Kinderen
alle pijlers
Mijn kleine held
maandag 29 oktober 2012 om 19:01
Mijn kleine held,
Het is nu precies een week geleden dat je bent geboren.
Met 35.4 weken te vroeg en wat een slechte start. Het waren je longetjes, nog niet rijp genoeg.
Met grote spoed naar het Sophia kinderziekenhuis, waar ze je wel zouden kunnen helpen.
Wij waren ons nog niet echt bewust van hoe slecht je het eigenlijk had.
Ik kon niet mee naar het Sophia, want ze hadden er nog geen bed voor mij. Het was niet anders.
Papa ging wel met je mee en kon mij aan de telefoon vertellen dat je op de intensive care goed geholpen werd en je redelijk stabiel was.
Wat een opluchting.
De dag erna kon ik eindelijk naar je toe. Wel met bed, want door de ks kon ik niet lopen.
Nog steeds had ik je niet goed gezien en vast gehouden, maar de wetenschap dat ik bij je in de buurt was deed me goed.
Iedere dag ging het beter met je. Met je 3890 gram was je de reus van de ic-afdeling.
Helaas kregen we slecht nieuws. Er was op je hersenecho een afwijking gezien die verder onderzocht moest worden.
Met 3 dagen oud onderging je al een mri-scan en wachtten wij gespannen op de uitslag.
De uitslag kwam hard aan.
Waarschijnlijk heb je in mijn buik al zuurstof te kort gehad en witte plekjes op de scan zijn kleine beschadigingen in je hersenen.
De artsen kunnen niet voorspellen hoe deze beschadiging zich zal uiten. Het kan variëren van helemaal niet tot vrij ernstig.
Het zal dan zijn op motoriek gebied.
De komende maanden/jaren moet je met regelmaat een scan ondergaan om de boel in de gaten te houden.
Nu lig je op de mc van het oorspronkelijke ziekenhuis en daar moet je blijven totdat je zelfstandig kan drinken en bent aangesterkt.
Wat een week hebben we achter de rug en wat doe je het nu goed.
We zijn trots op je!
*even mijn hart luchten*
Het is nu precies een week geleden dat je bent geboren.
Met 35.4 weken te vroeg en wat een slechte start. Het waren je longetjes, nog niet rijp genoeg.
Met grote spoed naar het Sophia kinderziekenhuis, waar ze je wel zouden kunnen helpen.
Wij waren ons nog niet echt bewust van hoe slecht je het eigenlijk had.
Ik kon niet mee naar het Sophia, want ze hadden er nog geen bed voor mij. Het was niet anders.
Papa ging wel met je mee en kon mij aan de telefoon vertellen dat je op de intensive care goed geholpen werd en je redelijk stabiel was.
Wat een opluchting.
De dag erna kon ik eindelijk naar je toe. Wel met bed, want door de ks kon ik niet lopen.
Nog steeds had ik je niet goed gezien en vast gehouden, maar de wetenschap dat ik bij je in de buurt was deed me goed.
Iedere dag ging het beter met je. Met je 3890 gram was je de reus van de ic-afdeling.
Helaas kregen we slecht nieuws. Er was op je hersenecho een afwijking gezien die verder onderzocht moest worden.
Met 3 dagen oud onderging je al een mri-scan en wachtten wij gespannen op de uitslag.
De uitslag kwam hard aan.
Waarschijnlijk heb je in mijn buik al zuurstof te kort gehad en witte plekjes op de scan zijn kleine beschadigingen in je hersenen.
De artsen kunnen niet voorspellen hoe deze beschadiging zich zal uiten. Het kan variëren van helemaal niet tot vrij ernstig.
Het zal dan zijn op motoriek gebied.
De komende maanden/jaren moet je met regelmaat een scan ondergaan om de boel in de gaten te houden.
Nu lig je op de mc van het oorspronkelijke ziekenhuis en daar moet je blijven totdat je zelfstandig kan drinken en bent aangesterkt.
Wat een week hebben we achter de rug en wat doe je het nu goed.
We zijn trots op je!
*even mijn hart luchten*
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 21 oktober 2013 om 22:10
Ik ben in het archief gedoken om dit topic van mijn hand te vinden.
Met het teruglezen krijg ik tranen in mijn ogen.
Morgen is het een jaar geleden dat Julian is geboren. Wat is dit jaar snel gegaan.
Hij is nu een beer van een knul en hij doet het ontzettend goed.
Gisterochtend heeft hij voor het eerst gestaan. Het lijkt iets kleins, maar gezien zijn beschadiging ontzettend belangrijk.
Op wat 'kleine' dingetjes na (bronchitus en 3+ ogen) ontwikkelt hij zich volgens de boekjes.
Hij is heel Open en vriendelijk naar iedereen en gek op aandacht.
Maar bovenal is hij nog steeds smoorverliefd op zijn moeder en ik op hem!
Met het teruglezen krijg ik tranen in mijn ogen.
Morgen is het een jaar geleden dat Julian is geboren. Wat is dit jaar snel gegaan.
Hij is nu een beer van een knul en hij doet het ontzettend goed.
Gisterochtend heeft hij voor het eerst gestaan. Het lijkt iets kleins, maar gezien zijn beschadiging ontzettend belangrijk.
Op wat 'kleine' dingetjes na (bronchitus en 3+ ogen) ontwikkelt hij zich volgens de boekjes.
Hij is heel Open en vriendelijk naar iedereen en gek op aandacht.
Maar bovenal is hij nog steeds smoorverliefd op zijn moeder en ik op hem!
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 22 oktober 2013 om 20:14
Misschien heb je iets aan mijn verhaal met goede afloop: een kindje in mijn familie werd ruim 30 jaar geleden met 30 weken geboren.
Dat werd couveuse, beademing, sondevoeding, bewaking aan de monitor. Na de 2e hersenbloeding werd gezegd dat er een aanzienlijke kans was op geestelijke/lichamelijke handicaps en dat de beademing stop gezet zou worden.
Na het stoppen van de beademing ging hij zelf ademen. Inmiddels zijn we nu ruim 30 jaar later, heeft hij een HBO opleiding afgerond, een goede baan en is op geen enkele manier beperkt.
Dat werd couveuse, beademing, sondevoeding, bewaking aan de monitor. Na de 2e hersenbloeding werd gezegd dat er een aanzienlijke kans was op geestelijke/lichamelijke handicaps en dat de beademing stop gezet zou worden.
Na het stoppen van de beademing ging hij zelf ademen. Inmiddels zijn we nu ruim 30 jaar later, heeft hij een HBO opleiding afgerond, een goede baan en is op geen enkele manier beperkt.
dinsdag 21 oktober 2014 om 21:41
Morgen is het twee jaar geleden dat Julian werd geboren en wat doet hij het ontzettend goed!
Slim, grappig, ondeugend, vrolijk en bovenal op al zijn manieren ontzettend schattig.
Waar wij bang voor waren, het niet kunnen lopen, blijkt onterecht.
Lopen kan hij en rennen en springen en dansen etc.
Tot op heden is zijn scheel zien het enige dat te wijten is aan de beschadiging in zijn hoofdje. Gelukkig maar
Wij zijn zo ontzettend trots op dit jongetje
Slim, grappig, ondeugend, vrolijk en bovenal op al zijn manieren ontzettend schattig.
Waar wij bang voor waren, het niet kunnen lopen, blijkt onterecht.
Lopen kan hij en rennen en springen en dansen etc.
Tot op heden is zijn scheel zien het enige dat te wijten is aan de beschadiging in zijn hoofdje. Gelukkig maar
Wij zijn zo ontzettend trots op dit jongetje
Frankly my dear, I don"t give a damn