket en vervolgens komt er altijd een "maar" achteraan. Ze zijn niet toe aan een relatie (en heel gek... 2 weken later met iemand anders wel). Ze zijn niet verliefd genoeg, nog niet over hun ex heen, ik heb alle varianten al gehoord. Geen idee...
De feedback die ik al 16 jaar krijg is iedere keer hetzelfde. Ik ben een geweldig totaalpakket en vervolgens komt er altijd een "maar" achteraan. Ze zijn niet toe aan een relatie (en heel gek... 2 weken later met iemand anders wel). Ze zijn niet verliefd genoeg, nog niet over hun ex heen, ik heb alle varianten al gehoord. Geen idee...
maandag 13 oktober 2014 om 22:36
Wat een rot om je zo te moeten voelen. Dat kun je een leven lang meedragen als je geen goede hulp hebt. Psychische mishandeling is zeker net zo erg als lichamelijke mishandeling. Dat wordt vaak onderschat.
Ik heb ook niet echt een makkelijk leven gehad. Al had ik wel lieve ouders die altijd achter me staan. Nu zijn het mijn moeder en stiefvader. Met vader heb ik nauwelijks contact meer na de scheiding.
Maar ik moeite om mezelf te accepteren. Als eerste mijn autisme, dat op mijn 20e ontdekt is. Op de basisschool ging het nog allemaal goed en had veel vriendinnen. Afgezien van een juf die me kleineerde, omdat ik anders was.
Maar op de middelbare school en tijdens mijn opleiding ging het mis. Ik vond geen aansluiting met klasgenoten. Zij waren al serieus met jongens en uitgaan bezig. En mij interesseerde dat niet. Ik werd een buitenbeentje. Ook werd ik vaak gepest mijn kleine lengte, ben maar 1.50 m. Daar heb ik het altijd moeilijk mee gehad, want ik wordt soms nog niet voor vol aangezien. Bij de drankenzaak moet ik me op mijn 29e nog legitimeren. En als iemand bv. "kabouter" zegt, voel ik me zo klein. Nu weet ik dat mijn lengte waarschijnlijk in mijn afkomst zit. Ben ook donker. Maar ik was zo graag een Hollandse meid geweest. Heb het idee lange, blanke meiden toch mooier gevonden worden. Ik baal soms echt dat ik niet zo ben.
Op stages en werkplekken ben ik vaak vastgelopen doordat ik trager ben. Ik heb meer tijd nodig om dingen aan te leren. En die tijd kreeg ik niet. Nu werk ik al 4 jaar bij de SW. Dit is wel beter de rust in mijn hoofd. Ben niet meer gestrest zoals vroeger. Maar ik voel me minderwaardig ten opzichte van leeftijdsgenoten die wel normaal kunnen werken. Daar heb ik altijd hard mijn best voor gedaan, maar ik was nooit goed genoeg. En dat steekt soms.
Ook heb ik nog nooit een echte relatie gehad. De ene keer kan dat me niks schelen en de andere keer geeft het een rotgevoel. En de mannen die me zagen zitten zijn mijn types niet. Dat waren vaak betweterige mannen die zichzelf heel goed vonden. Dat moet ik helemaal niet hebben. Want ik ben al onzeker. Ik wil ook gewoon iemand die van me houd en me neemt zoals ik ben. Maar ik vraag me af of dat wel kan. Kan iemand wel houden van een vrouw als ik? Kleine lengte, autisme, bij SW werken. Dan blijft er toch weinig over. Je kunt liefde niet forceren, maar ik hoop het toch ooit mee te maken. Samenwonen wil ik niet, ben erg op mezelf. Maar een maatje in de vorm van LAT-relatie zou ik wel willen.
Ik kan blij zijn met kleine dingen. Heb 2 lieve hondjes en een auto (heel handig hier). Ik ben 's middags vrij en heb rust in mijn hoofd. En toch kan het bovenstaande me dwarszitten.
Ik heb ook niet echt een makkelijk leven gehad. Al had ik wel lieve ouders die altijd achter me staan. Nu zijn het mijn moeder en stiefvader. Met vader heb ik nauwelijks contact meer na de scheiding.
Maar ik moeite om mezelf te accepteren. Als eerste mijn autisme, dat op mijn 20e ontdekt is. Op de basisschool ging het nog allemaal goed en had veel vriendinnen. Afgezien van een juf die me kleineerde, omdat ik anders was.
Maar op de middelbare school en tijdens mijn opleiding ging het mis. Ik vond geen aansluiting met klasgenoten. Zij waren al serieus met jongens en uitgaan bezig. En mij interesseerde dat niet. Ik werd een buitenbeentje. Ook werd ik vaak gepest mijn kleine lengte, ben maar 1.50 m. Daar heb ik het altijd moeilijk mee gehad, want ik wordt soms nog niet voor vol aangezien. Bij de drankenzaak moet ik me op mijn 29e nog legitimeren. En als iemand bv. "kabouter" zegt, voel ik me zo klein. Nu weet ik dat mijn lengte waarschijnlijk in mijn afkomst zit. Ben ook donker. Maar ik was zo graag een Hollandse meid geweest. Heb het idee lange, blanke meiden toch mooier gevonden worden. Ik baal soms echt dat ik niet zo ben.
Op stages en werkplekken ben ik vaak vastgelopen doordat ik trager ben. Ik heb meer tijd nodig om dingen aan te leren. En die tijd kreeg ik niet. Nu werk ik al 4 jaar bij de SW. Dit is wel beter de rust in mijn hoofd. Ben niet meer gestrest zoals vroeger. Maar ik voel me minderwaardig ten opzichte van leeftijdsgenoten die wel normaal kunnen werken. Daar heb ik altijd hard mijn best voor gedaan, maar ik was nooit goed genoeg. En dat steekt soms.
Ook heb ik nog nooit een echte relatie gehad. De ene keer kan dat me niks schelen en de andere keer geeft het een rotgevoel. En de mannen die me zagen zitten zijn mijn types niet. Dat waren vaak betweterige mannen die zichzelf heel goed vonden. Dat moet ik helemaal niet hebben. Want ik ben al onzeker. Ik wil ook gewoon iemand die van me houd en me neemt zoals ik ben. Maar ik vraag me af of dat wel kan. Kan iemand wel houden van een vrouw als ik? Kleine lengte, autisme, bij SW werken. Dan blijft er toch weinig over. Je kunt liefde niet forceren, maar ik hoop het toch ooit mee te maken. Samenwonen wil ik niet, ben erg op mezelf. Maar een maatje in de vorm van LAT-relatie zou ik wel willen.
Ik kan blij zijn met kleine dingen. Heb 2 lieve hondjes en een auto (heel handig hier). Ik ben 's middags vrij en heb rust in mijn hoofd. En toch kan het bovenstaande me dwarszitten.
maandag 13 oktober 2014 om 22:42
quote:hondenmens schreef op 13 oktober 2014 @ 22:36:
Psychische mishandeling is zeker net zo erg als lichamelijke mishandeling. Dat wordt vaak onderschat.
Ja, ik vraag me soms wel eens af of het niet beter was om af en toe een tik gekregen te hebben dan 35 jaar categorisch te horen te krijgen dat je niets goed doet.
En het gekke is dat mijn stiefvader tegenover vrienden over mij zei dat hij trots op me was. Rechtstreeks heb ik dat nooit van hem gehoord.
Als kattenmens geef ik je toch een knuffel hondenmens
Psychische mishandeling is zeker net zo erg als lichamelijke mishandeling. Dat wordt vaak onderschat.
Ja, ik vraag me soms wel eens af of het niet beter was om af en toe een tik gekregen te hebben dan 35 jaar categorisch te horen te krijgen dat je niets goed doet.
En het gekke is dat mijn stiefvader tegenover vrienden over mij zei dat hij trots op me was. Rechtstreeks heb ik dat nooit van hem gehoord.
Als kattenmens geef ik je toch een knuffel hondenmens
maandag 13 oktober 2014 om 23:01
Als eerste een dikke knuffel, wat heb jij t lastig (gehad) zeg! Ik weet van de meeste onderwerpen weinig zinnigs te zeggen, dus doe ik dat ook niet, maar wilde er wel 1 puntje uitlichten waar ik wel iets meer van weet: als je schildklier te traag of te snel werkt, betekent dat ook dat je hormoonhuishouding overhoop ligt. Ik heb dit zelf ook gehad, is nu onder controle en ken mezelf niet meer terug vergeleken met toen (in positieve zin). Ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat ik hoop dat door medicatie je schildklierwaarden weer zullen herstellen waardoor je je minder hormonaal gaat voelen. Begrijp me niet verkeerd, ik lees ook dat je genoeg shit hebt meegemaakt om depressief van te worden, en heb zeker niet de oplossing, maar als je met therapie etc aan jezelf wilt werken, zal een gestabiliseerde schildklier je zeker helpen met een goede basis. Succes!
dinsdag 14 oktober 2014 om 00:28
zondag 19 oktober 2014 om 21:33
En vandaag weer zoiets raars wat maar terug blijft komen. De reactie van veel mensen als ik zeg dat ik in een ver verleden getrouwd ben geweest. BEN JIJ GETROUWD GEWEEST?
Ik heb wel eens gevraagd waarom dat zo raar is. Ben ik dan te dik, te lelijk, te vreselijk om mee te trouwen? Krijg dan een antwoord als: ja ik weet niet, jij bent gewoon single. Kan ik natuurlijk niets mee maar draagt niet echt bij aan algeheel welbevinden...
Ik heb wel eens gevraagd waarom dat zo raar is. Ben ik dan te dik, te lelijk, te vreselijk om mee te trouwen? Krijg dan een antwoord als: ja ik weet niet, jij bent gewoon single. Kan ik natuurlijk niets mee maar draagt niet echt bij aan algeheel welbevinden...
zondag 19 oktober 2014 om 21:42
Maar ik ben niet altijd single. Heb na mijn scheiding een aantal serieuze relaties gehad, variërend van een maand of 9 tot 2 jaar.
Daarom vind ik het zo vreemd dat iedereen altijd zo geschokt reageert alsof het godsonmogelijk is dat er iemand is die met mij zou willen trouwen.
Als mij iemand dat zou zeggen, zou mijn reactie zijn: oh goh, dat wist ik niet.
Ik krijg altijd de reactie met hoofdletters, veel vraagtekens en grote ogen.
Daarom vind ik het zo vreemd dat iedereen altijd zo geschokt reageert alsof het godsonmogelijk is dat er iemand is die met mij zou willen trouwen.
Als mij iemand dat zou zeggen, zou mijn reactie zijn: oh goh, dat wist ik niet.
Ik krijg altijd de reactie met hoofdletters, veel vraagtekens en grote ogen.
zondag 19 oktober 2014 om 22:10
Ik heb niet alle reacties gelezen maar als het je wat troost: Ik weet wat je doormaakt. Mijn vader in het bijzonder heeft mij nooit gewild.
Hij heeft ooit gezegd toen ik een jaar of 6 was dat ik maar beter dood geboren had moeten worden. Toen mijn ouders uit elkaar gingen heb ik dan ook niks meer van hem vernomen. Mijn zus wel maar dat is een ander verhaal.
En verder over de relaties snap ik jou ook heel goed. Ben zelf 8 maanden geleden bij mijn man weggegaan. Mijn ex-man ging ook vreemd en daarbij heeft hij mij geestelijk en lichamelijk mishandeld.
Ook hij zei tegen mij dat mijn vader gelijk had over mij.
Ik ben heel blij om te lezen dat jij wel door hebt dat jij meer waard bent dan een tweede vrouw of vriendin voor erbij.
Ik denk maar zo: Als een man je verlaat voor ander exemplaar, dan is hij gewoon niet klaar voor wat jij hem te bieden hebt. En dat is heel veel geloof me maar. Ik geef je hierbij een hele dikke
Hij heeft ooit gezegd toen ik een jaar of 6 was dat ik maar beter dood geboren had moeten worden. Toen mijn ouders uit elkaar gingen heb ik dan ook niks meer van hem vernomen. Mijn zus wel maar dat is een ander verhaal.
En verder over de relaties snap ik jou ook heel goed. Ben zelf 8 maanden geleden bij mijn man weggegaan. Mijn ex-man ging ook vreemd en daarbij heeft hij mij geestelijk en lichamelijk mishandeld.
Ook hij zei tegen mij dat mijn vader gelijk had over mij.
Ik ben heel blij om te lezen dat jij wel door hebt dat jij meer waard bent dan een tweede vrouw of vriendin voor erbij.
Ik denk maar zo: Als een man je verlaat voor ander exemplaar, dan is hij gewoon niet klaar voor wat jij hem te bieden hebt. En dat is heel veel geloof me maar. Ik geef je hierbij een hele dikke