Psyche
alle pijlers
weer terug bij ouders
zaterdag 10 januari 2015 om 11:55
Moet even van mij afschrijven, vandaar dat ik deze topic open.
Wegens vervelende omstandigheden ben ik weer terug in mijn ouderlijk huis. Mijn ouders zijn schatten, zijn bezig om een kamer voor mij vrij te maken, zodat ik toch nog mijn 'eigen' plekje heb. Ben allereerst ontzettend dankbaar dat ik altijd op mijn ouders kan terug vallen, want terug naar de plek waar ik nu woon is geen optie. Het plan is om daar zo snel mogelijk weg te gaan en de huur op te zeggen en vooral te richten op de toekomst, zorgen voor een andere woning en alle ellende van de afgelopen tijd achter mij te laten.
Nu ben ik afgelopen dagen alleen bezig geweest met dingen regelen, maar nu heb ik even de rust om na te denken over alles en dringt nu pas tot mij door dat ik dus lange tijd bij mijn ouders zal blijven wonen. Je hebt niet zo even een ander huisje weer. Moet toch heel erg aan het idee wennen, heb altijd alleen met mijn kat gewoond en was daar ook aan gewend, vond het heerlijk alleen thuis te komen, eten maken lekker op de bank met de kat en genieten van de rust. Nu is dat dus door omstandigheden stuk, moet er weer aan wennen om met mijn ouders (hoe lief ze ook zijn) in een huis te zitten, kan het ook nog niet vinden hier. Zit daarom maar veel hier op het forum. Lukt op moment niet om mijn zinnen te verzetten, komende week gaan we terug naar mijn huis om daar de boel in te pakken, zodat het huis leeg komt en ik de huur op kan zeggen. Heel dubbel gevoel, aan de ene kan ben ik kwaad en verdrietig door de omstandigheden waarom dit nodig is en aan de andere kant wat als ik mijn ouders niet had om op terug te vallen, dan had ik er erger voor gestaan. echt een geval (hoe moeilijk ook soms) van tel je zegeningen en geduld hebben dat het leven wat ik hiervoor had met mijn eigen huisje wel weer terug komt, maar tijd nodig heeft.
Wegens vervelende omstandigheden ben ik weer terug in mijn ouderlijk huis. Mijn ouders zijn schatten, zijn bezig om een kamer voor mij vrij te maken, zodat ik toch nog mijn 'eigen' plekje heb. Ben allereerst ontzettend dankbaar dat ik altijd op mijn ouders kan terug vallen, want terug naar de plek waar ik nu woon is geen optie. Het plan is om daar zo snel mogelijk weg te gaan en de huur op te zeggen en vooral te richten op de toekomst, zorgen voor een andere woning en alle ellende van de afgelopen tijd achter mij te laten.
Nu ben ik afgelopen dagen alleen bezig geweest met dingen regelen, maar nu heb ik even de rust om na te denken over alles en dringt nu pas tot mij door dat ik dus lange tijd bij mijn ouders zal blijven wonen. Je hebt niet zo even een ander huisje weer. Moet toch heel erg aan het idee wennen, heb altijd alleen met mijn kat gewoond en was daar ook aan gewend, vond het heerlijk alleen thuis te komen, eten maken lekker op de bank met de kat en genieten van de rust. Nu is dat dus door omstandigheden stuk, moet er weer aan wennen om met mijn ouders (hoe lief ze ook zijn) in een huis te zitten, kan het ook nog niet vinden hier. Zit daarom maar veel hier op het forum. Lukt op moment niet om mijn zinnen te verzetten, komende week gaan we terug naar mijn huis om daar de boel in te pakken, zodat het huis leeg komt en ik de huur op kan zeggen. Heel dubbel gevoel, aan de ene kan ben ik kwaad en verdrietig door de omstandigheden waarom dit nodig is en aan de andere kant wat als ik mijn ouders niet had om op terug te vallen, dan had ik er erger voor gestaan. echt een geval (hoe moeilijk ook soms) van tel je zegeningen en geduld hebben dat het leven wat ik hiervoor had met mijn eigen huisje wel weer terug komt, maar tijd nodig heeft.
zaterdag 10 januari 2015 om 15:25
Ik heb het jaren terug ook gedaan. Voor 9 maand terug naar ouderlijk huis. Maar dat was eigenlijk puur gemakshalve. Woning werd iets sneller verkocht dan verwacht . En baan op nieuwe locatie zou ik maanden later krijgen maar moest nog 9 maand in deze regio blijven dus mijn moeder gooi je "troep" maar in een box en kom hier gezellig weer wonen.
Ging eigenlijk best goed zo samen wonen, op wat kleine irritaties na.
Nu ik erop terug kijk moet ik wel lachen Hoe ik mij heb aangepast qua bedtijd, uitgaan en werktijden ook. Doe je toch.
Het lijkt me wel extra lastig in jou situatie want jij kiest er eigenlijk niet voor. Meer noodgedwongen maar ook wel weer fijn. Je kunt nu weer even "aarden". Ik denk dat het wel een goede tussenstop kan zijn dan ipv hup gelijk door naar weer een woning alleen.
Wel belangrijk om afspraken te maken wat je van elkaar "verwacht". Eten jullie samen, boodschappen, schoonmaak, maar ook wat als jij even rust wilt en op je kamer wilt blijven of als je ouders wat privacy willen ivm visite. Bij mij was het zo dat ik meestal naar vrienden toe ging en Ik vaak iets anders ging doen als er visite kwam muv familie natuurlijk.
ook qua uitgaan enz ik weet niet of je dat doet, ik zelf niet zo vaak maae wel een goed punt. Je moet wel je eigen leven kunnen leiden en niet je volledig aanpassen.
Sterkte!
Ging eigenlijk best goed zo samen wonen, op wat kleine irritaties na.
Nu ik erop terug kijk moet ik wel lachen Hoe ik mij heb aangepast qua bedtijd, uitgaan en werktijden ook. Doe je toch.
Het lijkt me wel extra lastig in jou situatie want jij kiest er eigenlijk niet voor. Meer noodgedwongen maar ook wel weer fijn. Je kunt nu weer even "aarden". Ik denk dat het wel een goede tussenstop kan zijn dan ipv hup gelijk door naar weer een woning alleen.
Wel belangrijk om afspraken te maken wat je van elkaar "verwacht". Eten jullie samen, boodschappen, schoonmaak, maar ook wat als jij even rust wilt en op je kamer wilt blijven of als je ouders wat privacy willen ivm visite. Bij mij was het zo dat ik meestal naar vrienden toe ging en Ik vaak iets anders ging doen als er visite kwam muv familie natuurlijk.
ook qua uitgaan enz ik weet niet of je dat doet, ik zelf niet zo vaak maae wel een goed punt. Je moet wel je eigen leven kunnen leiden en niet je volledig aanpassen.
Sterkte!
maandag 12 januari 2015 om 22:51
Ik heb van de week ook al ergens op een topic van je gereageerd, heb je er erg in dat je ook bij je ouders je eventuele grenzen aan mag (MOET) geven, al is het maar om dingen bespreekbaar te maken wanneer het eventjes niet lekker loopt.
Volgens mij zijn jouw ouders net zo lief en hulpvaardig als dat jij bent.
Volgens mij zijn jouw ouders net zo lief en hulpvaardig als dat jij bent.
Niet geschoten is altijd mis
dinsdag 13 januari 2015 om 15:23
quote:Bitje93 schreef op 12 januari 2015 @ 22:51:
Ik heb van de week ook al ergens op een topic van je gereageerd, heb je er erg in dat je ook bij je ouders je eventuele grenzen aan mag (MOET) geven, al is het maar om dingen bespreekbaar te maken wanneer het eventjes niet lekker loopt.
Volgens mij zijn jouw ouders net zo lief en hulpvaardig als dat jij bent. ;)Ja klopt dat zijn mijn ouders inderdaad Ze doen echt heel veel voor mij. Dat we van beide kanten zowel mijn ouders als ik grenzen moeten aangeven dat merk ik wel. Mijn hele leven staat op zijn kop momenteel + alle emotionele bagage wat daar nog bij komt van alles verwerken wat er is gebeurd. Ik ben momenteel niet de makkelijkste in de omgang (verdrietig en bij tijden chagrijnig) merk dat ik heel duidelijk mijn grenzen moet aangeven want anders loop ik mezelf (weer eens) voorbij.
Ik heb van de week ook al ergens op een topic van je gereageerd, heb je er erg in dat je ook bij je ouders je eventuele grenzen aan mag (MOET) geven, al is het maar om dingen bespreekbaar te maken wanneer het eventjes niet lekker loopt.
Volgens mij zijn jouw ouders net zo lief en hulpvaardig als dat jij bent. ;)Ja klopt dat zijn mijn ouders inderdaad Ze doen echt heel veel voor mij. Dat we van beide kanten zowel mijn ouders als ik grenzen moeten aangeven dat merk ik wel. Mijn hele leven staat op zijn kop momenteel + alle emotionele bagage wat daar nog bij komt van alles verwerken wat er is gebeurd. Ik ben momenteel niet de makkelijkste in de omgang (verdrietig en bij tijden chagrijnig) merk dat ik heel duidelijk mijn grenzen moet aangeven want anders loop ik mezelf (weer eens) voorbij.