Zwanger
alle pijlers
Hart onder de riem?
vrijdag 14 november 2014 om 10:03
vrijdag 14 november 2014 om 10:46
Beste Julie,
Ik wil je heel veel sterkte wensen met je verlies..... blijft heel moeilijk, want ik weet er ook alles van.
Ik kan je ook vertellen over de currutage met een plaatstelijk verdoving. Een pretje is anders alleen je bent later wel blij dat het uit je lichaam is. ( Blij is een groot woord, maar het idee dat er iets niet levend in je buik zit is ook niets ) Ik bloedde al dagen helemaal leeg, alleen het kwam er niet uit en ik was op een gegeven moment zo zwak dat ze hiervoor kozen......ik had zoveel bloed verloren dat ik echt weer moest aansterken.
Dus je moet maar even uitgaan dat het heel zeer doet, maar dan is het echt te doen. En neem iemand mee die belangrijk voor je is zodat hij of zij je hand kan vasthouden. Dit moet je niet alleen doen.
Veel sterkte!
Ik wil je heel veel sterkte wensen met je verlies..... blijft heel moeilijk, want ik weet er ook alles van.
Ik kan je ook vertellen over de currutage met een plaatstelijk verdoving. Een pretje is anders alleen je bent later wel blij dat het uit je lichaam is. ( Blij is een groot woord, maar het idee dat er iets niet levend in je buik zit is ook niets ) Ik bloedde al dagen helemaal leeg, alleen het kwam er niet uit en ik was op een gegeven moment zo zwak dat ze hiervoor kozen......ik had zoveel bloed verloren dat ik echt weer moest aansterken.
Dus je moet maar even uitgaan dat het heel zeer doet, maar dan is het echt te doen. En neem iemand mee die belangrijk voor je is zodat hij of zij je hand kan vasthouden. Dit moet je niet alleen doen.
Veel sterkte!
vrijdag 14 november 2014 om 11:08
Ach meis toch wat een klote periode. Goed dat je hier even je hart lucht. Weet dat je niet alleen bent. Ik heb dit jaar 2 miskramen achter de rug dus ik weet hoe je je voelt! Ik hoop dat je man een beetje optijd bij je is. Dit is geen tijd om alleen te zijn. Blijf het lekker van je afschrijven! Heel veel sterkte en een dikke knuffel.
Tip het kan fijn zijn om tijdens de ingreep naar je eigen muziek te luisteren. Zorg dat je een mp3 speler met oortjes ofzo bij hebt. Zo kan je je misschien wat afsluiten van wat er gebeurt.
Tip het kan fijn zijn om tijdens de ingreep naar je eigen muziek te luisteren. Zorg dat je een mp3 speler met oortjes ofzo bij hebt. Zo kan je je misschien wat afsluiten van wat er gebeurt.
vrijdag 14 november 2014 om 11:33
Ik ben nog steeds aan het herstellen van de laatste miskraam. Dit duurt inmiddels al 6 weken. Ik ben ook begonnen met de pillen en heb daarna nog 2 curettages moeten ondergaan. We hebben het hartje wel zien kloppen dus dit kwam hard aan. Ik ben er nog steeds heel verdrietig van. Lief dat je er naar vraagt. Maar genoeg over mij, het gaat over jou jij hebt het nu harder nodig!
vrijdag 14 november 2014 om 12:32
He getver Julie, ik weet precies hoe het voelt. Het wachten begon bij mij op maandagochtend, en op woensdagochtend belde ik huilend de VK dat ik voor het weekend iets wou laten doen omdat ik anders gek werd (zat toen ook al op 12 weken). Heb op vrijdag toen pillen gekregen die 'gelukkig' wel werkten.
Ik zou in jouw geval ook liever naar een ander ziekenhuis gaan waar je sneller geholpen kunt worden. Als je tenminste erg graag onder volledige narcose wilt, ik weet niet hoe belangrijk dat is bij een curettage.
Hoe dan ook, je voelt je kut en loopt tegen de muren op, zeker zolang je alleen bent. Kun je niet naar iemand toe/met iemand afspreken? En anders maar een grote bak ijs halen en een lekker DVDtje, dat deed bij mij behoorlijk wonderen…
Sterkte meid!!
Ik zou in jouw geval ook liever naar een ander ziekenhuis gaan waar je sneller geholpen kunt worden. Als je tenminste erg graag onder volledige narcose wilt, ik weet niet hoe belangrijk dat is bij een curettage.
Hoe dan ook, je voelt je kut en loopt tegen de muren op, zeker zolang je alleen bent. Kun je niet naar iemand toe/met iemand afspreken? En anders maar een grote bak ijs halen en een lekker DVDtje, dat deed bij mij behoorlijk wonderen…
Sterkte meid!!
vrijdag 14 november 2014 om 17:24
Dankjewel julie! Ze hadden wel een echo gemaakt en dat zag er goed uit zeiden ze. Ik werd dus ook 2 weken niet echt gelooft dat ik nog zo'n buikpijn had. Ik verloor zoveel bloed die 2 weken dat ik niet meer op mijn benen kon staan. Dus toch maar weer gebeld dat ik langs wilden komen. Toen zagen ze meteen dat mijn baarmoeder dus niet schoon was. Vandaar nog een curettage. En dat in een UMC dan ga je er toch vanuit dat ze weten wat ze doen.
zaterdag 15 november 2014 om 18:42
Hoi Julie, ik wil je alleen even sterkte wensen. Ik heb een MK gehad en een curettage daarbij. Die was gelukkig 2 dagen na de slecht nieuws echo. Het was onder volledige narcose en ik vond het erg meevallen. Ik heb 1 middag op bed gelegen en ben de volgende dag weer gaan werken. Geen napijn of klachten, wel 3 maanden verder voor cyclus weer normaal was.
Ik heb het kunnen verwerken, maar ben soms nog wel verdrietig. Maar dat laat ik gebeuren.
Ik heb het aan beste vrienden verteld, had daar behoefte aan. Zij gaan er goed mee om. Een paar maanden later, toen het meeste verdriet wel geweest was, heb ik het mijn ouders verteld en soms aan een bekende als het gesprek erover gaat. Ik heb veel steun ervaren. Maar vertel het niet aan mensen van wie je die priemende blikken verwacht. Hou het 'veilig'.
Nou, sterkte met het proces en eventueel weer zwanger worden.
Ik heb het kunnen verwerken, maar ben soms nog wel verdrietig. Maar dat laat ik gebeuren.
Ik heb het aan beste vrienden verteld, had daar behoefte aan. Zij gaan er goed mee om. Een paar maanden later, toen het meeste verdriet wel geweest was, heb ik het mijn ouders verteld en soms aan een bekende als het gesprek erover gaat. Ik heb veel steun ervaren. Maar vertel het niet aan mensen van wie je die priemende blikken verwacht. Hou het 'veilig'.
Nou, sterkte met het proces en eventueel weer zwanger worden.
zaterdag 15 november 2014 om 22:10
Hoi Julie, hoe is het nu? Ik moet je zeggen dat ik het aan bijna iedereen heb verteld en me heel erg gesteund heb gevoeld door alle lieve en warme reacties. Er zijn schrikbarend veel vrouwen die zoiets mee hebben gemaakt en het hielp mij om ook hun verhalen te horen.
Ik herken je gevoel van 'nu weet iedereen dat we nog een kind willen', maar daar had ik uiteindelijk helemaal geen last van. Ik denk dat juist na zo'n miskraam, mensen (de meesten) wel twee keer uitkijken voor ze er naar zullen vragen.
Ik herken je gevoel van 'nu weet iedereen dat we nog een kind willen', maar daar had ik uiteindelijk helemaal geen last van. Ik denk dat juist na zo'n miskraam, mensen (de meesten) wel twee keer uitkijken voor ze er naar zullen vragen.
zondag 16 november 2014 om 11:07
Wij hebben het alleen aan mijn ouders er zusjes verteld. Het zou ons eerste kindje worden dus we willen niet dat mensen weten dat we er mee bezig zijn. Inderdaad ook om blikken en vragen te voorkomen of het nog niet zo ver is. Ik zou het ook wel tegen schoonouders willen vertellen omdat ik voor mijn gevoel aan het liegen ben. Ze zien goed aan me dat er iets is. Deze "griep" houd wel lang aan. Maar vriend wil dit niet. We zijn ook een beetje bang voor hun reactie, of ze ons verdriet wel begrijpen. Ze zijn vrij ouderwets en hard dus zoiets houd je voor jezelf.