Werk & Studie
alle pijlers
stoppen met PhD?
donderdag 5 februari 2015 om 23:35
Hallo,
Ik hoop dat ik hier wat advies kan opdoen van mensen die ervaring hebben met mijn situatie, of gewoon goed advies kunnen geven .
Ik heb een lang traject van onderwijs achter de rug; HBO, schakeljaar en Mater. Master was een compleet ander onderwerp dat mijn HBO studie, vandaar het schakeljaar. Het studeren ging mij goed af; ik ben cum laude afgestudeerd maar heb dus uiteindelijk maar 1 jaar 'echt'op de universiteit rondgelopen. Daarbij heb ik altijd minimaal 24 uur gewerkt om mijn tweede studie te bekostigen. Een zeer drukke tijd; ik was super blij toen ik mijn Master diploma op zak had.
Any way, na mijn studie op zoek gegaan naar een baan in het werkveld; lastig, en ik vond voornamelijk banen waarin ik heel uitvoerend bezig was of die te maken hadden met mijn HBO/werkervaring, niet met mijn Master. Ik had zelf eigenlijk nooit nagedacht over promoveren, maar op een of andere manier zat ik steeds vaker deze vacatures te checken. Uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en gesolliciteerd, en afgelopen week mijn eerste week als AIO gehad. En nu komt het; ik vraag mij af of ik een vergissing heb begaan.
Het onderwerp van mijn promotie is zeker interessant, en ik denk dat als ik mij hierin verdiep ik er zeker wel plezier in kan hebben. Maar....het is zo moeilijk een start te maken en toen ik op de kamer zat vandaag voor de computer te lezen, dacht ik...jemig wordt dit vier jaar mijn leven? Komt ook omdat ik het snellere bedrijfsleven gewend ben, waar ik vaak veel afspraken, events etc had. Mijn dag was daar veel afwisselender. Nu wordt er verwacht dat ik onderzoekslijnen op papier ga zetten maar ik worstel mij maar moeilijk de eerste artikelen door; ben ook al 1.5 jaar weer afgestudeerd dus moet er weer even inkomen.
Daarbij komt dat de universiteit ver weg zit, en ik elke dag totaal vier uur heen en weer reis...best vermoeiend. Privé leven staat dus ook opeens op een lager pitje.. Mijn vriend en ik willen graag ook een kindje gaan proberen binnen niet al te lange tijd, en ik vraag mij af of dat wel te combineren is. Zal ik bijvoorbeeld part time kunnen gaan werken als de baby er is? Daarbij komt dat ik veldwerk moet gaan doen in het buitenland; en wat doe ik dan, baby mee? Wat ik eerst zag als een geweldige kans mij te verdiepen in een interessant onderwerp en een kant op te gaan waarvoor ik heb gestudeerd, ziet er nu steeds somberder uit door praktische zaken en de vraag of ik hiervoor wel in de wieg ben gelegd. Begrijp mij niet verkeerd, wetenschap is geweldig en mijn scriptie schrijven was tof, ik ben trots op het resultaat. Maar misschien had ik het daarbij moeten laten. Als je je baan geweldig vind dan is er wel te leven met de praktische bezwaren, maar ik vraag mij nu af of het opweegt...
Ik vind het ook ondankbaar; ik weet dat veel studenten om zo een kans staan te springen. Maar ik vind ook dat ik tijdig moet stoppen als ik het niet trek; ik wil geen geld en tijd verspillen van betrokkenen.
Hebben mensen wellicht raad? Is alle begin van een promotie moeilijk en wordt dit vanzelf beter? Hebben anderen veldwerk met het hebben van een baby gecombineerd? Is het mogelijk part time te gaan werken als je eenmaal een kind hebt, ook al werk je via een externe beurs? In salaris ben ik er trouwens flik op achteruit gegaan, dus voor het geld hoef ik het niet te doen.
En is het wel mogelijk in vier jaar af te ronden, of is dat echt een illusie? Alle reacties zijn welkom en worden zeer gewaardeerd! Ik word ook gewoon erg onzeker van die andere AIO's die al artikelen hebben gepubliceerd, een research master hebben gedaan of super ambitieus 60 uur per week werken....die wens heb ik niet en mijn wens voor een gezinnetje op korte termijn is ook groot.
Bedankt alvast! Heb alles natuurlijk anoniem gehouden om duidelijke redenen.
Ik hoop dat ik hier wat advies kan opdoen van mensen die ervaring hebben met mijn situatie, of gewoon goed advies kunnen geven .
Ik heb een lang traject van onderwijs achter de rug; HBO, schakeljaar en Mater. Master was een compleet ander onderwerp dat mijn HBO studie, vandaar het schakeljaar. Het studeren ging mij goed af; ik ben cum laude afgestudeerd maar heb dus uiteindelijk maar 1 jaar 'echt'op de universiteit rondgelopen. Daarbij heb ik altijd minimaal 24 uur gewerkt om mijn tweede studie te bekostigen. Een zeer drukke tijd; ik was super blij toen ik mijn Master diploma op zak had.
Any way, na mijn studie op zoek gegaan naar een baan in het werkveld; lastig, en ik vond voornamelijk banen waarin ik heel uitvoerend bezig was of die te maken hadden met mijn HBO/werkervaring, niet met mijn Master. Ik had zelf eigenlijk nooit nagedacht over promoveren, maar op een of andere manier zat ik steeds vaker deze vacatures te checken. Uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en gesolliciteerd, en afgelopen week mijn eerste week als AIO gehad. En nu komt het; ik vraag mij af of ik een vergissing heb begaan.
Het onderwerp van mijn promotie is zeker interessant, en ik denk dat als ik mij hierin verdiep ik er zeker wel plezier in kan hebben. Maar....het is zo moeilijk een start te maken en toen ik op de kamer zat vandaag voor de computer te lezen, dacht ik...jemig wordt dit vier jaar mijn leven? Komt ook omdat ik het snellere bedrijfsleven gewend ben, waar ik vaak veel afspraken, events etc had. Mijn dag was daar veel afwisselender. Nu wordt er verwacht dat ik onderzoekslijnen op papier ga zetten maar ik worstel mij maar moeilijk de eerste artikelen door; ben ook al 1.5 jaar weer afgestudeerd dus moet er weer even inkomen.
Daarbij komt dat de universiteit ver weg zit, en ik elke dag totaal vier uur heen en weer reis...best vermoeiend. Privé leven staat dus ook opeens op een lager pitje.. Mijn vriend en ik willen graag ook een kindje gaan proberen binnen niet al te lange tijd, en ik vraag mij af of dat wel te combineren is. Zal ik bijvoorbeeld part time kunnen gaan werken als de baby er is? Daarbij komt dat ik veldwerk moet gaan doen in het buitenland; en wat doe ik dan, baby mee? Wat ik eerst zag als een geweldige kans mij te verdiepen in een interessant onderwerp en een kant op te gaan waarvoor ik heb gestudeerd, ziet er nu steeds somberder uit door praktische zaken en de vraag of ik hiervoor wel in de wieg ben gelegd. Begrijp mij niet verkeerd, wetenschap is geweldig en mijn scriptie schrijven was tof, ik ben trots op het resultaat. Maar misschien had ik het daarbij moeten laten. Als je je baan geweldig vind dan is er wel te leven met de praktische bezwaren, maar ik vraag mij nu af of het opweegt...
Ik vind het ook ondankbaar; ik weet dat veel studenten om zo een kans staan te springen. Maar ik vind ook dat ik tijdig moet stoppen als ik het niet trek; ik wil geen geld en tijd verspillen van betrokkenen.
Hebben mensen wellicht raad? Is alle begin van een promotie moeilijk en wordt dit vanzelf beter? Hebben anderen veldwerk met het hebben van een baby gecombineerd? Is het mogelijk part time te gaan werken als je eenmaal een kind hebt, ook al werk je via een externe beurs? In salaris ben ik er trouwens flik op achteruit gegaan, dus voor het geld hoef ik het niet te doen.
En is het wel mogelijk in vier jaar af te ronden, of is dat echt een illusie? Alle reacties zijn welkom en worden zeer gewaardeerd! Ik word ook gewoon erg onzeker van die andere AIO's die al artikelen hebben gepubliceerd, een research master hebben gedaan of super ambitieus 60 uur per week werken....die wens heb ik niet en mijn wens voor een gezinnetje op korte termijn is ook groot.
Bedankt alvast! Heb alles natuurlijk anoniem gehouden om duidelijke redenen.
donderdag 5 februari 2015 om 23:55
Ik ken best veel promovendi die in de loop van hun onderzoek een flinke dip hadden, maar in week 1 al? Cold feet, of was de beslissing dit te gaan doen minder doordacht?
Baby mee op veldwerk klinkt niet als een geweldig idee, tenzij je vriend of een oppas meegaat. Klaar zijn in vier jaar als je parttime wilt gaan werken is bij de meeste onderzoeken ook niet heel reëel. Maar waarom bedenk je dat nu pas/wat was er eerst zo geweldig dat het tegen de bezwaren die je nu noemt opwoog, en waarom is dat nu niet meer zo?
Baby mee op veldwerk klinkt niet als een geweldig idee, tenzij je vriend of een oppas meegaat. Klaar zijn in vier jaar als je parttime wilt gaan werken is bij de meeste onderzoeken ook niet heel reëel. Maar waarom bedenk je dat nu pas/wat was er eerst zo geweldig dat het tegen de bezwaren die je nu noemt opwoog, en waarom is dat nu niet meer zo?
donderdag 5 februari 2015 om 23:57
Je hebt pas net je eerste week erop zitten, dus haal eerst rustig adem. Mijn stelregel is dat ik de eerste twee weken werk nog niet leuk hoef te vinden, je moet jezelf alleen installeren en handhaven
Laat je niet opfokken door wat anderen al bereikt hebben. Dat is heel normaal helemaal aan het begin van een promotietraject. Ook dat het dan nog niet zo concreet is wat je gaat doen, maar langzamerhand vorm gaat krijgen. Dus ook dat er wel eens dagen (of weken!) tussenzitten waarbij je denkt: wat heb ik in godsnaam gedaan vandaag?
Wat betreft reistijd: is 2 dagen per week thuiswerken een optie? Als jij uiteindelijk maar je voortgang maakt, maakt het toch niet uit waar je dat doet?
Laat je niet opfokken door wat anderen al bereikt hebben. Dat is heel normaal helemaal aan het begin van een promotietraject. Ook dat het dan nog niet zo concreet is wat je gaat doen, maar langzamerhand vorm gaat krijgen. Dus ook dat er wel eens dagen (of weken!) tussenzitten waarbij je denkt: wat heb ik in godsnaam gedaan vandaag?
Wat betreft reistijd: is 2 dagen per week thuiswerken een optie? Als jij uiteindelijk maar je voortgang maakt, maakt het toch niet uit waar je dat doet?
donderdag 5 februari 2015 om 23:59
Een week is echt te snel om knopen door te gaan hakken. Het kost wat tijd om in het onderwerp te komen, na verloop van tijd ken je de literatuur beter en wordt het makkelijker om andere artikelen te begrijpen. Kijk het even twee maanden aan.
Hoe het met veldwerk zit weet ik niet, maar verder is een baby binnen je promotie juist heel goed mogelijk, omdat je heel flexibel bent en soms thuis kan werken en je eigen tijd in kan delen. De universiteiten hebben ook goede regelingen hieromtrent.
kijk het nog even aan en neem geen overhaaste beslissingen!
Hoe het met veldwerk zit weet ik niet, maar verder is een baby binnen je promotie juist heel goed mogelijk, omdat je heel flexibel bent en soms thuis kan werken en je eigen tijd in kan delen. De universiteiten hebben ook goede regelingen hieromtrent.
kijk het nog even aan en neem geen overhaaste beslissingen!
vrijdag 6 februari 2015 om 00:11
ik lees eigenlijk 2 verschillende vragen die niet noodzakelijk met elkaar verband houden:
1. is onderzoek doen wel iets voor mij?
2. is PhD onderzoek en een baby te combineren?
Een antwoord geven op vraag 1 na één week inlezen in het onderwerp, lijkt me wel erg snel. Ik herinner me nog dat ik aan mijn PhD onderzoek begon en me de eerste dagen afvroeg wat ik eigenlijk verondersteld was te doen. Lezen? Een plan maken? Ik vond het allemaal wat vaag en voelde me eigenlijk wat verloren. Veel hangt ook van de begeleider/promotor af, hoe die je opvangt. Dat viel bij mij behoorlijk tegen. Ik heb mezelf 3 maanden de tijd gegeven om eerst eens goed de belangrijkste literatuur door te nemen.
Misschien moet je het ook een paar maanden proberen? Opgeven kan altijd nog, niet?
PhD onderzoek vond ik prima te combineren met een baby. Sterker nog: ik heb de flexibiliteit van het onderzoek enorm gewaardeerd, zowel tijdens de zwangerschap als tijdens de eerste maanden na de geboorte. Maar ik had wel een makkelijke baby, die enkel at en sliep, waardoor ik lekker kon werken terwijl hij sliep naast me. Ik vond de post-doc fase-met-baby (nr 2) vele malen lastiger. Ik was op zoek naar een vaste baan, moest mezelf op allerlei vlakken 'bewijzen' (publicaties, colleges, lezingen) en dat was behoorlijk zwaar.
Dus mijn ervaring is positief. En, wat de baby op verplaatsing betreft: mijn kindje was destijds 5 weken oud toen hij voor het eerst mee naar een wetenschappelijk congres ging. Grootouders gingen mee en die vonden het juist fijn om tijdens de werkuren met de baby te gaan wandelen en de stad te verkennen.
Ik ben in ieder geval heel blij dat ik niet zoals vele collega's heb gewacht om pas na de promotie aan gezinsuitbreiding te denken. Een 40-jarige post-doc met een 2-jarige kleuter, wanhopig op zoek naar een baan die combineerbaar is met alle praktische eisen van het gezin, dat is pas lastig als je het mij vraagt...
1. is onderzoek doen wel iets voor mij?
2. is PhD onderzoek en een baby te combineren?
Een antwoord geven op vraag 1 na één week inlezen in het onderwerp, lijkt me wel erg snel. Ik herinner me nog dat ik aan mijn PhD onderzoek begon en me de eerste dagen afvroeg wat ik eigenlijk verondersteld was te doen. Lezen? Een plan maken? Ik vond het allemaal wat vaag en voelde me eigenlijk wat verloren. Veel hangt ook van de begeleider/promotor af, hoe die je opvangt. Dat viel bij mij behoorlijk tegen. Ik heb mezelf 3 maanden de tijd gegeven om eerst eens goed de belangrijkste literatuur door te nemen.
Misschien moet je het ook een paar maanden proberen? Opgeven kan altijd nog, niet?
PhD onderzoek vond ik prima te combineren met een baby. Sterker nog: ik heb de flexibiliteit van het onderzoek enorm gewaardeerd, zowel tijdens de zwangerschap als tijdens de eerste maanden na de geboorte. Maar ik had wel een makkelijke baby, die enkel at en sliep, waardoor ik lekker kon werken terwijl hij sliep naast me. Ik vond de post-doc fase-met-baby (nr 2) vele malen lastiger. Ik was op zoek naar een vaste baan, moest mezelf op allerlei vlakken 'bewijzen' (publicaties, colleges, lezingen) en dat was behoorlijk zwaar.
Dus mijn ervaring is positief. En, wat de baby op verplaatsing betreft: mijn kindje was destijds 5 weken oud toen hij voor het eerst mee naar een wetenschappelijk congres ging. Grootouders gingen mee en die vonden het juist fijn om tijdens de werkuren met de baby te gaan wandelen en de stad te verkennen.
Ik ben in ieder geval heel blij dat ik niet zoals vele collega's heb gewacht om pas na de promotie aan gezinsuitbreiding te denken. Een 40-jarige post-doc met een 2-jarige kleuter, wanhopig op zoek naar een baan die combineerbaar is met alle praktische eisen van het gezin, dat is pas lastig als je het mij vraagt...
vrijdag 6 februari 2015 om 00:11
Vanuit mijn ervaring: in de eerste weken/maanden leek het idee van "wel vier jaar bezig zijn met 1 onderwerp" me ook wat heftig. Vooral omdat ik geen idee had waar ik moest beginnen en ik al langer dan 5 jaar afgestudeerd was. Maar er is natuurlijk wel een reden waarom je dit onderwerp zo boeiend vond? Kun je dat niet als uitgangspunt nemen als je je lijnen aan het uitzetten bent? Of eens met andere AIO's gaan praten hierover?
Ook het opzien tegen het reizen is herkenbaar trouwens - ik was 6 uur per dag bezig om van en naar mijn werk te gaan. Dus ben ik veel thuis gaan werken, en ben ik eerder met veldwerk begonnen (veel events, conferenties etc. dus best afwisselend) waardoor ik minder op de uni aanwezig ben geweest. Moet wel zeggen dat ik daar ook volop de ruimte voor kreeg. Uiteindelijk was ik in 4 jaar klaar.
Ik ken genoeg promovendi die een kind hebben gekregen tijdens hun promoveren; zij konden hun contract omzetten naar parttime. Misschien eens navragen op je werk?
Ook het opzien tegen het reizen is herkenbaar trouwens - ik was 6 uur per dag bezig om van en naar mijn werk te gaan. Dus ben ik veel thuis gaan werken, en ben ik eerder met veldwerk begonnen (veel events, conferenties etc. dus best afwisselend) waardoor ik minder op de uni aanwezig ben geweest. Moet wel zeggen dat ik daar ook volop de ruimte voor kreeg. Uiteindelijk was ik in 4 jaar klaar.
Ik ken genoeg promovendi die een kind hebben gekregen tijdens hun promoveren; zij konden hun contract omzetten naar parttime. Misschien eens navragen op je werk?
vrijdag 6 februari 2015 om 00:17
Ik heb vandaag de aankondiging van de zwangerschap van de derde AIO in een jaar gevierd. Dat is dus zeker geen onoverkomelijk iets. Ook vier dagen werken kan wel, alleen ben je dan natuurlijk niet in vier jaar klaar. Wat me een lastiger probleem lijkt, is een baby en vier uur reistijd per dag. Maar goed, die baby is er nog niet, en daar is uiteindelijk wel een oplossing voor te vinden. Belangrijker is of jij nu op je plek zit. Ik vind een week veel te kort km daar iets van te kunnen zeggen. Die eerste week ben je alleen bezig met allerlei dingen uitvinden (inlognaam, hoe iedereen heet, waar is de wc/koffieautomaat enz enz). Dat geeft totaal geen indruk van het echte werk. Ik was bij mijn promotie de eerste weken ook echt mezelf bezig te houden. Je hebt nog niet zo veel dingen lopen, geen data te analyseren, niemand komt je om hulp vragen, je zit nog niet in overleggen/commissies/weet ik wat. En dan heb je dat achter je bureau lezen na een paar dagen ook wel even gezien. Zeker omdat het in het begin veel meer energie kost om een paper te lezen (omdat je nog niet zo in het onderwerp zit dat alle inleiding gesneden koek is). En toen was mijn promotie klaar, en begon dat feest opnieuw omdat ik op een andere plek een post-doc ging doen. Maar in beide gevallen zat ik toch echt op mijn plek.
Ik zou het echt even wat meer tijd geven, kijken of je er niet gewoon 'inkomt'. En ik weet noet wat voor soort onderzoek je doet, maar zorg dat je in contact komt en blijft met andere promovendi. Wij doen lab-werk, dus dan je zit je sowieso al niet de hele dag in je eentje op een kamertje (sterker: een eigen kamer, wat is dat???). Maar als dat wel zo is, vraag dan degenen in de kamers naast je om eens samen koffie te gaan drinken en wat hij/zij voor onderzoek doet. Wat hij zelf graag als advies had gekregen de eerste maanden, zoiets.
Ik zou het echt even wat meer tijd geven, kijken of je er niet gewoon 'inkomt'. En ik weet noet wat voor soort onderzoek je doet, maar zorg dat je in contact komt en blijft met andere promovendi. Wij doen lab-werk, dus dan je zit je sowieso al niet de hele dag in je eentje op een kamertje (sterker: een eigen kamer, wat is dat???). Maar als dat wel zo is, vraag dan degenen in de kamers naast je om eens samen koffie te gaan drinken en wat hij/zij voor onderzoek doet. Wat hij zelf graag als advies had gekregen de eerste maanden, zoiets.
vrijdag 6 februari 2015 om 00:30
Dingen om wel over na te denken:
- Is het praktisch haalbaar voor je (reistijd, duur, evt. combineren met gezin)
- Wat is een realistisch traject binnen jouw vakgebied (er zijn er genoeg die weken van 60uur maken, maar ook die gewoon 9-5 prima halen) en komt dit traject overeen met wat jij wil/haalbaar acht?
- Heb je voldoende interesse in of passie voor het onderwerp?
Dingen om niet over na te denken:
- Wat anderen al wel/niet hebben gedaan
Probeer dus niet op je angst of onzekerheid af te gaan, maar echt te kijken naar of je dit wil en of het praktisch haalbaar vindt. Blijkbaar was je hiervoor enthousiast genoeg om te solliciteren en eraan te beginnen, blijkbaar zag je het toen ook in praktische zin zitten. Wat heeft daarin verandering gebracht? In hoeverre gelden je gedachten van toen nog steeds. Ergens is er iets veranderd, ben je te impulsief begonnen, heb je er niet goed over nagedacht, wil je per se 'iets bereiken' en durf je daarom geen nee te zeggen....of is het onzekerheid en het gewoon vreselijk spannend vinden? Probeer daarachter te komen voor jezelf.
- Is het praktisch haalbaar voor je (reistijd, duur, evt. combineren met gezin)
- Wat is een realistisch traject binnen jouw vakgebied (er zijn er genoeg die weken van 60uur maken, maar ook die gewoon 9-5 prima halen) en komt dit traject overeen met wat jij wil/haalbaar acht?
- Heb je voldoende interesse in of passie voor het onderwerp?
Dingen om niet over na te denken:
- Wat anderen al wel/niet hebben gedaan
Probeer dus niet op je angst of onzekerheid af te gaan, maar echt te kijken naar of je dit wil en of het praktisch haalbaar vindt. Blijkbaar was je hiervoor enthousiast genoeg om te solliciteren en eraan te beginnen, blijkbaar zag je het toen ook in praktische zin zitten. Wat heeft daarin verandering gebracht? In hoeverre gelden je gedachten van toen nog steeds. Ergens is er iets veranderd, ben je te impulsief begonnen, heb je er niet goed over nagedacht, wil je per se 'iets bereiken' en durf je daarom geen nee te zeggen....of is het onzekerheid en het gewoon vreselijk spannend vinden? Probeer daarachter te komen voor jezelf.
vrijdag 6 februari 2015 om 06:06
Ik heb me het eerste jaar afgevraagd wat ik nu eigenlijk zou moeten doen. Ik had geen flauw benul welke kant ik op moest, ik deed maar wat. Ik heb er uiteindelijk vijf jaar over gedaan. Ik ben na een jaar vier dagen gaan werken (en ik werkte ook echt niet meer, eerder minder ) en ik heb halverwege mijn dochter gekregen Als je de parttime werktijdfactor en mijn zwangerschapsverlof eraf trekt heb ik het ongeveer binnen de tijd gedaan. Ik vond het best te doen met mijn dochter. Ik werkte veel thuis, dus ik heb veel van haar gezien.
vrijdag 6 februari 2015 om 07:55
Promotie en kind combineren gaat prima. Ik heb het zelf niet gedaan, maar velen zien doen. 4 uur reistijd en kind lijkt mij een groter probleem. Je tijd wordt met kind veel kostbaarder. Thuiswerken voor een deel van de tijd kan dan een prima oplossing zijn, als je geen labwerk oid hoeft te doen.
Ik heb er zelf vier jaar en drie maanden over gedaan, tot en met de verdediging binnen 4 jaar had ook gekund.
Ik werke geen 60 uur, gewoon 40. Ging ook prima.
Ik zou het wat langer geven en veel met collega's praten over hoe te starten. En afspraken maken met je promoter over planning en overleg.
Ik heb er zelf vier jaar en drie maanden over gedaan, tot en met de verdediging binnen 4 jaar had ook gekund.
Ik werke geen 60 uur, gewoon 40. Ging ook prima.
Ik zou het wat langer geven en veel met collega's praten over hoe te starten. En afspraken maken met je promoter over planning en overleg.
vrijdag 6 februari 2015 om 08:49
Hallo iedereen,
Super bedankt voor alle reacties, wat verrassend en leuk om te lezen dat veel mensen advies willen geven. Ik kijk altijd op dit forum of er topics zijn met soortgelijke vragen als die van mij, en wat de reacties daarop zijn; nu dacht ik kan kan natuurlijk ook gewoon zelf een reactie plaatsen!
Om een paar vragen te beantwoorden:
- Ja mijn wens en blijdschap om te gaan promoveren was groot, vanwege het feit dat het onderwerp interessant is en het mij de mogelijkheid geeft echt verder te gaan in iets wat mij boeit; met een 'reguliere' baan was ik toch snel blijven hangen in functies vanuit mijn HBO/eerdere werkervaring. Ik wil trouwens na deze PhD NIET verder in de wetenschap; daarvoor hoef ik het dus niet te doen. Nu las ik ook weer overal dat je dan niet per se iets aan je Dr titel hebt
in het bedrijfsleven, dus werd ik ook weer onzeker van.
- Ja ik ben iemand die zich snel druk maakt, en daar moet ik ook aan werken. Kan dus best zijn dat ik nu vooral uit angst/onzekerheid handel en denk. Maar ik vroeg bijv aan mijn kamergenoot of ze in het begin van haar PhD ook niet precies wist wat ze moest doen; nee hoor was voor haar allemaal geen probleem geweest. Ze heeft ook een Research Master en al aardig wat gepubliceerd; en ja van dat soort zaken wordt ik dan onzeker.
- Wat betreft het veldwerk/reistijd; ik mag twee dagen per week thuiswerken, dus er blijven drie dagen per week op de uni over. Dat moet te doen zijn maar de reistijd valt mij vies tegen en ook wat je realistisch nog aan werk kan doen in de trein is minder dan ik had gedacht. Ik moet ook op beide locaties nog een aardig stuk fietsen namelijk. Veldwerk; ik zou inderdaad mijn vriend of oppas mee moeten nemen, maar of je dat je kind wilt aandoen....bovendien gaat het om aardige periodes in 1 jaar, zoveel vakantie heeft mijn vriend niet. ik vraag mij gewoon af of ik staat zal zijn mijn baby achter te laten voor weken veldwerk ver weg met een bezoek van vriend tussendoor?
- Jullie hebben gelijk, het is zaak dat ik even echt een poging waag. Weggaan kan altijd nog en ik ga dan ook echt mijn best doen. De twijfel blijft echter in mijn hoofd zitten, wat het moeilijk maakt motivatie op te brengen.
- Ik begrijp zelf ook moeilijk waarom ik eerst zo enthousiast was dat de praktische zaken mij wel overkomelijk leken, en ik daar nu zo een probleem van maak. Waarschijnlijk omdat de reistijd mij tegenvalt en ook het werk zelf. HEt onderwerp is in principe heel interessant, op eerste gezicht. Maar weet er nu zo weinig van en mijn begeleider is zo vaag en praat echt in abacadabra taal, dat ik nu denk; uhm ok wat ga ik onderzoeken? Heb ook heel erg het idee dat hij mij 1 richting wil opsturen, en dat ik zelf nog niet weet welke benadering ik wil nemen. Wat wel heel prettig is dat ik bij jullie lees dat iedereen in het begin heeft zitten stoeien en het gevoel had dat hij niets gedaan kreeg! (wat dus precies is wat ik nu heb.
Nogmaals, bedankt voor alle reacties. Ik geef het sowieso een maand en ga mij gewoon goed inlezen en kijken of het dan 'leuker'wordt. Wellicht is er eenmaal met een kind nog wel te praten over flexibele tijden, hoewel de professor het wel belangrijk vind dat mensen op de afdeling zijn vanwege het 'teamgevoel'.
Wederom bedankt! soms voelt het alsof ik moet kiezen tussen:
1. een slecht betaalde, zeer uitdagende baan waarbinnen ik iets kan bijdragen aan het onderzoek en de wereld maar die wel veel van mij gaat vergen
2. Een prima baan bij een organisatie waar ik meer verdien en meer vrije tijd overhoud voor mijn gezin (niet dat die andere baan staat te wachten hoor, zou ik ook nog moeten zoeken).
Deze keuze vind ik heel lastig! Misschien moet ik met iemand gaan praten
Super bedankt voor alle reacties, wat verrassend en leuk om te lezen dat veel mensen advies willen geven. Ik kijk altijd op dit forum of er topics zijn met soortgelijke vragen als die van mij, en wat de reacties daarop zijn; nu dacht ik kan kan natuurlijk ook gewoon zelf een reactie plaatsen!
Om een paar vragen te beantwoorden:
- Ja mijn wens en blijdschap om te gaan promoveren was groot, vanwege het feit dat het onderwerp interessant is en het mij de mogelijkheid geeft echt verder te gaan in iets wat mij boeit; met een 'reguliere' baan was ik toch snel blijven hangen in functies vanuit mijn HBO/eerdere werkervaring. Ik wil trouwens na deze PhD NIET verder in de wetenschap; daarvoor hoef ik het dus niet te doen. Nu las ik ook weer overal dat je dan niet per se iets aan je Dr titel hebt
in het bedrijfsleven, dus werd ik ook weer onzeker van.- Ja ik ben iemand die zich snel druk maakt, en daar moet ik ook aan werken. Kan dus best zijn dat ik nu vooral uit angst/onzekerheid handel en denk. Maar ik vroeg bijv aan mijn kamergenoot of ze in het begin van haar PhD ook niet precies wist wat ze moest doen; nee hoor was voor haar allemaal geen probleem geweest. Ze heeft ook een Research Master en al aardig wat gepubliceerd; en ja van dat soort zaken wordt ik dan onzeker.
- Wat betreft het veldwerk/reistijd; ik mag twee dagen per week thuiswerken, dus er blijven drie dagen per week op de uni over. Dat moet te doen zijn maar de reistijd valt mij vies tegen en ook wat je realistisch nog aan werk kan doen in de trein is minder dan ik had gedacht. Ik moet ook op beide locaties nog een aardig stuk fietsen namelijk. Veldwerk; ik zou inderdaad mijn vriend of oppas mee moeten nemen, maar of je dat je kind wilt aandoen....bovendien gaat het om aardige periodes in 1 jaar, zoveel vakantie heeft mijn vriend niet. ik vraag mij gewoon af of ik staat zal zijn mijn baby achter te laten voor weken veldwerk ver weg met een bezoek van vriend tussendoor?
- Jullie hebben gelijk, het is zaak dat ik even echt een poging waag. Weggaan kan altijd nog en ik ga dan ook echt mijn best doen. De twijfel blijft echter in mijn hoofd zitten, wat het moeilijk maakt motivatie op te brengen.
- Ik begrijp zelf ook moeilijk waarom ik eerst zo enthousiast was dat de praktische zaken mij wel overkomelijk leken, en ik daar nu zo een probleem van maak. Waarschijnlijk omdat de reistijd mij tegenvalt en ook het werk zelf. HEt onderwerp is in principe heel interessant, op eerste gezicht. Maar weet er nu zo weinig van en mijn begeleider is zo vaag en praat echt in abacadabra taal, dat ik nu denk; uhm ok wat ga ik onderzoeken? Heb ook heel erg het idee dat hij mij 1 richting wil opsturen, en dat ik zelf nog niet weet welke benadering ik wil nemen. Wat wel heel prettig is dat ik bij jullie lees dat iedereen in het begin heeft zitten stoeien en het gevoel had dat hij niets gedaan kreeg! (wat dus precies is wat ik nu heb.
Nogmaals, bedankt voor alle reacties. Ik geef het sowieso een maand en ga mij gewoon goed inlezen en kijken of het dan 'leuker'wordt. Wellicht is er eenmaal met een kind nog wel te praten over flexibele tijden, hoewel de professor het wel belangrijk vind dat mensen op de afdeling zijn vanwege het 'teamgevoel'.
Wederom bedankt! soms voelt het alsof ik moet kiezen tussen:
1. een slecht betaalde, zeer uitdagende baan waarbinnen ik iets kan bijdragen aan het onderzoek en de wereld maar die wel veel van mij gaat vergen
2. Een prima baan bij een organisatie waar ik meer verdien en meer vrije tijd overhoud voor mijn gezin (niet dat die andere baan staat te wachten hoor, zou ik ook nog moeten zoeken).
Deze keuze vind ik heel lastig! Misschien moet ik met iemand gaan praten
vrijdag 6 februari 2015 om 09:16
Als je niet in de wetenschap verder wilt, wat wil je dan met die phd doen? Alleen de inhoudelijke verdieping op een onderwerp dat je interesseert? Of wil je je specialiseren op een onderwerp en daarmee uiteindelijk in het bedrijfsleven je voordeel uit halen?
De eerste fase van onderzoek is lastig. Je moet inderdaad een weg zien te vinden in het onderwerp, veel lezen, daar raak je enthousiast van maar tegelijk wordt het dan ineens heel groot omdat alles interessant en belangrijk is. Ook kan je dan helemaal verzanden omdat je dan weer iets anders vindt waar je andere literatuur bij gaat zoeken. Zo werkt het bij mij in ieder geval. En ik vind dat altijd een stressvolle periode, ook omdat ik dan niet het gevoel heb productief te zijn en alleen maar besef hoe weinig ik weet en bang ben dat ik toevallig het belangrijkst over het hoofd zie. Ik ben buitenpromovendus en combineer het met een baan waarin productiviteit super belangrijk is, en het werken aan mijn onderzoek eigenlijk altijd veel langzamer gaat voor mijn gevoel. Dat is echt altijd even schakelen, vooral als het enorm druk is op mijn gewone werk. Een dag gaan lezen voelt dan heel ongemakkelijk.
Maar goed, na een poosje zakt dat weer. Dan heb je de grote lijnen echt wel te pakken, kan je het kaf van het koren scheiden en kan je aan een voorstel gaan werken. Ook helpt het om anderen te vinden die veel over het onderwerp weten. Dat kan je ook helpen om tot keuzes te komen en plannen te maken.
En hoe een baby wel of niet zou passen: die is er nog niet. Je weet niet eens of het wel lukt, en bedenkt nu allerlei hypothetische situaties waarin het vooral niet past. Je zou echter niet de eerste vrouw zijn die een kind op de wereld zet tijdens haar promotie, waarom zou jou dat niet lukken?
Reistijd: dat went, vind ik. Ik heb ook drie uur per dag reistijd en werk twee dagen thuis. Ik doe ook niet veel onderweg omdat ik moet overstappen en met verschillende vervoersmiddelen reis en daardoor in alles veel te kort zit om iets te doen. Maar echt, het went.
Laat het niet afhangen van een week, bedenk dat die eerste fase echt zoeken is maar dat het heus goedkomt.
De eerste fase van onderzoek is lastig. Je moet inderdaad een weg zien te vinden in het onderwerp, veel lezen, daar raak je enthousiast van maar tegelijk wordt het dan ineens heel groot omdat alles interessant en belangrijk is. Ook kan je dan helemaal verzanden omdat je dan weer iets anders vindt waar je andere literatuur bij gaat zoeken. Zo werkt het bij mij in ieder geval. En ik vind dat altijd een stressvolle periode, ook omdat ik dan niet het gevoel heb productief te zijn en alleen maar besef hoe weinig ik weet en bang ben dat ik toevallig het belangrijkst over het hoofd zie. Ik ben buitenpromovendus en combineer het met een baan waarin productiviteit super belangrijk is, en het werken aan mijn onderzoek eigenlijk altijd veel langzamer gaat voor mijn gevoel. Dat is echt altijd even schakelen, vooral als het enorm druk is op mijn gewone werk. Een dag gaan lezen voelt dan heel ongemakkelijk.
Maar goed, na een poosje zakt dat weer. Dan heb je de grote lijnen echt wel te pakken, kan je het kaf van het koren scheiden en kan je aan een voorstel gaan werken. Ook helpt het om anderen te vinden die veel over het onderwerp weten. Dat kan je ook helpen om tot keuzes te komen en plannen te maken.
En hoe een baby wel of niet zou passen: die is er nog niet. Je weet niet eens of het wel lukt, en bedenkt nu allerlei hypothetische situaties waarin het vooral niet past. Je zou echter niet de eerste vrouw zijn die een kind op de wereld zet tijdens haar promotie, waarom zou jou dat niet lukken?
Reistijd: dat went, vind ik. Ik heb ook drie uur per dag reistijd en werk twee dagen thuis. Ik doe ook niet veel onderweg omdat ik moet overstappen en met verschillende vervoersmiddelen reis en daardoor in alles veel te kort zit om iets te doen. Maar echt, het went.
Laat het niet afhangen van een week, bedenk dat die eerste fase echt zoeken is maar dat het heus goedkomt.
We gon' boogie oogie oggi, jiggle, wiggle and dance. Like the roof on fire.
vrijdag 6 februari 2015 om 09:25
Ik wilde trouwens ook niet verder in de wetenschap. Ik solliciteerde gewoon op vanalles en ik werd op twee promotieplaatsen aangenomen. Toen heb ik de leukste gekozen. Na mijn promotie wilde ik al helemáál niet meer verder, maar ik werd aangenomen bij een universiteit. Crisis enzo, dus ik was blij dat ik een baan had. En zo ben ik wetenschapper tegen wil en dank. Passie is voor mietjes
vrijdag 6 februari 2015 om 09:37
Vanuit mijn eigen ervaring kan ik zeggen dat ik het bij vlagen enorm pittig vond om te promoveren. In mijn geval kwam ik in een voor mij vrij nieuw vakgebied terecht en ik had de eerste maanden ook geen idee waar ik mee bezig was. Overigens herkennen veel van mijn collega's dat gevoel, dus ik denk dat het vrij normaal is dat je je zo voelt (zeker de eerste wéék!). Het werk vond ik vaak eentonig en het schiet niet zo op. Althans, dat lijkt zo, want je kan een hele dag hard werken en dan maar een half A4tje geschreven hebben. Dat moet bij je passen Ligt ook aan het vakgebied, ik verzamelde bijvoorbeeld het grootste deel van mijn data via de computer.
Ik denk wel dat ik er zelf meer uit had kunnen halen in de zin van ander soort werk (onderwijs, meer netwerken, andere taken) naar me toe trekken. Dat had het ook interessanter en afwisselender gemaakt. Echter, ik heb tijdens mijn promotie 2 kinderen gekregen en was dus een groot deel van mijn AIO tijd (of eigenlijk bijna de hele tijd) zwanger (en helaas erg misselijk) of borstvoeding aan het geven. Het was enerzijds inderdaad prima te combineren door de flexibiliteit van het werk, anderzijds kon ik er niet zoveel bij hebben en was ik niet op mijn productiefst. Maar dat zul je in andere banen ook hebben in de fase met zwangerschap en babies schat ik zo in.
Kortom, ik heb wel eens spijt gehad van mijn keuze te gaan promoveren, maar merkte wel dat het toch een hoop deuren heeft geopend bij het zoeken naar een baan na mijn promotie (ik ben geen post-doc gaan doen dus). Dat had ik zelf niet zo verwacht, omdat je inderdaad vaak leest dat een PhD niet zoveel meerwaarde heeft voor veel werkgevers. Uiteindelijk ben ik blij dat het zo gelopen is, mijn huidige baan is heel leuk, maar het heeft wel veel doorzettingsvermogen gevraagd (daar staat promoveren ook wel om bekend).
Geen idee of je wat aan mij verhaal hebt, maar sterkte met je keuze en probeer je niet door onzekerheid of angst te laten leiden (dat lees ik een beetje tussen de regels door). Je bent aangenomen voor deze baan en je kunt het echt wel, aan jou de keuze of je er ook voor wil gaan.
Ik denk wel dat ik er zelf meer uit had kunnen halen in de zin van ander soort werk (onderwijs, meer netwerken, andere taken) naar me toe trekken. Dat had het ook interessanter en afwisselender gemaakt. Echter, ik heb tijdens mijn promotie 2 kinderen gekregen en was dus een groot deel van mijn AIO tijd (of eigenlijk bijna de hele tijd) zwanger (en helaas erg misselijk) of borstvoeding aan het geven. Het was enerzijds inderdaad prima te combineren door de flexibiliteit van het werk, anderzijds kon ik er niet zoveel bij hebben en was ik niet op mijn productiefst. Maar dat zul je in andere banen ook hebben in de fase met zwangerschap en babies schat ik zo in.
Kortom, ik heb wel eens spijt gehad van mijn keuze te gaan promoveren, maar merkte wel dat het toch een hoop deuren heeft geopend bij het zoeken naar een baan na mijn promotie (ik ben geen post-doc gaan doen dus). Dat had ik zelf niet zo verwacht, omdat je inderdaad vaak leest dat een PhD niet zoveel meerwaarde heeft voor veel werkgevers. Uiteindelijk ben ik blij dat het zo gelopen is, mijn huidige baan is heel leuk, maar het heeft wel veel doorzettingsvermogen gevraagd (daar staat promoveren ook wel om bekend).
Geen idee of je wat aan mij verhaal hebt, maar sterkte met je keuze en probeer je niet door onzekerheid of angst te laten leiden (dat lees ik een beetje tussen de regels door). Je bent aangenomen voor deze baan en je kunt het echt wel, aan jou de keuze of je er ook voor wil gaan.
vrijdag 6 februari 2015 om 10:08
Als ik je zo lees moet je nu gewoon lekker verder gaan en je weg gaan vinden. Niet teveel nadenken over later. Het lijkt nu een lang traject, maar de jaren vliegen voorbij en *wake up call* daarna komen nog veeeeeeeeel meer jaren waarin je ook nog van alles aan je werk/carriere/gezin kan doen.
Die keuze die je noemt op het eind snap ik niet helemaal en je weet nog helemaal niet welke deuren er wel/niet voor je open gaan als je wel/geen PhD doet. Hoe graag we het ook willen, het leven valt vaak niet te plannen, je weet niet wat er op je pad zal komen, welke mogelijkheden er zullen zijn die geweldig lijken en tegenvallen of verplichtingen die vreselijk lijken, maar tot veel meer moois leiden.
Succes en geef jezelf de tijd om te acclimatiseren en je weg te vinden!
Die keuze die je noemt op het eind snap ik niet helemaal en je weet nog helemaal niet welke deuren er wel/niet voor je open gaan als je wel/geen PhD doet. Hoe graag we het ook willen, het leven valt vaak niet te plannen, je weet niet wat er op je pad zal komen, welke mogelijkheden er zullen zijn die geweldig lijken en tegenvallen of verplichtingen die vreselijk lijken, maar tot veel meer moois leiden.
Succes en geef jezelf de tijd om te acclimatiseren en je weg te vinden!
vrijdag 6 februari 2015 om 14:38
Hoi allemaal.
Nogmaals bedankt voor de reacties!
Mijn voornemen is nu er een maand echt proberen voor te gaan en er iets tofs van te maken... als er eenmaal een kind komt zien we dat dan wel weer. Als ik na 1 of twee maanden nog denk, dit wordt niets...dan wil ik een beslissing nemen.
Ik heb veel aan jullie reacties gehad, vooral om even adem te halen pas op de plaats te maken en rustig dingen te bezien. Ook is het fijn te weten dat meerdere PhD's in het begin moeite hadden. Dan voel ik mij niet zo alleen
Ik houd jullie wel op de hoogte van wat ik uiteindelijk ga doen!
Nogmaals bedankt voor de reacties!
Mijn voornemen is nu er een maand echt proberen voor te gaan en er iets tofs van te maken... als er eenmaal een kind komt zien we dat dan wel weer. Als ik na 1 of twee maanden nog denk, dit wordt niets...dan wil ik een beslissing nemen.
Ik heb veel aan jullie reacties gehad, vooral om even adem te halen pas op de plaats te maken en rustig dingen te bezien. Ook is het fijn te weten dat meerdere PhD's in het begin moeite hadden. Dan voel ik mij niet zo alleen
Ik houd jullie wel op de hoogte van wat ik uiteindelijk ga doen!
vrijdag 6 februari 2015 om 19:28
Geef het inderdaad even wat tijd. Nu is alles nog nieuw en onzeker. En het is heel normaal dat je nu nog aan het zwemmen bent, dat hoort er een beetje bij. Een promotie is een traject dat je mede zelf vorm geeft, dus niemand kan je nu al precies vertellen wat je over een half jaar aan het doen bent. Onderzoek doen staat ook bekend om het feit dat je een lange adem moet hebben, dat het langzaam gaat. Niet omdat we niks uitvoeren, maar omdat je een hoop wegen moet proberen voordat je de juiste vindt.
En de onzekerheid is iets waar je mee om moet leren gaan. Ik heb wel eens een heel mooi stuk gelezen in een wetenschappelijk tijdschrift hierover. Onderzoekers waren vaak onder de besten van hun klas/opleiding, en zijn dus hun hele schoolcarrière (en dus vrijwel hun hele leven) gewend om dingen te snappen en te weten wat ze moeten doen om iets te halen. Dan gaan ze promoveren, en zitten ze ineens tussen mensen die ook allemaal redelijk slim zijn, én die al ervaring hebben in het vakgebied. Waardoor de nieuweling dus altijd minder weet. Ineens ben je dan de beginner die niet slimmer is dan de rest, en ook nog eens minder weet. En dat is een situatie waar juist die mensen helemaal niet aan gewend zijn.
Dan ga je ook nog eens iets doen wat inherent onzeker is. Als je de uitkomst al zeker wist, was het geen onderzoek. En dat geldt niet alleen voor jou, maar ook voor je begeleider. Je houdt je bezig met dingen waar nu nog niemand een antwoord op heeft.
Die combinatie leidt tot heel veel onzekerheid, en het gevoel niet goed genoeg te zijn. Dat is vervelend, maar wel een normaal onderdeel van het proces.
Gelukkig is het doen van een ontdekking dan weer zó gaaf, dat dat hier wel tegenop weegt. En je krijgt met de tijd meer vertrouwen in jezelf, dat mocht de huidige weg niet de goede zijn, je wel weer iets anders verzint. Als ik nu terug kijk, is dat echt het grote verschil tussen nu en toen (ik doe nog steeds academisch onderzoek). Toen dacht ik: ja maar als dit niet lukt, wat moet ik dan in vredesnaam gaan doen? En nu denk ik nog steeds niet: oh, als dit niet lukt ga ik B doen, en daarna C, en dan D enz. Maar ik denk wel: nou ja, mocht dit niet lukken, bedenk ik wel weer iets anders. Dat is al die jaren al gelukt, dat zal nu ook wel weer lukken.
En de onzekerheid is iets waar je mee om moet leren gaan. Ik heb wel eens een heel mooi stuk gelezen in een wetenschappelijk tijdschrift hierover. Onderzoekers waren vaak onder de besten van hun klas/opleiding, en zijn dus hun hele schoolcarrière (en dus vrijwel hun hele leven) gewend om dingen te snappen en te weten wat ze moeten doen om iets te halen. Dan gaan ze promoveren, en zitten ze ineens tussen mensen die ook allemaal redelijk slim zijn, én die al ervaring hebben in het vakgebied. Waardoor de nieuweling dus altijd minder weet. Ineens ben je dan de beginner die niet slimmer is dan de rest, en ook nog eens minder weet. En dat is een situatie waar juist die mensen helemaal niet aan gewend zijn.
Dan ga je ook nog eens iets doen wat inherent onzeker is. Als je de uitkomst al zeker wist, was het geen onderzoek. En dat geldt niet alleen voor jou, maar ook voor je begeleider. Je houdt je bezig met dingen waar nu nog niemand een antwoord op heeft.
Die combinatie leidt tot heel veel onzekerheid, en het gevoel niet goed genoeg te zijn. Dat is vervelend, maar wel een normaal onderdeel van het proces.
Gelukkig is het doen van een ontdekking dan weer zó gaaf, dat dat hier wel tegenop weegt. En je krijgt met de tijd meer vertrouwen in jezelf, dat mocht de huidige weg niet de goede zijn, je wel weer iets anders verzint. Als ik nu terug kijk, is dat echt het grote verschil tussen nu en toen (ik doe nog steeds academisch onderzoek). Toen dacht ik: ja maar als dit niet lukt, wat moet ik dan in vredesnaam gaan doen? En nu denk ik nog steeds niet: oh, als dit niet lukt ga ik B doen, en daarna C, en dan D enz. Maar ik denk wel: nou ja, mocht dit niet lukken, bedenk ik wel weer iets anders. Dat is al die jaren al gelukt, dat zal nu ook wel weer lukken.
vrijdag 20 februari 2015 om 00:00
Hallo iedereen, als ik zo de reacties weer terug lees vind ik het zo leuk dat mensen echt de moeite nemen advies te geven! Super lief.
Inmiddels weer twee weken verder...dus ik dacht even een update.
Zit wat beter in mijn onderwerp, maar het woon-werk verkeer valt me gewoon erg zwaar. Ben op een dag vier uur onderweg, pff.
Vraag me af hoe ik dat zou kunnen combineren met een gezien. Verhuizen is lastig vanwege werk vriend...en ik heb hier in mijn woonplaats ook eigenlijk alles, vrienden, familie etc...dan moet ik daar weer voor verhuizen....
Verder valt het lezen over het onderwerp mij ook zwaar, soms heb ik goede dagen en soms denk ik...ik begrijp het helemaal niets van, mijn onderwerp is al onderzocht, wat moet ik nog toevoegen, kan ik dit wel?
Ik zie ook erg op tegen de comments op elk artikel/elke alinea die je schrijft....het klopt wat sommigen op het forum zeggen, ik ben gewend best goed te presteren op werk en op de universiteit, en nu heb ik het idee dat ik in een nieuwe wereld zit en niet vooruit komt.
Zoals jullie merken ben ik er dus nog niet helemaal uit
Ik ga morgen ook met een coach praten, om alles even op een rijtje te krijgen. HEbben jullie wellicht nog tips om erachter te komen of dit nou echt wat voor mij is? Ik hoor de hele dag ook termen om me heen, die ik niet ken en waar ik dan onzeker van wordt. Het lijkt gewoon of de rest helemaal ondergedompeld zit in de academische wereld en ik ben wanhopig artikelen aan het lezen om bij te komen.
Goed, weer een beetje een klaagverhaal, ik verwacht ook echt geen reacties maar het voelt al fijn om even mijn hart te luchten. HEb nu met mezelf afgesproken om het in lek geval 1.5 maand aan te kijken...als ik dan nog zo twijfel moet ik van mijzelf iets van actie ondernemen. En zijn hier misschien nog meiden (of jongens!) die ervaring hebben met kinderen meenemen op veldwerk? Daar zou ik heel graag meer over horen! Ik ga in elk geval proberen jullie op de hoogte te houden, en nogmaals bedankt in elk geval voor alle voorgaande reacties. Fijne avond!
Inmiddels weer twee weken verder...dus ik dacht even een update.
Zit wat beter in mijn onderwerp, maar het woon-werk verkeer valt me gewoon erg zwaar. Ben op een dag vier uur onderweg, pff.
Vraag me af hoe ik dat zou kunnen combineren met een gezien. Verhuizen is lastig vanwege werk vriend...en ik heb hier in mijn woonplaats ook eigenlijk alles, vrienden, familie etc...dan moet ik daar weer voor verhuizen....
Verder valt het lezen over het onderwerp mij ook zwaar, soms heb ik goede dagen en soms denk ik...ik begrijp het helemaal niets van, mijn onderwerp is al onderzocht, wat moet ik nog toevoegen, kan ik dit wel?
Ik zie ook erg op tegen de comments op elk artikel/elke alinea die je schrijft....het klopt wat sommigen op het forum zeggen, ik ben gewend best goed te presteren op werk en op de universiteit, en nu heb ik het idee dat ik in een nieuwe wereld zit en niet vooruit komt.
Zoals jullie merken ben ik er dus nog niet helemaal uit
Ik ga morgen ook met een coach praten, om alles even op een rijtje te krijgen. HEbben jullie wellicht nog tips om erachter te komen of dit nou echt wat voor mij is? Ik hoor de hele dag ook termen om me heen, die ik niet ken en waar ik dan onzeker van wordt. Het lijkt gewoon of de rest helemaal ondergedompeld zit in de academische wereld en ik ben wanhopig artikelen aan het lezen om bij te komen.
Goed, weer een beetje een klaagverhaal, ik verwacht ook echt geen reacties maar het voelt al fijn om even mijn hart te luchten. HEb nu met mezelf afgesproken om het in lek geval 1.5 maand aan te kijken...als ik dan nog zo twijfel moet ik van mijzelf iets van actie ondernemen. En zijn hier misschien nog meiden (of jongens!) die ervaring hebben met kinderen meenemen op veldwerk? Daar zou ik heel graag meer over horen! Ik ga in elk geval proberen jullie op de hoogte te houden, en nogmaals bedankt in elk geval voor alle voorgaande reacties. Fijne avond!
vrijdag 20 februari 2015 om 06:15
ik herken wel dat je van het vele lezen in verwarring kan raken. Er is inderdaad al zoveel, ik begrijp sommige artikelen niet goed, wat voegt mijn onderzoek nou nog toe, heb ik wel al het relevante te pakken? En als ik dan eenmaal op een bepaald spoor zit en ineens iets anders interessants tegenkom dan ga ik dat andere spoor weer helemaal verkennen, literatuur bij zoeken etc. Toevallig laatst nog gehad omdat ik nu bezig ben met de voorbereiding voor mijn laatste onderdeel. Ik heb aan de bel getrokken bij mijn copromotor om mijn nieuwe gedachte te verkennen en een besluit te nemen omdat ik al zag aankomen anders weer eindeloos met het nieuwe bezig te zijn. Dat helpt me dan wel en nu heb ik er een goed gevoel bij.
Ik heb zelf ongeveer evenveel reistijd als jij en echt, het went. Kan en mag je thuiswerken? Dat vind ik zelf prettig namelijk.
Ervaring met kinderen mee op veldwerk heb ik niet maar het lijkt me niet praktisch. Denk dat je dan teveel afgeleid wordt door het kind of teveel door het veldwerk waardoor je je kind vergeet
Eigenlijk is mijn advies aan jou om die onzekerheid te zien als iets dat bij het leren hoort en dat het ongemakkelijk is, maar ook weer voorbij gaat.
Ik heb zelf ongeveer evenveel reistijd als jij en echt, het went. Kan en mag je thuiswerken? Dat vind ik zelf prettig namelijk.
Ervaring met kinderen mee op veldwerk heb ik niet maar het lijkt me niet praktisch. Denk dat je dan teveel afgeleid wordt door het kind of teveel door het veldwerk waardoor je je kind vergeet
Eigenlijk is mijn advies aan jou om die onzekerheid te zien als iets dat bij het leren hoort en dat het ongemakkelijk is, maar ook weer voorbij gaat.
We gon' boogie oogie oggi, jiggle, wiggle and dance. Like the roof on fire.