Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 27 november 2014 om 22:16
nog meer knuffels en felicitaties! Leuk hoor, nieuw neefje!
Deze sinterklaas vier ik lekker rustig op een canarisch eiland, maar Kerstmis wordt wel heftig: dag mijn ouders, dag lief's moeder, dag lief's vader. Daartussenin honderden kilometers, dus zonder burnout is dat altijd al een bijzonder vermoeiende logistieke bedoening... Maar kijk er (nog) niet echt tegenop. Iedereen weet wel van mijn toestand dus ik hou het niet al te lang en vriendlief is wel ontvankelijk voor ik-wil-weg signalen. Hij gebruikt mij soms zelfs als excuus als hij zelf eigenlijk ook eerder weg wil. Ei
Ik heb wel een nieuwtje: eergisteren heb ik 5 kilometer gelopen! Ik vond het wel echt een mijlpaal Wel 2 uur over gedaan, maar was lekker en niet het gevoel alsof ik over mijn grenzen heen was gegaan. Dus gaat best ok momenteel. Opent ook weer nieuwe mogelijkheden: naar musea ofzo, en binnenkort maar voorzichtigjes proberen fietsen en zwemmen...
Waar ik nog steeds wel tegenaan loop is mijn opgejaagde gevoel/gedrag. Zodra ik iets doe, doe ik het gehaast, ik ben daar zo in geconditioneerd en ik krijg het er maar niet uit. Alleen als ik echt stilzit (of wandel) ben ik rustig. en het is zo stom, ik kan me niet herinneren dat ik vroeger zo was (op school en tijdens studie), dat is echt in mijn werk ontstaan. Maar heb wel het gevoel dat ik dat echt moet aanpakken anders werk ik me straks misschien zo weer een burnout in.
hoeveel uur werk jij eigenlijk nu stokstaartje?
slaap lekker zo allemaal!
Deze sinterklaas vier ik lekker rustig op een canarisch eiland, maar Kerstmis wordt wel heftig: dag mijn ouders, dag lief's moeder, dag lief's vader. Daartussenin honderden kilometers, dus zonder burnout is dat altijd al een bijzonder vermoeiende logistieke bedoening... Maar kijk er (nog) niet echt tegenop. Iedereen weet wel van mijn toestand dus ik hou het niet al te lang en vriendlief is wel ontvankelijk voor ik-wil-weg signalen. Hij gebruikt mij soms zelfs als excuus als hij zelf eigenlijk ook eerder weg wil. Ei
Ik heb wel een nieuwtje: eergisteren heb ik 5 kilometer gelopen! Ik vond het wel echt een mijlpaal Wel 2 uur over gedaan, maar was lekker en niet het gevoel alsof ik over mijn grenzen heen was gegaan. Dus gaat best ok momenteel. Opent ook weer nieuwe mogelijkheden: naar musea ofzo, en binnenkort maar voorzichtigjes proberen fietsen en zwemmen...
Waar ik nog steeds wel tegenaan loop is mijn opgejaagde gevoel/gedrag. Zodra ik iets doe, doe ik het gehaast, ik ben daar zo in geconditioneerd en ik krijg het er maar niet uit. Alleen als ik echt stilzit (of wandel) ben ik rustig. en het is zo stom, ik kan me niet herinneren dat ik vroeger zo was (op school en tijdens studie), dat is echt in mijn werk ontstaan. Maar heb wel het gevoel dat ik dat echt moet aanpakken anders werk ik me straks misschien zo weer een burnout in.
hoeveel uur werk jij eigenlijk nu stokstaartje?
slaap lekker zo allemaal!
vrijdag 28 november 2014 om 12:57
Oh wat heerlijk, de Canarische Eilanden. Geniet er van! Je kerstprogramma klinkt inderdaad zonder burnout al vermoeiend. Je let zo te lezen wel op je grenzen, dat is heel goed. Ook gefeliciteerd met het behalen van je mijlpaal!
Dat gejaagde is duidelijk een valkuil voor je. Kan je psycholoog/coach je hierbij helpen? Diegene zal vast handvaten of tips en trucs voor je hebben.
Ik werk inmiddels 18 uur, dus ik zit op de helft van mijn contracturen. Verspreid over vier dagen. Ik vind het fijn om weer wat ritme op te bouwen, al is het soms nog lastig om mijn aandacht er steeds bij te houden. Maar goed, ook dat wordt steeds beter.
Dat gejaagde is duidelijk een valkuil voor je. Kan je psycholoog/coach je hierbij helpen? Diegene zal vast handvaten of tips en trucs voor je hebben.
Ik werk inmiddels 18 uur, dus ik zit op de helft van mijn contracturen. Verspreid over vier dagen. Ik vind het fijn om weer wat ritme op te bouwen, al is het soms nog lastig om mijn aandacht er steeds bij te houden. Maar goed, ook dat wordt steeds beter.
vrijdag 28 november 2014 om 16:43
Ha stokstaartje, geniet van je op-dag! Ik heb vandaag ook nog wat kadootjes ingeslagen voor Sint:-). Vieren t altijd met familie van m'n vriend, zijn neefje en nichtje geloven nog:-)! Heb er juist zin in! Ben zo blij dat die dingen weer kunnen! Vorig jaar ben ik ook geweest en toen vond ik t reuze spannend! Vooral omdat kinderen niet weten hoe t dan met mij gaat en natuurlijk hyper worden van de Sint-spanning . Dus was vermoeiend en spannend vooraf, maar uiteindelijk leuk en wat korter gehouden. Verder geen Sint vieringen, en kerstweek ben ik lekker vrij. En is iets verspreid qua viering, dus voor mij perfect dat t niet 2 dagen achter elkaar is met beide families. Mijn familie viert t 21e , met ooms/ tantes/ neefjes nichtjes enz. Zodat iedereen lekker lang 2e weekend heeft:-). Vorig jaar heb ik dat allemaal gecanceld, zag er teveel tegenop en had daardoor echt geen zin. Dus gewoon niet geweest, m'n vriend is toen alleen gegaan. Ook naar mijn familie:-). Ik heerlijk kerstfilms gekeken;-), was goede keuze nu! Dus voor sommigen van jullie misschien goed idee haha, maar dit jaar heb ik er zin in. En ga ik gewoon even naar buiten of boven als de prikkels me teveel worden...
vrijdag 28 november 2014 om 21:50
Hè ik was even de weg kwijt op ons forum... Maar nieuwe pagina erbij zie ik nu, dus toen ik wat typte had ik jouw bericht Bloem en die daarna van stokstaartje nog niet gezien.
Maar wat goed 5km wandelen! Fijn dat het lukte! Bij fietsen merk ik dat ik snel vanalles voel, qua matige conditie, maar na daardoor te heen te zijn kan je vaak best wel even door en kan je lekker rondkijken en opeens denk je niet meer aan wat je allemaal voelt... Merk ik tenminste;-). Maar fiets niet heel geregeld momenteel.
Sterkte met die kerstdagen! En dat alles in 2-3dagen? Kan je niet eentje eerder of later doen? Je verliest er zoveel energie door denk ik... Zonde als je daarna paar dagen bij moet komen ipv kunt nagenieten van de mooie stappen! Maar kan je zelf het beste inschatten:-).
Is de rest hier nog weleens? Hoop dat t goed gaat..
Goed weekend!
Maar wat goed 5km wandelen! Fijn dat het lukte! Bij fietsen merk ik dat ik snel vanalles voel, qua matige conditie, maar na daardoor te heen te zijn kan je vaak best wel even door en kan je lekker rondkijken en opeens denk je niet meer aan wat je allemaal voelt... Merk ik tenminste;-). Maar fiets niet heel geregeld momenteel.
Sterkte met die kerstdagen! En dat alles in 2-3dagen? Kan je niet eentje eerder of later doen? Je verliest er zoveel energie door denk ik... Zonde als je daarna paar dagen bij moet komen ipv kunt nagenieten van de mooie stappen! Maar kan je zelf het beste inschatten:-).
Is de rest hier nog weleens? Hoop dat t goed gaat..
Goed weekend!
zondag 30 november 2014 om 14:26
Hee allemaal!
Net een hondendate gehad, was leuk! Ik had gereageerd op een advertentie van iemand die regelmatig een oppas zocht voor haar hond, en leek me leuk mijn eenzame wandelingen door het bos wat op te luisteren met viervoetig gezelschap, dus heb gereageerd en zojuist de kennismakingswandeling goed afgerond geloof ik
Was echt supersuf, ik was er echt nerveuzig voor. En dacht: wow, als ik hier al nerveus van wordt, blij dat ik nog niet hoef te solliciteren op een baan...
@Inge, tja, is lastig om de kerstvieringen te verplaatsen, omdat er ook allemaal andere familieleden komen. Zou natuurlijk wel kunnen als ik echt zou willen, maar geloof dat ik het wel aankijk... Als ik er na 2 doorheen zit haak ik wel gewoon af. Ik heb ook nog niet echt gehad dat ik van sociale dingen echt een terugval heb gehad, voornamelijk van fysiek over mijn grenzen gaan of overmatig zorgen maken. Dus ben er (nog) niet heel bang voor. We'll see... Hoe is het eigenlijk met je kittens?
@stokstaartje, ik ga het zeker aan mijn psych vragen, of ie tips heeft. Maar denk ook dat het vooral veel oefenen is in vertragen. Ik hoop dat mijn vakantie ook helpt, op het platteland- vaak haalt dat me wel uit het stadse tempo. En dan dat weten vast te houden... Goed hee, 18 uur. Heb je een vast reintegratieplan of kijk je na elke stapje in opbouw hoe het gaat en wanneer het tijd wordt voor een volgende stap?
Fijne zondag allemaal!
Net een hondendate gehad, was leuk! Ik had gereageerd op een advertentie van iemand die regelmatig een oppas zocht voor haar hond, en leek me leuk mijn eenzame wandelingen door het bos wat op te luisteren met viervoetig gezelschap, dus heb gereageerd en zojuist de kennismakingswandeling goed afgerond geloof ik
Was echt supersuf, ik was er echt nerveuzig voor. En dacht: wow, als ik hier al nerveus van wordt, blij dat ik nog niet hoef te solliciteren op een baan...
@Inge, tja, is lastig om de kerstvieringen te verplaatsen, omdat er ook allemaal andere familieleden komen. Zou natuurlijk wel kunnen als ik echt zou willen, maar geloof dat ik het wel aankijk... Als ik er na 2 doorheen zit haak ik wel gewoon af. Ik heb ook nog niet echt gehad dat ik van sociale dingen echt een terugval heb gehad, voornamelijk van fysiek over mijn grenzen gaan of overmatig zorgen maken. Dus ben er (nog) niet heel bang voor. We'll see... Hoe is het eigenlijk met je kittens?
@stokstaartje, ik ga het zeker aan mijn psych vragen, of ie tips heeft. Maar denk ook dat het vooral veel oefenen is in vertragen. Ik hoop dat mijn vakantie ook helpt, op het platteland- vaak haalt dat me wel uit het stadse tempo. En dan dat weten vast te houden... Goed hee, 18 uur. Heb je een vast reintegratieplan of kijk je na elke stapje in opbouw hoe het gaat en wanneer het tijd wordt voor een volgende stap?
Fijne zondag allemaal!
zondag 30 november 2014 om 16:37
Hele fijne vakantie Bloem!! Niks verwachten en gewoon 'go with the flow' 
!
Met de kittens alles heel goed!! Nu sinds 2 wkn alleen onze 2 nog over, erg gezellig! Leuk zeg die honden oppas, goed van je dat je er naar toe bent gegaan, en heus niet gek dat je in deze fase nog gespannen bent voor zoiets. Je gaat toch naar een onbekende, weet niet wat je aantreft en hoe je er zelf op reageert. Leuk als dat goed uitpakt! Gezelschap maakt t wandelen zelfs makkelijker met leuke afleiding misschien:-), genietend van hoe de hond geniet!
!Met de kittens alles heel goed!! Nu sinds 2 wkn alleen onze 2 nog over, erg gezellig! Leuk zeg die honden oppas, goed van je dat je er naar toe bent gegaan, en heus niet gek dat je in deze fase nog gespannen bent voor zoiets. Je gaat toch naar een onbekende, weet niet wat je aantreft en hoe je er zelf op reageert. Leuk als dat goed uitpakt! Gezelschap maakt t wandelen zelfs makkelijker met leuke afleiding misschien:-), genietend van hoe de hond geniet!
maandag 1 december 2014 om 13:36
Hallo hallo, Een week niet gekeken en wat fijn om alle positieve verhalen te lezen
@Bloem: Lekker aan het genieten van je welverdiende vakantie? 5 km lopen, Fantastisch! Een hondenwandelmaatje is echt wel een goed idee. Het onrustige gevoel waarover je spreekt herken ik ook. Vroeger was ik altijd relax en rustig en nu voel ik mij opgejaagd bij het minste dat ik iets 'moet' doen.
@Inge: gefeliciteerd met je neefje. Gezellig die kittens.
@stokstaartje: wat fijn om te lezen dat het werken goed gaat. 18u, super zeg!
Hier een rustige week achter de rug. Sint heeft hier drie kippen gebracht (toch weer braaf geweest dit jaar ). Het zijn echt super lieve diertjes. Verder gaan we met Sinterklaas niet veel doen. We zijn meer Kerst mensen. Aankomend weekend kerstboom zetten en foute kerstmuziek draaien, helemaal zin in!
@Bloem: Lekker aan het genieten van je welverdiende vakantie? 5 km lopen, Fantastisch! Een hondenwandelmaatje is echt wel een goed idee. Het onrustige gevoel waarover je spreekt herken ik ook. Vroeger was ik altijd relax en rustig en nu voel ik mij opgejaagd bij het minste dat ik iets 'moet' doen.
@Inge: gefeliciteerd met je neefje. Gezellig die kittens.
@stokstaartje: wat fijn om te lezen dat het werken goed gaat. 18u, super zeg!
Hier een rustige week achter de rug. Sint heeft hier drie kippen gebracht (toch weer braaf geweest dit jaar ). Het zijn echt super lieve diertjes. Verder gaan we met Sinterklaas niet veel doen. We zijn meer Kerst mensen. Aankomend weekend kerstboom zetten en foute kerstmuziek draaien, helemaal zin in!
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 1 december 2014 om 18:21
Klinkt goed Vienna!
Heerlijk die kerstmuziek alweer he, ik zet telkens de radio alweer harder;-). Kerstboom durven wij dit jaar niet aan, met die kittens haha maar ik ga nog wel een creatieve boom op de deur proberen te maken, met elastiek ofzo voor kerstkaarten... Nog even uitzoeken, ben niet zo creatief normaal haha
Dat onrustige opgejaagde gevoel herken ik ook trouwens hoor!! Nu gelukkig niet meer, maar heb ik ook echt paar maanden wel gehad.. En werd vanzelf opeens minder. Kan me geen duidelijk moment meer herinneren, probeerde wel echt bewust iets ertegen te doen als ik t merkte... Op m'n ademhaling letten, bewust even echt gaan zitten en voelen dat ik zit, bewuster lopen... Ik ben altijd al een snel-prater, dus daar probeer ik ook op te letten. Mindfulness oefeningen kunnen goed helpen..
Ik zit ook wel lekker in m'n opbouw, nu rond zo 3x6u per week, waarvan qua inhoud denk ik wel 70% in m'n oorspronkelijke functie ook. En ben dan ook niet helemaal kapot van vermoeidheid na afloop ofzo 'Helaas' heb ik veel te veel vrije uren over, die ik niet allemaal mee mag nemen... Dus komende maand beetje opnemen, waardoor m'n opbouw even stilstaat, maar ga zelf thuis wel actief dingen doen. Voelt beetje dubbel... Haha menigeen jaloers op vrije dagen, ik vind t ook wel zonde nu t lekker gaat... En ik afgelopen jaar al genoeg momenten thuis gezeten heb. Maar ga er maar gewoon van genieten dat ik nog wat meer vrije uren heb komende weken:-)!
Heerlijk die kerstmuziek alweer he, ik zet telkens de radio alweer harder;-). Kerstboom durven wij dit jaar niet aan, met die kittens haha maar ik ga nog wel een creatieve boom op de deur proberen te maken, met elastiek ofzo voor kerstkaarten... Nog even uitzoeken, ben niet zo creatief normaal haha
Dat onrustige opgejaagde gevoel herken ik ook trouwens hoor!! Nu gelukkig niet meer, maar heb ik ook echt paar maanden wel gehad.. En werd vanzelf opeens minder. Kan me geen duidelijk moment meer herinneren, probeerde wel echt bewust iets ertegen te doen als ik t merkte... Op m'n ademhaling letten, bewust even echt gaan zitten en voelen dat ik zit, bewuster lopen... Ik ben altijd al een snel-prater, dus daar probeer ik ook op te letten. Mindfulness oefeningen kunnen goed helpen..
Ik zit ook wel lekker in m'n opbouw, nu rond zo 3x6u per week, waarvan qua inhoud denk ik wel 70% in m'n oorspronkelijke functie ook. En ben dan ook niet helemaal kapot van vermoeidheid na afloop ofzo 'Helaas' heb ik veel te veel vrije uren over, die ik niet allemaal mee mag nemen... Dus komende maand beetje opnemen, waardoor m'n opbouw even stilstaat, maar ga zelf thuis wel actief dingen doen. Voelt beetje dubbel... Haha menigeen jaloers op vrije dagen, ik vind t ook wel zonde nu t lekker gaat... En ik afgelopen jaar al genoeg momenten thuis gezeten heb. Maar ga er maar gewoon van genieten dat ik nog wat meer vrije uren heb komende weken:-)!
maandag 1 december 2014 om 21:01
@Bloem: je vakantie zal zeker helpen de boel te vertragen, zeker als je daar lekker rustig aan doet. Als het goed is, ben je nu al op je vakantieadres. Lekker hoor! Veel plezier en rust goed uit!
En wat leuk dat je met honden gaat wandelen! Dat maakt het wandelen vast een stuk plezieriger en het geeft je wellicht houvast, om ook daadwerkelijk naar buiten te gaan.
Tot nu toe was het per keer bekijken hoe het ging en dan eventueel een stapje erbij qua uren. Maar omdat het de laatste tijd beter ging, is er nu een schema gemaakt waarin ik om de zoveel weken weer wat uren erbij krijg. Natuurlijk bespreek ik tussendoor regelmatig met de bedrijfsarts hoe het gaat en of het schema vol te houden is.
@ Inge: jij ook al op de 18 uur? Goed zeg! Ik snap dat je nu niet per se heel blij wordt bij het idee om vrije uren op te nemen. Je wilt vooruit, iets opbouwen en niet stil komen te staan. Je zou die activiteiten die je voor thuis gepland hebt, ook volgens het schema van 3 x 6 uur kunnen doen. Dan houdt je toch aan dat ritme vast.
@ Vienna: wat leuk dat je kippen hebt gekregen. Heb je er al meer of zijn dit je eerste?
En wat leuk dat je met honden gaat wandelen! Dat maakt het wandelen vast een stuk plezieriger en het geeft je wellicht houvast, om ook daadwerkelijk naar buiten te gaan.
Tot nu toe was het per keer bekijken hoe het ging en dan eventueel een stapje erbij qua uren. Maar omdat het de laatste tijd beter ging, is er nu een schema gemaakt waarin ik om de zoveel weken weer wat uren erbij krijg. Natuurlijk bespreek ik tussendoor regelmatig met de bedrijfsarts hoe het gaat en of het schema vol te houden is.
@ Inge: jij ook al op de 18 uur? Goed zeg! Ik snap dat je nu niet per se heel blij wordt bij het idee om vrije uren op te nemen. Je wilt vooruit, iets opbouwen en niet stil komen te staan. Je zou die activiteiten die je voor thuis gepland hebt, ook volgens het schema van 3 x 6 uur kunnen doen. Dan houdt je toch aan dat ritme vast.
@ Vienna: wat leuk dat je kippen hebt gekregen. Heb je er al meer of zijn dit je eerste?
maandag 1 december 2014 om 22:54
Ja zoiets wilde ik ook verzinnen, al is t toch anders;-). Ik zat in juli zelfs al eventjes aan 20u... Daarna mega terugval, met die medicatie begonnen en op 3 ipv 4dgn opgebouwd. Voelt ook echt wel lekkerder die 3 dagen! Ben alweer 1,5jaar bezig, ook qua opbouw van werk, dus wel fijn dat de afgelopen 3 maanden echt wel best goed gaan:-)! Ook weer kleine regel-dingetjes naast m'n patienten contact enz, voelt goed!
Zijn we nog met z'n 4en over op dit forum?
Zijn we nog met z'n 4en over op dit forum?
dinsdag 2 december 2014 om 10:39
Merci voor de tips Inge ivm opgejaagd gevoel.
Kittens met een kerstboom, dat is niet de ideale combi (of net wel als je afleiding nodig zou hebben )
Het is de eerste keer dat wij kippen hebben. We hadden nog een stuk tuin over en dachten al langer na over kippen. Zijn echt hele sociale dieren en eentje legt al eitjes. Echt super blij met onze nieuwe huisdieren en vorige week al een cake gebakken van de verse eitjes.
Gisteren met mijn man een heel gesprek gehad. Hij gaf toe dat hij de eerste maand van mijn burn-out heel erg moeilijk vond en dat ik hem erg van mij af hield (was mezelf hier niet van bewust). Weet vooral dat toen echt alles teveel voor mij was, bij de minste prikkel, begon ik al te huilen. Hij vroeg mij hoe hij mij beter kon helpen en eerlijk gezegd kon ik hier niet op antwoorden. Hij houdt al rekening met mij en biedt altijd een schouder om op te huilen. Dat vind ik al heel veel. Hoe gaan jullie partners hiermee om?
We zijn inderdaad nog met een heel klein groepje.
Kittens met een kerstboom, dat is niet de ideale combi (of net wel als je afleiding nodig zou hebben )
Het is de eerste keer dat wij kippen hebben. We hadden nog een stuk tuin over en dachten al langer na over kippen. Zijn echt hele sociale dieren en eentje legt al eitjes. Echt super blij met onze nieuwe huisdieren en vorige week al een cake gebakken van de verse eitjes.
Gisteren met mijn man een heel gesprek gehad. Hij gaf toe dat hij de eerste maand van mijn burn-out heel erg moeilijk vond en dat ik hem erg van mij af hield (was mezelf hier niet van bewust). Weet vooral dat toen echt alles teveel voor mij was, bij de minste prikkel, begon ik al te huilen. Hij vroeg mij hoe hij mij beter kon helpen en eerlijk gezegd kon ik hier niet op antwoorden. Hij houdt al rekening met mij en biedt altijd een schouder om op te huilen. Dat vind ik al heel veel. Hoe gaan jullie partners hiermee om?
We zijn inderdaad nog met een heel klein groepje.
Always believe that something wonderful is about to happen.
dinsdag 2 december 2014 om 11:40
Wat goed om dat gewoon al uitgesproken te hebben allebei! Blijven communiceren is al 1e belangrijke punt, dus ook je partner blijven zeggen (niet dagelijks;-)) hoe hij zich voelt en vooral ook af en toe z'n eigen ding doen! Want kost helaas een heleboel energie ook voor de partner! Mijn vriend hielp me echt door gewoon naar me te luisteren, als dingen mij niet lukte (was draaien, koken, boodshappen) om het zonder te vragen of mopperen het te doen. En ik mijn waardering echt wel liet blijken. Hij bracht me bijv ook op momenten dat ik me slecht voelde, naar de bedrijfsarts zodat ik niet zelf hoefde te rijden, of ging mee naar de huisarts of zelfs 1x naar psycholoog. Dat laatste was erg fijn! Ook voor hem, dingen horen als 'gedachten zijn maar gedachten of, iemand ís niet z'n gedachtes' en hoe hij mij kon helpen (door door te vragen) mijn gedachtes weer te relativeren enz. En vooral me af en toe gewoon naar zich toetrekken als ik weer eens een huilbui had en m niet tot last wilde zijn...
Zo, als ik dit allemaal opschrijf, ben ik heeeeel trots op m'n vriend!! Haha dat weet ie gelukkig ook! Denk soms dat t zonder hem allemaal nog langer had geduurd, doordat je minder snel uit een dalletje klimt als je het maar opkropt... Maar het is lastig! En hij zich vaak genoeg machteloos voelen, maar met de kleinste dingen helpt hij al! Als ie dat weet en merkt, dan is t al fijn denk ik.
Leuk je cake van 'eigen' kippeneieren:-)!
Zo, als ik dit allemaal opschrijf, ben ik heeeeel trots op m'n vriend!! Haha dat weet ie gelukkig ook! Denk soms dat t zonder hem allemaal nog langer had geduurd, doordat je minder snel uit een dalletje klimt als je het maar opkropt... Maar het is lastig! En hij zich vaak genoeg machteloos voelen, maar met de kleinste dingen helpt hij al! Als ie dat weet en merkt, dan is t al fijn denk ik.
Leuk je cake van 'eigen' kippeneieren:-)!
dinsdag 2 december 2014 om 13:13
Zo, ik begin ook weer een beetje op te krabbelen geloof ik, maar het duurt echt nog wel.
Bijna twee maanden geleden heeft mijn man vanuit een burn-out en een trigger een paniekaanval gekregen, en een zelfmoordpoging gedaan. Ik heb me een tijdje behoorlijk schuldig gevoeld dat ik het niet bij hem herkende, maar ja, hij wilde ook niet dat ik merkte hoe slecht hij ervoor stond, want hij wilde me beschermen. Het resultaat van de situatie was ook bij mij een enorme terugval, juist op het moment dat we ontzettend veel moesten regelen zaten we er allebei (weer) middenin.
Gelukkig is het meeste regelwerk nu gedaan en hebben we veel dingen op de rit, nu nog zorgen dat we allebei aan onze rust toekomen en niet teveel sterk willen zijn voor elkaar, want dat is nog best lastig. Het zien hoe moeilijk de ander het heeft en dat herkennen, en dus de ander niet teveel willen belasten - waardoor we allebei omstebeurt tegen onze grenzen aanknallen. Ook dat lijkt met kleine stapjes beter te gaan, maar niet altijd snel genoeg naar onze zin
Bijna twee maanden geleden heeft mijn man vanuit een burn-out en een trigger een paniekaanval gekregen, en een zelfmoordpoging gedaan. Ik heb me een tijdje behoorlijk schuldig gevoeld dat ik het niet bij hem herkende, maar ja, hij wilde ook niet dat ik merkte hoe slecht hij ervoor stond, want hij wilde me beschermen. Het resultaat van de situatie was ook bij mij een enorme terugval, juist op het moment dat we ontzettend veel moesten regelen zaten we er allebei (weer) middenin.
Gelukkig is het meeste regelwerk nu gedaan en hebben we veel dingen op de rit, nu nog zorgen dat we allebei aan onze rust toekomen en niet teveel sterk willen zijn voor elkaar, want dat is nog best lastig. Het zien hoe moeilijk de ander het heeft en dat herkennen, en dus de ander niet teveel willen belasten - waardoor we allebei omstebeurt tegen onze grenzen aanknallen. Ook dat lijkt met kleine stapjes beter te gaan, maar niet altijd snel genoeg naar onze zin
dinsdag 2 december 2014 om 14:13
Jeetje! Heftig knuffeltijgetje! Fijn om te horen dat alles weer beetje op de rit lijkt. Lijkt me idd erg lastig als je beiden in je eigen herstel zit, en er vermoedelijk ook op je eigen manier mee om gaat, terwijl je elkaar ook zo nodig hebt! Succes!! Gaat vast lukken, maar zal wel wat tijd kosten lijkt me! volg je eigen gevoel vooral met wat jij denkt nodig te hebben, en laat hem hetzelfde doen.. Eigen vormen van therapie of 'praat'vrienden ofzo? Zet m op!!
dinsdag 2 december 2014 om 19:57
jeetje knuffeltijgertje, heftig! wat fijn om te horen dat jullie de balans alweer wat hebben hervonden. het is niet niks. ik hoop voor jullie dat jullie beider burnout, behalve dat het erg lastig zal zijn, jullie liefde sterker maakt. mijn broer heeft ook een burnout. slechte genen hier... maar heeft ons wel closer gemaakt.
@ vienna, kippetjes! In je schoen? in de b&b hier hebben ze ook kippen, zat vandaag al met lief te fantaseren over eigen kippetjes en een boerderijtje en moestuin...
Het is heerlijk hier, gaat helemaal goed! heb ook precies genoeg energie voor het vakantietempo- museumpje, lekker eten, even op het strand liggen, boekje lezen, en weer lekker eten. Mmmmmmmmm! zonnige groetjes! En niet al te jaloers zijn
xx
@ vienna, kippetjes! In je schoen? in de b&b hier hebben ze ook kippen, zat vandaag al met lief te fantaseren over eigen kippetjes en een boerderijtje en moestuin...
Het is heerlijk hier, gaat helemaal goed! heb ook precies genoeg energie voor het vakantietempo- museumpje, lekker eten, even op het strand liggen, boekje lezen, en weer lekker eten. Mmmmmmmmm! zonnige groetjes! En niet al te jaloers zijn
xx
dinsdag 2 december 2014 om 21:03
Wat een heftig verhaal Knuffeltijgertje. Pittig zo voor jezelf en elkaar zorgen en heel fijn om te horen dat jullie weer de goede kant op gaan. Gelukkig is het regelwerk van de baan en kunnen jullie, je op elkaar en eigen genezingsproces focussen.
Oh leuk om te horen Bloem dat de vakantie zo goed meevalt. Lekker genieten!
De kipjes zaten (gelukkig) niet in mijn schoen. Manlief was in de tuin aan het timmeren en had gezegd dat hij nog een fietsenschuurtje ging maken, fietsenschuurtje bleek een kippenhok. Voor ik het goed en wel doorhad, nam hij mij mee naar de plaatselijke kippenboer en mocht er drie uitkiezen. Beter Sintcadeau kan een dierenvriend als ik niet geven. We hebben ook nog een paard en twee dwergkonijntjes, waarvan eentje nu op mijn schouder mee aan het lezen is. Paardrijden mis ik echt enorm. Daar ben ik door vermoeidheid al meer dan een half jaar mee gestopt, nadat ik er een paar keer afgevallen ben( doordat ik moe en ongeconcentreerd was). In 2015 wil ik het dolgraag terug oppakken.
Wat een lieve vriend heb jij Inge. Inderdaad blijven communiceren is heel belangrijk. Mijn man doet echt enorm zijn best, is lief en geduldig en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Maar genoeg geschreven ik ga mijn man een dikke knuffel geven
Fijne avond allemaal! x
Oh leuk om te horen Bloem dat de vakantie zo goed meevalt. Lekker genieten!
De kipjes zaten (gelukkig) niet in mijn schoen. Manlief was in de tuin aan het timmeren en had gezegd dat hij nog een fietsenschuurtje ging maken, fietsenschuurtje bleek een kippenhok. Voor ik het goed en wel doorhad, nam hij mij mee naar de plaatselijke kippenboer en mocht er drie uitkiezen. Beter Sintcadeau kan een dierenvriend als ik niet geven. We hebben ook nog een paard en twee dwergkonijntjes, waarvan eentje nu op mijn schouder mee aan het lezen is. Paardrijden mis ik echt enorm. Daar ben ik door vermoeidheid al meer dan een half jaar mee gestopt, nadat ik er een paar keer afgevallen ben( doordat ik moe en ongeconcentreerd was). In 2015 wil ik het dolgraag terug oppakken.
Wat een lieve vriend heb jij Inge. Inderdaad blijven communiceren is heel belangrijk. Mijn man doet echt enorm zijn best, is lief en geduldig en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Maar genoeg geschreven ik ga mijn man een dikke knuffel geven
Fijne avond allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
dinsdag 2 december 2014 om 22:20
Wat fijn Bloem dat je vakantie tot nu toe zo goed bevalt! Klinkt heerlijk:-)!
En die moestuin en kippetjes ook haha
Volgens mij fantaseert iedere burnouter over zulke dingen haha, lekker op t platteland gaan wonen, of vlakbij een fijn bos ofzo lekker dieren verzorgen of redden;-).
Wij willen wel vrijwilligers werk in Afrika gaan doen als de situatie het ooit toelaat:-)! Olifanten opvangen ofzo haha
Goede week allemaal nog!! Hier gaat t lekker, vandaag weer bij manueel geweest voor m'n rug, gaat ook weer beter gelukkig:-).
Toi toi toi voor iedereen!
En die moestuin en kippetjes ook haha
Volgens mij fantaseert iedere burnouter over zulke dingen haha, lekker op t platteland gaan wonen, of vlakbij een fijn bos ofzo lekker dieren verzorgen of redden;-).
Wij willen wel vrijwilligers werk in Afrika gaan doen als de situatie het ooit toelaat:-)! Olifanten opvangen ofzo haha
Goede week allemaal nog!! Hier gaat t lekker, vandaag weer bij manueel geweest voor m'n rug, gaat ook weer beter gelukkig:-).
Toi toi toi voor iedereen!
dinsdag 2 december 2014 om 22:28
Goedenavond,
Het is alweer een aantal weken geleden dat ik van mij liet horen, heb een paar dipjes gehad maar die ben ik weer te boven gekomen, dus dat geeft vertrouwen.
Nadat ik in sept ziek gemeld ben, ben ik ruim een maand geleden gestart met gesprekken bij een arbeidspsycholoog via mijn werkgever. Dat vind ik enorm confronterend, zit daar vaak enorm te snotteren en kan achteraf lastig samenvatten wat we besproken hebben. Ik ben wel blij dat ik de gesprekken heb, want ik krijg al meer zelfinzicht.
Intussen ben ik ook begonnen met het uitbreiden van mijn werkuren, op basis van een schema van de bedrijfsarts. Dat werk is nu nog administratief (en niet mijn eigenlijke werk), als ik goed 4x4 uur kan werken begin ik met het eerste uur meewerken op de afdeling, dan 3 uur administratie, en dat dan per week erop uitbreiden. Ik vind het een duidelijk plan, en stond er in eerste instantie helemaal achter, maar ik merk nu dat ik 4 x 4 uur erg veel vind. Ik denk dat dat deels komt doordat dat lastiger te combineren is met veel sporten. Sporten vind ik een heerlijke uitlaatklep, ik kan echt mijn gedachten even stil zetten als ik fysiek hard aan het werk ben. Daarnaast word ik blij van het idee dat ik gezond bezig ben.
Ik vind het lastig om dat op te geven (dus minder keren sporten per week) of omdat te combineren met het werken, want in combinatie met sociaal leven zorgt dat er vaak voor dat ik 3 dingen doe per dag, en dat vind ik (te) veel. Ik vind sporten en sociale afspraken leuker dan werk, wat maakt dat ik ze niet wil afzeggen of minderen. Maar alles maximaal kan ook niet... En die keuzes maken, dat vind ik enorm lastig.
Daarnaast denk ik veel na over het soort werk dat ik doe, of ik dat nog wel wil doen en zo niet, wat dan wel. Ik weet dat ik eerst beter moet worden voordat ik van baan wissel, maar daarmee is het nog niet uit mijn gedachten. Mijn werk betekent veel onregelmatig werken, en nu ik dat al 2 maanden niet meer doe, merk ik het verschil. Voorheen vond ik het heel normaal, want alle collega's doen het. Ik denk steeds vaker dat ik die werktijden niet meer wil, wat maakt dat ik ook niet zo positief tegenover mijn werk sta bij vlagen. Dan zou ik wel op een heel ander soort werk uit komen, en ik weet nog niet wat ik daar mee wil. Hoeft ook niet, maar zet je gedachten maar eens uit..
Daarbij voel ik mij nog vaak overprikkeld na sociale activiteiten met meer dan 2 mensen en heel emotioneel om kleine dingen. Allebei niet dagelijks, maar ik heb er moeite mee.
Het was fijn om jullie verhalen te lezen, weet ik weer even dat ik niet alleen ben:-).
Het is alweer een aantal weken geleden dat ik van mij liet horen, heb een paar dipjes gehad maar die ben ik weer te boven gekomen, dus dat geeft vertrouwen.
Nadat ik in sept ziek gemeld ben, ben ik ruim een maand geleden gestart met gesprekken bij een arbeidspsycholoog via mijn werkgever. Dat vind ik enorm confronterend, zit daar vaak enorm te snotteren en kan achteraf lastig samenvatten wat we besproken hebben. Ik ben wel blij dat ik de gesprekken heb, want ik krijg al meer zelfinzicht.
Intussen ben ik ook begonnen met het uitbreiden van mijn werkuren, op basis van een schema van de bedrijfsarts. Dat werk is nu nog administratief (en niet mijn eigenlijke werk), als ik goed 4x4 uur kan werken begin ik met het eerste uur meewerken op de afdeling, dan 3 uur administratie, en dat dan per week erop uitbreiden. Ik vind het een duidelijk plan, en stond er in eerste instantie helemaal achter, maar ik merk nu dat ik 4 x 4 uur erg veel vind. Ik denk dat dat deels komt doordat dat lastiger te combineren is met veel sporten. Sporten vind ik een heerlijke uitlaatklep, ik kan echt mijn gedachten even stil zetten als ik fysiek hard aan het werk ben. Daarnaast word ik blij van het idee dat ik gezond bezig ben.
Ik vind het lastig om dat op te geven (dus minder keren sporten per week) of omdat te combineren met het werken, want in combinatie met sociaal leven zorgt dat er vaak voor dat ik 3 dingen doe per dag, en dat vind ik (te) veel. Ik vind sporten en sociale afspraken leuker dan werk, wat maakt dat ik ze niet wil afzeggen of minderen. Maar alles maximaal kan ook niet... En die keuzes maken, dat vind ik enorm lastig.
Daarnaast denk ik veel na over het soort werk dat ik doe, of ik dat nog wel wil doen en zo niet, wat dan wel. Ik weet dat ik eerst beter moet worden voordat ik van baan wissel, maar daarmee is het nog niet uit mijn gedachten. Mijn werk betekent veel onregelmatig werken, en nu ik dat al 2 maanden niet meer doe, merk ik het verschil. Voorheen vond ik het heel normaal, want alle collega's doen het. Ik denk steeds vaker dat ik die werktijden niet meer wil, wat maakt dat ik ook niet zo positief tegenover mijn werk sta bij vlagen. Dan zou ik wel op een heel ander soort werk uit komen, en ik weet nog niet wat ik daar mee wil. Hoeft ook niet, maar zet je gedachten maar eens uit..
Daarbij voel ik mij nog vaak overprikkeld na sociale activiteiten met meer dan 2 mensen en heel emotioneel om kleine dingen. Allebei niet dagelijks, maar ik heb er moeite mee.
Het was fijn om jullie verhalen te lezen, weet ik weer even dat ik niet alleen ben:-).
woensdag 3 december 2014 om 19:06
Ha pippeloentje! Welkom terug!
Grappig om te lezen dat iedereen toch echt wel anders omgaat met z'n burnout op sommige vlakken;-). Enkelen (ik ook) konden echt even niet meer sporten, hooguit 4-5km wandelen na een tijdje.. En liefst even nauwelijks sociale activiteiten, aangezien dat echt veel energie kan kosten, naast ook leuk is.
En jij kan dat juist allebei best wel aan, en doet t ook graag! Zelfs bijna elke dag echt sporten!!? Knap hoor! Of vraag je eigenlijk iets teveel van jezelf, als je merkt dat werken nog wel veel vraagt... Of vraagt je werk gewoon duidelijk negatieve energie?
Mijn coach in de eerste weken adviseerde mij om max 1 echte Actitiviteit per dag te hebben, dus de ene dag is dat werken, andere therapie, of grotere huishoudelijke taken of iets sociaals:-).
Nadeel van sociaal bij vrouwen is, is dat t vaak ook veel praten over vanalles en nog wat inhoudt... Wat onbewust enorm veel energie vergt. Schijnbaar kan je soms beter samen iets creatiefs gaan doen en alles minder lang..
Trek jij dat al 4u werken én dan nog zin/ energie om iets sociaals te doen (savonds?).
Mijn avonden deed ik sowieso echt niks in de eerste maanden... Trok ik heel slecht qua vermoeidheid of sliep er slechter door.
Was wel even wennen om alles gewoon echt duidelijk op lager pitje te zetten. Maar nu echt wel fijn om ook sociaal leventje war gedoseerder te doen:-).
Tijd voor verveling schijnt gezond te zijn voor de mens;-)
Los van je werk opbouw klinkt t alsof je al enorm goed en ver op weg bent!!! Succes in je zoektocht om weer verder weer helemaal jezelf te vinden:-)
Grappig om te lezen dat iedereen toch echt wel anders omgaat met z'n burnout op sommige vlakken;-). Enkelen (ik ook) konden echt even niet meer sporten, hooguit 4-5km wandelen na een tijdje.. En liefst even nauwelijks sociale activiteiten, aangezien dat echt veel energie kan kosten, naast ook leuk is.
En jij kan dat juist allebei best wel aan, en doet t ook graag! Zelfs bijna elke dag echt sporten!!? Knap hoor! Of vraag je eigenlijk iets teveel van jezelf, als je merkt dat werken nog wel veel vraagt... Of vraagt je werk gewoon duidelijk negatieve energie?
Mijn coach in de eerste weken adviseerde mij om max 1 echte Actitiviteit per dag te hebben, dus de ene dag is dat werken, andere therapie, of grotere huishoudelijke taken of iets sociaals:-).
Nadeel van sociaal bij vrouwen is, is dat t vaak ook veel praten over vanalles en nog wat inhoudt... Wat onbewust enorm veel energie vergt. Schijnbaar kan je soms beter samen iets creatiefs gaan doen en alles minder lang..
Trek jij dat al 4u werken én dan nog zin/ energie om iets sociaals te doen (savonds?).
Mijn avonden deed ik sowieso echt niks in de eerste maanden... Trok ik heel slecht qua vermoeidheid of sliep er slechter door.
Was wel even wennen om alles gewoon echt duidelijk op lager pitje te zetten. Maar nu echt wel fijn om ook sociaal leventje war gedoseerder te doen:-).
Tijd voor verveling schijnt gezond te zijn voor de mens;-)
Los van je werk opbouw klinkt t alsof je al enorm goed en ver op weg bent!!! Succes in je zoektocht om weer verder weer helemaal jezelf te vinden:-)
woensdag 3 december 2014 om 20:30
Meer dan één ding per dag trekken wij eigenlijk ook niet momenteel. De ene keer is dat een ritje bibliotheek en/of supermarkt, de andere keer de psycholoog voor een van ons twee, of een bezoekje aan of van familie. Afgelopen weekend gingen we nog 'even' naar een nichtje van me na een scoutingkamp, sowieso dat kamp was eigenlijk al een brug te ver - en dat merken we dan gelijk, ons hele ritme is naar de knoppen. Ik merk ook vooral dat ik me dan lichamelijk 'ziek' voel: snel misselijk, rommelende darmen, dat werk.
En soms combineert het dan weer wel leuk, zoals gisteren, toen we vanuit de psych van mijn man ineens mijn zusje tegenkwamen Heerlijk ouderwets bij kunnen kletsen, terwijl ze ons in onze woonplaats afzette en ons daarmee een busrit uitspaarde. Dan trekt het elkaar ook weer in balans zeg maar, en met mijn zusje kletsen over dingen als haar verliefdheden doe ik toch al veel te weinig sinds ik uit huis ben haha.
En soms combineert het dan weer wel leuk, zoals gisteren, toen we vanuit de psych van mijn man ineens mijn zusje tegenkwamen Heerlijk ouderwets bij kunnen kletsen, terwijl ze ons in onze woonplaats afzette en ons daarmee een busrit uitspaarde. Dan trekt het elkaar ook weer in balans zeg maar, en met mijn zusje kletsen over dingen als haar verliefdheden doe ik toch al veel te weinig sinds ik uit huis ben haha.
woensdag 3 december 2014 om 22:18
Ja zo herken ik het ook knuffeltijgetje! In ieder geval van m'n eerst half jaar tot jaar, sinds afgelopen maanden kan ik pas echt af en toe 2 grotere activiteiten per dag, maar wel afgestemd in intensiteit of idd spontaan gebeuren! Maar spontaan en even kort geeft vaak energie denk ik:-). Fijn dat je dat al ook al bemerkt dat zoiets dan wel fijn is!
Ik doseerde de eerste maanden echt m'n activiteiten, bezoekjes eerst max 1u, later ging 2u wel. En zo tot ongeveer max 3-4u (nog steeds), zodat ik me daarna ook nog goed voel of snel herstel qua vermoeidheid! Ipv dat ik alles verbruik en soort spijt heb na afloop dat ik bijv pas wegga als ik eigenlijk m'n grens al bereikt hebt.
Is echt aftasten en je lichaam / signalen leren herkennen, maar gaat me nu echt goed af! En heb daardoor veel meer plezier in alles wat ik dan doe:-)! Maar was een traject van leren... En idd vaak genoeg letterlijk ziek voelen als ik over de grens of overprikkeld was geraakt. Past ook wel bij burnout dan he, je lijf is al zo overprikkeld. Niet gelijk reserves verbruiken:-).
En het duurt soms echt lang voordat daar balans in komt... Maar ik kan nu eindelijk zeggen dat je langzaam aan na flinke ups en downs er echt wel komt:-)! Doe je voordeel met alles wat je over jezelf en je partner leert:-)!
Ik doseerde de eerste maanden echt m'n activiteiten, bezoekjes eerst max 1u, later ging 2u wel. En zo tot ongeveer max 3-4u (nog steeds), zodat ik me daarna ook nog goed voel of snel herstel qua vermoeidheid! Ipv dat ik alles verbruik en soort spijt heb na afloop dat ik bijv pas wegga als ik eigenlijk m'n grens al bereikt hebt.
Is echt aftasten en je lichaam / signalen leren herkennen, maar gaat me nu echt goed af! En heb daardoor veel meer plezier in alles wat ik dan doe:-)! Maar was een traject van leren... En idd vaak genoeg letterlijk ziek voelen als ik over de grens of overprikkeld was geraakt. Past ook wel bij burnout dan he, je lijf is al zo overprikkeld. Niet gelijk reserves verbruiken:-).
En het duurt soms echt lang voordat daar balans in komt... Maar ik kan nu eindelijk zeggen dat je langzaam aan na flinke ups en downs er echt wel komt:-)! Doe je voordeel met alles wat je over jezelf en je partner leert:-)!
vrijdag 5 december 2014 om 12:06
Wat opvallend dat wij allemaal dromen van een rustig leven met veel natuur en dieren om ons heen. Vrijwilligerswerk in Afrika klinkt echt fantastisch Inge. Ben je al in Afrika geweest? Of hoe kom je aan deze droom?
Pimpeloentje wat ben je goed bezig, misschien iets te goed? Sporten en werken en sociale contacten lijkt mij heel pittig. Al kan ik mij voorstellen dat sport een hele fijne uitlaadklep is. Goed dat je nadenkt over je werk en of je het nog wil doen. Ik werk(te) ook onregelmatig en het wordt vaak onderschat hoe zwaar het is (zowel fysiek als voor onderhoud van sociale contacten).
Misschien nog een tip: schrifje/notieblokje meenemen naar je therapeut. Helpt bij mij heel goed (wist anders achteraf echt niet meer waar we het over hadden), schrijf er alleen maar steekwoorden in en ik vind het handig om er nadien nog even over na te denken.
Heel herkenbaar knuffeltijgertje om maar 1 activiteit per dag te doen. En fijn dat je kan genieten van spontane momenten zoals met je zus.
Ik ben vandaag naar de markt geweest. Dat was niet mijn beste keuze. Alle prikkels waren teveel en had de tranen in mijn ogen staan. Achter de kraampjes weer naar huis gelopen. Volgende week gesprek met de arbeidsarts en wilde graag langzaamaan werk weer opbouwen, maar na deze gebeurtenis, zie ik dat niet meer zitten. Eerst beter herstellen.
Fijne pakjesavond allemaal!
Pimpeloentje wat ben je goed bezig, misschien iets te goed? Sporten en werken en sociale contacten lijkt mij heel pittig. Al kan ik mij voorstellen dat sport een hele fijne uitlaadklep is. Goed dat je nadenkt over je werk en of je het nog wil doen. Ik werk(te) ook onregelmatig en het wordt vaak onderschat hoe zwaar het is (zowel fysiek als voor onderhoud van sociale contacten).
Misschien nog een tip: schrifje/notieblokje meenemen naar je therapeut. Helpt bij mij heel goed (wist anders achteraf echt niet meer waar we het over hadden), schrijf er alleen maar steekwoorden in en ik vind het handig om er nadien nog even over na te denken.
Heel herkenbaar knuffeltijgertje om maar 1 activiteit per dag te doen. En fijn dat je kan genieten van spontane momenten zoals met je zus.
Ik ben vandaag naar de markt geweest. Dat was niet mijn beste keuze. Alle prikkels waren teveel en had de tranen in mijn ogen staan. Achter de kraampjes weer naar huis gelopen. Volgende week gesprek met de arbeidsarts en wilde graag langzaamaan werk weer opbouwen, maar na deze gebeurtenis, zie ik dat niet meer zitten. Eerst beter herstellen.
Fijne pakjesavond allemaal!
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 6 december 2014 om 10:50
Goedemorgen,
Dank voor al jullie reacties! Misschien scheelt het qua snel overprikkeld of te moe zijn dat ik geen burn out heb maar overspannen ben (ik pas niet helemaal in dit topic;-)). En in de eerste weken wilde ik inderdaad echt maar een activiteit per dag, maar nu (na 2.5 maand) kan ik het echt aan om een paar uur te werken en dan af te spreken of te sporten. Maar drie dingen is echt teveel, en ik heb ook graag een paar echt rustige dagen ertussen zitten. 's avonds activiteiten vind ik ook minder fijn inderdaad, vooral als het minder sociale afspraken zijn en meer 'verplichtingen'. Daarom lijken avond- en nachtdiensten me nog helemaal niet fijn.
Deze week is me tot nu toe beter afgegaan dan ik had verwacht, nadat ik had besloten veel minder te sporten. En dat vind ik dus een lastig punt, ik wil eigenlijk niks opgeven maar dat kan niet anders als je meer uren gaat werken. Daarbij voel ik dus nog niet zo goed mijn grenzen aan en merk ik het soms pas achteraf als ik overprikkeld ben, vreselijk gevoel vind ik dat. Dan kan ik mijn vriend ook niet zo goed om me heen hebben, maar die kan ik moeilijk op een willekeurig moment de deur uitsturen.
Gisteren had ik de eerste pakjesavond met mijn eigen familie, die was gezellig en ik ben niet overprikkeld. Vanavond vieren we het met mijn schoonfamilie, daar heb ik daar wat sneller last van maar ik heb van de psycholoog tips gekregen hoe ik daar mindful tussen kan zitten als er hevig gediscussieerd wordt. Heb ik woensdag al geoefend en het werkte, dus dat geeft moed.
Hebben jullie nog Sinterklaas gevierd of was dat echt een brug te ver/uberhaupt niet aan de orde vanwege geen gezelschap om het mee te vieren?
Fijn weekend!
Dank voor al jullie reacties! Misschien scheelt het qua snel overprikkeld of te moe zijn dat ik geen burn out heb maar overspannen ben (ik pas niet helemaal in dit topic;-)). En in de eerste weken wilde ik inderdaad echt maar een activiteit per dag, maar nu (na 2.5 maand) kan ik het echt aan om een paar uur te werken en dan af te spreken of te sporten. Maar drie dingen is echt teveel, en ik heb ook graag een paar echt rustige dagen ertussen zitten. 's avonds activiteiten vind ik ook minder fijn inderdaad, vooral als het minder sociale afspraken zijn en meer 'verplichtingen'. Daarom lijken avond- en nachtdiensten me nog helemaal niet fijn.
Deze week is me tot nu toe beter afgegaan dan ik had verwacht, nadat ik had besloten veel minder te sporten. En dat vind ik dus een lastig punt, ik wil eigenlijk niks opgeven maar dat kan niet anders als je meer uren gaat werken. Daarbij voel ik dus nog niet zo goed mijn grenzen aan en merk ik het soms pas achteraf als ik overprikkeld ben, vreselijk gevoel vind ik dat. Dan kan ik mijn vriend ook niet zo goed om me heen hebben, maar die kan ik moeilijk op een willekeurig moment de deur uitsturen.
Gisteren had ik de eerste pakjesavond met mijn eigen familie, die was gezellig en ik ben niet overprikkeld. Vanavond vieren we het met mijn schoonfamilie, daar heb ik daar wat sneller last van maar ik heb van de psycholoog tips gekregen hoe ik daar mindful tussen kan zitten als er hevig gediscussieerd wordt. Heb ik woensdag al geoefend en het werkte, dus dat geeft moed.
Hebben jullie nog Sinterklaas gevierd of was dat echt een brug te ver/uberhaupt niet aan de orde vanwege geen gezelschap om het mee te vieren?
Fijn weekend!
zaterdag 6 december 2014 om 11:25
hallo allemaal!
Haha, ik moet lachen inge, want ik heb zelf dus echt in een olifantenreservaat in zuid-oost azie gewerkt als vrijwilliger, 2 jaar geleden, was heel bijzonder! kan t zeker aanraden. ook zonder burnout, had ik toen nog niet, maar wel na 2,5 jaar 60-urige werkweek best wel overwerkt. olifanten en jungle-ritme waren heeel therapeutisch. helaas moeilijk dat tempo in de stad vast te houden, lukte een weekje of 2. en daarna toch de burnout ingewerkt, helaashelaas.
is nog steeds heerlijk hier, de dagen vliegen om... begin ook echt wel rustiger te worden, de eerste dagen had ik vaak nog zo'n gevoel van: nog zoveel te doen en te zien, krijgen we het wel af?! haha, stom natuurlijk. gaat nu wel beter, zometeen weer lekker naar het strand als de wolken wat wegtrekken. als ik weer thuiskom reageer ik uitgebreider op jullie. groetjes!
Haha, ik moet lachen inge, want ik heb zelf dus echt in een olifantenreservaat in zuid-oost azie gewerkt als vrijwilliger, 2 jaar geleden, was heel bijzonder! kan t zeker aanraden. ook zonder burnout, had ik toen nog niet, maar wel na 2,5 jaar 60-urige werkweek best wel overwerkt. olifanten en jungle-ritme waren heeel therapeutisch. helaas moeilijk dat tempo in de stad vast te houden, lukte een weekje of 2. en daarna toch de burnout ingewerkt, helaashelaas.
is nog steeds heerlijk hier, de dagen vliegen om... begin ook echt wel rustiger te worden, de eerste dagen had ik vaak nog zo'n gevoel van: nog zoveel te doen en te zien, krijgen we het wel af?! haha, stom natuurlijk. gaat nu wel beter, zometeen weer lekker naar het strand als de wolken wat wegtrekken. als ik weer thuiskom reageer ik uitgebreider op jullie. groetjes!
