Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 5 januari 2015 om 21:01
Ik weet dat sommigen van jullie nog aan t begin of halverwege zijn qua herstel... Maar herkent iemand, dat je t ook wel soort spannend vind dat je qua uren weer richting je normale uren gaay, alsof straks mensen denken dat je er dan al bent, terwijl ik me zo nog helemaal niet voel en nog zo enorm op alles moet letten qua energielevel en afwegen wat ik wel/niet aan kan, en hoelang enz... Vind t wel soort eng idee als ik straks nog beter voel, en mensen weer meer van me gaan verwachten misschien ofzo... Ondanks dst ik voor mezelf echt nog ruim de tijd neem die ik nodig ga hebben:-)
Misschien denk ik alweer te ver vooruit, en teveel voor m'n omgeving haha moest t even kwijt en benoemen:-).
Misschien denk ik alweer te ver vooruit, en teveel voor m'n omgeving haha moest t even kwijt en benoemen:-).
woensdag 7 januari 2015 om 19:11
Hallo allemaal!
@inge, ik zit nog niet in die positie, maar kan het me heel goed voorstellen. Anderzijds heb je ook dagelijks met patiënten te maken die ook geen notie hebben van je situatie- denk ik dan toch, of in ieder geval niet allemaal? Dus ik denk dat je wat dat betreft wel goede ervaring opdoet met omgaan met verwachtingen en die niet leidend laten zijn in je energieverbruik. Maar blijft spannend natuurlijk! Maar oh wat fijn toch wel weer dat het einde wel soort van in zicht lijkt te komen! Weet je al of je uiteindelijk minder uren wil gaan werken?
@knuffeltijgertje, super-extra knuffel voor jou! Heb je binnenkort al je eerste gesprek met je nieuwe psycholoog of is er een wachtlijst? Ben benieuwd!
Ik voel me nog steeds een beetje balancerend op het slappe koord hier. Wat me zo opvalt is, als ik de deur uitben, zo was ik vandaag naar een promotie van een vriend, voel ik me eigenlijk best goed en lijkt het leven zo moeilijk nog niet. Maar thuis op de bank overvalt me steeds zo'n somber, unheimisch gevoel. Dat ik het leven en alles wat in mezelf borrelt maar eng vind, al die heftige emoties die zijn langsgekomen de afgelopen maanden. Dat ik in mezelf en het leven teleurgesteld ben, dat dit me kon overkomen en nog steeds overkomt. Maar ja, afleiding zoeken kan ook maar met mate en ik heb dan ook weer het gevoel dat ik voor mijn problemen wegloop en voel ik me daar weer slecht over...
Het ging een tijdje beter en leek ik mijn draai binnenshuis wel te hebben gevonden, maar nu vind ik het maar weer niks. Hebben jullie dat ook (wel eens)?
@inge, ik zit nog niet in die positie, maar kan het me heel goed voorstellen. Anderzijds heb je ook dagelijks met patiënten te maken die ook geen notie hebben van je situatie- denk ik dan toch, of in ieder geval niet allemaal? Dus ik denk dat je wat dat betreft wel goede ervaring opdoet met omgaan met verwachtingen en die niet leidend laten zijn in je energieverbruik. Maar blijft spannend natuurlijk! Maar oh wat fijn toch wel weer dat het einde wel soort van in zicht lijkt te komen! Weet je al of je uiteindelijk minder uren wil gaan werken?
@knuffeltijgertje, super-extra knuffel voor jou! Heb je binnenkort al je eerste gesprek met je nieuwe psycholoog of is er een wachtlijst? Ben benieuwd!
Ik voel me nog steeds een beetje balancerend op het slappe koord hier. Wat me zo opvalt is, als ik de deur uitben, zo was ik vandaag naar een promotie van een vriend, voel ik me eigenlijk best goed en lijkt het leven zo moeilijk nog niet. Maar thuis op de bank overvalt me steeds zo'n somber, unheimisch gevoel. Dat ik het leven en alles wat in mezelf borrelt maar eng vind, al die heftige emoties die zijn langsgekomen de afgelopen maanden. Dat ik in mezelf en het leven teleurgesteld ben, dat dit me kon overkomen en nog steeds overkomt. Maar ja, afleiding zoeken kan ook maar met mate en ik heb dan ook weer het gevoel dat ik voor mijn problemen wegloop en voel ik me daar weer slecht over...
Het ging een tijdje beter en leek ik mijn draai binnenshuis wel te hebben gevonden, maar nu vind ik het maar weer niks. Hebben jullie dat ook (wel eens)?
donderdag 8 januari 2015 om 13:30
Het is zo herkenbaar dat je omgeving niet begrijpt wat er met je aan de hand is. Het valt mij wel op dat iedereen de term burnout kent, maar dat iedereen er anders op reageert (heb je een depressie?, ik zag een leuke vacature voor je, of ga eens sporten dat doet goed, etc), echt frustrerend soms.
@Knuffeltijgertje: gooi het er maar lekker uit! Het is inderdaad niet fijn om het gevoel te hebben dat je, je moet verantwoorden omdat je thuis bent. Hoe is de rechtszaak over bewindvoering gegaan?
@Inge: goed dat je, je grens hebt aangegeven en voor 6,5 uur gekozen hebt. Ik vind het echt een fantastische prestatie van je. Heb nog geen ervaring met terug gaan werken en wat mensen van mij verwachten, maar ik kan het mij zo voorstellen dat het als een druk kan voelen om weer 'normaal' te functioneren. Vooral goed naar jezelf luisteren en grenzen blijven aangeven en dan gaat het je helemaal lukken! x
@Bloem: wat niet fijn dat je, je nog steeds zo in disbalans voelt. Goed dat je er niet voor wegloopt. Ik herken het wel. Vooral als ik thuis ben, kan ik mij heel nutteloos en een beetje depri voelen. Dan probeer ik wel die gevoelens toe te laten en niet veroordelen (ja mindfullness, ben er veel mee bezig). Daarnaast probeer ik emoties ook toe te laten, door bijvoorbeeld wel te huilen en pas te stoppen als het vanzelf gaat (gelukkig komt dit steeds minder vaak voor). Hoe gaat het wandelen met je viervoetige vriendje?
De Efteling was super. Het was heel rustig en echt heel mooi met alle lichtjes en kerstachtige versieringen. Gisteren een hele dag bijgekomen en nog nagenieten. Vandaag wel een huilbui gehad, het postkantoor was gesloten en opeens begon ik te huilen. Ben echt nog moe van dagje Efteling en een hele productieve maandag.
@Knuffeltijgertje: gooi het er maar lekker uit! Het is inderdaad niet fijn om het gevoel te hebben dat je, je moet verantwoorden omdat je thuis bent. Hoe is de rechtszaak over bewindvoering gegaan?
@Inge: goed dat je, je grens hebt aangegeven en voor 6,5 uur gekozen hebt. Ik vind het echt een fantastische prestatie van je. Heb nog geen ervaring met terug gaan werken en wat mensen van mij verwachten, maar ik kan het mij zo voorstellen dat het als een druk kan voelen om weer 'normaal' te functioneren. Vooral goed naar jezelf luisteren en grenzen blijven aangeven en dan gaat het je helemaal lukken! x
@Bloem: wat niet fijn dat je, je nog steeds zo in disbalans voelt. Goed dat je er niet voor wegloopt. Ik herken het wel. Vooral als ik thuis ben, kan ik mij heel nutteloos en een beetje depri voelen. Dan probeer ik wel die gevoelens toe te laten en niet veroordelen (ja mindfullness, ben er veel mee bezig). Daarnaast probeer ik emoties ook toe te laten, door bijvoorbeeld wel te huilen en pas te stoppen als het vanzelf gaat (gelukkig komt dit steeds minder vaak voor). Hoe gaat het wandelen met je viervoetige vriendje?
De Efteling was super. Het was heel rustig en echt heel mooi met alle lichtjes en kerstachtige versieringen. Gisteren een hele dag bijgekomen en nog nagenieten. Vandaag wel een huilbui gehad, het postkantoor was gesloten en opeens begon ik te huilen. Ben echt nog moe van dagje Efteling en een hele productieve maandag.
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 8 januari 2015 om 14:00
Deze kwam ik tegen op internet, eentje als positieve inspiratie:
http://www.beblissed.nl/burnout-herstel-tips/
http://www.beblissed.nl/burnout-herstel-tips/
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 8 januari 2015 om 14:08
Maandag heb ik de eerste afspraak al, gelukkig.
De zitting is goed gegaan, en dat merkten we allebei enorm. Echt, alsof er een last van mijn schouders viel, ik kon erna wel zweven! Natuurlijk hebben we veel teveel gedaan die dag (om er een leuke draai aan te geven ook musea in geweest en even door het centrum gelopen), dus 's avonds stortte ik compleet in, maar dat mocht op dat moment ook van mezelf.
De zitting is goed gegaan, en dat merkten we allebei enorm. Echt, alsof er een last van mijn schouders viel, ik kon erna wel zweven! Natuurlijk hebben we veel teveel gedaan die dag (om er een leuke draai aan te geven ook musea in geweest en even door het centrum gelopen), dus 's avonds stortte ik compleet in, maar dat mocht op dat moment ook van mezelf.
donderdag 8 januari 2015 om 16:23
Wat fijn Tijgetje, dat t goed ging en jullie samen gelijk een fijne middag hebben gehad!! Hoe gaat dat nu dan verder, of is t nu even klaar voor jullie?
Ik weekend nu:-)! Erg tevreden met m'n 3dgn 6-6,5u werken:-) eerste keer, en na 4wkn met wat kortere werkdagjes en feestdagen, ben ik helemaal tevreden:-). Voel me nu niet mega moe, dus helemaal goed! Volg week t stapje richting die 7u proberen.
Zijn jullie (extra)gevoelig voor nieuws zoals in Parijs? Ik vind t nogal wat... Woon ook in de hoofdstad, ben niet zozeer bang dat mezelf iets overkomt, maar t zou me niks verbazen als er binnenkort in Nederland ook iets bizars zou gebeuren... Andere topic misschien;-).
Ik weekend nu:-)! Erg tevreden met m'n 3dgn 6-6,5u werken:-) eerste keer, en na 4wkn met wat kortere werkdagjes en feestdagen, ben ik helemaal tevreden:-). Voel me nu niet mega moe, dus helemaal goed! Volg week t stapje richting die 7u proberen.
Zijn jullie (extra)gevoelig voor nieuws zoals in Parijs? Ik vind t nogal wat... Woon ook in de hoofdstad, ben niet zozeer bang dat mezelf iets overkomt, maar t zou me niks verbazen als er binnenkort in Nederland ook iets bizars zou gebeuren... Andere topic misschien;-).
donderdag 8 januari 2015 om 16:25
Oh en Bloem, ik denk er serieus nu over om uiteindelijk die 3 dagen te blijven werken, twijfel financieel gezien nog over de halve dag erbij... Maar wie weet meer voldoening uit vrijwilligerswerk 1 dag(deel) ofzo... Nog even bekijken. Eerst maar toewerken naar 3x8:-) (eigenlijk dus zelfs 3x8,5u aanwezig, door pauze onbetaald)
donderdag 8 januari 2015 om 22:35
Binnen twee weken is er een dinges. Pfff mijn hoofd lijkt wel een gatenkaas. Beschikking, dat was het. En dan kan de boel echt gaan lopen, en moeten we de touwtjes helemaal uit handen geven. Het voorwerk is gelukkig al gedaan, we moeten de nieuwe bedragen voor verzekeringen etc. even doorgeven, maar nieuwe bankrekeningen waarover het bewind gaan lopen, de omgeving waar we de stand van zaken van onze schulden kunnen gaan zien, alles is al klaargezet.
Het nieuws van Parijs viel bij mij ook heftig ja. Zeker omdat mijn geloof (en dan ben ik niet eens moslim) voor mij juist zo belangrijk is voor me momenteel, maar het me kunnen uiten ook. Omdat ik me momenteel al zo slecht af kan sluiten voor nare dingen. Omdat ... nou ja, gewoon, ik heb er last van. En omdat ik gewoon mijn verjaardag wil kunnen vieren zonder gezeur, even een dag had dat ik in het zonnetje gezet werd, en nu is het ineens de dag nadat dit gebeurde. (En nog eens de dag dat mijn man het konijn dood in het hok vond ... ik heb nog nooit zoveel gehuild op een verjaardag geloof ik )
Het nieuws van Parijs viel bij mij ook heftig ja. Zeker omdat mijn geloof (en dan ben ik niet eens moslim) voor mij juist zo belangrijk is voor me momenteel, maar het me kunnen uiten ook. Omdat ik me momenteel al zo slecht af kan sluiten voor nare dingen. Omdat ... nou ja, gewoon, ik heb er last van. En omdat ik gewoon mijn verjaardag wil kunnen vieren zonder gezeur, even een dag had dat ik in het zonnetje gezet werd, en nu is het ineens de dag nadat dit gebeurde. (En nog eens de dag dat mijn man het konijn dood in het hok vond ... ik heb nog nooit zoveel gehuild op een verjaardag geloof ik )
donderdag 8 januari 2015 om 23:28
Gefeliciteerd nog met je verjaardag Tijgetje!! Had je ergens genoemd dat je jarig was vandaag? Sorry dan overheen gelezen;-)
Snap dat je je verjaardag even heel anders had voorgesteld... Bij mij is t nieuws ook wel even binnengekomen ja, en ik ben niet gelovig maar ben zeker voor vrijheid van geloof en meningsuiting ... En dat nu een geloof misbruikt wordt voor zulke daden gaat er ook slecht in bij me. Indrukwekkende beelden vandaag van de demonstraties en alle filmpjes die je nu ziet verschijnen van moslims die opkomen voor hun geloof en uiteraard ook tegen zulke laffe daden zijn... De wereld gaat een rare en vervelende kant op zo:-(.
Snap dat je je verjaardag even heel anders had voorgesteld... Bij mij is t nieuws ook wel even binnengekomen ja, en ik ben niet gelovig maar ben zeker voor vrijheid van geloof en meningsuiting ... En dat nu een geloof misbruikt wordt voor zulke daden gaat er ook slecht in bij me. Indrukwekkende beelden vandaag van de demonstraties en alle filmpjes die je nu ziet verschijnen van moslims die opkomen voor hun geloof en uiteraard ook tegen zulke laffe daden zijn... De wereld gaat een rare en vervelende kant op zo:-(.
vrijdag 9 januari 2015 om 00:29
Ja de beelden van Parijs sloegen bij mij ook in. Ze zijn ook heel erg heftig. Algemeen wel veel gevoeliger voor en kan makkelijk huilen en gelukkig ook lachen (vandaag filmpjes van Michael Mcintyre gekeken op Youtube en dan rollen de tranen over mijn wangen van het lachen). FB kan mij op dit moment ook zo triggeren. Verhalen over terminaal zieke kindjes die 1000-en kaartjes van over heel de wereld krijgen en de sluizen gaan bij mij al open.
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 9 januari 2015 om 09:33
Ik kijk al 4 maanden en 1 week geen nieuws meer en lees geen kranten... Op de kunstbijlage na misschien
Nu krijg je dit soort nieuws natuurlijk nog steeds wel mee, maar het scheelt als je de beelden niet ziet.
In het allerbeginste begin keek ik zelfs alleen maar standup comedy in een hang naar luchtigheid. Nu wel documentaires, voor de grote lijnen en nieuws wat geen nieuws is..
Gisteren kennismaking gehad bij de manege en ik en lief gaan lessen volgende week! Beginnen met prive les. Spannend maar leuk! Hoop dat het fysiek niet nog te hoog gegrepen is. Nog maar even een zwemsessie om wat conditie te kweken... En zometeen voor het eerst 3 uur werken (als vrijwilliger) om te testen of dat al gaat... Ook spannend! Ik geloof dat mijn wat donkere bui van afgelopen week niet al te veel energie heeft onttrokken. Dat is wel weer fijn, dat ik me blijkbaar wel een rottige week kan permitteren zonder weer helemaal terug bij af te zijn.
@knuffel, nog gefeliciteerd!!!
aangezien je tijdens je studie bent uitgevallen, heb jij eigenlijk recht op een uitkering, wajong ofzo? Wel heel pittig hoor met zo'n bewindvoering, begrijp ik dat jullie ook schuldsanering hebben aangevraagd? Als je het niet wil delen is het ook goed hoor, misschien ben ik te nieuwsgierig! Maar wel heftig allemaal, zelfs al had je nog geeneens een burnout erbij.
@beel, ben benieuwd, hoe vergaat het jou deze week?
@rest, knuffels en fijne dag!!
Nu krijg je dit soort nieuws natuurlijk nog steeds wel mee, maar het scheelt als je de beelden niet ziet.
In het allerbeginste begin keek ik zelfs alleen maar standup comedy in een hang naar luchtigheid. Nu wel documentaires, voor de grote lijnen en nieuws wat geen nieuws is..
Gisteren kennismaking gehad bij de manege en ik en lief gaan lessen volgende week! Beginnen met prive les. Spannend maar leuk! Hoop dat het fysiek niet nog te hoog gegrepen is. Nog maar even een zwemsessie om wat conditie te kweken... En zometeen voor het eerst 3 uur werken (als vrijwilliger) om te testen of dat al gaat... Ook spannend! Ik geloof dat mijn wat donkere bui van afgelopen week niet al te veel energie heeft onttrokken. Dat is wel weer fijn, dat ik me blijkbaar wel een rottige week kan permitteren zonder weer helemaal terug bij af te zijn.
@knuffel, nog gefeliciteerd!!!
aangezien je tijdens je studie bent uitgevallen, heb jij eigenlijk recht op een uitkering, wajong ofzo? Wel heel pittig hoor met zo'n bewindvoering, begrijp ik dat jullie ook schuldsanering hebben aangevraagd? Als je het niet wil delen is het ook goed hoor, misschien ben ik te nieuwsgierig! Maar wel heftig allemaal, zelfs al had je nog geeneens een burnout erbij.
@beel, ben benieuwd, hoe vergaat het jou deze week?
@rest, knuffels en fijne dag!!
vrijdag 9 januari 2015 om 11:51
Dieren zijn sowieso fijn, die lijken soms zo veel meer te begrijpen
Nee, geen schuldsanering aangevraagd, de bewindvoerder verwacht/hoopt de schulden zonder dat te kunnen regelen. Vooral omdat het voor ons dan iets minder zwaar wordt: er kunnen dan net een paar tientjes meer leefgeld vanaf en zo. En nee, ik heb geen recht op wajong, wel geprobeerd, ook omdat ik meer 'mankementen' heb. Maar bij het UWV vinden ze dat je bijvoorbeeld prima snel inpakwerk kunt doen als je motorisch beperkt bent, en daar hoef je niet bij na te denken, dus ... *zucht*
Nee, geen schuldsanering aangevraagd, de bewindvoerder verwacht/hoopt de schulden zonder dat te kunnen regelen. Vooral omdat het voor ons dan iets minder zwaar wordt: er kunnen dan net een paar tientjes meer leefgeld vanaf en zo. En nee, ik heb geen recht op wajong, wel geprobeerd, ook omdat ik meer 'mankementen' heb. Maar bij het UWV vinden ze dat je bijvoorbeeld prima snel inpakwerk kunt doen als je motorisch beperkt bent, en daar hoef je niet bij na te denken, dus ... *zucht*
vrijdag 9 januari 2015 om 15:56
Hai allemaal,
@knuffeltijgetje: met terugwerkende kracht gefeliciteerd! Ik denk de laatste dagen af en toe aan je en hoe ontzettend zwaar het moet zijn om samen een burn out te hebben...
@Bloem ha wat fijn dat je na die rotweek niet terug naar af bent, dat lijkt me een fijne gewaarwording. En wat leuk dat je gaat paardrijden!
@Inge als beginner weet ik natuurlijk nog niet hoe het gaat zijn als ik straks weer aan de slag ga en mijn grenzen moet gaan bewaken maar het klinkt alsof je het heel helder ziet en het juist goed is dat je je bewust bent van de moeilijkheid soms. Dat bewust zijn is toch het hele eieren eten? Of toch in elk geval de helft?
@Vienna, hier ook tranen bij de meeste mooie en soms ronduit kitscherige filmpjes op internet.
Met mij gaat het goed in de zin dat ik steeds meer door krijg dat het niet goed gaat en me steeds bewuster word van het feit dat ik dat serieus moet nemen. Ik kan niet anders eigenlijk. Mijn hersens hebben gewoon een stop ingelast. Tot hier en niet verder. Gelukkig vanuit werk de ontzettende geruststelling dat ze me missen maar me vooral alle tijd willen geven om weer met frisse moed te beginnen zodra ik daar aan toe ben.
Ik merk dat ik ineens zo boos word de laatste dagen. Boos om dingen uit het verleden. Gefrustreerd met terugwerkende kracht. Situaties waar ik ooit koos om 'er boven te staan'.
Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Wil met bepaalde mensen absoluut geen hernieuwd contact maar loop ze wel te vervloeken om het onrecht dat ze mij (in mijn ogen) hebben aangedaan en waar ze te makkelijk mee weg zijn gekomen door mijn 'beschaafde' reactie.
In het heden weet ik wel wat ik daar aan kan doen: meer lik op stuk beleid als iets me niet zint. Maar die ouwe zooi...pffffff.
Ik ga maandag naar mijn coach om het eens even door te nemen.
Dinsdag de bedrijfsarts en daar zag ik een beetje tegenop maar mijn leidinggevende belde net om te zeggen dat ze er vanuit gaat dat ik echt minstens de tijd die ik nu al weg ben nog nodig heb voor we verder praten over hoe het beter en anders kan op mijn werk. Dat heeft me wel een beetje gerustgesteld.
Ik kan echt in de stress schieten als ik over drie dagen iets moet doen. En niet omdat het zo'n zware kwestie is feitelijk in het hier en nu, maar omdat normaal gesproken alles dat gepland moet worden stress oplevert door het drukke schema van werk en kinderen. Een soort pavlov reactie dus.
Kennen jullie die boosheid, hoort dat erbij?
Nou een heel verhaal weer...
@knuffeltijgetje: met terugwerkende kracht gefeliciteerd! Ik denk de laatste dagen af en toe aan je en hoe ontzettend zwaar het moet zijn om samen een burn out te hebben...
@Bloem ha wat fijn dat je na die rotweek niet terug naar af bent, dat lijkt me een fijne gewaarwording. En wat leuk dat je gaat paardrijden!
@Inge als beginner weet ik natuurlijk nog niet hoe het gaat zijn als ik straks weer aan de slag ga en mijn grenzen moet gaan bewaken maar het klinkt alsof je het heel helder ziet en het juist goed is dat je je bewust bent van de moeilijkheid soms. Dat bewust zijn is toch het hele eieren eten? Of toch in elk geval de helft?
@Vienna, hier ook tranen bij de meeste mooie en soms ronduit kitscherige filmpjes op internet.
Met mij gaat het goed in de zin dat ik steeds meer door krijg dat het niet goed gaat en me steeds bewuster word van het feit dat ik dat serieus moet nemen. Ik kan niet anders eigenlijk. Mijn hersens hebben gewoon een stop ingelast. Tot hier en niet verder. Gelukkig vanuit werk de ontzettende geruststelling dat ze me missen maar me vooral alle tijd willen geven om weer met frisse moed te beginnen zodra ik daar aan toe ben.
Ik merk dat ik ineens zo boos word de laatste dagen. Boos om dingen uit het verleden. Gefrustreerd met terugwerkende kracht. Situaties waar ik ooit koos om 'er boven te staan'.
Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Wil met bepaalde mensen absoluut geen hernieuwd contact maar loop ze wel te vervloeken om het onrecht dat ze mij (in mijn ogen) hebben aangedaan en waar ze te makkelijk mee weg zijn gekomen door mijn 'beschaafde' reactie.
In het heden weet ik wel wat ik daar aan kan doen: meer lik op stuk beleid als iets me niet zint. Maar die ouwe zooi...pffffff.
Ik ga maandag naar mijn coach om het eens even door te nemen.
Dinsdag de bedrijfsarts en daar zag ik een beetje tegenop maar mijn leidinggevende belde net om te zeggen dat ze er vanuit gaat dat ik echt minstens de tijd die ik nu al weg ben nog nodig heb voor we verder praten over hoe het beter en anders kan op mijn werk. Dat heeft me wel een beetje gerustgesteld.
Ik kan echt in de stress schieten als ik over drie dagen iets moet doen. En niet omdat het zo'n zware kwestie is feitelijk in het hier en nu, maar omdat normaal gesproken alles dat gepland moet worden stress oplevert door het drukke schema van werk en kinderen. Een soort pavlov reactie dus.
Kennen jullie die boosheid, hoort dat erbij?
Nou een heel verhaal weer...
vrijdag 9 januari 2015 om 18:12
Ha Beel, die soort boosheid of bij mij meer frustratie toen, herken ik wel.. Veel situaties van afgelopen jaren die opeens weer bovenkomen. Daarvoor is de therapie juist goed, misschien ook echt een psycholoog bezoeken ipv alleen coaching...
Bij mij is het zo, dat m'n leidinggevende beslissend is in je opbouw en ziekteverzuim, en de BA daarin vnl adviseert. Dus als jouw leidinggevende je nu al aangeeft de ruimte te krijgen, dan zit dat echt wel goed hoor:-)! Fijn gevoel! Niet vooruitdenken dus... Dat is de kunst. Niks plannen... Dat herken ik enorm. Opgejaagd worden door een afspraak die bijv pas een week later staat oid.. Ik plande echt niks meer (behalve gesprekken met hulpverleners of manager)... En die ook niet wekelijks in t begin, doordat t veel druk gaf.
Bij mij is het zo, dat m'n leidinggevende beslissend is in je opbouw en ziekteverzuim, en de BA daarin vnl adviseert. Dus als jouw leidinggevende je nu al aangeeft de ruimte te krijgen, dan zit dat echt wel goed hoor:-)! Fijn gevoel! Niet vooruitdenken dus... Dat is de kunst. Niks plannen... Dat herken ik enorm. Opgejaagd worden door een afspraak die bijv pas een week later staat oid.. Ik plande echt niks meer (behalve gesprekken met hulpverleners of manager)... En die ook niet wekelijks in t begin, doordat t veel druk gaf.
vrijdag 9 januari 2015 om 18:52
Ik was in het begin vooral ont-zet-tend boos op mezelf. Maar dat ebte wel weer weg na een paar weken, nu komt het nog wel eens de kop op zetten als frustratie of een kritische blik maar niet meer zo hels intens. Oh ja en op mijn moeder ben ik ook vaak wel erg boos geweest besef ik me nu. In mijn ervaring komt er vanalles los qua emotie, je weet niet waar het allemaal vandaan komt opeens... Je kan niet echt anders dan het doorvoelen. Maar komt een eind aan hoor, je zal zien dat het over een paar weken echt al best beter gaat, en na weer een paar weken weer best een beetje beter.
Zo, wel 4 uur gewerkt en I'm beat. Ging opzich goed, wel zowat 2 uur gewoon gekletst maar dat is natuurlijk ook uitputtend.. Maar ook lekker geschilderd, heel meditatief! En voelde me niet opgejaagd! Benieuwd of ik morgen weer helemaal bijgerust ben, dat zou betekenen dat ik binnenkort wel een paar ochtenden zou kunnen werken... Maar het is wel net aan, ik ben duidelijk nog niet helemaal in vorm maar das niet zo gek
fijne avond allemaal!
Zo, wel 4 uur gewerkt en I'm beat. Ging opzich goed, wel zowat 2 uur gewoon gekletst maar dat is natuurlijk ook uitputtend.. Maar ook lekker geschilderd, heel meditatief! En voelde me niet opgejaagd! Benieuwd of ik morgen weer helemaal bijgerust ben, dat zou betekenen dat ik binnenkort wel een paar ochtenden zou kunnen werken... Maar het is wel net aan, ik ben duidelijk nog niet helemaal in vorm maar das niet zo gek
fijne avond allemaal!
vrijdag 9 januari 2015 om 19:05
Wat goed Bloem!! De eerste keer en dan meteen 4u!! (Je was 3u van plan toch...?) als je weer iets zou doen vaker per week, is 4u per keer echt al veel hoor... Zou lekker 2x 2u iets proberen ofzo.. En idd kijken hoe je die avond of volgende dag je voelt:-). En vooral iets doen wat je echt leuk vind:-)!
Ik vandaag weer nuttige sessie bij Haptotherapeut gehad... Mijn 'gave' dat ik makkelijk benaderbaar ben, dat ook m'n valkuil is voor mezelf dat ik daarin wel echt m'n grens moet gaan aangeven.. Was weer nuttig en fijn!
Nu lekker weekend... Vandaag weer vanalles van Parijs gevolgd, wat een drama dag daar!:-(
Ik vandaag weer nuttige sessie bij Haptotherapeut gehad... Mijn 'gave' dat ik makkelijk benaderbaar ben, dat ook m'n valkuil is voor mezelf dat ik daarin wel echt m'n grens moet gaan aangeven.. Was weer nuttig en fijn!
Nu lekker weekend... Vandaag weer vanalles van Parijs gevolgd, wat een drama dag daar!:-(
vrijdag 9 januari 2015 om 22:06
Knuffeltijgetje, wat fijn, wat een opluchting! Ik ben blij voor je
Inge, ik ben net als jij al aardig richting mijn volledige uren aan het gaan en ik herken wel wat je zegt. Ik denk dat ik voor veel mensen nu regelmatig 'normaal' of 'goed' overkom. Terwijl ik voel en weet dat ik er nog niet helemaal ben. Ik vind elk stapje toch weer spannend en het levert altijd nog moeheid op. En ik moet ook opletten dat ik niet over mijn grenzen ga. Ik geniet er heel erg van dat ik nu weer meer energie heb en wil daardoor vaak heel veel doen. Want nu kan het eindelijk weer (en soms denk ik ook: en voor je het weet is het weer afgelopen; dat is nog angst van het afgelopen jaar, door een paar flinke terugvallen). Dat gaat dan een paar dagen goed maar daarna word ik toch weer teruggefloten door mijn lijf.
Het nieuws uit Parijs komt bij mij ook hard binnen. Ik ben sowieso erg gevoelig voor alle ellende in de wereld en kijk het liefst zo min mogelijk naar het journaal. Maar ik ben nu ook even weer moe van de afgelopen week en dan merk ik dat ik er nog gevoeliger voor ben. Ik vind het bovendien een rottig begin van het nieuwe jaar.
Bloem, wat fijn voor je om te ervaren dat je na een mindere periode niet terug bij af bent. Dat moet een opsteker voor je zijn. Succes bij je vrijwillerswerk en veel plezier bij de paardrijlessen!
Beel, ik ben in het begin ook vaak en flink boos geweest en bij mij hielp het om het eruit te slaan. Tegen een kussen bijvoorbeeld. En dan net zo lang slaan tot je je leeg of opgelucht voelt. Vaak kwamen er bij mij dan ook tranen vrij, die ik dan de vrije loop liet. Met praten en schrijven kon ik ook wel wat van die boosheid kwijt, maar het fysiek eruitgooien was wel nodig om het echt kwijt te raken. Wie weet helpt het bij jou ook, ik zou het gewoon eens proberen.
Inge, ik ben net als jij al aardig richting mijn volledige uren aan het gaan en ik herken wel wat je zegt. Ik denk dat ik voor veel mensen nu regelmatig 'normaal' of 'goed' overkom. Terwijl ik voel en weet dat ik er nog niet helemaal ben. Ik vind elk stapje toch weer spannend en het levert altijd nog moeheid op. En ik moet ook opletten dat ik niet over mijn grenzen ga. Ik geniet er heel erg van dat ik nu weer meer energie heb en wil daardoor vaak heel veel doen. Want nu kan het eindelijk weer (en soms denk ik ook: en voor je het weet is het weer afgelopen; dat is nog angst van het afgelopen jaar, door een paar flinke terugvallen). Dat gaat dan een paar dagen goed maar daarna word ik toch weer teruggefloten door mijn lijf.
Het nieuws uit Parijs komt bij mij ook hard binnen. Ik ben sowieso erg gevoelig voor alle ellende in de wereld en kijk het liefst zo min mogelijk naar het journaal. Maar ik ben nu ook even weer moe van de afgelopen week en dan merk ik dat ik er nog gevoeliger voor ben. Ik vind het bovendien een rottig begin van het nieuwe jaar.
Bloem, wat fijn voor je om te ervaren dat je na een mindere periode niet terug bij af bent. Dat moet een opsteker voor je zijn. Succes bij je vrijwillerswerk en veel plezier bij de paardrijlessen!
Beel, ik ben in het begin ook vaak en flink boos geweest en bij mij hielp het om het eruit te slaan. Tegen een kussen bijvoorbeeld. En dan net zo lang slaan tot je je leeg of opgelucht voelt. Vaak kwamen er bij mij dan ook tranen vrij, die ik dan de vrije loop liet. Met praten en schrijven kon ik ook wel wat van die boosheid kwijt, maar het fysiek eruitgooien was wel nodig om het echt kwijt te raken. Wie weet helpt het bij jou ook, ik zou het gewoon eens proberen.
vrijdag 9 januari 2015 om 23:26
Ha stokstaartje! Even geleden weer:-). fijn dat t nog steeds goed met je gaat, ik herken precies wat je schrijft... Lastig is dat soms he! Met de hapto erover gehad vandaag, en ik leek ook daar te streng voor mezelf...
Apart, ik lees net m'n eigen forum-start hier... In augustus was dat, toen was ik een goed jaar 'bezig' met m'n herstel, en schreef ik al dat ik op 18-20u zat... Nu schrijf ik dus t zelfde... En voelt heel anders en stuk verder;-). Toen was t over 4 dagen, dus zo'n 4-5u per dag, nu is t ruim 6u per dag, maar 3 dagen.. Maar t verschil hoe ik me na afloop voel is zo anders!! Nu voel ik me best goed:-), toen was ik echt kapot na een dag...
dus zie t toch maar als een mega verbetering (mede dankzij m'n AD), tov 5 mnd terug...
Goed weekend allemaal!
Apart, ik lees net m'n eigen forum-start hier... In augustus was dat, toen was ik een goed jaar 'bezig' met m'n herstel, en schreef ik al dat ik op 18-20u zat... Nu schrijf ik dus t zelfde... En voelt heel anders en stuk verder;-). Toen was t over 4 dagen, dus zo'n 4-5u per dag, nu is t ruim 6u per dag, maar 3 dagen.. Maar t verschil hoe ik me na afloop voel is zo anders!! Nu voel ik me best goed:-), toen was ik echt kapot na een dag...
dus zie t toch maar als een mega verbetering (mede dankzij m'n AD), tov 5 mnd terug... Goed weekend allemaal!
zaterdag 10 januari 2015 om 10:52
Heee Stokstaartje, goed je weer te lezen! Ik herken het ook, dat je weer goed overkomt en normaal, terwijl dat niet helemaal zo is en dat dat soms toch een beetje lastig is om mee om te gaan. Ik merk dat de meeste mensen me nu overschatten en met me omgaan alsof ik weer alles kan, dat deze periode gewoon een 'even lekker tijd voor mezelf' is geweest; en sommigen me blijven onderschatten- familie met name- en me voortdurend blijven behandelen alsof alles me teveel zou moeten zijn. Ik zou het natuurlijk kunnen pareren door de hele tijd uit te leggen hoe het echt gaat en de dingen waar ik tegenaan loop op dit punt van herstel, maar die moeite neem ik ook vaak niet behalve met mijn echt beste vrienden. Dus ik snap het ook wel, maar kan soms wel een beetje gek voelen.
Okeee gisteren was toch een beetje te dol merkte ik later. Je had helemaal gelijk Inge, ik had ook 3 uur bedacht en dat beter moeten bewaken. Pas om 22:00 's avonds kwam ik weer een beetje bij zinnen, is dus nog niet echt een duurzaam model Maar wel goed om te weten waar ik sta, dus ook geen spijt. Was ook wel erg leuk.
Inge, super dat je kan terugkijken en zien dat je zo bent gegroeid!
Okeee gisteren was toch een beetje te dol merkte ik later. Je had helemaal gelijk Inge, ik had ook 3 uur bedacht en dat beter moeten bewaken. Pas om 22:00 's avonds kwam ik weer een beetje bij zinnen, is dus nog niet echt een duurzaam model Maar wel goed om te weten waar ik sta, dus ook geen spijt. Was ook wel erg leuk.
Inge, super dat je kan terugkijken en zien dat je zo bent gegroeid!
