Psyche
alle pijlers
Ik ben mijn broers stem vergeten
donderdag 23 oktober 2014 om 23:27
Ik heb een soort fotografisch geheugen voor stemmen. Zelfs van mensen die ik amper ken en jaren niet meer gezien heb, kan ik me vaak feilloos herinneren hoe ze praten.
Vanavond zat ik oude familiefoto's te bekijken. Het viel me weer op dat ik bij elke foto herinneringen heb aan de stem van de mensen die erop staan. Vooral mensen die me na staan, zoals mijn ouders, kan ik zonder problemen 'horen' praten in mijn hoofd. Terwijl ze allebei niet meer leven.
Maar wat zo gek is, er is 1 persoon die altijd heel belangrijk voor me is geweest maar wiens stem ik vrijwel onmiddellijk ben vergeten nadat hij een paar jaar geleden plotseling overleed. Mijn broer. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe hij bewoog trouwens. Dat is ook al zo raar. Van hem zie ik foto's en het lijkt net alsof ik alleen maar weet dat hij het is omdat ik de foto's herken. Maar het beeld komt niet tot leven.
Het is niet dat ik hem niet mis. Ik voel nog steeds een intens verdriet opkomen als ik zijn foto's zie en denk aan zijn overlijden. Maar ik vind het zo gek dat ik bij hem, anders dan bij anderen, geen herinnering kan oproepen aan hoe hij was, klonk en aanvoelde. Soms kom ik er heel dicht bij. Dan herinner ik me bijvoorbeeld ineens: oh ja, aan de telefoon praatte hij vaak nogal hard. En dan word ik even blij omdat ik me iets herinner, maar toch kan ik me dan niet meer voor de geest halen hoe het dan klonk als hij zo praatte.
Ik vind dat zo verdrietig. Zou er een manier zijn om zulke herinneringen toch weer op te roepen? Hebben jullie het ook wel eens gehad, dat je juist de stem van iemand die je heel dierbaar was zomaar vergeten bent? Is het een teken dat ik zijn overlijden niet echt verwerkt heb?
Vanavond zat ik oude familiefoto's te bekijken. Het viel me weer op dat ik bij elke foto herinneringen heb aan de stem van de mensen die erop staan. Vooral mensen die me na staan, zoals mijn ouders, kan ik zonder problemen 'horen' praten in mijn hoofd. Terwijl ze allebei niet meer leven.
Maar wat zo gek is, er is 1 persoon die altijd heel belangrijk voor me is geweest maar wiens stem ik vrijwel onmiddellijk ben vergeten nadat hij een paar jaar geleden plotseling overleed. Mijn broer. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe hij bewoog trouwens. Dat is ook al zo raar. Van hem zie ik foto's en het lijkt net alsof ik alleen maar weet dat hij het is omdat ik de foto's herken. Maar het beeld komt niet tot leven.
Het is niet dat ik hem niet mis. Ik voel nog steeds een intens verdriet opkomen als ik zijn foto's zie en denk aan zijn overlijden. Maar ik vind het zo gek dat ik bij hem, anders dan bij anderen, geen herinnering kan oproepen aan hoe hij was, klonk en aanvoelde. Soms kom ik er heel dicht bij. Dan herinner ik me bijvoorbeeld ineens: oh ja, aan de telefoon praatte hij vaak nogal hard. En dan word ik even blij omdat ik me iets herinner, maar toch kan ik me dan niet meer voor de geest halen hoe het dan klonk als hij zo praatte.
Ik vind dat zo verdrietig. Zou er een manier zijn om zulke herinneringen toch weer op te roepen? Hebben jullie het ook wel eens gehad, dat je juist de stem van iemand die je heel dierbaar was zomaar vergeten bent? Is het een teken dat ik zijn overlijden niet echt verwerkt heb?
donderdag 23 oktober 2014 om 23:32
Ik weet niet hoe het komt Truttezurkel (prachtnick btw!). Weet wel dat ik na de dood van mijn oma heel vaak de stem van oma in mijn hoofd had en nog steeds heb. Ik hoor haar elke dag, ze lacht ook vaak. Ik "luister" er ook elke dag heel bewust naar, ik wil haar stem niet vergeten. Misschien vergeet ik het zo dan niet.
Ik heb dus geen antwoord maar wilde graag op je bericht reageren.
Ik heb dus geen antwoord maar wilde graag op je bericht reageren.
donderdag 23 oktober 2014 om 23:34
Ik herken wat je beschrijft maar heb dit met mijn moeder
Zij is 11 jr geleden overleden toen ik 13 was maar weet ook dat ik al heel lang haar stem niet voor mij kan halen, wel herinneringen maar niet haar stem
Vind dit zelf ook heel erg en vervelend want mijn moeder was en is mijn alles
Gelukkig heb ik de laatste tijd weleens filmpjes van haar gezien en dan herken ik haar stem weer, haar lach haar mimiek en bewegingen weer
Maar dan nu op dit moment kan ik haar stem weer niet voor mij halen
Misschien hebben mensen wel filmpjes of iets waar de stem van je broer te horen is
Zij is 11 jr geleden overleden toen ik 13 was maar weet ook dat ik al heel lang haar stem niet voor mij kan halen, wel herinneringen maar niet haar stem
Vind dit zelf ook heel erg en vervelend want mijn moeder was en is mijn alles
Gelukkig heb ik de laatste tijd weleens filmpjes van haar gezien en dan herken ik haar stem weer, haar lach haar mimiek en bewegingen weer
Maar dan nu op dit moment kan ik haar stem weer niet voor mij halen
Misschien hebben mensen wel filmpjes of iets waar de stem van je broer te horen is
donderdag 23 oktober 2014 om 23:35
Wat vervelend voor je...zeker omdat je er zoveel waarde aan hecht. Wat jij met stemmen hebt, heb ik met " gevoel" ik kan me feilloos herinneren hoe bepaalde objecten aanvoelden of eruitzien in mijn (veilige) jeugd. Soms wil ik dat ook weer voor me zien en bijna voelen.
Ik dank er meestal aan als ik in bed lig, in het donker en het muisstil is om me heen,zonder afleiding.
Misschien helpt het jou ook.
zijn er geen familie filmpjes waar je broer op staat?
Ik dank er meestal aan als ik in bed lig, in het donker en het muisstil is om me heen,zonder afleiding.
Misschien helpt het jou ook.
zijn er geen familie filmpjes waar je broer op staat?
donderdag 23 oktober 2014 om 23:36
quote:cochise schreef op 23 oktober 2014 @ 23:32:
Ik weet niet hoe het komt Truttezurkel (prachtnick btw!). Weet wel dat ik na de dood van mijn oma heel vaak de stem van oma in mijn hoofd had en nog steeds heb. Ik hoor haar elke dag, ze lacht ook vaak. Ik "luister" er ook elke dag heel bewust naar, ik wil haar stem niet vergeten. Misschien vergeet ik het zo dan niet.
Ik heb dus geen antwoord maar wilde graag op je bericht reageren.Wat mooi, ik ben blij dat je hebt gereageerd. Ik vind het ook fijn en heel herkenbaar om iemands stem te koesteren. Het is echt een manier om de herinnering levend te houden.
Ik weet niet hoe het komt Truttezurkel (prachtnick btw!). Weet wel dat ik na de dood van mijn oma heel vaak de stem van oma in mijn hoofd had en nog steeds heb. Ik hoor haar elke dag, ze lacht ook vaak. Ik "luister" er ook elke dag heel bewust naar, ik wil haar stem niet vergeten. Misschien vergeet ik het zo dan niet.
Ik heb dus geen antwoord maar wilde graag op je bericht reageren.Wat mooi, ik ben blij dat je hebt gereageerd. Ik vind het ook fijn en heel herkenbaar om iemands stem te koesteren. Het is echt een manier om de herinnering levend te houden.
donderdag 23 oktober 2014 om 23:42
Titato en Ana Isabel, ook heel herkenbaar wat jullie schrijven. Het is dat verlangen naar een gevoel van de veiligheid van vroeger inderdaad.
Ik heb geen filmpjes, alleen foto's. Gek eigenlijk, in mijn familie zijn we niet zo van het filmen en fotograferen. Achteraf toch wel een gemis. Misschien ga ik bij een volgende verjaardag of andere gelegenheid toch eens wat filmpjes maken met mijn telefoon. Voor ooit.
Ik heb geen filmpjes, alleen foto's. Gek eigenlijk, in mijn familie zijn we niet zo van het filmen en fotograferen. Achteraf toch wel een gemis. Misschien ga ik bij een volgende verjaardag of andere gelegenheid toch eens wat filmpjes maken met mijn telefoon. Voor ooit.
donderdag 23 oktober 2014 om 23:43
Ik herken het ook. Mijn zus is zeven jaar geleden overleden en ik kon haar stem al heel snel niet meer 'horen'. Hoe hard ik het ook probeer, ik krijg het niet omhoog gehaald in mijn geheugen. Nu ik erover nadenk weet ik eigenlijk niet eens meer of ze een harde of zachte stem had. Wat gek eigenlijk. Ik heb nog wel video's van haar, maar kijk er zelden naar. Ik weet niet waarom.
donderdag 23 oktober 2014 om 23:44
Ik denk dat dat voor jou een beschermingsmechanisme is. Er is wel veel geschreven over beschermingsmechanismes, google er eens op. Misschien herken je iets. Bijna iedereen herkent wel iets, ook de mensen die bijna alleen louter geluk kennen. Artikelen of boeken over beschermingsmechanismes zijn niet zweverig ofzo, als je je er niet in herkent, of in het meeste niet, dan is het toch best interessant vind ik. Geen waste of time.
Het hoeft helemaal niet te betekenen dat je zijn overlijden niet echt verwerkt hebt, en anders maar wel. Is dat erg? Wat is "verwerken" eigenlijk? Niet meer huilen? Er niet meer iedere dag aan denken? Dat het je functioneren niet meer beïnvloed?
Het hoeft helemaal niet te betekenen dat je zijn overlijden niet echt verwerkt hebt, en anders maar wel. Is dat erg? Wat is "verwerken" eigenlijk? Niet meer huilen? Er niet meer iedere dag aan denken? Dat het je functioneren niet meer beïnvloed?
donderdag 23 oktober 2014 om 23:46
quote:truttezurkel schreef op 23 oktober 2014 @ 23:42:
Titato en Ana Isabel, ook heel herkenbaar wat jullie schrijven. Het is dat verlangen naar een gevoel van de veiligheid van vroeger inderdaad.
Ik heb geen filmpjes, alleen foto's. Gek eigenlijk, in mijn familie zijn we niet zo van het filmen en fotograferen. Achteraf toch wel een gemis. Misschien ga ik bij een volgende verjaardag of andere gelegenheid toch eens wat filmpjes maken met mijn telefoon. Voor ooit.Als je af en toe weer bijna zijn stem hoort probeer je dan te focussen, ik weet bijna zeker dat het ergens in je geheugen nog wel zit. Hoop echt dat je er weer "bij" kan komen.
Titato en Ana Isabel, ook heel herkenbaar wat jullie schrijven. Het is dat verlangen naar een gevoel van de veiligheid van vroeger inderdaad.
Ik heb geen filmpjes, alleen foto's. Gek eigenlijk, in mijn familie zijn we niet zo van het filmen en fotograferen. Achteraf toch wel een gemis. Misschien ga ik bij een volgende verjaardag of andere gelegenheid toch eens wat filmpjes maken met mijn telefoon. Voor ooit.Als je af en toe weer bijna zijn stem hoort probeer je dan te focussen, ik weet bijna zeker dat het ergens in je geheugen nog wel zit. Hoop echt dat je er weer "bij" kan komen.
donderdag 23 oktober 2014 om 23:54
Ik weet wel zeker dat de stem nog wel in je geheugen zit. Vorig jaar hoorde ik iemand die bijna dezelfde stem als mijn zus had. Ik bevroor bijna, het was zo'n bizarre ervaring. En dat terwijl ik haar stem dus ook niet kan oproepen.
Verder weet ik net als Vlinder ook niet wat iets verwerkt hebben inhoudt. Een plaatsje geven is ook zoiets. Het zijn vaak gebruikte termen, maar wat is het concreet?
Verder weet ik net als Vlinder ook niet wat iets verwerkt hebben inhoudt. Een plaatsje geven is ook zoiets. Het zijn vaak gebruikte termen, maar wat is het concreet?
donderdag 23 oktober 2014 om 23:56
Beschermingsmechanismes, dat is inderdaad interessant. Ik blijf nog wel even googlen en lezen.
Lupine, dat je video's niet bekijkt herken ik ook. Van mijn moeder, die nog niet zo lang geleden is overleden, heb ik wel een filmpje. Maar daar kijk ik eigenlijk ook nooit naar. Toch vind ik het wel een fijn idee dat het er is. Het is jammer genoeg wel een filmpje zonder geluid, dus als ik haar stem vergeet dan is die er niet meer. Maar ik denk dat dat niet gebeurt. Mijn vader is er al heel lang niet meer, maar sommige dingen die hij vroeger altijd zei 'hoor' ik hem af en toe nog zo zeggen.
Lupine, dat je video's niet bekijkt herken ik ook. Van mijn moeder, die nog niet zo lang geleden is overleden, heb ik wel een filmpje. Maar daar kijk ik eigenlijk ook nooit naar. Toch vind ik het wel een fijn idee dat het er is. Het is jammer genoeg wel een filmpje zonder geluid, dus als ik haar stem vergeet dan is die er niet meer. Maar ik denk dat dat niet gebeurt. Mijn vader is er al heel lang niet meer, maar sommige dingen die hij vroeger altijd zei 'hoor' ik hem af en toe nog zo zeggen.
vrijdag 24 oktober 2014 om 00:06
quote:_lupine_ schreef op 23 oktober 2014 @ 23:54:
Ik weet wel zeker dat de stem nog wel in je geheugen zit. Vorig jaar hoorde ik iemand die bijna dezelfde stem als mijn zus had. Ik bevroor bijna, het was zo'n bizarre ervaring. En dat terwijl ik haar stem dus ook niet kan oproepen.
Verder weet ik net als Vlinder ook niet wat iets verwerkt hebben inhoudt. Een plaatsje geven is ook zoiets. Het zijn vaak gebruikte termen, maar wat is het concreet?
Oeh, dat lijkt me inderdaad heel bizar.
En wat verwerken of een plaatsje geven is, weet ik ook niet. Ik had er net al wat over getypt maar weer gewist. Ik heb er geen hinder van in mijn dagelijks functioneren en ik denk er ook niet voortdurend aan. Het is ook niet iets waar ik me echt zorgen om maak, het verbaast me vooral. Ik vond (en vind) het wel onrechtvaardig dat iemand als mijn broer zomaar ineens uit het leven gerukt wordt, maar ik weet ook heel goed dat zulke dingen bij het leven horen.
Soms heb ik een kleine aanval van heimwee en nostalgie en dan verbaast het me dat de herinneringen aan mijn broer zo anders zijn. Zo buiten mijn bereik.
Ik weet wel zeker dat de stem nog wel in je geheugen zit. Vorig jaar hoorde ik iemand die bijna dezelfde stem als mijn zus had. Ik bevroor bijna, het was zo'n bizarre ervaring. En dat terwijl ik haar stem dus ook niet kan oproepen.
Verder weet ik net als Vlinder ook niet wat iets verwerkt hebben inhoudt. Een plaatsje geven is ook zoiets. Het zijn vaak gebruikte termen, maar wat is het concreet?
Oeh, dat lijkt me inderdaad heel bizar.
En wat verwerken of een plaatsje geven is, weet ik ook niet. Ik had er net al wat over getypt maar weer gewist. Ik heb er geen hinder van in mijn dagelijks functioneren en ik denk er ook niet voortdurend aan. Het is ook niet iets waar ik me echt zorgen om maak, het verbaast me vooral. Ik vond (en vind) het wel onrechtvaardig dat iemand als mijn broer zomaar ineens uit het leven gerukt wordt, maar ik weet ook heel goed dat zulke dingen bij het leven horen.
Soms heb ik een kleine aanval van heimwee en nostalgie en dan verbaast het me dat de herinneringen aan mijn broer zo anders zijn. Zo buiten mijn bereik.
vrijdag 24 oktober 2014 om 00:15
Lupine, ik zat nog over je bericht na te denken en ik geloof echt dat het zou voelen alsof de wereld even stil zou staan als ik iemand bijna zo zou horen praten als mijn broer.
Ik heb het heel soms wel eens met een geur gehad. Dat je iets ruikt en ineens denkt: zó rook het vroeger op vakantie, bijvoorbeeld. Dát vind ik dan al een bevries-moment. Laat staan als je ineens een stem hoort die klinkt als je zus.
Ik heb het heel soms wel eens met een geur gehad. Dat je iets ruikt en ineens denkt: zó rook het vroeger op vakantie, bijvoorbeeld. Dát vind ik dan al een bevries-moment. Laat staan als je ineens een stem hoort die klinkt als je zus.
vrijdag 24 oktober 2014 om 00:17
Volgens mij vervagen herinneringen ook. Ik wilde net schrijven dat ik haar stem dan wel vergeten ben, maar haar handschrift me nog zo voor de geest haal. Ik probeer het nu, maar dat lukt dus ook niet meer.
Dat iemand op zulke jonge leeftijd uit het leven wordt is ook heel erg, daar valt niks leuks aan te verzinnen. Met rechtvaardigheid heb ik niet zoveel. In zoverre dan, dat ik niet geloof ik rechtvaardigheid in een mensenleven. Daar bestaat geen rechtvaardigheid in. Ik zou willen dat het zo was, maar het is niet zo.
Misschien is het ook zo dat je je broer nooit wil vergeten. Je wil nooit ontkennen dat hij er ooit is geweest. 'In onze gedachten leeft hij voort'. Dat idee. En met het vergeten van zijn stem, voel je je misschien schuldig, omdat je een stukje van hem vergeten bent.
Dat iemand op zulke jonge leeftijd uit het leven wordt is ook heel erg, daar valt niks leuks aan te verzinnen. Met rechtvaardigheid heb ik niet zoveel. In zoverre dan, dat ik niet geloof ik rechtvaardigheid in een mensenleven. Daar bestaat geen rechtvaardigheid in. Ik zou willen dat het zo was, maar het is niet zo.
Misschien is het ook zo dat je je broer nooit wil vergeten. Je wil nooit ontkennen dat hij er ooit is geweest. 'In onze gedachten leeft hij voort'. Dat idee. En met het vergeten van zijn stem, voel je je misschien schuldig, omdat je een stukje van hem vergeten bent.
vrijdag 24 oktober 2014 om 00:20
Je vraagt je af of je zijn dood wel verwerkt hebt. Maar verwerk je dat ooit echt helemaal? Je hebt gewoon momenten waarin je het liefst terug wilt in de tijd, waarin zijn aanwezigheid zo vanzelfsprekend was.
je herinnert je HEM in ieder geval en dat is het mooiste wat je maar kunt hebben, want zo is hij nooit "helemaal" weg. Koester je herinneringen en wees niet droevig om wat je niet kunt veranderen
je herinnert je HEM in ieder geval en dat is het mooiste wat je maar kunt hebben, want zo is hij nooit "helemaal" weg. Koester je herinneringen en wees niet droevig om wat je niet kunt veranderen
vrijdag 24 oktober 2014 om 00:24
quote:ana_isabel schreef op 24 oktober 2014 @ 00:20:
Je vraagt je af of je zijn dood wel verwerkt hebt. Maar verwerk je dat ooit echt helemaal? Je hebt gewoon momenten waarin je het liefst terug wilt in de tijd, waarin zijn aanwezigheid zo vanzelfsprekend was.
je herinnert je HEM in ieder geval en dat is het mooiste wat je maar kunt hebben, want zo is hij nooit "helemaal" weg. Koester je herinneringen en wees niet droevig om wat je niet kunt veranderen Mooie post!
Je vraagt je af of je zijn dood wel verwerkt hebt. Maar verwerk je dat ooit echt helemaal? Je hebt gewoon momenten waarin je het liefst terug wilt in de tijd, waarin zijn aanwezigheid zo vanzelfsprekend was.
je herinnert je HEM in ieder geval en dat is het mooiste wat je maar kunt hebben, want zo is hij nooit "helemaal" weg. Koester je herinneringen en wees niet droevig om wat je niet kunt veranderen Mooie post!