Psyche
alle pijlers
Andermans emoties loslaten
zaterdag 6 december 2014 om 12:29
Vaak als iemand in mijn buurt (familie, man, vriendinnen) zich niet goed voelt, kan ik dat me persoonlijk aantrekken. Ik ben nogal oplossingsgericht en probeer dan een oplossing te verzinnen voor dit verdriet, die rotsituatie, de angst en boosheid, terwijl dat helemaal mijn taak niet is.
Een luisterend oor geef ik wanneer nodig, afleiding als dat nodig is, praktische steun geef ik ook graag, maar ik voel me verder zo ontzettend machteloos. Ik wil gewoon niet dat mijn 'geliefden' zich niet goed voelen. En dan zeg ik wel tegen mezelf: ze hebben recht op hun eigen verdriet of boosheid en dat hoort bij het leven, ik hoef daar niets mee, ze moeten het zelf oplossen, ik hoef ze niet te beschermen. En tóch luister ik verdorie niet!
Nu is mijn man erg verdrietig. Zijn vader is een jaar geleden overleden en zo rond de feestdagen steekt dat weer heftig de kop op. Hij loopt met zijn ziel onder de arm. En dat is logisch en hoort bij het rouwproces en dat doet hij, voor zover dat kan, geweldig, maar ik ben een verschrikkelijk weekdier en kan zijn verdriet bijna door de muur voelen (hij zit te werken). En ik wil iets doen. Het voelt alsof mijn man onrecht wordt aangedaan. En dat kan ik bijna niet verdragen.
Herkent iemand dit? En heeft iemand een tip, een schop of een mantra? Ik geef mezelf hierom voortdurend schoppen maar het helpt niet zo goed, maar misschien moet ik andere schoenen aandoen ...
Een luisterend oor geef ik wanneer nodig, afleiding als dat nodig is, praktische steun geef ik ook graag, maar ik voel me verder zo ontzettend machteloos. Ik wil gewoon niet dat mijn 'geliefden' zich niet goed voelen. En dan zeg ik wel tegen mezelf: ze hebben recht op hun eigen verdriet of boosheid en dat hoort bij het leven, ik hoef daar niets mee, ze moeten het zelf oplossen, ik hoef ze niet te beschermen. En tóch luister ik verdorie niet!
Nu is mijn man erg verdrietig. Zijn vader is een jaar geleden overleden en zo rond de feestdagen steekt dat weer heftig de kop op. Hij loopt met zijn ziel onder de arm. En dat is logisch en hoort bij het rouwproces en dat doet hij, voor zover dat kan, geweldig, maar ik ben een verschrikkelijk weekdier en kan zijn verdriet bijna door de muur voelen (hij zit te werken). En ik wil iets doen. Het voelt alsof mijn man onrecht wordt aangedaan. En dat kan ik bijna niet verdragen.
Herkent iemand dit? En heeft iemand een tip, een schop of een mantra? Ik geef mezelf hierom voortdurend schoppen maar het helpt niet zo goed, maar misschien moet ik andere schoenen aandoen ...
zaterdag 6 december 2014 om 12:37
wat ben jij lief!
Ik ben bang dat je jezelf al precies de juiste dingen vertelt... ik weet ook niet waarom je daar niet naar luistert
Hoe zou je zelf het liefst benaderd worden? Wat als niet je man, maar jij verdriet hebt waar even niets aan te doen is? Misschien geeft dat je nog handvaten voor deze situatie!
Ik ben bang dat je jezelf al precies de juiste dingen vertelt... ik weet ook niet waarom je daar niet naar luistert
Hoe zou je zelf het liefst benaderd worden? Wat als niet je man, maar jij verdriet hebt waar even niets aan te doen is? Misschien geeft dat je nog handvaten voor deze situatie!
zaterdag 6 december 2014 om 12:40
zaterdag 6 december 2014 om 12:49
Oh, dat is wel een goede, Carmelia. Ik ben erg geneigd om mijn verdriet te ontkennen, dus ik ben het liefst alleen en zoek alleen afleiding. Dat geeft me geen handvatten voor nu, maar misschien moet ik daar wat meer over nadenken.
Fangtasia, ja, dat zeg ik dus voortdurend tegen mezelf, maar het voelt alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor de oplossing. En ik handel er niet naar, want ik geef dat luisterende oor zonder oordeel e.d., maar zo voelt het wel.
Fangtasia, ja, dat zeg ik dus voortdurend tegen mezelf, maar het voelt alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor de oplossing. En ik handel er niet naar, want ik geef dat luisterende oor zonder oordeel e.d., maar zo voelt het wel.
zaterdag 6 december 2014 om 13:07
quote:lionlily schreef op 06 december 2014 @ 12:49:
Oh, dat is wel een goede, Carmelia. Ik ben erg geneigd om mijn verdriet te ontkennen, dus ik ben het liefst alleen en zoek alleen afleiding. Dat geeft me geen handvatten voor nu, maar misschien moet ik daar wat meer over nadenken.
Fangtasia, ja, dat zeg ik dus voortdurend tegen mezelf, maar het voelt alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor de oplossing. En ik handel er niet naar, want ik geef dat luisterende oor zonder oordeel e.d., maar zo voelt het wel.
Wat levert het je op om je verantwoordelijk te voelen?
Als ik naar mezelf kijk: dan voelde ik me meer waardevol. Ik was er immers voor de ander en ik werkte er ook hard voor. Inmiddels heb ik geleerd dat dat een zeer misplaatst gevoel is. De ander heeft er niets aan en ik eigenlijk ook niet. Het zit hem echt in de kleine dingen. Die dingen maken je een echte vriend(in). Zo iemand die de ander opvangt als hij valt, weer op de voeten zet en er naast blijft staan om te ondersteunen. Niet in de rug duwen, niet vooruit trekken, gewoon ernaast en samen de weg van de ander bewandelen. Laat je verrassen door de route die de ander kiest en stel vragen. Dat is zo veel waard!
Je man voelt je liefde voor hem wel, hij weet dat hij op jou mag leunen, dat jij er voor hem bent. Als jij 'gefrustreerd" (groot woord, ik weet even geen beter woord) met een oplossing bezig bent, dan voelt de ander dit. Dan kan het zijn dat de ander het als moeilijk ervaart omdat hij (in dit geval uit liefde voor jou) jou gaat ontzien. Waardeer wat je al doet en laat het initiatief bij de ander om om meer te vragen.
Oh, dat is wel een goede, Carmelia. Ik ben erg geneigd om mijn verdriet te ontkennen, dus ik ben het liefst alleen en zoek alleen afleiding. Dat geeft me geen handvatten voor nu, maar misschien moet ik daar wat meer over nadenken.
Fangtasia, ja, dat zeg ik dus voortdurend tegen mezelf, maar het voelt alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor de oplossing. En ik handel er niet naar, want ik geef dat luisterende oor zonder oordeel e.d., maar zo voelt het wel.
Wat levert het je op om je verantwoordelijk te voelen?
Als ik naar mezelf kijk: dan voelde ik me meer waardevol. Ik was er immers voor de ander en ik werkte er ook hard voor. Inmiddels heb ik geleerd dat dat een zeer misplaatst gevoel is. De ander heeft er niets aan en ik eigenlijk ook niet. Het zit hem echt in de kleine dingen. Die dingen maken je een echte vriend(in). Zo iemand die de ander opvangt als hij valt, weer op de voeten zet en er naast blijft staan om te ondersteunen. Niet in de rug duwen, niet vooruit trekken, gewoon ernaast en samen de weg van de ander bewandelen. Laat je verrassen door de route die de ander kiest en stel vragen. Dat is zo veel waard!
Je man voelt je liefde voor hem wel, hij weet dat hij op jou mag leunen, dat jij er voor hem bent. Als jij 'gefrustreerd" (groot woord, ik weet even geen beter woord) met een oplossing bezig bent, dan voelt de ander dit. Dan kan het zijn dat de ander het als moeilijk ervaart omdat hij (in dit geval uit liefde voor jou) jou gaat ontzien. Waardeer wat je al doet en laat het initiatief bij de ander om om meer te vragen.
zaterdag 6 december 2014 om 13:13
Andermans verdriet willen oplossen is feitelijk hetzelfde als een ander zijn verdriet willen ontzeggen.
En dan jezelf er wel mee willen terugtrekken, dan gun je dus feitelijk alleen jezelf verdriet.
Hoe stom het misschien ook klinkt, verdriet is net zo'n waardevolle emotie als plezier, het geeft waarde aan het leven en relaties. Als iemand het met je wil delen, wees dan dankbaar dat je erin mag delen. Wees niet zo'n ezel dat je het van andere mensen af wil pakken. Dat is geen helpen, dat is jezelf belangrijker maken dan ieder ander, alsof je de enige bent die wel met zijn eigen verdriet om mag gaan.
En dan jezelf er wel mee willen terugtrekken, dan gun je dus feitelijk alleen jezelf verdriet.
Hoe stom het misschien ook klinkt, verdriet is net zo'n waardevolle emotie als plezier, het geeft waarde aan het leven en relaties. Als iemand het met je wil delen, wees dan dankbaar dat je erin mag delen. Wees niet zo'n ezel dat je het van andere mensen af wil pakken. Dat is geen helpen, dat is jezelf belangrijker maken dan ieder ander, alsof je de enige bent die wel met zijn eigen verdriet om mag gaan.
zaterdag 6 december 2014 om 13:22
Kerol en Fangtasia, jullie hebben allebei gelijk: het is een egoistische reactie op verdriet. Ik vind het zelf ook heel stom. Inderdaad heeft het te maken met mezelf waardevol vinden. Dat vind ik niet zo vaak en misschien is dit dan een reactie waarin ik dat opeens wel kan.
Ik denk trouwens niet dat ik het wel mag, met mijn verdriet of dat van anderen omgaan. Ik kan namelijk zelf ook voor geen meter met verdriet omgaan. Het is een soort wens dat het leven alleen maar mooi zou mogen zijn voor de mensen die ik liefheb. En dat terwijl ik zelf juist een moeilijke jeugd heb gehad, dus ik weet ook dat het zo niet werkt. Maar misschien juist daarom, misschien wil ik mensen daarvoor behoeden? Ik vind het zelf ook super-irritant
Ik denk trouwens niet dat ik het wel mag, met mijn verdriet of dat van anderen omgaan. Ik kan namelijk zelf ook voor geen meter met verdriet omgaan. Het is een soort wens dat het leven alleen maar mooi zou mogen zijn voor de mensen die ik liefheb. En dat terwijl ik zelf juist een moeilijke jeugd heb gehad, dus ik weet ook dat het zo niet werkt. Maar misschien juist daarom, misschien wil ik mensen daarvoor behoeden? Ik vind het zelf ook super-irritant
zaterdag 6 december 2014 om 13:28
Lionilly, ik herken je drive en achtergrond qua jeugd. Draai het eens om, je kunt een ander alleen in veiligheid brengen als jij in veiligheid bent. Je kunt een ander helpen met zijn verdriet als jij je eigen verdriet durft te omarmen. Wat Kerol zegt is zo waar. Elke emotie doet ertoe, elke heeft waarde. Zonder het een is er geen ander. Zonder pech weet je niet wat geluk is, zonder liefde weet je niet wat haat is, zonder verdriet weet je niet wat blijschap is. Ik ben ook nog lerend hoor, maar het begint wel steeds meer op te leveren. Maak je eigen leven mooi en laat anderen deelnemen aan jouw mooie leven. Dan help je hen zoveel meer!
zaterdag 6 december 2014 om 13:29
zaterdag 6 december 2014 om 13:29
het gaat niet over die ander lion, wat gebeurt er met jou wanneer je ziet dat een ander verdrietig is? Jij voelt jezelf daar ongemakkelijk onder, en al je intenties om een ander beter te laten voelen zijn in feite manieren om jezelf beter te laten voelen. Jij gaat over je eigen gevoel en je man over het zijne.
zaterdag 6 december 2014 om 13:40
Fangtasia, dat klopt wel, wat je zegt. Ik leer ook goed voor mezelf zorgen, maar hierin blijf ik nog een beetje achter. Maar dat is wel een goede mantra: ze zijn welkom in mijn mooie leven voor steun en dat geef ik ze dan graag.
Koffieprut, dat is ook wel een goede, zo heb ik er nog niet over nagedacht. Een vlucht, maar van wat dan, dat kan ik zo niet bedenken. Behalve misschien: als ik druk ben met hun verdriet, kan ik hún verdriet voelen alsof het het mijne is. En met mijn eigen verdriet kan ik niet omgaan, dus hun verdriet is voor mij makkelijker. Kan zoiets?
Meds, ja, precies, egoistische manier van benaderen dus. En daar baal ik van. Dat wil ik helemaal niet. Maar misschien maakt het idee van koffieprut het makkelijker voor mij om te zien waarom ik dat niet kan hanteren. En ik begrijp wel dat het bij mij ligt, zeker. Mijn man kan er niets aan doen dat ik zijn verdriet wil oplossen, daar krijgt hij zijn vader niet mee terug. En het is irritant, zo'n vrouw die je bijna niet 'toestaat' gewoon eens lekker verdriet te hebben, omdat zij er zo nodig iets mee moet...
Fijn, deze reacties, hier kan ik wat mee, even goed uitzoeken hoe ik dit kan aanpakken. Het zal wel oefenen worden.
Koffieprut, dat is ook wel een goede, zo heb ik er nog niet over nagedacht. Een vlucht, maar van wat dan, dat kan ik zo niet bedenken. Behalve misschien: als ik druk ben met hun verdriet, kan ik hún verdriet voelen alsof het het mijne is. En met mijn eigen verdriet kan ik niet omgaan, dus hun verdriet is voor mij makkelijker. Kan zoiets?
Meds, ja, precies, egoistische manier van benaderen dus. En daar baal ik van. Dat wil ik helemaal niet. Maar misschien maakt het idee van koffieprut het makkelijker voor mij om te zien waarom ik dat niet kan hanteren. En ik begrijp wel dat het bij mij ligt, zeker. Mijn man kan er niets aan doen dat ik zijn verdriet wil oplossen, daar krijgt hij zijn vader niet mee terug. En het is irritant, zo'n vrouw die je bijna niet 'toestaat' gewoon eens lekker verdriet te hebben, omdat zij er zo nodig iets mee moet...
Fijn, deze reacties, hier kan ik wat mee, even goed uitzoeken hoe ik dit kan aanpakken. Het zal wel oefenen worden.
zaterdag 6 december 2014 om 13:41
Mooie en ware dingen, die jullie daar zeggen, Carmelia, Fangtasia en Kerol.
Zoals jullie het benaderen, zo is het ook.
Dat was ooit zo'n grote les: GUN die ander zijn/haar verdriet/ellende!
(en daarachteraan: voel dat maar! Degene die verdriet/ellende voelt, dan, he).
Wat een eyeopener was dat voor mij, die altijd die reddende engel wou zijn!
Zo had ik het nog nooit bekeken!
Verdriet is zoals Kerol zegt eigenlijk net zo goed een prachtige emotie. Verdriet is namelijk onlosmakelijk verbonden met liefde voelen. Mensen vergissen zich als ze denken dat "liefde voelen" gelijk staat aan vlinders en andere "positieve" gevoelens. Ze zien verdriet als onwenselijk en "negatief" en zijn er daarom bang voor. Maar verdriet is ook een positieve, mooie emotie!
Iemand willen troosten of ontnemen van zijn/haar verdriet is iemand niet toestaan dat stuk liefde te voelen.
Jouw man voelt en dat is juist fijn. Dat verdriet wordt alleen minder als ie eraan mag toegeven en voelen wat hij voelt. Een knuffel of even een arm om hem heen is genoeg.
Troosten is zsm willen stoppen van wat hij voelt, omdat jij er niet tegen kan om hem zo te zien of mee te voelen wat hij voelt.
Zodra je verdriet in een ander daglicht kan beschouwen, dat het iets goeds voor hem is ipv slecht, kan je hem dat gunnen. Naast hem staan en hem bij de hand pakken. Meer niet. Het is zijn rouw, zijn stukje weg wat hij innerlijk toch zelf te lopen heeft. Gewoon er zijn, stilzwijgend begrijpen, meer hoef jij er niet mee.
En het mag jou raken, het raakt die emoties in jou via inleving.
Het doet een beroep op je eigen verdriet, omdat jij dat ook hebt, over eigen verdrietige dingen, daarom kan jij je inleven en meeleven. Dat is jouw stukje, misschien ligt er nog wat (oude/recente) pijn in jou. (wie kent dat niet, eigenlijk?).
Het zijn niet zijn emoties die jij overneemt, het raakt/spiegelt je eigen innerlijke emoties.
Mag jij je eigen verdriet voelen van jezelf, of wil jij zelf altijd zsm vergeten en over tot de orde van de dag?
Zoals jullie het benaderen, zo is het ook.
Dat was ooit zo'n grote les: GUN die ander zijn/haar verdriet/ellende!
(en daarachteraan: voel dat maar! Degene die verdriet/ellende voelt, dan, he).
Wat een eyeopener was dat voor mij, die altijd die reddende engel wou zijn!
Zo had ik het nog nooit bekeken!
Verdriet is zoals Kerol zegt eigenlijk net zo goed een prachtige emotie. Verdriet is namelijk onlosmakelijk verbonden met liefde voelen. Mensen vergissen zich als ze denken dat "liefde voelen" gelijk staat aan vlinders en andere "positieve" gevoelens. Ze zien verdriet als onwenselijk en "negatief" en zijn er daarom bang voor. Maar verdriet is ook een positieve, mooie emotie!
Iemand willen troosten of ontnemen van zijn/haar verdriet is iemand niet toestaan dat stuk liefde te voelen.
Jouw man voelt en dat is juist fijn. Dat verdriet wordt alleen minder als ie eraan mag toegeven en voelen wat hij voelt. Een knuffel of even een arm om hem heen is genoeg.
Troosten is zsm willen stoppen van wat hij voelt, omdat jij er niet tegen kan om hem zo te zien of mee te voelen wat hij voelt.
Zodra je verdriet in een ander daglicht kan beschouwen, dat het iets goeds voor hem is ipv slecht, kan je hem dat gunnen. Naast hem staan en hem bij de hand pakken. Meer niet. Het is zijn rouw, zijn stukje weg wat hij innerlijk toch zelf te lopen heeft. Gewoon er zijn, stilzwijgend begrijpen, meer hoef jij er niet mee.
En het mag jou raken, het raakt die emoties in jou via inleving.
Het doet een beroep op je eigen verdriet, omdat jij dat ook hebt, over eigen verdrietige dingen, daarom kan jij je inleven en meeleven. Dat is jouw stukje, misschien ligt er nog wat (oude/recente) pijn in jou. (wie kent dat niet, eigenlijk?).
Het zijn niet zijn emoties die jij overneemt, het raakt/spiegelt je eigen innerlijke emoties.
Mag jij je eigen verdriet voelen van jezelf, of wil jij zelf altijd zsm vergeten en over tot de orde van de dag?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 6 december 2014 om 13:42
quote:lionlily schreef op 06 december 2014 @ 13:40:
Fangtasia, dat klopt wel, wat je zegt. Ik leer ook goed voor mezelf zorgen, maar hierin blijf ik nog een beetje achter. Maar dat is wel een goede mantra: ze zijn welkom in mijn mooie leven voor steun en dat geef ik ze dan graag.
Koffieprut, dat is ook wel een goede, zo heb ik er nog niet over nagedacht. Een vlucht, maar van wat dan, dat kan ik zo niet bedenken. Behalve misschien: als ik druk ben met hun verdriet, kan ik hún verdriet voelen alsof het het mijne is. En met mijn eigen verdriet kan ik niet omgaan, dus hun verdriet is voor mij makkelijker. Kan zoiets?
Meds, ja, precies, egoistische manier van benaderen dus. En daar baal ik van. Dat wil ik helemaal niet. Maar misschien maakt het idee van koffieprut het makkelijker voor mij om te zien waarom ik dat niet kan hanteren. En ik begrijp wel dat het bij mij ligt, zeker. Mijn man kan er niets aan doen dat ik zijn verdriet wil oplossen, daar krijgt hij zijn vader niet mee terug. En het is irritant, zo'n vrouw die je bijna niet 'toestaat' gewoon eens lekker verdriet te hebben, omdat zij er zo nodig iets mee moet...
Fijn, deze reacties, hier kan ik wat mee, even goed uitzoeken hoe ik dit kan aanpakken. Het zal wel oefenen worden.
De oplossing ligt in de analyse waarom jij het erg vindt. Is hij bijvoorbeeld niet zo gezellig thuis? had jij andere verwachtingen van het weekend/ de dag en gooit zijn verdriet roet in het eten? geeft hij je mindere aandacht? voel je je afgewezen?
zoiets
Fangtasia, dat klopt wel, wat je zegt. Ik leer ook goed voor mezelf zorgen, maar hierin blijf ik nog een beetje achter. Maar dat is wel een goede mantra: ze zijn welkom in mijn mooie leven voor steun en dat geef ik ze dan graag.
Koffieprut, dat is ook wel een goede, zo heb ik er nog niet over nagedacht. Een vlucht, maar van wat dan, dat kan ik zo niet bedenken. Behalve misschien: als ik druk ben met hun verdriet, kan ik hún verdriet voelen alsof het het mijne is. En met mijn eigen verdriet kan ik niet omgaan, dus hun verdriet is voor mij makkelijker. Kan zoiets?
Meds, ja, precies, egoistische manier van benaderen dus. En daar baal ik van. Dat wil ik helemaal niet. Maar misschien maakt het idee van koffieprut het makkelijker voor mij om te zien waarom ik dat niet kan hanteren. En ik begrijp wel dat het bij mij ligt, zeker. Mijn man kan er niets aan doen dat ik zijn verdriet wil oplossen, daar krijgt hij zijn vader niet mee terug. En het is irritant, zo'n vrouw die je bijna niet 'toestaat' gewoon eens lekker verdriet te hebben, omdat zij er zo nodig iets mee moet...
Fijn, deze reacties, hier kan ik wat mee, even goed uitzoeken hoe ik dit kan aanpakken. Het zal wel oefenen worden.
De oplossing ligt in de analyse waarom jij het erg vindt. Is hij bijvoorbeeld niet zo gezellig thuis? had jij andere verwachtingen van het weekend/ de dag en gooit zijn verdriet roet in het eten? geeft hij je mindere aandacht? voel je je afgewezen?
zoiets
zaterdag 6 december 2014 om 13:51
Suzy, mooie post en ik ben het er helemaal mee eens. Ik handel ook niet naar mijn oplossingsbehoefte, dus hij krijgt een arm om hem heen en ik loop met hem mee, maar van binnen borrelt het en daar ben ik doodmoe van. En ja, ik heb onverwerkt verdriet, maar dat is dus inderdaad ook van míj en niet van hem dus daar moet ik zelf wat mee. En daar loop ik voor weg, ja, en dat is misschien wel de sleutel.
Meds, ik vind het om meerdere redenen erg. Inderdaad het deel van niet gezellig in huis, dat is gewoon jammer. En het afgewezen voelen (omdat wij niet een persoon zijn en ik zijn verdriet niet kan voelen) dat is ook een goede. Die schrijf ik ook op. En wat daarnaast speelt, is dat ik me zo imperfect voel en dat wordt versterkt door dit niet te kunnen oplossen. Getsie, needy meisje ben ik zo.
Meds, ik vind het om meerdere redenen erg. Inderdaad het deel van niet gezellig in huis, dat is gewoon jammer. En het afgewezen voelen (omdat wij niet een persoon zijn en ik zijn verdriet niet kan voelen) dat is ook een goede. Die schrijf ik ook op. En wat daarnaast speelt, is dat ik me zo imperfect voel en dat wordt versterkt door dit niet te kunnen oplossen. Getsie, needy meisje ben ik zo.
zaterdag 6 december 2014 om 13:51
quote:lionlily schreef op 06 december 2014 @ 13:40:
Fangtasia, dat klopt wel, wat je zegt. Ik leer ook goed voor mezelf zorgen, maar hierin blijf ik nog een beetje achter. Maar dat is wel een goede mantra: ze zijn welkom in mijn mooie leven voor steun en dat geef ik ze dan graag.
...Mag ik hier nog iets in aanpassen? Ze zijn welkom in jouw mooie leven omdat ze waardevol zijn en omdat je de ander graag in je leven hebt en omdat je zelf geniet van je leven. En als ze daar steun uit halen, dan is dat hun keuze en die geef jij ze graag!
Fangtasia, dat klopt wel, wat je zegt. Ik leer ook goed voor mezelf zorgen, maar hierin blijf ik nog een beetje achter. Maar dat is wel een goede mantra: ze zijn welkom in mijn mooie leven voor steun en dat geef ik ze dan graag.
...Mag ik hier nog iets in aanpassen? Ze zijn welkom in jouw mooie leven omdat ze waardevol zijn en omdat je de ander graag in je leven hebt en omdat je zelf geniet van je leven. En als ze daar steun uit halen, dan is dat hun keuze en die geef jij ze graag!
zaterdag 6 december 2014 om 13:53
quote:lionlily schreef op 06 december 2014 @ 13:51:
Suzy, mooie post en ik ben het er helemaal mee eens. Ik handel ook niet naar mijn oplossingsbehoefte, dus hij krijgt een arm om hem heen en ik loop met hem mee, maar van binnen borrelt het en daar ben ik doodmoe van. En ja, ik heb onverwerkt verdriet, maar dat is dus inderdaad ook van míj en niet van hem dus daar moet ik zelf wat mee. En daar loop ik voor weg, ja, en dat is misschien wel de sleutel.
Meds, ik vind het om meerdere redenen erg. Inderdaad het deel van niet gezellig in huis, dat is gewoon jammer. En het afgewezen voelen (omdat wij niet een persoon zijn en ik zijn verdriet niet kan voelen) dat is ook een goede. Die schrijf ik ook op. En wat daarnaast speelt, is dat ik me zo imperfect voel en dat wordt versterkt door dit niet te kunnen oplossen. Getsie, needy meisje ben ik zo.Nou daar heb je al een deel van je antwoord. De volgende stap is jezelf afvragen of dit echt allemaal een bewijs is van jouw imperfectie en zijn afwijzing.
Suzy, mooie post en ik ben het er helemaal mee eens. Ik handel ook niet naar mijn oplossingsbehoefte, dus hij krijgt een arm om hem heen en ik loop met hem mee, maar van binnen borrelt het en daar ben ik doodmoe van. En ja, ik heb onverwerkt verdriet, maar dat is dus inderdaad ook van míj en niet van hem dus daar moet ik zelf wat mee. En daar loop ik voor weg, ja, en dat is misschien wel de sleutel.
Meds, ik vind het om meerdere redenen erg. Inderdaad het deel van niet gezellig in huis, dat is gewoon jammer. En het afgewezen voelen (omdat wij niet een persoon zijn en ik zijn verdriet niet kan voelen) dat is ook een goede. Die schrijf ik ook op. En wat daarnaast speelt, is dat ik me zo imperfect voel en dat wordt versterkt door dit niet te kunnen oplossen. Getsie, needy meisje ben ik zo.Nou daar heb je al een deel van je antwoord. De volgende stap is jezelf afvragen of dit echt allemaal een bewijs is van jouw imperfectie en zijn afwijzing.
zaterdag 6 december 2014 om 13:54
Highlander, dat zeg je mooi. Ik ben het er helemaal mee eens. Ik zie mijn tekortkomingen, maar heb altijd zo hard geprobeerd om perfect te zijn (voor ouders, voor omgeving) dat ik erg ongelukkig word van zien dat ik ergens niet van 'nut' kan zijn. En dat uit ik door anderen hun verdriet niet te gunnen. Dat vind ik heel erg.
zaterdag 6 december 2014 om 13:57
quote:lionlily schreef op 06 december 2014 @ 13:51:
Suzy, mooie post en ik ben het er helemaal mee eens. Ik handel ook niet naar mijn oplossingsbehoefte, dus hij krijgt een arm om hem heen en ik loop met hem mee, maar van binnen borrelt het en daar ben ik doodmoe van. En ja, ik heb onverwerkt verdriet, maar dat is dus inderdaad ook van míj en niet van hem dus daar moet ik zelf wat mee. En daar loop ik voor weg, ja, en dat is misschien wel de sleutel.
Meds, ik vind het om meerdere redenen erg. Inderdaad het deel van niet gezellig in huis, dat is gewoon jammer. En het afgewezen voelen (omdat wij niet een persoon zijn en ik zijn verdriet niet kan voelen) dat is ook een goede. Die schrijf ik ook op. En wat daarnaast speelt, is dat ik me zo imperfect voel en dat wordt versterkt door dit niet te kunnen oplossen. Getsie, needy meisje ben ik zo.Niet zo streng zijn voor jezelf! Je zet de eerste stappen al door het onder ogen te zien. Je bent niet needy, je voelt je ongemakkelijk bij iets van jezelf. Gebruik zijn verdriet om bij je eigen verdriet te kunnen. Voel het, voel het echt! Huil, sla een kussen aan gort, schreeuw, doe iets. En laat het los. Wat Suzy zegt: Het verdriet van je man zegt eigenlijk dat hij veel van zijn vader hield. Wat vertelt jouw verdriet jou?
Suzy, mooie post en ik ben het er helemaal mee eens. Ik handel ook niet naar mijn oplossingsbehoefte, dus hij krijgt een arm om hem heen en ik loop met hem mee, maar van binnen borrelt het en daar ben ik doodmoe van. En ja, ik heb onverwerkt verdriet, maar dat is dus inderdaad ook van míj en niet van hem dus daar moet ik zelf wat mee. En daar loop ik voor weg, ja, en dat is misschien wel de sleutel.
Meds, ik vind het om meerdere redenen erg. Inderdaad het deel van niet gezellig in huis, dat is gewoon jammer. En het afgewezen voelen (omdat wij niet een persoon zijn en ik zijn verdriet niet kan voelen) dat is ook een goede. Die schrijf ik ook op. En wat daarnaast speelt, is dat ik me zo imperfect voel en dat wordt versterkt door dit niet te kunnen oplossen. Getsie, needy meisje ben ik zo.Niet zo streng zijn voor jezelf! Je zet de eerste stappen al door het onder ogen te zien. Je bent niet needy, je voelt je ongemakkelijk bij iets van jezelf. Gebruik zijn verdriet om bij je eigen verdriet te kunnen. Voel het, voel het echt! Huil, sla een kussen aan gort, schreeuw, doe iets. En laat het los. Wat Suzy zegt: Het verdriet van je man zegt eigenlijk dat hij veel van zijn vader hield. Wat vertelt jouw verdriet jou?
zaterdag 6 december 2014 om 13:59
Fangtasia, dank je wel, ik pas hem aan, ik maak even een lijstje met ideeen hierover en eventuele aanpassingen in gedrag of gedachten
Meds, ik weet verstandelijk goed dat dit niet zo is. Hij heeft verdriet om zijn vader en dat heeft helemaal niets met mij te maken. En hij heeft mij ook nog nooit afgewezen. Om wat dan ook.
Laten we zeggen dat er tussen hoogmoedswaan en minderwaardigheidscomplex een dunne scheidslijn zit . Ik heb zo vaak gehoord dat ik het probleem ben, dat ik nu denk dat ik ook de oplossing moet zijn.
Meds, ik weet verstandelijk goed dat dit niet zo is. Hij heeft verdriet om zijn vader en dat heeft helemaal niets met mij te maken. En hij heeft mij ook nog nooit afgewezen. Om wat dan ook.
Laten we zeggen dat er tussen hoogmoedswaan en minderwaardigheidscomplex een dunne scheidslijn zit . Ik heb zo vaak gehoord dat ik het probleem ben, dat ik nu denk dat ik ook de oplossing moet zijn.
zaterdag 6 december 2014 om 13:59
quote:lionlily schreef op 06 december 2014 @ 13:51:van binnen borrelt het en daar ben ik doodmoe van. En ja, ik heb onverwerkt verdriet, maar dat is dus inderdaad ook van míj en niet van hem dus daar moet ik zelf wat mee. En daar loop ik voor weg, ja, en dat is misschien wel de sleutel.Zijn verdriet herinnert jou op een ongemakkelijke manier aan jouw eigen onverwerkte verdriet.
Als jij nu eens ipv zijn verdriet op te lossen jouw eigen verdriet gaat verwerken?
Hij is verantwoordelijk voor hem, jij bent dat over jou.
Jij lijkt iemand die het huis van een ander probeert op te ruimen terwijl haar eigen huis een rommeltje is.
Als jij nu eens ipv zijn verdriet op te lossen jouw eigen verdriet gaat verwerken?
Hij is verantwoordelijk voor hem, jij bent dat over jou.
Jij lijkt iemand die het huis van een ander probeert op te ruimen terwijl haar eigen huis een rommeltje is.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zaterdag 6 december 2014 om 14:02
Noem jezelf geen needy meisje!
Wat je zegt is toch gewoon hardstikke menselijk? Goed juist dat je zo naar jezelf wil kijken en dat je het zelfs aankunt dat je handelen voortkomt uit je eigen behoeftes om waardevol te zijn enzo.
Vier je ook even je successen mbt zelfinzicht? niet meteen gaan afkraken en jezelf negatief wegzetten.
(ik vind dit een mooi forum! doe er zelf ook zelfinzicht op... )
Wat je zegt is toch gewoon hardstikke menselijk? Goed juist dat je zo naar jezelf wil kijken en dat je het zelfs aankunt dat je handelen voortkomt uit je eigen behoeftes om waardevol te zijn enzo.
Vier je ook even je successen mbt zelfinzicht? niet meteen gaan afkraken en jezelf negatief wegzetten.
(ik vind dit een mooi forum! doe er zelf ook zelfinzicht op... )
zaterdag 6 december 2014 om 14:02
quote:Fangtasia schreef op 06 december 2014 @ 13:57:
[...]
Niet zo streng zijn voor jezelf! Je zet de eerste stappen al door het onder ogen te zien. Je bent niet needy, je voelt je ongemakkelijk bij iets van jezelf. Gebruik zijn verdriet om bij je eigen verdriet te kunnen. Voel het, voel het echt! Huil, sla een kussen aan gort, schreeuw, doe iets. En laat het los. Wat Suzy zegt: Het verdriet van je man zegt eigenlijk dat hij veel van zijn vader hield. Wat vertelt jouw verdriet jou?
He, het quoten werkt weer bij mij
Ik kan er niet goed bij. Ik denk dat mijn verdriet gaat over dingen die ik nooit gehad heb. Misschien kan ik het daarom moeilijk loslaten.
[...]
Niet zo streng zijn voor jezelf! Je zet de eerste stappen al door het onder ogen te zien. Je bent niet needy, je voelt je ongemakkelijk bij iets van jezelf. Gebruik zijn verdriet om bij je eigen verdriet te kunnen. Voel het, voel het echt! Huil, sla een kussen aan gort, schreeuw, doe iets. En laat het los. Wat Suzy zegt: Het verdriet van je man zegt eigenlijk dat hij veel van zijn vader hield. Wat vertelt jouw verdriet jou?
He, het quoten werkt weer bij mij
Ik kan er niet goed bij. Ik denk dat mijn verdriet gaat over dingen die ik nooit gehad heb. Misschien kan ik het daarom moeilijk loslaten.