Psyche
alle pijlers
"Ongewenst"
zondag 12 oktober 2014 om 22:45
Dan maar het risico dat ik herkenbaar ben: ik heb even wat reflectie nodig. Het kan een lang verhaal worden, ik doe mijn best om het zo chronologisch mogelijk te houden.
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
Vanaf mijn conceptie ben ik ongewenst en ik heb het gevoel dat dit als rode draad door mijn leven heen trekt.
Ik was een ongelukje maar ben toch op de wereld gezet en binnen een jaar na mijn geboorte zijn mijn ouders gescheiden.
Mijn vader heeft zich verder nooit zoveel om mij bekommerd en gezien de afstand was ik eens per jaar 2 weken bij hem om te logeren.
Mijn stiefvader had liever gehad dat mijn moeder geen kind had gehad. Zolang ik me kan herinneren heb ik alleen maar te horen gekregen wat ik allemaal niet goed deed, ik was egoïstisch, hier te stom voor, daar te lui voor en noem het maar op. Daarnaast had hij een alcoholprobleem en dat zorgde zeker 3x per week voor ruzies, verwijten en vooral psychische mishandeling. Excuses deed hij niet aan, als jong meisje moest ik het voor de goede vrede "goedmaken" en mijn excuus aanbieden. Natuurlijk voelde dat verkeerd maar mijn stiefvader was verbaal heel sterk, dominant en zowel mijn moeder als ik waren tijdens zijn dronken buien bang voor hem.
Op de basisschool werd ik gepest. Wij kwamen in een dorp wonen waar je er niet tussen kwam als je van buiten kwam. Uit fatsoen werd ik uitgenodigd voor een feestje maar vervolgens opgesloten in de kelder zodat ze geen last meer van me hadden. Pas vanaf mijn 11e kreeg ik een vriendin in het dorp, zij kwam ook van buiten dus hadden we wat steun aan elkaar.
Vanaf mijn 12e zijn we verhuisd naar een groter dorp. Mijn stiefvader was erg streng, ik mocht niets. Niet naar klasgenoten om samen huiswerk te maken of film te kijken. Iedereen ging naar dansles maar ik niet, mocht niet. Stappen mocht ik tot mijn 18e eens per 2 weken, ik werd om 21.00 uur gebracht en om 00.00 uur opgehaald, dan begon het net leuk te worden. Klasgenoten gingen in het dorp stappen, stiefvader vond dat niet zo'n goed idee dus ik ging alleen uit. Want doordat ik nooit iets mocht werd ik op een gegeven moment nergens voor gevraagd.
Toen ik op kamers ging begon ik vrienden te krijgen. Nu, op mijn 45e, kan ik me nog steeds niet voorstellen waarom mensen interesse in mij hebben, ik ben het zo niet gewend.
Mijn eerste echte relatie kreeg ik op mijn 18e. Hij vond geld uitgeven (wat we niet hadden) belangrijker dan mij en ik werd na 4 jaar verliefd op iemand anders, waar ik vervolgens mee getrouwd ben. Hij bleek buiten het voetbalveld geen andere interesses te hebben en na vakanties, een huis kopen en verbouwen bleef er weinig over want ik wilde niet naar de volgende fase die "gezin" heet.
Hij bleef hangen in 7 dagen per week bezig zijn met voetbal en ik wilde meer uit het leven halen, ik heb de scheiding aangevraagd.
Mijn laatste relatie dateert van 2 jaar geleden, deze man heeft mij financieel uitgekleed, met een schuld achtergelaten en met de wetenschap dat hij naast mij nog een stuk of 6 vriendinnen had. Ik was Hotel De Bank, niet meer dan dat. Na de zoveelste ruzie over geld dat ik niet terugkreeg en het feit dat hij er nooit was heb ik hem uit huis gezet. Pas later ontdekte ik dat hij op grote schaal was vreemdgegaan en het geld dat hij voor zijn eigen bedrijf van mij had geleend op was gegaan aan hotelovernachtingen en etentjes met zijn maîtresses.
Met mij wilde hij nooit iets ondernemen, waarschijnlijk om de volgende reden:
Mijn lijf heeft me behoorlijk in de steek gelaten. Door psoriasis op jonge leeftijd (ook daarmee vreselijk gepest) heb ik vage reumatische klachten overgehouden. Bij overbelasting gaan mijn gewrichten ontsteken waardoor ik niet kan sporten, behalve wandelen en fietsen.
Pas na 15 jaar dokteren ben ik er onlangs achter gekomen dat mijn schildklier de boosdoener is van mijn gewichtstoename. Jarenlang me verbaasd over het feit dat iedereen om me heen meer eet dan ik maar dat ik aankom van een wortel. Aangezien ik net boven de ondergrens zit is het op basis van uitsluiting nu toch aantoonbaar maar die 40 kilo raak ik zo snel niet kwijt.
In juli te horen gekregen dat mijn uitstrijkje zo slecht was dat er een gedeelte van mijn baarmoedermond weggehaald moest worden. Dat is ondertussen achter de rug.
Na 15 jaar trouwe dienst ben ik onlangs boventallig verklaard. Mijn werkgever wil me ook niet meer. Ook dit is in juli (na een half jaar onzekerheid) bekend gemaakt.
Relaties? Sinds mijn scheiding van 16 jaar geleden krijg ik aan de lopende band te horen dat ik leuk, lief, gezellig, lekker ben met een goed gevoel voor humor. Maar als puntje bij paaltje komt is er altijd iemand anders die leuker (en slanker) is. Ik claim niet, zeur niet over gebroken nagels en ben niet jaloers aangelegd. Toch ziet geen vent me staan, behalve als 2e vrouw en ik vind mezelf meer waard dan dat.
Al met al (sorry voor het lange verhaal en ik ben vast nog veel vergeten) voel ik me op sommige moment zo overbodig en ongewenst.... Er is nooit iemand geweest die 100% voor mij is gegaan. Ook mijn moeder heeft altijd lopen schipperen maar heeft het nooit voor mij durven opnemen.
Na anderhalf jaar therapie ben ik al zover dat ik mezelf best leuk vind, dat was ook wel eens anders. Maar toch, het knaagt dat ik overal alleen voor sta, mijn ouders zijn overleden, directe broers of zussen heb ik niet.
Ik ben dankbaar voor mijn vrienden en die koester ik maar voel me soms zo kut... Wanneer wordt het nou eens leuk?
zondag 19 oktober 2014 om 22:33
quote:SilverShadow, 20 minuten geleden
Wat voor details moet ik geven dan? Dat er ECHT iemand is die zo gek was om met mij te trouwen?
Dat hij gek was bleek waarschijnlijk later
Maar op dat moment vond hij jou de liefste, lekkerste, mooiste. Prima trouwmateriaal.
Wat voor details moet ik geven dan? Dat er ECHT iemand is die zo gek was om met mij te trouwen?
Dat hij gek was bleek waarschijnlijk later
Maar op dat moment vond hij jou de liefste, lekkerste, mooiste. Prima trouwmateriaal.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zondag 19 oktober 2014 om 22:36
quote:himalaya schreef op 19 oktober 2014 @ 22:33:quote:SilverShadow, 20 minuten geleden
Wat voor details moet ik geven dan? Dat er ECHT iemand is die zo gek was om met mij te trouwen?
Dat hij gek was bleek waarschijnlijk later
Maar op dat moment vond hij jou de liefste, lekkerste, mooiste. Prima trouwmateriaal.Dank je wel, lieve, relativerende himalaya!
Wat voor details moet ik geven dan? Dat er ECHT iemand is die zo gek was om met mij te trouwen?
Dat hij gek was bleek waarschijnlijk later
Maar op dat moment vond hij jou de liefste, lekkerste, mooiste. Prima trouwmateriaal.Dank je wel, lieve, relativerende himalaya!
zondag 19 oktober 2014 om 22:37
Och Silvershadow wat heftig en wat goed dat je zo open en eerlijk bent. Ben je nu ook nog in therapie?
Reacties van mensen worden heel vaak bepaald door onvermogen en volgens mij ook (hoe gek het ook klinkt) door een eigen behoefte om 'het probleem' van jou opgelost te willen zien. De meeste mensen bedoelen het oprecht niet rot en het kan alleen zo vervelend hun strotje uitkomen hè?
Voor jou:
Reacties van mensen worden heel vaak bepaald door onvermogen en volgens mij ook (hoe gek het ook klinkt) door een eigen behoefte om 'het probleem' van jou opgelost te willen zien. De meeste mensen bedoelen het oprecht niet rot en het kan alleen zo vervelend hun strotje uitkomen hè?
Voor jou:
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 19 oktober 2014 om 22:49
Dank je Enn! Ja ik ben ongeveer anderhalf jaar nu bij een psychotherapeut voor schema-therapie.
Het is zeker een vooruitgang ten opzichte van 2 jaar geleden maar er moet nog veel gedaan worden.
Ja humor... ik ben over het algemeen wel van de grapjes en scherpe humor maar in dit geval ben ik er wat overgevoelig voor...
Het is zeker een vooruitgang ten opzichte van 2 jaar geleden maar er moet nog veel gedaan worden.
Ja humor... ik ben over het algemeen wel van de grapjes en scherpe humor maar in dit geval ben ik er wat overgevoelig voor...
zondag 19 oktober 2014 om 22:52
quote:bam1984 schreef op 19 oktober 2014 @ 22:42:
Hypnotherapie heeft mij enorm geholpen... Een 5 tot 10 sessies zouden zeker voldoende moeten zijn.. Is even investeren (als je de juiste verzekering hebt krijg je tot 200 euro per jaar terug) maar dubbel en dwars de moeite waard.. Succes!
Dank je voor de tip. Op dit moment kan ik net rondkomen, straks met een ww uitkering gaat dat niet lukken dus zal ik het financieel allemaal nog krapper moeten doen.
Maar wie weet in de toekomst!
Hypnotherapie heeft mij enorm geholpen... Een 5 tot 10 sessies zouden zeker voldoende moeten zijn.. Is even investeren (als je de juiste verzekering hebt krijg je tot 200 euro per jaar terug) maar dubbel en dwars de moeite waard.. Succes!
Dank je voor de tip. Op dit moment kan ik net rondkomen, straks met een ww uitkering gaat dat niet lukken dus zal ik het financieel allemaal nog krapper moeten doen.
Maar wie weet in de toekomst!
zondag 19 oktober 2014 om 23:04
Mensen zijn eigenlijk maar heel beperkt in hun sociale vermogens. Veel mensen kunnen absoluut niet luisteren, kunnen zich slecht inleven in een ander, zijn te druk bezig met zichzelf.
Goedbedoelde opmerkingen die totaal misplaatst kunnen zijn, we zijn als mensen eigenlijk maar beperkte wezens.
Daarom is het denk ik ook zo belangrijk dat je met jezelf door 1 deur kan, dat je weet dat je waardevol bent, ook al zie je dat niet altijd.
Gelukkig kunnen mensen ook verrassend mooi uit de hoek komen en je op het juiste moment de steun geven die je nodig hebt. Ik hoop dat je dat laatste heel veel gaat meemaken!
Goedbedoelde opmerkingen die totaal misplaatst kunnen zijn, we zijn als mensen eigenlijk maar beperkte wezens.
Daarom is het denk ik ook zo belangrijk dat je met jezelf door 1 deur kan, dat je weet dat je waardevol bent, ook al zie je dat niet altijd.
Gelukkig kunnen mensen ook verrassend mooi uit de hoek komen en je op het juiste moment de steun geven die je nodig hebt. Ik hoop dat je dat laatste heel veel gaat meemaken!
maandag 20 oktober 2014 om 20:39
maandag 20 oktober 2014 om 20:49
Nee het IS niet leuk. Ik kan financieel niets, leef al 2 jaar op een persoonlijk minimum, geen vakantie, geen etentjes, geen theater, festival, concert of bios. Om over kleding maar niet te spreken.
Mijn lijf is vreselijk, ik heb straks geen werk meer en in maart moet ik maar afwachten of mijn baarmoedermond aan het herstellen is of dat er meer weggesneden moet worden.
Ikzelf ben daarentegen WEL leuk
Mijn lijf is vreselijk, ik heb straks geen werk meer en in maart moet ik maar afwachten of mijn baarmoedermond aan het herstellen is of dat er meer weggesneden moet worden.
Ikzelf ben daarentegen WEL leuk
maandag 20 oktober 2014 om 21:44
Wat mensen zeggen, zegt vaak meer over henzelf en hun denkbeelden dan over jou. Ik kom daar steeds meer achter.
Je hebt een rottijd! Geen wonder dat je dit nu ook niet leuk vindt. Ik wens je meer rust, beterschap en ook financieel meer ruimte toe de komende tijd. Fijn dat de therapie werkt. Ik was ook nooit de bedoeling (al ben ik niet zo ongewenst als jou), maar het blijft moeilijk echt mijn plek in de wereld in te nemen. Ook ik ben getraind om het anderen naar de zin te maken.
Sterke en veel succes (en plezier van en met) je therapie!
Je hebt een rottijd! Geen wonder dat je dit nu ook niet leuk vindt. Ik wens je meer rust, beterschap en ook financieel meer ruimte toe de komende tijd. Fijn dat de therapie werkt. Ik was ook nooit de bedoeling (al ben ik niet zo ongewenst als jou), maar het blijft moeilijk echt mijn plek in de wereld in te nemen. Ook ik ben getraind om het anderen naar de zin te maken.
Sterke en veel succes (en plezier van en met) je therapie!
maandag 20 oktober 2014 om 21:46
he meid toch wat naar dat je je zo rot voelt
ik ben zelf als kind ter adoptie afgestaan en kwam in een gezin van 2 onderwijzers waarin ik het altijd beter had kunnen (moeten) doen volgens mij adoptieouders dus ik weet wel ongeveer hoe je je moet voelen
ik ben blij dat je intussen weet dat jijzelf wel leuk bent, maar ik kan me voorstellen dat er geen drol aan is als er alleen nog maar geld voor het hoogstnoodzakelijke is.
en dan die stomme schildklier die maakt dat je niet het lijf hebt dat bij je past
nog maar niet te spreken van je lichamelijke klachten en onzekerheid over je gezondheid.......
ik hoop echt dat er voor jou betere tijden aankomen en ik wens je veel sterkte toe tot die tijd
als je wilt mag je me PB-en, dan hebben we zo nu en dan eens contact
ik kom ook uit gelderland, misschien wel in jouw buurt, en wat hierboven gezegd wordt: je lijkt mij een fijne vriendin
een dikke knuffel voor jou
(ach, doe er maar een paar, knuffels krijg je nooit te veel)
ik ben zelf als kind ter adoptie afgestaan en kwam in een gezin van 2 onderwijzers waarin ik het altijd beter had kunnen (moeten) doen volgens mij adoptieouders dus ik weet wel ongeveer hoe je je moet voelen
ik ben blij dat je intussen weet dat jijzelf wel leuk bent, maar ik kan me voorstellen dat er geen drol aan is als er alleen nog maar geld voor het hoogstnoodzakelijke is.
en dan die stomme schildklier die maakt dat je niet het lijf hebt dat bij je past
nog maar niet te spreken van je lichamelijke klachten en onzekerheid over je gezondheid.......
ik hoop echt dat er voor jou betere tijden aankomen en ik wens je veel sterkte toe tot die tijd
als je wilt mag je me PB-en, dan hebben we zo nu en dan eens contact
ik kom ook uit gelderland, misschien wel in jouw buurt, en wat hierboven gezegd wordt: je lijkt mij een fijne vriendin
een dikke knuffel voor jou
(ach, doe er maar een paar, knuffels krijg je nooit te veel)
maandag 20 oktober 2014 om 22:17
Ik heb me ook heel lang ongewenst gevoeld, vooral tussen leeftijdsgenoten. Ik snap hoe het voelt. Gelukkig heb ik lieve ouders en een paar goede vrienden, daar ben ik uiteindelijk door uit mijn depressies gekomen. Het lijkt me afschuwelijk dat je zelfs die niet hebt. Ik weet verder ook niet hoe ik je kan helpen, alleen dus door te zeggen dat je niet alleen bent.
maandag 20 oktober 2014 om 23:26
Wat naar dat je je zo voelt.
Als je zelf denkt dat je nooit iets goed doet voelt alles als een aanval. Maar weet je, andere mensen zijn eigenlijk ook vooral met zichzelf bezig. Met hun eigen onzekerheden, vragen en weet ik veel wat. Niet alles wat ze vragen/zeggen is een rotopmerking naar jou. Sterker nog: de meeste reacties zeggen alles over waar ze zelf mee bezig zijn. Let maar eens goed op. Ze kunnen zich niet voorstellen dat jij ooit getrouwd bent geweest. Misschien vinden ze wel dat jij zo verschrikkelijk zelfstandig bent dat het lijkt of je niemand nodig hebt. En vinden ze dat ze daar zelf maar mager bij afsteken. Zouden ze zelf willen dat ze zo sterk waren als ze denken dat jij bent.
voor jou.
Als je zelf denkt dat je nooit iets goed doet voelt alles als een aanval. Maar weet je, andere mensen zijn eigenlijk ook vooral met zichzelf bezig. Met hun eigen onzekerheden, vragen en weet ik veel wat. Niet alles wat ze vragen/zeggen is een rotopmerking naar jou. Sterker nog: de meeste reacties zeggen alles over waar ze zelf mee bezig zijn. Let maar eens goed op. Ze kunnen zich niet voorstellen dat jij ooit getrouwd bent geweest. Misschien vinden ze wel dat jij zo verschrikkelijk zelfstandig bent dat het lijkt of je niemand nodig hebt. En vinden ze dat ze daar zelf maar mager bij afsteken. Zouden ze zelf willen dat ze zo sterk waren als ze denken dat jij bent.
voor jou.
Opinions are like assholes. Everybody has one.