Kinderen
alle pijlers
Mijn kleine held
maandag 29 oktober 2012 om 19:01
Mijn kleine held,
Het is nu precies een week geleden dat je bent geboren.
Met 35.4 weken te vroeg en wat een slechte start. Het waren je longetjes, nog niet rijp genoeg.
Met grote spoed naar het Sophia kinderziekenhuis, waar ze je wel zouden kunnen helpen.
Wij waren ons nog niet echt bewust van hoe slecht je het eigenlijk had.
Ik kon niet mee naar het Sophia, want ze hadden er nog geen bed voor mij. Het was niet anders.
Papa ging wel met je mee en kon mij aan de telefoon vertellen dat je op de intensive care goed geholpen werd en je redelijk stabiel was.
Wat een opluchting.
De dag erna kon ik eindelijk naar je toe. Wel met bed, want door de ks kon ik niet lopen.
Nog steeds had ik je niet goed gezien en vast gehouden, maar de wetenschap dat ik bij je in de buurt was deed me goed.
Iedere dag ging het beter met je. Met je 3890 gram was je de reus van de ic-afdeling.
Helaas kregen we slecht nieuws. Er was op je hersenecho een afwijking gezien die verder onderzocht moest worden.
Met 3 dagen oud onderging je al een mri-scan en wachtten wij gespannen op de uitslag.
De uitslag kwam hard aan.
Waarschijnlijk heb je in mijn buik al zuurstof te kort gehad en witte plekjes op de scan zijn kleine beschadigingen in je hersenen.
De artsen kunnen niet voorspellen hoe deze beschadiging zich zal uiten. Het kan variëren van helemaal niet tot vrij ernstig.
Het zal dan zijn op motoriek gebied.
De komende maanden/jaren moet je met regelmaat een scan ondergaan om de boel in de gaten te houden.
Nu lig je op de mc van het oorspronkelijke ziekenhuis en daar moet je blijven totdat je zelfstandig kan drinken en bent aangesterkt.
Wat een week hebben we achter de rug en wat doe je het nu goed.
We zijn trots op je!
*even mijn hart luchten*
Het is nu precies een week geleden dat je bent geboren.
Met 35.4 weken te vroeg en wat een slechte start. Het waren je longetjes, nog niet rijp genoeg.
Met grote spoed naar het Sophia kinderziekenhuis, waar ze je wel zouden kunnen helpen.
Wij waren ons nog niet echt bewust van hoe slecht je het eigenlijk had.
Ik kon niet mee naar het Sophia, want ze hadden er nog geen bed voor mij. Het was niet anders.
Papa ging wel met je mee en kon mij aan de telefoon vertellen dat je op de intensive care goed geholpen werd en je redelijk stabiel was.
Wat een opluchting.
De dag erna kon ik eindelijk naar je toe. Wel met bed, want door de ks kon ik niet lopen.
Nog steeds had ik je niet goed gezien en vast gehouden, maar de wetenschap dat ik bij je in de buurt was deed me goed.
Iedere dag ging het beter met je. Met je 3890 gram was je de reus van de ic-afdeling.
Helaas kregen we slecht nieuws. Er was op je hersenecho een afwijking gezien die verder onderzocht moest worden.
Met 3 dagen oud onderging je al een mri-scan en wachtten wij gespannen op de uitslag.
De uitslag kwam hard aan.
Waarschijnlijk heb je in mijn buik al zuurstof te kort gehad en witte plekjes op de scan zijn kleine beschadigingen in je hersenen.
De artsen kunnen niet voorspellen hoe deze beschadiging zich zal uiten. Het kan variëren van helemaal niet tot vrij ernstig.
Het zal dan zijn op motoriek gebied.
De komende maanden/jaren moet je met regelmaat een scan ondergaan om de boel in de gaten te houden.
Nu lig je op de mc van het oorspronkelijke ziekenhuis en daar moet je blijven totdat je zelfstandig kan drinken en bent aangesterkt.
Wat een week hebben we achter de rug en wat doe je het nu goed.
We zijn trots op je!
*even mijn hart luchten*
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 22 oktober 2018 om 20:05
Het wordt voor mij een soort traditie om ieder jaar dit topic omhoog te halen. ![:-]](./../../../../smilies/77_happy.gif "Happy")
Vandaag is hij alweer 6 geworden en hij doet het geweldig.
Slim, bijdehand, ondeugend en enorm schattig is hij.
Zit nu in groep 3 en dat gaat prima. Hij is wel de jongste van zijn klas en dat merken we wel eens, maar hij doet enorm zijn best.
Qua motoriek ook nog geen problemen. Hij zit op handbal en zwemles en doet gewoon zijn ding.
Ben enorm trots op hem en houd ontzettend veel van hem
Vandaag is hij alweer 6 geworden en hij doet het geweldig.
Slim, bijdehand, ondeugend en enorm schattig is hij.
Zit nu in groep 3 en dat gaat prima. Hij is wel de jongste van zijn klas en dat merken we wel eens, maar hij doet enorm zijn best.
Qua motoriek ook nog geen problemen. Hij zit op handbal en zwemles en doet gewoon zijn ding.
Ben enorm trots op hem en houd ontzettend veel van hem
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 21 oktober 2020 om 15:57
Morgen wordt hij al weer 8 
Zit inmIddels in groep 5 en doet het nog steeds geweldig.
Het afgelopen jaar zijn er wel wat restverschijnselen boven water gekomen.
Heeft waarschijnlijk vorm van astma en blijkt hypermobiel te zijn.
Voor zijn fijne motoriek fysio gehad en de rest is prima mee te leven.
Het is nog steeds een kanjer
Zit inmIddels in groep 5 en doet het nog steeds geweldig.
Het afgelopen jaar zijn er wel wat restverschijnselen boven water gekomen.
Heeft waarschijnlijk vorm van astma en blijkt hypermobiel te zijn.
Voor zijn fijne motoriek fysio gehad en de rest is prima mee te leven.
Het is nog steeds een kanjer
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 21 oktober 2020 om 20:03
Gefeliciteerd Calvijn, 8 jaar 
! Je verhaal geeft me echt veel moed, hier een andere geboortetermijn maar hetzelfde verhaal qua witte vlekjes op de MRI. Onze kleine is pas 2.5 dus we weten nog niet precies wat er boven water komt, de motoriek is helaas wel duidelijk dat er daar eea aan scheelt maar ben allang blij dat ze zich zo goed ontwikkelt, zelfs wat woordjes zegt en een vrolijk en sterk kind is 
! Je verhaal geeft me echt veel moed, hier een andere geboortetermijn maar hetzelfde verhaal qua witte vlekjes op de MRI. Onze kleine is pas 2.5 dus we weten nog niet precies wat er boven water komt, de motoriek is helaas wel duidelijk dat er daar eea aan scheelt maar ben allang blij dat ze zich zo goed ontwikkelt, zelfs wat woordjes zegt en een vrolijk en sterk kind is
woensdag 21 oktober 2020 om 23:05
Ach gosBirdist schreef: ↑21-10-2020 20:03Gefeliciteerd Calvijn, 8 jaar
Die onzekerheid vonden wij het lastigst.
Het kon van spastisch in een rolstoel tot totaal nergens last van werd ons toen verteld.
De vlag ging echt uit toen hij met 17 maanden ging lopen
Wat we nu merken is dat hij wat stijver is met rennen en zijn handschrift.
Zijn longen zijn nu onder controle, maandag uitslag over een test (astma) en hij ademt oppervlakkig, daar wordt ook naar gekeken.
Al met al mogen we niet klagen.
Hoop voor jullie meisje ook het beste
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 22 oktober 2020 om 09:20
Dank je wel!
Nee, niets speciaals.
Opa en oma en hij mag kiezen wat we gaan bestellen qua eten.
Van zijn grote broer van 12 krijgt hij iets wat hij al heeeeel lang wil: een step
Zo benieuwd naar dat bekkie
Frankly my dear, I don"t give a damn
