Relaties
alle pijlers
Uitmaken?
zondag 3 augustus 2008 om 23:48
Hoi Thila,
Echt ontzettend dapper van je dat je hebt doorgezet! Ik wens je nog heel veel sterkte toe.
Hoop dat er nog iemand actief is op dit topic, omdat het alweer een aantal dagen geleden is, maar zo niet dan heb ik in ieder geval mn hart gelucht
:
Hier nl. wederom iemand met hetzelfde probleem. Ben vanaf m'n 16e samen met mn vriend en we hebben zelfs trouwplannen, maar... Twijfel ontzettend en krijg het heel erg benauwd als ik eraan denk. We wonen ook al 6 jaar samen, dus voor mij zou echt mijn hele leven veranderen. Dat mijn gevoel erover van periode tot periode verschilt maakt het er ook niet gemakkelijker op.
Het klinkt ook zo romantisch he, na zoveel jaar nog samen met je jeugdliefde en het is ook zo gezellig en vertrouwd. De jongen waar ik mee ben is ook dè perfecte vriend en daardoor voel ik me ook vaak ondankbaar over mijn twijfels. Een ander zou een moord doen voor zo'n vriend en ik kan het maar niet op waarde schatten, denk ik dan. Ben ook zo bang dat ik, als ik het uit zou maken na afloop spijt krijg en dat het de grootste fout van mn leven wordt dat ik dat heb gedaan. En om ergens alleen op een kamertje te eindigen en dat hij dan ook ergens alleen verdrietig zit te zijn. Maarja, de angst om alleen te zijn is niet echt een goede raadgever. M'n verstand zou het allerliefst met hem verder gaan, maar mn gevoel staat het gewoon niet toe. Moet mezelf in mn hoofd steeds overhalen om blij te zijn met onze relatie.
Nou ja, hoop dat jullie dit onsamenhangende verhaal een beetje kunnen volgen en wie weet heeft er iemand goede raad .
Ik wens Thila en Nikki in ieder geval heel veel sterkte!
Echt ontzettend dapper van je dat je hebt doorgezet! Ik wens je nog heel veel sterkte toe.
Hoop dat er nog iemand actief is op dit topic, omdat het alweer een aantal dagen geleden is, maar zo niet dan heb ik in ieder geval mn hart gelucht
:Hier nl. wederom iemand met hetzelfde probleem. Ben vanaf m'n 16e samen met mn vriend en we hebben zelfs trouwplannen, maar... Twijfel ontzettend en krijg het heel erg benauwd als ik eraan denk. We wonen ook al 6 jaar samen, dus voor mij zou echt mijn hele leven veranderen. Dat mijn gevoel erover van periode tot periode verschilt maakt het er ook niet gemakkelijker op.
Het klinkt ook zo romantisch he, na zoveel jaar nog samen met je jeugdliefde en het is ook zo gezellig en vertrouwd. De jongen waar ik mee ben is ook dè perfecte vriend en daardoor voel ik me ook vaak ondankbaar over mijn twijfels. Een ander zou een moord doen voor zo'n vriend en ik kan het maar niet op waarde schatten, denk ik dan. Ben ook zo bang dat ik, als ik het uit zou maken na afloop spijt krijg en dat het de grootste fout van mn leven wordt dat ik dat heb gedaan. En om ergens alleen op een kamertje te eindigen en dat hij dan ook ergens alleen verdrietig zit te zijn. Maarja, de angst om alleen te zijn is niet echt een goede raadgever. M'n verstand zou het allerliefst met hem verder gaan, maar mn gevoel staat het gewoon niet toe. Moet mezelf in mn hoofd steeds overhalen om blij te zijn met onze relatie.
Nou ja, hoop dat jullie dit onsamenhangende verhaal een beetje kunnen volgen en wie weet heeft er iemand goede raad .
Ik wens Thila en Nikki in ieder geval heel veel sterkte!
maandag 4 augustus 2008 om 10:58
Ava1982, waarom moet je van jezelf deze relatie geweldig vinden, komt dat niet door de omgeving die jullie ziet als een perfect stel?
Je bent jong en je wilt wat. Natuurlijk wil je ook eens met een andere jongen zijn, eens een avondje ongegeneerd kunnen sjansen, eens een ONS hebben, met vriendinnen op vakantie gaan zonder schuldgevoel, misschien zelf gaan reizen en nieuwe mensen tegenkomen.
Breek los uit je eigen wereldje, zo blijf je echt zo beperkt met de mensen om je heen. Samenwonen en je binden aan iemand kan over 5 jaar ook nog. Praat er in ieder geval met je vriend over dat je ruimte wilt.
Hoezo zou je alleen blijven, ben je zo onzeker over jezelf? Je schrijft: het is zo gezellig en vertrouwd. Spanning lees ik niet.
Als je gevoel zegt: niet doen, dan doe het niet!
Je bent jong en je wilt wat. Natuurlijk wil je ook eens met een andere jongen zijn, eens een avondje ongegeneerd kunnen sjansen, eens een ONS hebben, met vriendinnen op vakantie gaan zonder schuldgevoel, misschien zelf gaan reizen en nieuwe mensen tegenkomen.
Breek los uit je eigen wereldje, zo blijf je echt zo beperkt met de mensen om je heen. Samenwonen en je binden aan iemand kan over 5 jaar ook nog. Praat er in ieder geval met je vriend over dat je ruimte wilt.
Hoezo zou je alleen blijven, ben je zo onzeker over jezelf? Je schrijft: het is zo gezellig en vertrouwd. Spanning lees ik niet.
Als je gevoel zegt: niet doen, dan doe het niet!
maandag 4 augustus 2008 om 11:09
Jeetje wat ontzettend heftig dit allemaal! Ik zit hier al een tijdje mee te lezen en ik zal maar meteen eerlijk zijn. Ik twijfelde ook, maar durfde daar niet aan toe te geven omdat hij eerlijk gezegd iemand was die zo lief en zorgzaam was. Over het algemeen kan ik weinig negatiefs over m zeggen. Kon ik het maar.. nee dat is niet waar want dan ook had ik me er misschien rot over gevoeld. Aaaargh.. Een tijdje terug hadden we het nog een kans gegeven, althans zo noemde we het. Maar in feite veranderde weinig en mijn twijfels bleven. Ik voelde me er niet meer gelukkig bij. Althans, dan wel en dan weer niet! Maar ik heb dan toch de knoop doorgehakt. Het is uit, en ook al had ik verwacht dat het super zwaar zou zijn.. ik ga er aan onder door. Ik slaap al nachten bijna niet meer en eten krijg ik niet door mn strot. Wat mijn ma ook niet zo raar vind, we hadden alweer een aantal jaar, dat gaat je niet in de koude kleren zitten! Maar daarbij hadden wij ook vanaf onze 18e ofzo, dus ja wat hier o.a. boven al gezegd werd, het zou zo mooi zijn.. Jeugdliefde, samenwonen, trouwen, kids. Mijn maag draait zich nu om wetende dat dat niet meer met hem zal zijn. Maar.. wat hier ook vaak werd gezegd.. als je zo vaak twijfeld en er al zo vaak niet meer uitgekomen bent. Neem bij die kruising een beslissing of blijf voor altijd dwalen.
En eerlijk.. dat verhaal van Ava1982, Sunday 03 August 2008 23:48, zon voorbeeld zat ook vaak in mn hoofd. Wij wilde dus juist nog gaan samenwonen (alles was al in ons hoofd helemaal gepland en al!) Maar ik bedacht mij dat als het nu al zo slecht gaat, hoe ver wil je het dan gaan rekken? Als je eenmaal samenwoont word het nog zwaarder om het uit te maken. Ik weet dus dat ik er goed aan heb gedaan, dit kon echt zo niet langer!
Maar waarom kan ik het niet loslaten, misschien omdat het allemaal nog zo vers is. Hij me nog steeds terug wil, hij zegt dat hij nu echt zal veranderen (wat misschien niet zou moeten, hij moet zichzelf blijven alleen past dat niet meer bij mij. we zijn beide veranderd. Komt misschien ook name door onze leeftijden. Je zit in zon groeifase...) Hij me ook nog een paar keer geprobeerd heeft te bellen, hij zegt dat hij echt niet verder kan zo.. Ik ben er al dagen misselijk van. Ik weet dat het beter is zo, het is niet voor niets gebeurt! En dat is iets wat ik me constant maar weer voor me zal houden. Maar toch.. het is hartverscheurend..hoe lang zal dit nog duren..
En eerlijk.. dat verhaal van Ava1982, Sunday 03 August 2008 23:48, zon voorbeeld zat ook vaak in mn hoofd. Wij wilde dus juist nog gaan samenwonen (alles was al in ons hoofd helemaal gepland en al!) Maar ik bedacht mij dat als het nu al zo slecht gaat, hoe ver wil je het dan gaan rekken? Als je eenmaal samenwoont word het nog zwaarder om het uit te maken. Ik weet dus dat ik er goed aan heb gedaan, dit kon echt zo niet langer!
Maar waarom kan ik het niet loslaten, misschien omdat het allemaal nog zo vers is. Hij me nog steeds terug wil, hij zegt dat hij nu echt zal veranderen (wat misschien niet zou moeten, hij moet zichzelf blijven alleen past dat niet meer bij mij. we zijn beide veranderd. Komt misschien ook name door onze leeftijden. Je zit in zon groeifase...) Hij me ook nog een paar keer geprobeerd heeft te bellen, hij zegt dat hij echt niet verder kan zo.. Ik ben er al dagen misselijk van. Ik weet dat het beter is zo, het is niet voor niets gebeurt! En dat is iets wat ik me constant maar weer voor me zal houden. Maar toch.. het is hartverscheurend..hoe lang zal dit nog duren..
maandag 4 augustus 2008 om 14:42
maandag 4 augustus 2008 om 14:57
quote:donttrysohard schreef op 04 augustus 2008 @ 14:42:
Nieckietje,
Wat maakt je zo slecht dan? Dat je voor jezelf gekozen hebt? Je weet toch dat je je niet fijn bij hem voelt, wat mis je dan?
Ga nieuwe mensen ontmoeten en verbreed je wereld, ga reizen, ga wat doen, dan groei je daar zo overheen.Diep in mn hart wil ik dat ook wel.. maar ik vind het zo moeilijk om hem achter te laten. want zo voelt het. Hij wilde nog wel verder met mij, ik was blijkbaar de enige van ons twee die inzag dat het echt gewoon niet meer ging. En reeel probeerde te zijn, dat het ook niet meer zou lukken. Maar toch doet zo verdomd veel pijn. We hadden ook leuke momenten, mooie momenten maar vooral veel toekomstdromen. Het is echt heel moeilijk om mij er nu bij neer te gaan leggen, te accepteren, dat dat nooit zal komen..
Nieckietje,
Wat maakt je zo slecht dan? Dat je voor jezelf gekozen hebt? Je weet toch dat je je niet fijn bij hem voelt, wat mis je dan?
Ga nieuwe mensen ontmoeten en verbreed je wereld, ga reizen, ga wat doen, dan groei je daar zo overheen.Diep in mn hart wil ik dat ook wel.. maar ik vind het zo moeilijk om hem achter te laten. want zo voelt het. Hij wilde nog wel verder met mij, ik was blijkbaar de enige van ons twee die inzag dat het echt gewoon niet meer ging. En reeel probeerde te zijn, dat het ook niet meer zou lukken. Maar toch doet zo verdomd veel pijn. We hadden ook leuke momenten, mooie momenten maar vooral veel toekomstdromen. Het is echt heel moeilijk om mij er nu bij neer te gaan leggen, te accepteren, dat dat nooit zal komen..
maandag 4 augustus 2008 om 16:57
Hoi allemaal,
Het lijkt wel of ik de enige ben hier die de knoop maar niet door durft te hakken . Ik ben er nog niet aan toe en twijfel nog te erg. Twijfel ook al zo lang dat het eerder normaal lijkt te zijn (jeetje echt slecht eigenlijk nu ik dit zo lees, jullie zullen wel denken ) Mijn vriend is nu een week weg en dat voelt ook alweer anders (al heb ik nu meer rust dan toen ie er wel was).
Nickietje, wat een verhaal! Daar ben ik dus ook erg bang voor, voor dat ontzettende rot voelen en eigenlijk kijk ik er ook erg tegenop om weer een tijdje bij mn ouders te moeten wonen. Ligt niet aan hen hoor, het zijn schatten, maar ik zou op zo'n moment juist behoefte hebben aan rust en een plekje voor mezelf. Zou voor mij ook voelen als een soort falen (inderdaad dus toch dat perfecte stel in andermans ogen).
Het is heel moeilijk om uit te leggen denk ik, maar als je al zo lang een relatie hebt voelt je vriend als familie en daarom doet het denk ik sowieso pijn om hem pijn te doen, al weet je dat je voor jezelf de goede keuze maakt. Dat je geen relatie meer met iemand wil wil niet zeggen dat je niet meer om diegene geeft en het erg vindt als hij verdriet heeft. Je voelt je nog steeds verantwoordelijk voor hem, ook omdat jij degene bent die hem dit aandoet en wil de pijn voor hem zo min mogelijk laten zijn (kan me in ieder geval indenken dat het zo voelt?). Daarom lijkt het me ook verschrikkelijk frustrerend dat je diegene niet kunt troosten en hem misschien wel helemaal moet missen in je leven als je het uitmaakt. Moet al janken als ik eraan denk .
Als ik om me heen kijk zijn er ook steeds meer vriendinnen die helemaal settelen en trouwen en kinderen krijgen. Hebben jullie dat ook? Lijkt me echt geweldig, maar dus alleen nog niet nu.
Het lijkt wel of ik de enige ben hier die de knoop maar niet door durft te hakken . Ik ben er nog niet aan toe en twijfel nog te erg. Twijfel ook al zo lang dat het eerder normaal lijkt te zijn (jeetje echt slecht eigenlijk nu ik dit zo lees, jullie zullen wel denken ) Mijn vriend is nu een week weg en dat voelt ook alweer anders (al heb ik nu meer rust dan toen ie er wel was).
Nickietje, wat een verhaal! Daar ben ik dus ook erg bang voor, voor dat ontzettende rot voelen en eigenlijk kijk ik er ook erg tegenop om weer een tijdje bij mn ouders te moeten wonen. Ligt niet aan hen hoor, het zijn schatten, maar ik zou op zo'n moment juist behoefte hebben aan rust en een plekje voor mezelf. Zou voor mij ook voelen als een soort falen (inderdaad dus toch dat perfecte stel in andermans ogen).
Het is heel moeilijk om uit te leggen denk ik, maar als je al zo lang een relatie hebt voelt je vriend als familie en daarom doet het denk ik sowieso pijn om hem pijn te doen, al weet je dat je voor jezelf de goede keuze maakt. Dat je geen relatie meer met iemand wil wil niet zeggen dat je niet meer om diegene geeft en het erg vindt als hij verdriet heeft. Je voelt je nog steeds verantwoordelijk voor hem, ook omdat jij degene bent die hem dit aandoet en wil de pijn voor hem zo min mogelijk laten zijn (kan me in ieder geval indenken dat het zo voelt?). Daarom lijkt het me ook verschrikkelijk frustrerend dat je diegene niet kunt troosten en hem misschien wel helemaal moet missen in je leven als je het uitmaakt. Moet al janken als ik eraan denk .
Als ik om me heen kijk zijn er ook steeds meer vriendinnen die helemaal settelen en trouwen en kinderen krijgen. Hebben jullie dat ook? Lijkt me echt geweldig, maar dus alleen nog niet nu.
maandag 4 augustus 2008 om 17:05
Nickietje,
dat gevoel wat jij nu hebt, herken ik ook inderdaad van vooral de eerste week.
Het idee dat hij daar zo alleen zit, of hij zich wel redt in z'n eentje. Of hij niet te verdrietig is.
Vrijdagavond ben ik even bij hem geweest, om een kast leeg te ruimen. Veel gepraat. Hij zei ook dat hij zou willen veranderen, maar inderdaad. Hij HOEFT niet te veranderen. Ik kan niet van hem verwachten dat ie dat voor mij doet. Hij is zoals hij is, en dat past niet meer bij hoe ik ben.
Nadat ik bij hem was geweest, heb ik het 's avonds nog erg moeilijk, maar dit weekend heb ik een leuk weekend gehad, en het ontzettend nare gevoel wordt zelfs al wat minder. Misschien omdat hij mij op het hart heeft gedrukt dat hij het wel redt.
Ik heb hem gezegd dat hij er vanuit moet gaan dat het niet meer goed komt. Ik wil niet dat hij op me gaat zitten 'wachten' oid.
Knap van je meid, dat je er een punt achter hebt gezet. Als die twijfels van je inderdaad ook zo zijn, dan denk ik dat het de juiste keus is geweest, hoewel het nu dus heel moeilijk is, maar ik denk dat dat wel slijt. (Dat hoop ik in ieder geval zelf ook)
@Ava
Als ik jouw bericht zo lees, dan denk ik dat jij ook een goede keus zou maken om er een punt achter te zetten. (Begrijp me niet verkeerd, ik stook je niet op hoor)
Maar ik ken je twijfels zo goed, en ik ben bang dat die altijd zullen blijven. Net zoals dat bij mij is.
Ja, en toekomstdromen die je had. Het is moeilijk die op te geven. W. en ik hadden zelfs al namen voor eventuele kinderen.
Ik hoop dat jullie hier blijven kletsen! Vind het fijn om te praten met lotgenoten. (Wel een groot woord voor zoiets, maar toch)
@Rider
Echt snauwen bedoel ik niet. Maar meningsverschillen, ruzies.
Ik neem aan dat dat in elke relatie voorkomt. Anders lijkt het me ook niet gezond.
Liefs,
Thila
dat gevoel wat jij nu hebt, herken ik ook inderdaad van vooral de eerste week.
Het idee dat hij daar zo alleen zit, of hij zich wel redt in z'n eentje. Of hij niet te verdrietig is.
Vrijdagavond ben ik even bij hem geweest, om een kast leeg te ruimen. Veel gepraat. Hij zei ook dat hij zou willen veranderen, maar inderdaad. Hij HOEFT niet te veranderen. Ik kan niet van hem verwachten dat ie dat voor mij doet. Hij is zoals hij is, en dat past niet meer bij hoe ik ben.
Nadat ik bij hem was geweest, heb ik het 's avonds nog erg moeilijk, maar dit weekend heb ik een leuk weekend gehad, en het ontzettend nare gevoel wordt zelfs al wat minder. Misschien omdat hij mij op het hart heeft gedrukt dat hij het wel redt.
Ik heb hem gezegd dat hij er vanuit moet gaan dat het niet meer goed komt. Ik wil niet dat hij op me gaat zitten 'wachten' oid.
Knap van je meid, dat je er een punt achter hebt gezet. Als die twijfels van je inderdaad ook zo zijn, dan denk ik dat het de juiste keus is geweest, hoewel het nu dus heel moeilijk is, maar ik denk dat dat wel slijt. (Dat hoop ik in ieder geval zelf ook)
@Ava
Als ik jouw bericht zo lees, dan denk ik dat jij ook een goede keus zou maken om er een punt achter te zetten. (Begrijp me niet verkeerd, ik stook je niet op hoor)
Maar ik ken je twijfels zo goed, en ik ben bang dat die altijd zullen blijven. Net zoals dat bij mij is.
Ja, en toekomstdromen die je had. Het is moeilijk die op te geven. W. en ik hadden zelfs al namen voor eventuele kinderen.
Ik hoop dat jullie hier blijven kletsen! Vind het fijn om te praten met lotgenoten. (Wel een groot woord voor zoiets, maar toch)
@Rider
Echt snauwen bedoel ik niet. Maar meningsverschillen, ruzies.
Ik neem aan dat dat in elke relatie voorkomt. Anders lijkt het me ook niet gezond.
Liefs,
Thila
maandag 4 augustus 2008 om 17:10
quote:donttrysohard schreef op 04 augustus 2008 @ 10:58:
Ava1982, waarom moet je van jezelf deze relatie geweldig vinden, komt dat niet door de omgeving die jullie ziet als een perfect stel?
Je bent jong en je wilt wat. Natuurlijk wil je ook eens met een andere jongen zijn, eens een avondje ongegeneerd kunnen sjansen, eens een ONS hebben, met vriendinnen op vakantie gaan zonder schuldgevoel, misschien zelf gaan reizen en nieuwe mensen tegenkomen.
Breek los uit je eigen wereldje, zo blijf je echt zo beperkt met de mensen om je heen. Samenwonen en je binden aan iemand kan over 5 jaar ook nog. Praat er in ieder geval met je vriend over dat je ruimte wilt.
Hoezo zou je alleen blijven, ben je zo onzeker over jezelf? Je schrijft: het is zo gezellig en vertrouwd. Spanning lees ik niet.
Als je gevoel zegt: niet doen, dan doe het niet!
Thanks voor je reactie donttrysohard, je slaat de spijker op z'n kop. Als ik dat middelste stukje van jou lees gaat mijn hart open . Maar het voelt als zo'n cheape reden om bij iemand weg te gaan, maar het is zeker één van de redenen waarom ik me zo benauwd voel. Ik kan me er best wel rot over voelen als ik me realiseer dat ik nooit meer voor het eerst met iemand zal zoenen, verliefd zal zijn op iemand, zal flirten, ik vind dat eigenlijk juist de dingen die het leven zo mooi maken. Maarja, wat is meer waard?
Dat praten over meer ruimte vind ik een hele goeie tip van jou, daar ga ik over nadenken.
Ava1982, waarom moet je van jezelf deze relatie geweldig vinden, komt dat niet door de omgeving die jullie ziet als een perfect stel?
Je bent jong en je wilt wat. Natuurlijk wil je ook eens met een andere jongen zijn, eens een avondje ongegeneerd kunnen sjansen, eens een ONS hebben, met vriendinnen op vakantie gaan zonder schuldgevoel, misschien zelf gaan reizen en nieuwe mensen tegenkomen.
Breek los uit je eigen wereldje, zo blijf je echt zo beperkt met de mensen om je heen. Samenwonen en je binden aan iemand kan over 5 jaar ook nog. Praat er in ieder geval met je vriend over dat je ruimte wilt.
Hoezo zou je alleen blijven, ben je zo onzeker over jezelf? Je schrijft: het is zo gezellig en vertrouwd. Spanning lees ik niet.
Als je gevoel zegt: niet doen, dan doe het niet!
Thanks voor je reactie donttrysohard, je slaat de spijker op z'n kop. Als ik dat middelste stukje van jou lees gaat mijn hart open . Maar het voelt als zo'n cheape reden om bij iemand weg te gaan, maar het is zeker één van de redenen waarom ik me zo benauwd voel. Ik kan me er best wel rot over voelen als ik me realiseer dat ik nooit meer voor het eerst met iemand zal zoenen, verliefd zal zijn op iemand, zal flirten, ik vind dat eigenlijk juist de dingen die het leven zo mooi maken. Maarja, wat is meer waard?
Dat praten over meer ruimte vind ik een hele goeie tip van jou, daar ga ik over nadenken.
maandag 4 augustus 2008 om 17:13
@Ava,
ik had je laatste bericht nog niet gelezen toen ik postte.
Jouw gevoelens kloppen helemaal met hoe ik me nu voel inderdaad.
Maar als je niet langer in een relatie wil blijven hangen die je geen voldoening meer geeft, dan moet je daar doorheen.
Ik merk nu ook dat het een kwestie van doorzetten is.
Ik zou op kunnen geven en weer naar hem terug kunnen gaan, maar ik weet dat ik daar niet gelukkiger van zal worden.
Dus zeg ik telkens tegen mezelf dat dit gevoel gaat slijten, ook bij hem.
Ik zit nu ook bij mijn ouders, en ik vind het wel gezellig hoor, maar mijn zus wil telkens dingen doen met me, om me maar niet alleen te laten voelen. Stadten, spelletjes doen... pfff.
Ik wil ook wel eens rust inderdaad, maar dan kruip ik gewoon vroeg mijn bed in en schrijf alles wat ik voel en meemaak in mijn dagboek. Dat vind ik echt fijn.
Gelukkig is mijn zus deze week de hele week bezig met kindervakantieweek, als vrijwilliger, dus nu heb ik even rust.
Nu hij een weekje weg is, is dat misschien een goed moment om er goed over na te denken, wat je precies wil. Dat is misschien makkelijker als je hem niet de hele tijd om je heen hebt.
Sterkte meis!
ik had je laatste bericht nog niet gelezen toen ik postte.
Jouw gevoelens kloppen helemaal met hoe ik me nu voel inderdaad.
Maar als je niet langer in een relatie wil blijven hangen die je geen voldoening meer geeft, dan moet je daar doorheen.
Ik merk nu ook dat het een kwestie van doorzetten is.
Ik zou op kunnen geven en weer naar hem terug kunnen gaan, maar ik weet dat ik daar niet gelukkiger van zal worden.
Dus zeg ik telkens tegen mezelf dat dit gevoel gaat slijten, ook bij hem.
Ik zit nu ook bij mijn ouders, en ik vind het wel gezellig hoor, maar mijn zus wil telkens dingen doen met me, om me maar niet alleen te laten voelen. Stadten, spelletjes doen... pfff.
Ik wil ook wel eens rust inderdaad, maar dan kruip ik gewoon vroeg mijn bed in en schrijf alles wat ik voel en meemaak in mijn dagboek. Dat vind ik echt fijn.
Gelukkig is mijn zus deze week de hele week bezig met kindervakantieweek, als vrijwilliger, dus nu heb ik even rust.
Nu hij een weekje weg is, is dat misschien een goed moment om er goed over na te denken, wat je precies wil. Dat is misschien makkelijker als je hem niet de hele tijd om je heen hebt.
Sterkte meis!
dinsdag 5 augustus 2008 om 00:36
@Thila
Het is inderdaad wel goed dat hij even weg is, ik merk dat ik tot rust kom en er wat beter over kan nadenken. Als hij er is loop ik de hele dag met zo'n rotgevoel in m'n buik rond. Hij belde net en het voelt best gek om dan met m te praten terwijl ik hier zo mee bezig ben. Maar goed, het is voor hem ook alleen maar beter als ik de dingen op een rijtje krijg. Vind t ook super om hier met lotgenoten ( ) te praten, had echt niet gedacht dat er zoveel mensen in dezelfde situatie zouden zitten! Heb het er wel eerder met vriendinnen over gehad, maar dan voelde ik me uiteindelijk zo lullig dat ik telkens maar geen keuze maak dat ik dat maar niet meer doe.
Jij ook sterkte en geniet van je rust he , ik kruip lekker mn bedje in.
Het is inderdaad wel goed dat hij even weg is, ik merk dat ik tot rust kom en er wat beter over kan nadenken. Als hij er is loop ik de hele dag met zo'n rotgevoel in m'n buik rond. Hij belde net en het voelt best gek om dan met m te praten terwijl ik hier zo mee bezig ben. Maar goed, het is voor hem ook alleen maar beter als ik de dingen op een rijtje krijg. Vind t ook super om hier met lotgenoten ( ) te praten, had echt niet gedacht dat er zoveel mensen in dezelfde situatie zouden zitten! Heb het er wel eerder met vriendinnen over gehad, maar dan voelde ik me uiteindelijk zo lullig dat ik telkens maar geen keuze maak dat ik dat maar niet meer doe.
Jij ook sterkte en geniet van je rust he , ik kruip lekker mn bedje in.
dinsdag 5 augustus 2008 om 08:25
Ik kreeg net een smsje van W. dat ie me mist.
Daar kan ik dan niet zo goed tegen.
Ik heb teruggestuurd dat ik hem ook wel mis, maar dat het zo beter is, omdat ik hem nooit echt gelukkig zal kunnen maken en dat ik tijd nodig heb.
Gisteren was een vriendin van me even bij mij en zij vertelde dat sommige mensen uit ons dorp zeggen:
"Ja 't was te verwachten dat dat uit zou gaan. Thila is tenslotte al eens vreemdgegaan, ze denkt zeker dat ze beter kan krijgen"
Het doet best wel pijn als mensen dat over je zeggen. Ik heb idd wel eens jaren terug met een andere jongen gezoend. Stomme fout, ik weet het, maar daar heeft het totaal niets mee te maken.
En dat ik denk dat ik beter kan krijgen?! Wat een onzin.
Alsof ik doe dat W. een of andere hork is!
Maar goed, de mensen die zulke dingen zeggen kennen mij niet goed genoeg om over mij te oordelen. Ik laat ze maar lullen. Zolang ik, en degenen voor wie dat belangrijk is, maar weten hoe het écht in elkaar zit vind ik het allang goed.
Maar toch doet het pijn.
Daar kan ik dan niet zo goed tegen.
Ik heb teruggestuurd dat ik hem ook wel mis, maar dat het zo beter is, omdat ik hem nooit echt gelukkig zal kunnen maken en dat ik tijd nodig heb.
Gisteren was een vriendin van me even bij mij en zij vertelde dat sommige mensen uit ons dorp zeggen:
"Ja 't was te verwachten dat dat uit zou gaan. Thila is tenslotte al eens vreemdgegaan, ze denkt zeker dat ze beter kan krijgen"
Het doet best wel pijn als mensen dat over je zeggen. Ik heb idd wel eens jaren terug met een andere jongen gezoend. Stomme fout, ik weet het, maar daar heeft het totaal niets mee te maken.
En dat ik denk dat ik beter kan krijgen?! Wat een onzin.
Alsof ik doe dat W. een of andere hork is!
Maar goed, de mensen die zulke dingen zeggen kennen mij niet goed genoeg om over mij te oordelen. Ik laat ze maar lullen. Zolang ik, en degenen voor wie dat belangrijk is, maar weten hoe het écht in elkaar zit vind ik het allang goed.
Maar toch doet het pijn.
dinsdag 5 augustus 2008 om 08:29
quote:nickietje1985 schreef op 04 augustus 2008 @ 14:57:
[...]
Diep in mn hart wil ik dat ook wel.. maar ik vind het zo moeilijk om hem achter te laten. want zo voelt het. Hij wilde nog wel verder met mij, ik was blijkbaar de enige van ons twee die inzag dat het echt gewoon niet meer ging. En reeel probeerde te zijn, dat het ook niet meer zou lukken. Maar toch doet zo verdomd veel pijn. We hadden ook leuke momenten, mooie momenten maar vooral veel toekomstdromen. Het is echt heel moeilijk om mij er nu bij neer te gaan leggen, te accepteren, dat dat nooit zal komen..
Nieckietje,
Je kan niet uit medelijden bij iemand blijven. Uitmaken doet altijd pijn maar diep in je hart weet je wat je wilt. Doe dat dan ook, hij verdient het ook niet dat hij samen met iemand is die liever bij hem weg was.
[...]
Diep in mn hart wil ik dat ook wel.. maar ik vind het zo moeilijk om hem achter te laten. want zo voelt het. Hij wilde nog wel verder met mij, ik was blijkbaar de enige van ons twee die inzag dat het echt gewoon niet meer ging. En reeel probeerde te zijn, dat het ook niet meer zou lukken. Maar toch doet zo verdomd veel pijn. We hadden ook leuke momenten, mooie momenten maar vooral veel toekomstdromen. Het is echt heel moeilijk om mij er nu bij neer te gaan leggen, te accepteren, dat dat nooit zal komen..
Nieckietje,
Je kan niet uit medelijden bij iemand blijven. Uitmaken doet altijd pijn maar diep in je hart weet je wat je wilt. Doe dat dan ook, hij verdient het ook niet dat hij samen met iemand is die liever bij hem weg was.
dinsdag 5 augustus 2008 om 08:35
quote:Ava1982 schreef op 04 augustus 2008 @ 17:10:
[...]
Thanks voor je reactie donttrysohard, je slaat de spijker op z'n kop. Als ik dat middelste stukje van jou lees gaat mijn hart open . Maar het voelt als zo'n cheape reden om bij iemand weg te gaan, maar het is zeker één van de redenen waarom ik me zo benauwd voel. Ik kan me er best wel rot over voelen als ik me realiseer dat ik nooit meer voor het eerst met iemand zal zoenen, verliefd zal zijn op iemand, zal flirten, ik vind dat eigenlijk juist de dingen die het leven zo mooi maken. Maarja, wat is meer waard?
Dat praten over meer ruimte vind ik een hele goeie tip van jou, daar ga ik over nadenken.
Dat zijn ook de leuke dingen van het leven en om eerlijk te zijn mis ik dat ook. Het is geen cheap reden, je hebt die gevoelens gewoon. Spreek er eens met je vriend over, probeer hem er bij te betrekken. In het ergste geval is ie boos maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd. Maar waarschijnlijk zal hij naar je luisteren en misschien staat hij wel open om je een bepaalde tijd vrij te laten en je dingen te laten doen in overleg. Wie weet, misschien is dat een goede oplossing als je echt van hem houdt.
Veel sterkte..!
[...]
Thanks voor je reactie donttrysohard, je slaat de spijker op z'n kop. Als ik dat middelste stukje van jou lees gaat mijn hart open . Maar het voelt als zo'n cheape reden om bij iemand weg te gaan, maar het is zeker één van de redenen waarom ik me zo benauwd voel. Ik kan me er best wel rot over voelen als ik me realiseer dat ik nooit meer voor het eerst met iemand zal zoenen, verliefd zal zijn op iemand, zal flirten, ik vind dat eigenlijk juist de dingen die het leven zo mooi maken. Maarja, wat is meer waard?
Dat praten over meer ruimte vind ik een hele goeie tip van jou, daar ga ik over nadenken.
Dat zijn ook de leuke dingen van het leven en om eerlijk te zijn mis ik dat ook. Het is geen cheap reden, je hebt die gevoelens gewoon. Spreek er eens met je vriend over, probeer hem er bij te betrekken. In het ergste geval is ie boos maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd. Maar waarschijnlijk zal hij naar je luisteren en misschien staat hij wel open om je een bepaalde tijd vrij te laten en je dingen te laten doen in overleg. Wie weet, misschien is dat een goede oplossing als je echt van hem houdt.
Veel sterkte..!
dinsdag 5 augustus 2008 om 08:41
quote:Thila schreef op 05 augustus 2008 @ 08:25:
Ik kreeg net een smsje van W. dat ie me mist.
Daar kan ik dan niet zo goed tegen.
Ik heb teruggestuurd dat ik hem ook wel mis, maar dat het zo beter is, omdat ik hem nooit echt gelukkig zal kunnen maken en dat ik tijd nodig heb.
Gisteren was een vriendin van me even bij mij en zij vertelde dat sommige mensen uit ons dorp zeggen:
"Ja 't was te verwachten dat dat uit zou gaan. Thila is tenslotte al eens vreemdgegaan, ze denkt zeker dat ze beter kan krijgen"
Het doet best wel pijn als mensen dat over je zeggen. Ik heb idd wel eens jaren terug met een andere jongen gezoend. Stomme fout, ik weet het, maar daar heeft het totaal niets mee te maken.
En dat ik denk dat ik beter kan krijgen?! Wat een onzin.
Alsof ik doe dat W. een of andere hork is!
Maar goed, de mensen die zulke dingen zeggen kennen mij niet goed genoeg om over mij te oordelen. Ik laat ze maar lullen. Zolang ik, en degenen voor wie dat belangrijk is, maar weten hoe het écht in elkaar zit vind ik het allang goed.
Maar toch doet het pijn.
Tuurlijk doet dat pijn, daarom woon ik niet graag in een dorp. Vreselijk om dit soort dingen met vreemden te delen en mensen die ook nog commentaar hebben op zaken waar ze niks vanaf weten en zich er ook niet mee te bemoeien hebben...pff...
Je moet hem niet schrijven dat je hem mist want dat geeft hem hoop. Ook als je zegt dat je tijd nodig hebt, dan zeg je eigenlijk: 'laat me even met rust maar daarna is er een kans dat we weer samen komen'. Ben gewoon duidelijk en zeg dat er geen toekomst meer tussen jullie is. Hard maar duidelijk wat het voor jullie allebei op termijn makkelijker maakt.
Ik kreeg net een smsje van W. dat ie me mist.
Daar kan ik dan niet zo goed tegen.
Ik heb teruggestuurd dat ik hem ook wel mis, maar dat het zo beter is, omdat ik hem nooit echt gelukkig zal kunnen maken en dat ik tijd nodig heb.
Gisteren was een vriendin van me even bij mij en zij vertelde dat sommige mensen uit ons dorp zeggen:
"Ja 't was te verwachten dat dat uit zou gaan. Thila is tenslotte al eens vreemdgegaan, ze denkt zeker dat ze beter kan krijgen"
Het doet best wel pijn als mensen dat over je zeggen. Ik heb idd wel eens jaren terug met een andere jongen gezoend. Stomme fout, ik weet het, maar daar heeft het totaal niets mee te maken.
En dat ik denk dat ik beter kan krijgen?! Wat een onzin.
Alsof ik doe dat W. een of andere hork is!
Maar goed, de mensen die zulke dingen zeggen kennen mij niet goed genoeg om over mij te oordelen. Ik laat ze maar lullen. Zolang ik, en degenen voor wie dat belangrijk is, maar weten hoe het écht in elkaar zit vind ik het allang goed.
Maar toch doet het pijn.
Tuurlijk doet dat pijn, daarom woon ik niet graag in een dorp. Vreselijk om dit soort dingen met vreemden te delen en mensen die ook nog commentaar hebben op zaken waar ze niks vanaf weten en zich er ook niet mee te bemoeien hebben...pff...
Je moet hem niet schrijven dat je hem mist want dat geeft hem hoop. Ook als je zegt dat je tijd nodig hebt, dan zeg je eigenlijk: 'laat me even met rust maar daarna is er een kans dat we weer samen komen'. Ben gewoon duidelijk en zeg dat er geen toekomst meer tussen jullie is. Hard maar duidelijk wat het voor jullie allebei op termijn makkelijker maakt.
dinsdag 5 augustus 2008 om 10:12
@DTSH
Ik weet idd dat ik niet zou moeten schrijven dat ik hem mis, of tijd nodig heb. Maar ik vind het wel erg moeilijk om hard te zijn.
(Ik ben normaal een heel 'lief' persoon. Dat merk ik bijvoorbeeld ook in mijn werk, dat ik soms té lief ben, zeg maar)
Het is ook een soort van: Het verdriet voor hem proberen te verzachten, door er een beetje vaag over te doen.
Maar da's idd niet eerlijk naar hem toe. Ik moet mezelf maar even een schop onder mijn kont geven.
Ik zal duidelijk moeten zijn. En dat ga ik vanaf nu ook doen.
Hoe moeilijk dat ook is.
Thanks. xxx
Ik weet idd dat ik niet zou moeten schrijven dat ik hem mis, of tijd nodig heb. Maar ik vind het wel erg moeilijk om hard te zijn.
(Ik ben normaal een heel 'lief' persoon. Dat merk ik bijvoorbeeld ook in mijn werk, dat ik soms té lief ben, zeg maar)
Het is ook een soort van: Het verdriet voor hem proberen te verzachten, door er een beetje vaag over te doen.
Maar da's idd niet eerlijk naar hem toe. Ik moet mezelf maar even een schop onder mijn kont geven.
Ik zal duidelijk moeten zijn. En dat ga ik vanaf nu ook doen.
Hoe moeilijk dat ook is.
Thanks. xxx
dinsdag 5 augustus 2008 om 10:52
Thila, ik weet dat dat moeilijk is. Ik ben ook te lief in dit soort situaties. Toen ik in een vergelijkbare situatie zat voelde ik me zo lullig dat ik haar zoveel pijn had gedaan door het 'zomaar' uit te maken en ze snapte er niks van. Ik mocht haar als persoon nog heel erg en het deed me verdriet dat zij zoveel verdriet had door mijn toedoen.
Maar fijn dat je het inziet, het is echt beter zo...
Heel veel sterkte lieve Thila...
Maar fijn dat je het inziet, het is echt beter zo...
Heel veel sterkte lieve Thila...
dinsdag 5 augustus 2008 om 14:19
Er zijn zo te zien inmiddels alweer wat meer berichtjes bijgekomen, maar ff voor in het algemeen..; thanx voor het begrip en de tips etc. En het is inderdaad fijn om met andere mensen over te kunnen praten. Voor de mensen die nog steeds zo ontzettend twijfelen na zon lange tijd..; maak het alsjeblieft uit. Ja, ik heb me afgelopen dagen verschrikkelijk gevoeld, en nu nog krijg ik eerlijk gezegd geen hap door mn strot, maar ik weet wel dat het ook niet anders had kunnen lopen. Zoiets valt niet makkelijk te ervaren, dat gaat toch niet lukken, en hoe langer je iets rekt hoe zwaarder het je gaat vallen. Of ik nou nu door die zure appel heen moet, of over een tijdje.. Hoe meer dagen er voorbij gaan hoe meer ik mij realiseer dat ik er goed aan heb gedaan, want in het begin zie je alleen nog maar de 'goede' momenten van elkaar omdat je elkaar toch nog wel mist, later ga je inzien dat je niet meer met de 'geen goede momenten' hoeft door te gaan. Die kan je achter je gaan laten, en dat... dat geeft nou hoop.
Ik weet indd dat ik 'm nu niet onder ogen kan zien, dat zou me nog veel te zwaar vallen, en misschien is dat over 10 jaar nog zo, dat kan je nu niet weten. Want om hem geven, van hem houden, dat slijt niet zo maar in 1 keer. Maar het houd mij op de been dat ik nu weer meer hoop heb, want nu kan ik, en ik alleen, daar nog wat aan doen! En niemand anders..
Ontzettend veel steun en succes aan de mensen die ook in dit proces zitten en er doorheen moeten..
Ik weet indd dat ik 'm nu niet onder ogen kan zien, dat zou me nog veel te zwaar vallen, en misschien is dat over 10 jaar nog zo, dat kan je nu niet weten. Want om hem geven, van hem houden, dat slijt niet zo maar in 1 keer. Maar het houd mij op de been dat ik nu weer meer hoop heb, want nu kan ik, en ik alleen, daar nog wat aan doen! En niemand anders..
Ontzettend veel steun en succes aan de mensen die ook in dit proces zitten en er doorheen moeten..
dinsdag 5 augustus 2008 om 16:34
Met dat lief zijn zit ik ook behoorlijk (maarja, bij mij kun je het misschien beter 'schijterig' noemen ). Telkens als ik m'n vriend een beetje vertel over de twijfels die ik heb wordt hij heel verdrietig. Ik schrik dan steeds zo ontzettend van zijn reactie. De volgende dag denk ik dan 'wat heb ik gedaan??' en doe ik er alles aan om hem weer op te vrolijken en hem te overtuigen dat het maar een tijdelijke dwaling was en neem ik mezelf voor er niet meer over te beginnen tot ik het echt zeker weet.
@DTSH
Heb zelfs pas geleden een gesprek gehad met hem over dat ik het moeilijk vond om mijn 'jeugd' af te sluiten en nooit meer te kunnen flirten en verliefd te worden e.d., maar daar werd hij ook super verdrietig van en daar schrik ik dan zo van dat ik alles weer inslik. Hij komt zelf niet met iets als een oplossing dat hij mij een tijdje vrijlaat om dingen te doen en zelf durf ik daar niet om te vragen, omdat ik dat dus een cheape reden vind . Vind mezelf dan meteen zo'n sloerie dat ik dat soort vluchtige dingen prefereer boven mijn relatie.
@Thila
Wat betreft die roddels Thila, lijkt me echt super vervelend. Weet nu al dat als ik het uit zou maken het ook zo zou gaan, want ik ben een tijd geleden ook soort van 'vreemdgegaan'. Stond toen ook op het punt om het uit te maken, maar door iets wat toen gebeurd is (wat ik hier liever niet toelicht
) heb ik dat toen niet gedaan. Heb wel alles aan mijn vriend opgebiecht, maar ik zit er nog steeds mee dat ik dat hem aan heb gedaan (niet het vertellen, maar wel dat wat ik gedaan heb). Best tegenstrijdig allemaal eigenlijk he.
Maar onthou dat jij, hij en je/jullie familie en vrienden weten hoe het echt zit het belangrijkst is en op een gegeven moment gebeurt er weer wat interessanters dan jullie break-up waar ze over kunnen praten. Oja, en waar ik de laatste jaren ook achter ben gekomen is dat je het in de ogen van sommige mensen nooit goed kan doen en dat (de meeste) mensen van sensatie houden. Misschien heb je daar ook iets aan.
@Nickie
Ik wens je superveel sterkte en ik vind het zo sterk van je dat je achter je beslissing blijft staan, ondanks dat je het er zo moeilijk mee hebt. Ik hoop dat ik ooit (snel) op dat punt kom.
Wat het er bij ons trouwens niet makkelijker op maakt is dat mijn trouwjurk al besteld is (de horror) en dat mijn moeder hem betaalt :..(. Nu ben ik al wel op het punt gekomen dat mijn beslissing om in ieder geval niet te trouwen bijna vaststaat, maar dit is natuurlijk wel iets wat het extra rot maakt. Mijn god, hoe zou ik mijn moeder zoiets nu moeten vertellen... Ik heb mezelf in ieder geval voorgenomen hem haar helemaal terug te betalen.
@DTSH
Heb zelfs pas geleden een gesprek gehad met hem over dat ik het moeilijk vond om mijn 'jeugd' af te sluiten en nooit meer te kunnen flirten en verliefd te worden e.d., maar daar werd hij ook super verdrietig van en daar schrik ik dan zo van dat ik alles weer inslik. Hij komt zelf niet met iets als een oplossing dat hij mij een tijdje vrijlaat om dingen te doen en zelf durf ik daar niet om te vragen, omdat ik dat dus een cheape reden vind . Vind mezelf dan meteen zo'n sloerie dat ik dat soort vluchtige dingen prefereer boven mijn relatie.
@Thila
Wat betreft die roddels Thila, lijkt me echt super vervelend. Weet nu al dat als ik het uit zou maken het ook zo zou gaan, want ik ben een tijd geleden ook soort van 'vreemdgegaan'. Stond toen ook op het punt om het uit te maken, maar door iets wat toen gebeurd is (wat ik hier liever niet toelicht
) heb ik dat toen niet gedaan. Heb wel alles aan mijn vriend opgebiecht, maar ik zit er nog steeds mee dat ik dat hem aan heb gedaan (niet het vertellen, maar wel dat wat ik gedaan heb). Best tegenstrijdig allemaal eigenlijk he. Maar onthou dat jij, hij en je/jullie familie en vrienden weten hoe het echt zit het belangrijkst is en op een gegeven moment gebeurt er weer wat interessanters dan jullie break-up waar ze over kunnen praten. Oja, en waar ik de laatste jaren ook achter ben gekomen is dat je het in de ogen van sommige mensen nooit goed kan doen en dat (de meeste) mensen van sensatie houden. Misschien heb je daar ook iets aan.
@Nickie
Ik wens je superveel sterkte en ik vind het zo sterk van je dat je achter je beslissing blijft staan, ondanks dat je het er zo moeilijk mee hebt. Ik hoop dat ik ooit (snel) op dat punt kom.
Wat het er bij ons trouwens niet makkelijker op maakt is dat mijn trouwjurk al besteld is (de horror) en dat mijn moeder hem betaalt :..(. Nu ben ik al wel op het punt gekomen dat mijn beslissing om in ieder geval niet te trouwen bijna vaststaat, maar dit is natuurlijk wel iets wat het extra rot maakt. Mijn god, hoe zou ik mijn moeder zoiets nu moeten vertellen... Ik heb mezelf in ieder geval voorgenomen hem haar helemaal terug te betalen.
dinsdag 5 augustus 2008 om 16:38
Het beste wat je kunt doen is het contact zoveel mogelijk 'zakelijk' houden.
Klinkt heel raar, maar daar ben ik mijn 2 exen best dankbaar voor.
Zij hebben het contact met mij ook helemaal gebroken en dat gaf mij de kans om verder te gaan.
Ik kreeg geen valse hoop
Ik begrijp alleen niet zo goed waarom je vriendin je over deze roddels op de hoogte bracht.
Daar heb jij nu toch niets aan? Ga je je alleen nog maar schuldiger door voelen
Klinkt heel raar, maar daar ben ik mijn 2 exen best dankbaar voor.
Zij hebben het contact met mij ook helemaal gebroken en dat gaf mij de kans om verder te gaan.
Ik kreeg geen valse hoop
Ik begrijp alleen niet zo goed waarom je vriendin je over deze roddels op de hoogte bracht.
Daar heb jij nu toch niets aan? Ga je je alleen nog maar schuldiger door voelen
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 6 augustus 2008 om 08:47
@Calvijn,
aan de ene kant vind ik het jammer dat mijn vriendin me dat vertelde, want inderdaad, het doet pijn en ik voel me er schuldig door.
Aan de andere kant ben ik blij te weten dat ik niet iedereen moet geloven die zegt dat ze het zo rot voor me vinden. Er zijn dus mensen die het leuk vinden achter mijn rug om over me te kletsen. Ze heeft wel 1 naam genoemd, maar zei dat ze het niet zeker meer wist dat hij het was die dat zei. Nou ja, ik weet dus zeker dat hij dat wél was. Want zo'n typetje is hij wel.
Het is oppervlakkig een aardige jongen, maar verder....
En inderdaad, aan degenen die twijfelen, (vooral Ava) maak het uit.
Zoals Nickietje zegt: Het is ontzettend moeilijk, maar dat is het nu. En dat zal het over 3 maanden ook zijn, als je dan tóch nog de beslissing neemt! Daar moeten we met z'n allen doorheen.
@Ava,
Ik kan me voorstellen dat dat een extra drempel is, die trouwjurk. Jullie hadden al een huwelijk gepland dan?
Natuurlijk is zijn reactie schrikken, en het doet pijn te zien dat hij zo'n verdriet heeft. Maar als jij zelf niet gelukkig bent in je relatie, dan moet je voor je eigen geluk kiezen, en niet uit medelijden bij hem blijven.
@Nickietje,
knap dat je achter je beslissing blijft staan, ook al heb je het nu moeilijk. We zitten nu echt even in hetzelfde schuitje hè.
't is nu echt een kwestie van doorzetten, maar we komen er wel. Zeker weten!
Sterkte en knuffels voor iedereen die het nodig heeft!
Liefs,
Thila.
aan de ene kant vind ik het jammer dat mijn vriendin me dat vertelde, want inderdaad, het doet pijn en ik voel me er schuldig door.
Aan de andere kant ben ik blij te weten dat ik niet iedereen moet geloven die zegt dat ze het zo rot voor me vinden. Er zijn dus mensen die het leuk vinden achter mijn rug om over me te kletsen. Ze heeft wel 1 naam genoemd, maar zei dat ze het niet zeker meer wist dat hij het was die dat zei. Nou ja, ik weet dus zeker dat hij dat wél was. Want zo'n typetje is hij wel.
Het is oppervlakkig een aardige jongen, maar verder....
En inderdaad, aan degenen die twijfelen, (vooral Ava) maak het uit.
Zoals Nickietje zegt: Het is ontzettend moeilijk, maar dat is het nu. En dat zal het over 3 maanden ook zijn, als je dan tóch nog de beslissing neemt! Daar moeten we met z'n allen doorheen.
@Ava,
Ik kan me voorstellen dat dat een extra drempel is, die trouwjurk. Jullie hadden al een huwelijk gepland dan?
Natuurlijk is zijn reactie schrikken, en het doet pijn te zien dat hij zo'n verdriet heeft. Maar als jij zelf niet gelukkig bent in je relatie, dan moet je voor je eigen geluk kiezen, en niet uit medelijden bij hem blijven.
@Nickietje,
knap dat je achter je beslissing blijft staan, ook al heb je het nu moeilijk. We zitten nu echt even in hetzelfde schuitje hè.
't is nu echt een kwestie van doorzetten, maar we komen er wel. Zeker weten!
Sterkte en knuffels voor iedereen die het nodig heeft!
Liefs,
Thila.
donderdag 7 augustus 2008 om 15:21
Ik heb maar geprobeerd om deze berichtjes zo vaak mogelijk voor me zelf te herhalen want hoe sterk ik ook af en toe ben (zo probeer ik het maar te zien) ook af en toe heb ik oeilijke momenten, zoals nu.. ik hoorde van een vriendin een tijdje terug dat het niet goed ging met haar vriendin want ze was niet gelukkig in dr relatie. Je begrijpt dat ik dat soort verhalen er niet bij kon hebben maar.. achteraf misschien wel het juiste geweest wie weet. Maar nou sprak ik die vriendin vandaag weer, even bijkomen op een terrasje, verteld ze dat die vriendin weer helemaal close met haar vriend is want hij heeft een ongeluk gehad en daarbij ontzettend geluk gehad, je begrijpt.. ze had liever niet dat dat de rede was geweest maar.. ze zijn echt weer helemaal close met elkaar. Nu.. als ik aan mijn (ex)vriend denk (wat klinkt dat naar) terwijl hij er zo hulpeloos bij zou liggen, dan breekt mn hart en ben ik ook geneigd om te denken van goh zou het dan wel goed gekomen zijn. Ach.. ik weet dat ik hier uberhaupt niet over na moet denken, ik kwel mezelf nu alleen maar ontzettend. God wat is dit moeilijk. Maar ik probeer 1 gedachte vol te houden.. deze fase had ik toch wel door moeten komen. Doe dan nu maar, hoe eerder hoe beter want god wat is dit zwaar. En jeetje bedankt voor alle steun hierzo. zoizo alle steun van deze mensen onder elkaar! Ja weet je.. we kunnen het wel.. ff doorbijten..
Liefs Nickietje
Liefs Nickietje
donderdag 7 augustus 2008 om 23:37
@Pippa2
Welkom lotgenootje . Best heftig he, om dit allemaal zo te lezen, het is allemaal zo herkenbaar!
Wat betreft je stukje neem je me de woorden uit de mond. Dat zijn precies ook mijn redenen om het niet uit te maken; 'krijg ik dit dan niet uiteindelijk in elke relatie' en 'als ik er zo verdrietig van word als ik eraan denk ben ik er nog niet helemaal klaar voor'. Maar aan de andere kant denk ik dan: misschien krijg ik dit wel in elke relatie, maar wil ik dit al zo vroeg in mijn leven, neem ik daar nu al genoegen mee? Ik denk dat dit in ons geval eigenlijk de vraag is waar het allemaal om draait (maar dan denk ik ook meteen weer: ben ik niet veel te veeleisend dan?). Zoals je leest ben ik erg goed in het zien van verschillende kanten, komt me meestal goed van pas, maar in dit geval dus even niet.
Het valt me trouwens op dat bij alle verhalen er met de man steeds helemaal niets mis was en we allemaal eigenlijk het liefst wel bij diegene zouden zijn gebleven als er niet 'iets' miste en dat het objectief gezien allemaal supergoeie vriendjes zijn/waren (correct me if I'm wrong ).
Wat betreft het einde van de relatie zijn tijd gunnen, daar ben ik het ook mee eens, die gedachte spookt ook vaak door mijn hoofd. Dat je het eerst voor jezelf moet afsluiten. Het begint bij mij ondertussen alleen een beetje lang te duren . Ik heb trouwens eens ergens gelezen dat het afsluiten van een relatie even lang duurt als de relatie zelf. Ik hoop natuurlijk van niet, want dan zou ik er op m'n dertigste nog mee bezig zijn .
@Nickietje
Ik snap dat je na zo'n verhaal gaat twijfelen, maar ik kan je bijna zeker vertellen dat zij vroeg of laat weer op dat punt terecht gaan komen. Ik heb nl ook zoiets vergelijkbaars meegemaakt (waar ik in een eerder stukje ook al iets over had gezegd) en wist op dat moment echt zeker dat ik voor altijd en altijd bij m'n vriend zou blijven en dat ik helemaal voor hem zou gaan. Dat heeft een jaar geduurd, en toen werd ik weer mijn (nuchtere) zelf. Volhouden meid, geef jezelf in ieder geval de kans om te kijken hoe het over een tijdje voelt, anders heb je na verloop van tijd waarschijnlijk weer hetzelfde probleem. Je bent al zo ver gekomen!
xxx
Welkom lotgenootje . Best heftig he, om dit allemaal zo te lezen, het is allemaal zo herkenbaar!
Wat betreft je stukje neem je me de woorden uit de mond. Dat zijn precies ook mijn redenen om het niet uit te maken; 'krijg ik dit dan niet uiteindelijk in elke relatie' en 'als ik er zo verdrietig van word als ik eraan denk ben ik er nog niet helemaal klaar voor'. Maar aan de andere kant denk ik dan: misschien krijg ik dit wel in elke relatie, maar wil ik dit al zo vroeg in mijn leven, neem ik daar nu al genoegen mee? Ik denk dat dit in ons geval eigenlijk de vraag is waar het allemaal om draait (maar dan denk ik ook meteen weer: ben ik niet veel te veeleisend dan?). Zoals je leest ben ik erg goed in het zien van verschillende kanten, komt me meestal goed van pas, maar in dit geval dus even niet.
Het valt me trouwens op dat bij alle verhalen er met de man steeds helemaal niets mis was en we allemaal eigenlijk het liefst wel bij diegene zouden zijn gebleven als er niet 'iets' miste en dat het objectief gezien allemaal supergoeie vriendjes zijn/waren (correct me if I'm wrong ).
Wat betreft het einde van de relatie zijn tijd gunnen, daar ben ik het ook mee eens, die gedachte spookt ook vaak door mijn hoofd. Dat je het eerst voor jezelf moet afsluiten. Het begint bij mij ondertussen alleen een beetje lang te duren . Ik heb trouwens eens ergens gelezen dat het afsluiten van een relatie even lang duurt als de relatie zelf. Ik hoop natuurlijk van niet, want dan zou ik er op m'n dertigste nog mee bezig zijn .
@Nickietje
Ik snap dat je na zo'n verhaal gaat twijfelen, maar ik kan je bijna zeker vertellen dat zij vroeg of laat weer op dat punt terecht gaan komen. Ik heb nl ook zoiets vergelijkbaars meegemaakt (waar ik in een eerder stukje ook al iets over had gezegd) en wist op dat moment echt zeker dat ik voor altijd en altijd bij m'n vriend zou blijven en dat ik helemaal voor hem zou gaan. Dat heeft een jaar geduurd, en toen werd ik weer mijn (nuchtere) zelf. Volhouden meid, geef jezelf in ieder geval de kans om te kijken hoe het over een tijdje voelt, anders heb je na verloop van tijd waarschijnlijk weer hetzelfde probleem. Je bent al zo ver gekomen!
xxx