Werk & Studie
alle pijlers
stoppen met PhD?
donderdag 5 februari 2015 om 23:35
Hallo,
Ik hoop dat ik hier wat advies kan opdoen van mensen die ervaring hebben met mijn situatie, of gewoon goed advies kunnen geven .
Ik heb een lang traject van onderwijs achter de rug; HBO, schakeljaar en Mater. Master was een compleet ander onderwerp dat mijn HBO studie, vandaar het schakeljaar. Het studeren ging mij goed af; ik ben cum laude afgestudeerd maar heb dus uiteindelijk maar 1 jaar 'echt'op de universiteit rondgelopen. Daarbij heb ik altijd minimaal 24 uur gewerkt om mijn tweede studie te bekostigen. Een zeer drukke tijd; ik was super blij toen ik mijn Master diploma op zak had.
Any way, na mijn studie op zoek gegaan naar een baan in het werkveld; lastig, en ik vond voornamelijk banen waarin ik heel uitvoerend bezig was of die te maken hadden met mijn HBO/werkervaring, niet met mijn Master. Ik had zelf eigenlijk nooit nagedacht over promoveren, maar op een of andere manier zat ik steeds vaker deze vacatures te checken. Uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en gesolliciteerd, en afgelopen week mijn eerste week als AIO gehad. En nu komt het; ik vraag mij af of ik een vergissing heb begaan.
Het onderwerp van mijn promotie is zeker interessant, en ik denk dat als ik mij hierin verdiep ik er zeker wel plezier in kan hebben. Maar....het is zo moeilijk een start te maken en toen ik op de kamer zat vandaag voor de computer te lezen, dacht ik...jemig wordt dit vier jaar mijn leven? Komt ook omdat ik het snellere bedrijfsleven gewend ben, waar ik vaak veel afspraken, events etc had. Mijn dag was daar veel afwisselender. Nu wordt er verwacht dat ik onderzoekslijnen op papier ga zetten maar ik worstel mij maar moeilijk de eerste artikelen door; ben ook al 1.5 jaar weer afgestudeerd dus moet er weer even inkomen.
Daarbij komt dat de universiteit ver weg zit, en ik elke dag totaal vier uur heen en weer reis...best vermoeiend. Privé leven staat dus ook opeens op een lager pitje.. Mijn vriend en ik willen graag ook een kindje gaan proberen binnen niet al te lange tijd, en ik vraag mij af of dat wel te combineren is. Zal ik bijvoorbeeld part time kunnen gaan werken als de baby er is? Daarbij komt dat ik veldwerk moet gaan doen in het buitenland; en wat doe ik dan, baby mee? Wat ik eerst zag als een geweldige kans mij te verdiepen in een interessant onderwerp en een kant op te gaan waarvoor ik heb gestudeerd, ziet er nu steeds somberder uit door praktische zaken en de vraag of ik hiervoor wel in de wieg ben gelegd. Begrijp mij niet verkeerd, wetenschap is geweldig en mijn scriptie schrijven was tof, ik ben trots op het resultaat. Maar misschien had ik het daarbij moeten laten. Als je je baan geweldig vind dan is er wel te leven met de praktische bezwaren, maar ik vraag mij nu af of het opweegt...
Ik vind het ook ondankbaar; ik weet dat veel studenten om zo een kans staan te springen. Maar ik vind ook dat ik tijdig moet stoppen als ik het niet trek; ik wil geen geld en tijd verspillen van betrokkenen.
Hebben mensen wellicht raad? Is alle begin van een promotie moeilijk en wordt dit vanzelf beter? Hebben anderen veldwerk met het hebben van een baby gecombineerd? Is het mogelijk part time te gaan werken als je eenmaal een kind hebt, ook al werk je via een externe beurs? In salaris ben ik er trouwens flik op achteruit gegaan, dus voor het geld hoef ik het niet te doen.
En is het wel mogelijk in vier jaar af te ronden, of is dat echt een illusie? Alle reacties zijn welkom en worden zeer gewaardeerd! Ik word ook gewoon erg onzeker van die andere AIO's die al artikelen hebben gepubliceerd, een research master hebben gedaan of super ambitieus 60 uur per week werken....die wens heb ik niet en mijn wens voor een gezinnetje op korte termijn is ook groot.
Bedankt alvast! Heb alles natuurlijk anoniem gehouden om duidelijke redenen.
Ik hoop dat ik hier wat advies kan opdoen van mensen die ervaring hebben met mijn situatie, of gewoon goed advies kunnen geven .
Ik heb een lang traject van onderwijs achter de rug; HBO, schakeljaar en Mater. Master was een compleet ander onderwerp dat mijn HBO studie, vandaar het schakeljaar. Het studeren ging mij goed af; ik ben cum laude afgestudeerd maar heb dus uiteindelijk maar 1 jaar 'echt'op de universiteit rondgelopen. Daarbij heb ik altijd minimaal 24 uur gewerkt om mijn tweede studie te bekostigen. Een zeer drukke tijd; ik was super blij toen ik mijn Master diploma op zak had.
Any way, na mijn studie op zoek gegaan naar een baan in het werkveld; lastig, en ik vond voornamelijk banen waarin ik heel uitvoerend bezig was of die te maken hadden met mijn HBO/werkervaring, niet met mijn Master. Ik had zelf eigenlijk nooit nagedacht over promoveren, maar op een of andere manier zat ik steeds vaker deze vacatures te checken. Uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en gesolliciteerd, en afgelopen week mijn eerste week als AIO gehad. En nu komt het; ik vraag mij af of ik een vergissing heb begaan.
Het onderwerp van mijn promotie is zeker interessant, en ik denk dat als ik mij hierin verdiep ik er zeker wel plezier in kan hebben. Maar....het is zo moeilijk een start te maken en toen ik op de kamer zat vandaag voor de computer te lezen, dacht ik...jemig wordt dit vier jaar mijn leven? Komt ook omdat ik het snellere bedrijfsleven gewend ben, waar ik vaak veel afspraken, events etc had. Mijn dag was daar veel afwisselender. Nu wordt er verwacht dat ik onderzoekslijnen op papier ga zetten maar ik worstel mij maar moeilijk de eerste artikelen door; ben ook al 1.5 jaar weer afgestudeerd dus moet er weer even inkomen.
Daarbij komt dat de universiteit ver weg zit, en ik elke dag totaal vier uur heen en weer reis...best vermoeiend. Privé leven staat dus ook opeens op een lager pitje.. Mijn vriend en ik willen graag ook een kindje gaan proberen binnen niet al te lange tijd, en ik vraag mij af of dat wel te combineren is. Zal ik bijvoorbeeld part time kunnen gaan werken als de baby er is? Daarbij komt dat ik veldwerk moet gaan doen in het buitenland; en wat doe ik dan, baby mee? Wat ik eerst zag als een geweldige kans mij te verdiepen in een interessant onderwerp en een kant op te gaan waarvoor ik heb gestudeerd, ziet er nu steeds somberder uit door praktische zaken en de vraag of ik hiervoor wel in de wieg ben gelegd. Begrijp mij niet verkeerd, wetenschap is geweldig en mijn scriptie schrijven was tof, ik ben trots op het resultaat. Maar misschien had ik het daarbij moeten laten. Als je je baan geweldig vind dan is er wel te leven met de praktische bezwaren, maar ik vraag mij nu af of het opweegt...
Ik vind het ook ondankbaar; ik weet dat veel studenten om zo een kans staan te springen. Maar ik vind ook dat ik tijdig moet stoppen als ik het niet trek; ik wil geen geld en tijd verspillen van betrokkenen.
Hebben mensen wellicht raad? Is alle begin van een promotie moeilijk en wordt dit vanzelf beter? Hebben anderen veldwerk met het hebben van een baby gecombineerd? Is het mogelijk part time te gaan werken als je eenmaal een kind hebt, ook al werk je via een externe beurs? In salaris ben ik er trouwens flik op achteruit gegaan, dus voor het geld hoef ik het niet te doen.
En is het wel mogelijk in vier jaar af te ronden, of is dat echt een illusie? Alle reacties zijn welkom en worden zeer gewaardeerd! Ik word ook gewoon erg onzeker van die andere AIO's die al artikelen hebben gepubliceerd, een research master hebben gedaan of super ambitieus 60 uur per week werken....die wens heb ik niet en mijn wens voor een gezinnetje op korte termijn is ook groot.
Bedankt alvast! Heb alles natuurlijk anoniem gehouden om duidelijke redenen.
vrijdag 20 februari 2015 om 19:27
Ik zou het eerder een half jaar geven, om te zien of het je ligt. Ik ben zelf net ook met een nieuwe baan begonnen met meer reistijd dan voorheen. Ook overgestapt van bedrijfsleven naar iets minder commercieels. Na een week dacht ik echt: wat heb ik gedaan?! Na twee weken was ik moe van het reizen en vond ik het op werk allemaal veel te traag gaan. Na een maand was ik onzeker over of ik het wel goed deed. Na twee maanden was ik redelijk gewend aan het reizen en had ik meer duidelijkheid over de inhoud van het werk en mijn toekomst hierin. En nu ben ik heel erg blij met deze keuze!
Wat ik wil zeggen: geef het tijd, het is normaal dat je moet wennen aan het reizen en in het begin niet precies weet wat je aan het doen bent.
Wat betreft je kinderwens: in mijn omgeving lijkt promoveren prima te combineren met een kind. Zelfs met veldwerk.
Wat ik wil zeggen: geef het tijd, het is normaal dat je moet wennen aan het reizen en in het begin niet precies weet wat je aan het doen bent.
Wat betreft je kinderwens: in mijn omgeving lijkt promoveren prima te combineren met een kind. Zelfs met veldwerk.
vrijdag 20 februari 2015 om 20:16
Qua veldwerk hangt het er vanaf wat je gaat doen denk ik. Als je drie weken naar de VS gaat om in stadarchieven gegevens op te sporen, kan het best (met oppas of vader mee dan). Als je zes maanden in de jungle in een hutje gaat zitten, of op de zuidpool waar je letterlijk dagen van de bewoonde wereld af zit, lijkt het me iets minder geschikt. Maar kijk eens rond, vraag eens aan ouderejaars met kinderen hoe zij dat gedaan hebben.
Overigens had iemand hierboven het over dat de academie/non-profit zo traag gaat. Dat is dus helemaal niet mijn ervaring. Echt onderzoek gaat gewoon niet zo snel, waar dan ook. Maar ik werk nu veel met een commercieel bedrijf samen, en dat schiet dus echt niet op. Omdat elke cent verantwoord moet kunnen worden, durft niemand beslissingen te nemen. Alles moet door tig mensen goedgekeurd worden, en daarvan willen er minstens drie eerst nog wat gegevens extra. Met als absolute uitsmijter de opmerking 'ja, we kunnen dit experiment pas doen als we zeker weten wat er uit komt' . Terwijl wij vaak ook gewoon de knoop doorhakken om iets op manier x te doen, ook al weten we niet 100% zeker of dat goed is. Dat is nou eenmaal inherent aan onderzoek doen. Maar als je resultaat wilt, moet je wel een keer íets gaan proberen.
Overigens had iemand hierboven het over dat de academie/non-profit zo traag gaat. Dat is dus helemaal niet mijn ervaring. Echt onderzoek gaat gewoon niet zo snel, waar dan ook. Maar ik werk nu veel met een commercieel bedrijf samen, en dat schiet dus echt niet op. Omdat elke cent verantwoord moet kunnen worden, durft niemand beslissingen te nemen. Alles moet door tig mensen goedgekeurd worden, en daarvan willen er minstens drie eerst nog wat gegevens extra. Met als absolute uitsmijter de opmerking 'ja, we kunnen dit experiment pas doen als we zeker weten wat er uit komt' . Terwijl wij vaak ook gewoon de knoop doorhakken om iets op manier x te doen, ook al weten we niet 100% zeker of dat goed is. Dat is nou eenmaal inherent aan onderzoek doen. Maar als je resultaat wilt, moet je wel een keer íets gaan proberen.
zaterdag 21 februari 2015 om 16:17
quote:nausicaa schreef op 20 februari 2015 @ 20:16:
Overigens had iemand hierboven het over dat de academie/non-profit zo traag gaat. Dat is dus helemaal niet mijn ervaring. Echt onderzoek gaat gewoon niet zo snel, waar dan ook. Maar ik werk nu veel met een commercieel bedrijf samen, en dat schiet dus echt niet op. Omdat elke cent verantwoord moet kunnen worden, durft niemand beslissingen te nemen. Alles moet door tig mensen goedgekeurd worden, en daarvan willen er minstens drie eerst nog wat gegevens extra. Met als absolute uitsmijter de opmerking 'ja, we kunnen dit experiment pas doen als we zeker weten wat er uit komt' . Terwijl wij vaak ook gewoon de knoop doorhakken om iets op manier x te doen, ook al weten we niet 100% zeker of dat goed is. Dat is nou eenmaal inherent aan onderzoek doen. Maar als je resultaat wilt, moet je wel een keer íets gaan proberen.Ja, dat was ik, maar dat was een ongegrond vooroordeel dat ik had over werken bij een stichting (nog weer iets anders dan academische wereld, maar goed). In de eerste weken hadden we nogal veel vergaderingen en had ik het idee dat iedereen maar wat deed. Maar na een tijdje zag ik toch dat er heel veel beslissingen worden genomen, efficiënt wordt gewerkt, verantwoordelijkheid wordt genomen. Het was in die eerste tijd echt mijn angst dat ik een verkeerde keuze had gemaakt, waardoor ik elke kleine inefficiëntie zag als tekenend voor de hele organisatie.
Overigens had iemand hierboven het over dat de academie/non-profit zo traag gaat. Dat is dus helemaal niet mijn ervaring. Echt onderzoek gaat gewoon niet zo snel, waar dan ook. Maar ik werk nu veel met een commercieel bedrijf samen, en dat schiet dus echt niet op. Omdat elke cent verantwoord moet kunnen worden, durft niemand beslissingen te nemen. Alles moet door tig mensen goedgekeurd worden, en daarvan willen er minstens drie eerst nog wat gegevens extra. Met als absolute uitsmijter de opmerking 'ja, we kunnen dit experiment pas doen als we zeker weten wat er uit komt' . Terwijl wij vaak ook gewoon de knoop doorhakken om iets op manier x te doen, ook al weten we niet 100% zeker of dat goed is. Dat is nou eenmaal inherent aan onderzoek doen. Maar als je resultaat wilt, moet je wel een keer íets gaan proberen.Ja, dat was ik, maar dat was een ongegrond vooroordeel dat ik had over werken bij een stichting (nog weer iets anders dan academische wereld, maar goed). In de eerste weken hadden we nogal veel vergaderingen en had ik het idee dat iedereen maar wat deed. Maar na een tijdje zag ik toch dat er heel veel beslissingen worden genomen, efficiënt wordt gewerkt, verantwoordelijkheid wordt genomen. Het was in die eerste tijd echt mijn angst dat ik een verkeerde keuze had gemaakt, waardoor ik elke kleine inefficiëntie zag als tekenend voor de hele organisatie.
zaterdag 21 februari 2015 om 21:25
zaterdag 21 februari 2015 om 22:00
quote:alphaomega schreef op 21 februari 2015 @ 16:17:
[...]
Ja, dat was ik, maar dat was een ongegrond vooroordeel dat ik had over werken bij een stichting (nog weer iets anders dan academische wereld, maar goed). In de eerste weken hadden we nogal veel vergaderingen en had ik het idee dat iedereen maar wat deed. Maar na een tijdje zag ik toch dat er heel veel beslissingen worden genomen, efficiënt wordt gewerkt, verantwoordelijkheid wordt genomen. Het was in die eerste tijd echt mijn angst dat ik een verkeerde keuze had gemaakt, waardoor ik elke kleine inefficiëntie zag als tekenend voor de hele organisatie.
Ah, sorry, had ik niet goed gelezen. En zoals wellicht al duidelijk is, is dit een beetje een gevoelig puntje. Zit momenteel midden in een project waar ik voortdurend op de commerciële partner zit te wachten, maar dan op papier wordt het in mijn schoenen geschoven (want als zij verantwoordelijk zijn, hebben ze weer een probleem met leidinggevende 1 tm 19). Een beetje in de trant van: ik moet kijken of met bepaalde voeding de plantjes harder groeien. Ik heb de zaadjes, de aarde, de bakken, een gieter, alles. Ik heb al uitgezocht hoe hard ze normaal groeien, wat de variatie is, dus hoeveel zaadjes ik moet planten enz. Maar ik krijg die voeding maar niet van ze, wacht al bijna 5 maanden. En dan staat er in hun maandelijkse update voor het management: Nausicaa heeft het plantjes-groei experiment helaas nog niet gedaan. Duh! Het klopt op zich natuurlijk wel, maar het geeft wel een nogal vertekend beeld van de situatie.
Voordeel: ik ben weer eens heel blij dat ik in de academie ben gebleven
.
[...]
Ja, dat was ik, maar dat was een ongegrond vooroordeel dat ik had over werken bij een stichting (nog weer iets anders dan academische wereld, maar goed). In de eerste weken hadden we nogal veel vergaderingen en had ik het idee dat iedereen maar wat deed. Maar na een tijdje zag ik toch dat er heel veel beslissingen worden genomen, efficiënt wordt gewerkt, verantwoordelijkheid wordt genomen. Het was in die eerste tijd echt mijn angst dat ik een verkeerde keuze had gemaakt, waardoor ik elke kleine inefficiëntie zag als tekenend voor de hele organisatie.
Ah, sorry, had ik niet goed gelezen. En zoals wellicht al duidelijk is, is dit een beetje een gevoelig puntje. Zit momenteel midden in een project waar ik voortdurend op de commerciële partner zit te wachten, maar dan op papier wordt het in mijn schoenen geschoven (want als zij verantwoordelijk zijn, hebben ze weer een probleem met leidinggevende 1 tm 19). Een beetje in de trant van: ik moet kijken of met bepaalde voeding de plantjes harder groeien. Ik heb de zaadjes, de aarde, de bakken, een gieter, alles. Ik heb al uitgezocht hoe hard ze normaal groeien, wat de variatie is, dus hoeveel zaadjes ik moet planten enz. Maar ik krijg die voeding maar niet van ze, wacht al bijna 5 maanden. En dan staat er in hun maandelijkse update voor het management: Nausicaa heeft het plantjes-groei experiment helaas nog niet gedaan. Duh! Het klopt op zich natuurlijk wel, maar het geeft wel een nogal vertekend beeld van de situatie.
Voordeel: ik ben weer eens heel blij dat ik in de academie ben gebleven
.
zondag 22 februari 2015 om 09:23
Wat mij vooral funest lijkt voor werkplezier is die 4 uur reistijd elke dag. Ik ben een hele slechte 'commuter' om het maar zo te zeggen. Dat bepaald voor mij echt een deel van mijn werkplezier en mijn humeur. Ik houd het op maximal een half uurtje heen. Maar goed, ik ben ook alleen, dus kan verhuizen voor werk.
En daar heb jij niks aan natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat je het niet leuk vind.
Ik zeg zelf meestal tegen AIO's: Weet waar je het voor doet. Ik heb nu een vaste aanstelling op een universiteit en eingelijk vind ik het hele accademische systeem een raar pyramide spel. Met ook veel leuke dingen, maar niet altijd eerlijk. Ik stimuleer mijn eigen AIOs (nou ja, ik heb er twee ) om expliciet na te denken over de skills die ze opdoen die ook buiten de wetenschap handig zijn.
Ik sprak een tijdje geleden met een recruiter voor banken in London (weet de precieze functie niet meer ), maar het viel hem zo op dat voor de laagste baantjes vaak mensen met een (UK) PhD solliciteerden, en voor de hogere posities niet. Alsof ze geen flauw idee hebben wat ze naast hun onderwerp in die jaren geleerd hebben (aan analystisch denkvermogen, presentatie skills, project management, zelfstandigheid, soms ook dingen als programmeren etc) en dus zichzelf veels te goedkoop/laag verkopen na hun promotie. Nu weet ik niet hoe het in Nederland er voor staat hoor, maar ik heb het er wel met mijn en andere AIOs over.
Wat ik wil zeggen is: Als je voor jezelf duidelijk kan krijgen welke skills je uit de PhD mee wilt nemen naar een baan buiten de wetenschap, dan wordt het wellicht aantrekkelijker om er wat mee te doen. Wat voor een functie zie je jezelf hierna doen en wat denk je dat je straks te bieden hebt dat je nu niet hebt.
Verder vond ik mijn promotie een van de moeilijkste en allerleukste dingen die ik ooit gedaan heb (ik deed ook veldwerk, daar zaten zowel de hoogte als dieptepunten, haha).
En daar heb jij niks aan natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat je het niet leuk vind.
Ik zeg zelf meestal tegen AIO's: Weet waar je het voor doet. Ik heb nu een vaste aanstelling op een universiteit en eingelijk vind ik het hele accademische systeem een raar pyramide spel. Met ook veel leuke dingen, maar niet altijd eerlijk. Ik stimuleer mijn eigen AIOs (nou ja, ik heb er twee ) om expliciet na te denken over de skills die ze opdoen die ook buiten de wetenschap handig zijn.
Ik sprak een tijdje geleden met een recruiter voor banken in London (weet de precieze functie niet meer ), maar het viel hem zo op dat voor de laagste baantjes vaak mensen met een (UK) PhD solliciteerden, en voor de hogere posities niet. Alsof ze geen flauw idee hebben wat ze naast hun onderwerp in die jaren geleerd hebben (aan analystisch denkvermogen, presentatie skills, project management, zelfstandigheid, soms ook dingen als programmeren etc) en dus zichzelf veels te goedkoop/laag verkopen na hun promotie. Nu weet ik niet hoe het in Nederland er voor staat hoor, maar ik heb het er wel met mijn en andere AIOs over.
Wat ik wil zeggen is: Als je voor jezelf duidelijk kan krijgen welke skills je uit de PhD mee wilt nemen naar een baan buiten de wetenschap, dan wordt het wellicht aantrekkelijker om er wat mee te doen. Wat voor een functie zie je jezelf hierna doen en wat denk je dat je straks te bieden hebt dat je nu niet hebt.
Verder vond ik mijn promotie een van de moeilijkste en allerleukste dingen die ik ooit gedaan heb (ik deed ook veldwerk, daar zaten zowel de hoogte als dieptepunten, haha).
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
zondag 22 februari 2015 om 09:35
Weten wat de uitkomst is. Ja Nausicaa, herkenbaar. Dat wilde de HSSE afdeling ook graag, dat we dat even voorspelden voor alle proeven die we gingen doen. Onderzoeksafdeling van een groot bedrijf werkte ik toen. Ik heb maar een beetje gegrijnsd, uitgelegd dat dat toch echt niet ging en denk er nog wel eens aan terug. Het was wel echt een serieuze vraag, die mij wel inzicht gaf in hoe weinig die afdeling begreep van het onderzoek doen. Grappig dat het vaker voorkomt, die vraag of verwachting.
zondag 22 februari 2015 om 09:57
@TO: hoe is het gesprek met de coach verlopen?
Ik maakte ook de opmerking over het tempoverschil tussen de wetenschap en mijn andere baan. Ik doe veel advieswerk, daarbij moet je direct inspelen op wat er op dat moment speelt, je hebt geen tijd om in de literatuur het probleem te gaan opzoeken en kijken wat er werkt, je moet nu handelen, de praktijk wacht niet. Terwijl voor mijn promotie ik gerust weken bezig kan zijn met de introductie van een artikel. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon aan mezelf liggen
Ik maakte ook de opmerking over het tempoverschil tussen de wetenschap en mijn andere baan. Ik doe veel advieswerk, daarbij moet je direct inspelen op wat er op dat moment speelt, je hebt geen tijd om in de literatuur het probleem te gaan opzoeken en kijken wat er werkt, je moet nu handelen, de praktijk wacht niet. Terwijl voor mijn promotie ik gerust weken bezig kan zijn met de introductie van een artikel. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon aan mezelf liggen
We gon' boogie oogie oggi, jiggle, wiggle and dance. Like the roof on fire.
dinsdag 24 februari 2015 om 01:05
Hier nog een promovendus.
(en toevallig een paar maanden geleden een kind gekregen). Ik werk overigens nog steeds fulltime (meer dan fulltime - bij experimenten als ik weer eens nachten op het lab moet doorbrengen).... 6 dagen zijn geen uitzondering.
Wat ik wel echt niet zou kunnen is die 4 uur reistijd dat zou mij echt opbreken en praktisch ook niet haalbaar als ik even wat in/. uit de stoof / vriezer moet halen. Ik hoef trouwens niet aanwezig te zijn, heb ik geen experimenten dan ben er ook niet. Zijn er wel experimenten dan woon ik er bijna en juist die vrijheid vind ik heerlijk.
Ik hoef geen dag vrij te vragen oid ik mag alles zelf bepalen en dat is ideaal om ook tussen door prive dingen te kunnen doen op tijden die voor iedereen fijn zijn. Dus is het lekker weer op donderdag huppa gewoon met de auto naar zee, aan niemand hoef ik verantwoording af te leggen. Alleen de prof tevreden te houden.....en dat lukt best goed.
@infinity..die introduction...echt een hersenbreker vind ik dat...gaat bij mij ook tergend langzaam....
(en toevallig een paar maanden geleden een kind gekregen). Ik werk overigens nog steeds fulltime (meer dan fulltime - bij experimenten als ik weer eens nachten op het lab moet doorbrengen).... 6 dagen zijn geen uitzondering.
Wat ik wel echt niet zou kunnen is die 4 uur reistijd dat zou mij echt opbreken en praktisch ook niet haalbaar als ik even wat in/. uit de stoof / vriezer moet halen. Ik hoef trouwens niet aanwezig te zijn, heb ik geen experimenten dan ben er ook niet. Zijn er wel experimenten dan woon ik er bijna en juist die vrijheid vind ik heerlijk.
Ik hoef geen dag vrij te vragen oid ik mag alles zelf bepalen en dat is ideaal om ook tussen door prive dingen te kunnen doen op tijden die voor iedereen fijn zijn. Dus is het lekker weer op donderdag huppa gewoon met de auto naar zee, aan niemand hoef ik verantwoording af te leggen. Alleen de prof tevreden te houden.....en dat lukt best goed.
@infinity..die introduction...echt een hersenbreker vind ik dat...gaat bij mij ook tergend langzaam....
dinsdag 24 februari 2015 om 09:05
quote:infinity schreef op 22 februari 2015 @ 09:57:
@TO: hoe is het gesprek met de coach verlopen?
Ik maakte ook de opmerking over het tempoverschil tussen de wetenschap en mijn andere baan. Ik doe veel advieswerk, daarbij moet je direct inspelen op wat er op dat moment speelt, je hebt geen tijd om in de literatuur het probleem te gaan opzoeken en kijken wat er werkt, je moet nu handelen, de praktijk wacht niet. Terwijl voor mijn promotie ik gerust weken bezig kan zijn met de introductie van een artikel. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon aan mezelf liggen
Je hebt inderdaad wel gelijk als je bedoelt dat er een verschil is in hoe snel je resultaat van je werk ziet (tevreden opdrachtgever versus introductie). Onderzoek vordert langzaam, en je moet een behoorlijke lange adem hebben, dat is zeker waar. Ik bedoelde meer dat het beeld vaak bestaat dat de academie traag is, terwijl ik dat totaal niet zo ervaar. De aard van het werk is vaak anders, en daar moet je tegen kunnen. Maar als je hetzelfde werk in het bedrijfsleven doet (echt wetenschappelijk onderzoek), gaat het net zo snel/langzaam.
Voordeel voor ons is dat onze onderzoeken uit losse proefjes bestaan. (Van een dag tot enkele maanden). Dus hoewel het paper heel lang op zich kan wachten, heb je tussendoor wel de voldoening van een geslaagd experiment. Dat is bij andere takken van wetenschap natuurlijk anders, en dan is het inderdaad waarschijnlijk nog moeilijker om het doel in zicht te houden.
Overigens heb ik nog nooit nachten in het lab doorgebracht. En ik ken ook heel veel mensen die echt nooit in het werk op het lab zitten, en die promoveren ook gewoon. Ook daar hangt het enorm van de aard van je onderzoek af. Soms kan het je dagen schelen als je op zondag even iets toe gaat voegen of zo, dan vind ik dat ook geen enkel probleem. Maar hoe minder je met levende dingen werkt (cellen etc), hoe minder nodig dat is.
En ik vind ook juist de vrijheid heel fijn. Als er ijs ligt, ga ik overdag een paar uur schaatsen, en werk ik die uren s avonds wel weer langer door. Terwijl andersom niet kan (in het donker een plassentocht is vrij onverstandig). Maar dan is het wel belangrijk dat je een baas hebt die dat ook inziet. Ik heb ook wel eens ergens gewerkt waar je er enorm op aangekeken werd als je om kwart over negen begon, of een uur eerder weg moest. En dat je dan de dag ervoor tot 22 had gewerkt, deed er niet toe. Dan werkt het dus niet. De vrijheid moet wel twee kanten op werken, anders komt het gewoon neer op veel te veel werken, en dat komt de productiviteit niet ten goede. Maar niet alle begeleiders zijn even goed in sturen op inhoud in plaats van aanwezigheid.
@TO: hoe is het gesprek met de coach verlopen?
Ik maakte ook de opmerking over het tempoverschil tussen de wetenschap en mijn andere baan. Ik doe veel advieswerk, daarbij moet je direct inspelen op wat er op dat moment speelt, je hebt geen tijd om in de literatuur het probleem te gaan opzoeken en kijken wat er werkt, je moet nu handelen, de praktijk wacht niet. Terwijl voor mijn promotie ik gerust weken bezig kan zijn met de introductie van een artikel. Maar dat kan natuurlijk ook gewoon aan mezelf liggen
Je hebt inderdaad wel gelijk als je bedoelt dat er een verschil is in hoe snel je resultaat van je werk ziet (tevreden opdrachtgever versus introductie). Onderzoek vordert langzaam, en je moet een behoorlijke lange adem hebben, dat is zeker waar. Ik bedoelde meer dat het beeld vaak bestaat dat de academie traag is, terwijl ik dat totaal niet zo ervaar. De aard van het werk is vaak anders, en daar moet je tegen kunnen. Maar als je hetzelfde werk in het bedrijfsleven doet (echt wetenschappelijk onderzoek), gaat het net zo snel/langzaam.
Voordeel voor ons is dat onze onderzoeken uit losse proefjes bestaan. (Van een dag tot enkele maanden). Dus hoewel het paper heel lang op zich kan wachten, heb je tussendoor wel de voldoening van een geslaagd experiment. Dat is bij andere takken van wetenschap natuurlijk anders, en dan is het inderdaad waarschijnlijk nog moeilijker om het doel in zicht te houden.
Overigens heb ik nog nooit nachten in het lab doorgebracht. En ik ken ook heel veel mensen die echt nooit in het werk op het lab zitten, en die promoveren ook gewoon. Ook daar hangt het enorm van de aard van je onderzoek af. Soms kan het je dagen schelen als je op zondag even iets toe gaat voegen of zo, dan vind ik dat ook geen enkel probleem. Maar hoe minder je met levende dingen werkt (cellen etc), hoe minder nodig dat is.
En ik vind ook juist de vrijheid heel fijn. Als er ijs ligt, ga ik overdag een paar uur schaatsen, en werk ik die uren s avonds wel weer langer door. Terwijl andersom niet kan (in het donker een plassentocht is vrij onverstandig). Maar dan is het wel belangrijk dat je een baas hebt die dat ook inziet. Ik heb ook wel eens ergens gewerkt waar je er enorm op aangekeken werd als je om kwart over negen begon, of een uur eerder weg moest. En dat je dan de dag ervoor tot 22 had gewerkt, deed er niet toe. Dan werkt het dus niet. De vrijheid moet wel twee kanten op werken, anders komt het gewoon neer op veel te veel werken, en dat komt de productiviteit niet ten goede. Maar niet alle begeleiders zijn even goed in sturen op inhoud in plaats van aanwezigheid.
dinsdag 24 februari 2015 om 09:08
quote:studiemiepmiep schreef op 24 februari 2015 @ 01:05:
Hier nog een promovendus.
(en toevallig een paar maanden geleden een kind gekregen). Ik werk overigens nog steeds fulltime (meer dan fulltime - bij experimenten als ik weer eens nachten op het lab moet doorbrengen).... 6 dagen zijn geen uitzondering.
Wat ik wel echt niet zou kunnen is die 4 uur reistijd dat zou mij echt opbreken en praktisch ook niet haalbaar als ik even wat in/. uit de stoof / vriezer moet halen. Ik hoef trouwens niet aanwezig te zijn, heb ik geen experimenten dan ben er ook niet. Zijn er wel experimenten dan woon ik er bijna en juist die vrijheid vind ik heerlijk.
Ik hoef geen dag vrij te vragen oid ik mag alles zelf bepalen en dat is ideaal om ook tussen door prive dingen te kunnen doen op tijden die voor iedereen fijn zijn. Dus is het lekker weer op donderdag huppa gewoon met de auto naar zee, aan niemand hoef ik verantwoording af te leggen. Alleen de prof tevreden te houden.....en dat lukt best goed.
@infinity..die introduction...echt een hersenbreker vind ik dat...gaat bij mij ook tergend langzaam....Dat ligt ook wel een beetje aan je afdeling, die vrijheid. Ik had ook veel vrijheid, maar daarna werd ik post-doc op een afdeling waar de AIO's er wel op werden aangesproken als je er niet voor 10 uur 's ochtends was. (Aan de andere kant, je werd daar ook erg gestimuleerd al je vakantiedagen op te maken zodat je geen burn-out kreeg )
Hier nog een promovendus.
(en toevallig een paar maanden geleden een kind gekregen). Ik werk overigens nog steeds fulltime (meer dan fulltime - bij experimenten als ik weer eens nachten op het lab moet doorbrengen).... 6 dagen zijn geen uitzondering.
Wat ik wel echt niet zou kunnen is die 4 uur reistijd dat zou mij echt opbreken en praktisch ook niet haalbaar als ik even wat in/. uit de stoof / vriezer moet halen. Ik hoef trouwens niet aanwezig te zijn, heb ik geen experimenten dan ben er ook niet. Zijn er wel experimenten dan woon ik er bijna en juist die vrijheid vind ik heerlijk.
Ik hoef geen dag vrij te vragen oid ik mag alles zelf bepalen en dat is ideaal om ook tussen door prive dingen te kunnen doen op tijden die voor iedereen fijn zijn. Dus is het lekker weer op donderdag huppa gewoon met de auto naar zee, aan niemand hoef ik verantwoording af te leggen. Alleen de prof tevreden te houden.....en dat lukt best goed.
@infinity..die introduction...echt een hersenbreker vind ik dat...gaat bij mij ook tergend langzaam....Dat ligt ook wel een beetje aan je afdeling, die vrijheid. Ik had ook veel vrijheid, maar daarna werd ik post-doc op een afdeling waar de AIO's er wel op werden aangesproken als je er niet voor 10 uur 's ochtends was. (Aan de andere kant, je werd daar ook erg gestimuleerd al je vakantiedagen op te maken zodat je geen burn-out kreeg )
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
dinsdag 24 februari 2015 om 09:10
Daarna zat ik touwens op een afdeling waar doordat er zoveel vrijheid was voor de AIOs sommigen echt een soort van losgeslagen vlot op de golven waren. Als er dan inderdaad niet goed op de inhoud wordt begeleid, dan verliezen ze zich in de vrijheid (maar goed, ik vond die begeleiders dus ook niet echt goed).
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
dinsdag 24 februari 2015 om 09:28
Hoi allemaal,
fijn dat dit topic levend wordt gehouden en er nog steeds meningen en adviezen bijkomen!
Heel leuk en ook nuttig om te lezen.
De coach zei tegen mij dat ik echt even drie maanden moet proberen niet aan de toekomst te denken en mijn werk zo prettig mogelijk in te richten.
Dus inderdaad even een uurtje eerder naar huis en dan sávonds nog wat doen als het een fijn gevoel geeft gewoon met partner te kunnen eten ipv pas 20.00 thuis te zijn... en bijvoorbeeld op thuiswerkdagen tussendoor gaan sporten of iets ontspannends doen.
Bij ons ben je opzich ook wel vrij qua uren, echter de professor wil dat je minstens 3 dagen per week aanwezig bent.
Waar ik nu nog voornamelijk mee zit:
-reistijd; is echt wel veel van je dag, en als ik straks een kindje zou hebben zou ik daar vaak bij willen zijn, eigenlijk zie ik dat die drie dagen dat ik aanwezig moet zijn niet gebeuren
- veldwerk; het veldwerk in het buitenland met een baby is iets waar ik nog een oplossing voor heb/waar ik tegenop zie
- de 'vaagheid'van de baan. In mijn vorige banen ben ik zeer gewend toe te werken naar een resultaat; een evenement, een nieuw werkbeleid invoeren; je werkt er een paar dagen aan, resultaat, feedback. Dan kan je vervolgens inschatten; goh dit ging mij makkelijk af, ik kan volgende keer wel iets later beginnen. of juist ok dit moet ik eerder oppakken en hulp van collega's vragen. Nu ziek ik alleen dat boekje als eindresultaat over vier jaar, en heb geen idee hoe ik daar moet komen. Ik lees allerlei literatuur, heb wel wat idee, schijf af en toe wat op; maar niemand die mij kan aangeven of wat ik doe binnen de uren die ik maak voldoende is. Dat maakt mij onzeker; maak ik wel genoeg uren of kom ik aan het eind van de vier jaar onherroepelijk tijd te kort?
Goed, eigenlijk mag ik hier dus niet over nadenken van mijn coach. Zei zegt; na die drie maanden kan je pas echt zeggen of t iets voor je is, en als je het nu niet probeert weet je het niet. en dat is ook zo natuurlijk. toch dat stemmetje steeds in mn hoofd is lastig uit te schakelen, en ik zit ook natuurlijk weer elke dag gewoon in die trein . Heb wel binnenkort een gesprek met al mn begeleiders, dus wacht dat ook even af hoop dat het iets van duidelijkheid schept.
In elk geval, heel erg leuk jullie ervaringen, reacties te lezen!
fijn dat dit topic levend wordt gehouden en er nog steeds meningen en adviezen bijkomen!
Heel leuk en ook nuttig om te lezen.
De coach zei tegen mij dat ik echt even drie maanden moet proberen niet aan de toekomst te denken en mijn werk zo prettig mogelijk in te richten.
Dus inderdaad even een uurtje eerder naar huis en dan sávonds nog wat doen als het een fijn gevoel geeft gewoon met partner te kunnen eten ipv pas 20.00 thuis te zijn... en bijvoorbeeld op thuiswerkdagen tussendoor gaan sporten of iets ontspannends doen.
Bij ons ben je opzich ook wel vrij qua uren, echter de professor wil dat je minstens 3 dagen per week aanwezig bent.
Waar ik nu nog voornamelijk mee zit:
-reistijd; is echt wel veel van je dag, en als ik straks een kindje zou hebben zou ik daar vaak bij willen zijn, eigenlijk zie ik dat die drie dagen dat ik aanwezig moet zijn niet gebeuren
- veldwerk; het veldwerk in het buitenland met een baby is iets waar ik nog een oplossing voor heb/waar ik tegenop zie
- de 'vaagheid'van de baan. In mijn vorige banen ben ik zeer gewend toe te werken naar een resultaat; een evenement, een nieuw werkbeleid invoeren; je werkt er een paar dagen aan, resultaat, feedback. Dan kan je vervolgens inschatten; goh dit ging mij makkelijk af, ik kan volgende keer wel iets later beginnen. of juist ok dit moet ik eerder oppakken en hulp van collega's vragen. Nu ziek ik alleen dat boekje als eindresultaat over vier jaar, en heb geen idee hoe ik daar moet komen. Ik lees allerlei literatuur, heb wel wat idee, schijf af en toe wat op; maar niemand die mij kan aangeven of wat ik doe binnen de uren die ik maak voldoende is. Dat maakt mij onzeker; maak ik wel genoeg uren of kom ik aan het eind van de vier jaar onherroepelijk tijd te kort?
Goed, eigenlijk mag ik hier dus niet over nadenken van mijn coach. Zei zegt; na die drie maanden kan je pas echt zeggen of t iets voor je is, en als je het nu niet probeert weet je het niet. en dat is ook zo natuurlijk. toch dat stemmetje steeds in mn hoofd is lastig uit te schakelen, en ik zit ook natuurlijk weer elke dag gewoon in die trein . Heb wel binnenkort een gesprek met al mn begeleiders, dus wacht dat ook even af hoop dat het iets van duidelijkheid schept.
In elk geval, heel erg leuk jullie ervaringen, reacties te lezen!
woensdag 25 februari 2015 om 09:28
Inderdaad, geef het drie maanden tijd. Of langer. Toen ik begon aan mijn eerste job (dat was ook een PhD) heb ik na een half jaar ontslag genomen om ergens anders een PhD te doen. Geen dag spijt van gehad! Maar ik had wel een paar maanden nodig om te beseffen dat het echt niets voor mij was.
De "vaagheid" van dat soort werk is wel iets dat je moet accepteren. Je bent in de positie dat je zelfstandig onderzoek moet doen en je dus zelf zal moeten bepalen wat je doet en wanneer je het doet. Je werkt zelf graag naar een resultaat toe, dan is het best om je onderzoek in te delen in kleine projecten. Elk groot project zal hopelijk zorgen voor een publicatie en dat is dan je resultaat. Maar in het begin is dat natuurlijk nog heel verre toekomst, dus kan je beter in kleinere stappen denken. Ik doe zelf vooral labowerk, dus elk project bestaat uit een hele hoop experimenten, waarbij het resultaat van een bepaald experiment doorgaans de aanzet geeft tot een volgend experiment. Daarvoor maak ik een timeline op, een vrij grove inschatting over wat ik wanneer moet doen (zo heb ik een ruwe timeline voor de komende 3 jaar als postdoc, maar ook een nauwkeurige to-do-lijst per maand die ik moet afwerken. Op die manier stel ik deadlines voor mezelf en zie ik ook wel dat het werk vooruit gaat).
Dat boekje is bijzaak, dat is een paar weken/maanden schrijven en hoef je je helemaal niet druk in te maken. Het doel van een PhD is tonen dat je in staat bent om zelfstandig onderzoek te produceren. De artikels die ik in het begin van mijn PhD gelezen heb, die heb ik helemaal niet gebruikt om mijn proefschrift te schrijven. Dan ben je uiteindelijk al weer 4 jaar verder, literatuur is verouderd of je bent de helft alweer vergeten.
Wat ik wel gedaan heb in mijn eerste jaar als PhD student is een review artikel geschreven over het onderwerp dat aan de basis lag van mijn research. Op die manier kon ik heel doelgericht lezen, de literatuur analyseren en dan verwerken in een paper die ik later voor mijn proefschrift kon gebruiken. En zo kan je ook gemakkelijker deadlines voor jezelf stellen (tegen die dag wil je de eerste draft af hebben, dan laten nalezen door je supervisor, dan nog een paar weken herwerken, submitten... )
Persoonlijk ben ik geen grote fan van part time een PhD doen. Dat is mijn persoonlijke visie er op, maar de laatste jaren lijkt het de trend dat iedereen zowat mag promoveren en je diploma dus eigenlijk op zich niet zoveel waard is. De manier om jezelf boven de rest te laten uitkomen is door hard te werken, goede papers te publiceren en zoveel mogelijk samen te werken. Maar ook dat hangt af van wat je later wil doen. Ik ben academisch verder gegaan en toen ik solliciteerde op mijn job waren er 70 andere kandidaten. Dan moet je wel opvallen en de beste manier om dat te doen is zorgen dat je een sterke publicatielijst hebt.
Een PhD of research in het algemeen is wel vrij goed te combineren met kinderen, gewoon omdat het zo´n flexibele job is. Je werkt misschien wel eens weekends of avonden, maar je mag ook vaak thuiswerken of vroeger stoppen zonder dat iemand vragen stelt. Uiteindelijk ben je je eigen baas.
De "vaagheid" van dat soort werk is wel iets dat je moet accepteren. Je bent in de positie dat je zelfstandig onderzoek moet doen en je dus zelf zal moeten bepalen wat je doet en wanneer je het doet. Je werkt zelf graag naar een resultaat toe, dan is het best om je onderzoek in te delen in kleine projecten. Elk groot project zal hopelijk zorgen voor een publicatie en dat is dan je resultaat. Maar in het begin is dat natuurlijk nog heel verre toekomst, dus kan je beter in kleinere stappen denken. Ik doe zelf vooral labowerk, dus elk project bestaat uit een hele hoop experimenten, waarbij het resultaat van een bepaald experiment doorgaans de aanzet geeft tot een volgend experiment. Daarvoor maak ik een timeline op, een vrij grove inschatting over wat ik wanneer moet doen (zo heb ik een ruwe timeline voor de komende 3 jaar als postdoc, maar ook een nauwkeurige to-do-lijst per maand die ik moet afwerken. Op die manier stel ik deadlines voor mezelf en zie ik ook wel dat het werk vooruit gaat).
Dat boekje is bijzaak, dat is een paar weken/maanden schrijven en hoef je je helemaal niet druk in te maken. Het doel van een PhD is tonen dat je in staat bent om zelfstandig onderzoek te produceren. De artikels die ik in het begin van mijn PhD gelezen heb, die heb ik helemaal niet gebruikt om mijn proefschrift te schrijven. Dan ben je uiteindelijk al weer 4 jaar verder, literatuur is verouderd of je bent de helft alweer vergeten.
Wat ik wel gedaan heb in mijn eerste jaar als PhD student is een review artikel geschreven over het onderwerp dat aan de basis lag van mijn research. Op die manier kon ik heel doelgericht lezen, de literatuur analyseren en dan verwerken in een paper die ik later voor mijn proefschrift kon gebruiken. En zo kan je ook gemakkelijker deadlines voor jezelf stellen (tegen die dag wil je de eerste draft af hebben, dan laten nalezen door je supervisor, dan nog een paar weken herwerken, submitten... )
Persoonlijk ben ik geen grote fan van part time een PhD doen. Dat is mijn persoonlijke visie er op, maar de laatste jaren lijkt het de trend dat iedereen zowat mag promoveren en je diploma dus eigenlijk op zich niet zoveel waard is. De manier om jezelf boven de rest te laten uitkomen is door hard te werken, goede papers te publiceren en zoveel mogelijk samen te werken. Maar ook dat hangt af van wat je later wil doen. Ik ben academisch verder gegaan en toen ik solliciteerde op mijn job waren er 70 andere kandidaten. Dan moet je wel opvallen en de beste manier om dat te doen is zorgen dat je een sterke publicatielijst hebt.
Een PhD of research in het algemeen is wel vrij goed te combineren met kinderen, gewoon omdat het zo´n flexibele job is. Je werkt misschien wel eens weekends of avonden, maar je mag ook vaak thuiswerken of vroeger stoppen zonder dat iemand vragen stelt. Uiteindelijk ben je je eigen baas.
woensdag 25 februari 2015 om 15:34
wat deed je besluiten te stoppen na 6 maanden
Heel veel redenen. Mijn supervisor was een ******** die je soms plots kon uitschelden als ie een slechte dag had. Je moest om 8u ´s ochtends stipt beginnen en kreeg een uitbrander als je een kwartier te laat was. Het onderzoek zelf was erg "basic research" en ik zag het nut niet van het onderzoek. Ik werd aangenomen op een contract van 1 jaar, samen met 4 andere mensen, allemaal op hetzelfde project en de afspraak was dat enkel wie extern geld kon binnenhalen mocht blijven.
Via-via kwam ik toen te weten dat ze iemand zochten in een totaal ander vakgebied en toen besloot ik om daar eens te gaan luisteren.
En waarom paste deze andere PhD wel bij je
Een combinatie van dingen. Ik heb eerst een dagje stiekem op proef gewerkt, zonder dat mijn eerste supervisor daar van af wist. Toen merkte ik gewoon het verschil in sfeer. Heel leuke collega´s, veel vrijheid, een zelfstandig project, een vriendelijke supervisor, een productief labo... Het onderwerp zelf was iets helemaal anders dan wat ik gestudeerd heb, maar het is nu (bijna 10 jaar later) nog altijd het onderwerp waar ik onderzoek naar doe.
Bij mijn eerste PhD had ik wel iemand die elke dag zei wat ik moest doen, dit was helemaal niet het geval op de plek waar ik uiteindelijk beland werd. Ik weet nog dat ik de eerste weken hele dagen lang aan het lezen was en soms in slaap viel aan mijn bureau. Uiteindelijk ben ik dan zelf op een collega afgestapt en gevraagd of ik hem mocht helpen met zijn experimenten. Zo kon ik de technieken leren en had ik een break van al dat lezen.
En hoe reageerden je begeleiders
Mijn baas was euhm... mja. Niet zo´n gemakkelijk iemand. In de 6 maanden dat ik daar was heb ik verschillende mensen huilend zien buitenkomen uit zijn bureau. Dus je kan je wel inbeelden dat hij niet zo happy was met mijn beslissing. Hij heeft enorm staan roepen tegen mij en wou m´n ontslagformulier niet ondertekenen, dus toen ben ik hogerop moeten gaan om dat te regelen. Hij heeft ook nog naar mijn nieuwe supervisor gebeld om hem uit te schelden.
Ik weet nog dat ik echt met een glimlach zijn bureau verliet, gewoon omdat hij toen net bevestigde dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Die man was wel een extreem geval. Ik ben er zeker van dat niet alle supervisors zo zijn
Heel veel redenen. Mijn supervisor was een ******** die je soms plots kon uitschelden als ie een slechte dag had. Je moest om 8u ´s ochtends stipt beginnen en kreeg een uitbrander als je een kwartier te laat was. Het onderzoek zelf was erg "basic research" en ik zag het nut niet van het onderzoek. Ik werd aangenomen op een contract van 1 jaar, samen met 4 andere mensen, allemaal op hetzelfde project en de afspraak was dat enkel wie extern geld kon binnenhalen mocht blijven.
Via-via kwam ik toen te weten dat ze iemand zochten in een totaal ander vakgebied en toen besloot ik om daar eens te gaan luisteren.
En waarom paste deze andere PhD wel bij je
Een combinatie van dingen. Ik heb eerst een dagje stiekem op proef gewerkt, zonder dat mijn eerste supervisor daar van af wist. Toen merkte ik gewoon het verschil in sfeer. Heel leuke collega´s, veel vrijheid, een zelfstandig project, een vriendelijke supervisor, een productief labo... Het onderwerp zelf was iets helemaal anders dan wat ik gestudeerd heb, maar het is nu (bijna 10 jaar later) nog altijd het onderwerp waar ik onderzoek naar doe.
Bij mijn eerste PhD had ik wel iemand die elke dag zei wat ik moest doen, dit was helemaal niet het geval op de plek waar ik uiteindelijk beland werd. Ik weet nog dat ik de eerste weken hele dagen lang aan het lezen was en soms in slaap viel aan mijn bureau. Uiteindelijk ben ik dan zelf op een collega afgestapt en gevraagd of ik hem mocht helpen met zijn experimenten. Zo kon ik de technieken leren en had ik een break van al dat lezen.
En hoe reageerden je begeleiders
Mijn baas was euhm... mja. Niet zo´n gemakkelijk iemand. In de 6 maanden dat ik daar was heb ik verschillende mensen huilend zien buitenkomen uit zijn bureau. Dus je kan je wel inbeelden dat hij niet zo happy was met mijn beslissing. Hij heeft enorm staan roepen tegen mij en wou m´n ontslagformulier niet ondertekenen, dus toen ben ik hogerop moeten gaan om dat te regelen. Hij heeft ook nog naar mijn nieuwe supervisor gebeld om hem uit te schelden.
Ik weet nog dat ik echt met een glimlach zijn bureau verliet, gewoon omdat hij toen net bevestigde dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Die man was wel een extreem geval. Ik ben er zeker van dat niet alle supervisors zo zijn
woensdag 25 februari 2015 om 15:50
Wow dat is inderdaad vreselijk!
Je zou denken dat de professoren ook willen dat je het aangeeft als je niet op je plek zit, ipv depressief doorwerken en geld/tijd verspillen.
Tenminste, ik hoop dat mijn begeleider zo reageert mocht ik besluiten dat dit niet is waar ik de komende vier jaar mee bezig wil zijn.
Wel super goed dat je hebt kunnen promoveren in het onderwerp, ook al ben je daar in beginsel niet mee bezig geweest voor je promotie!
Alles ook binnen de vier jaar gehaald? En misschien een persoonlijke vraag, maar combineer jij het ook met een gezin? Ik denk dat het voor mij ook al heel anders zou zijn als ik niet elke dag vier uur hoefde te reizen...zucht. Goed ik ga maar weer eens verder, heb nog een hoop te lezen!
In elk geval bedankt voor de uitleg en bravo voor jou dat je daar bent opgestapt!!!
Je zou denken dat de professoren ook willen dat je het aangeeft als je niet op je plek zit, ipv depressief doorwerken en geld/tijd verspillen.
Tenminste, ik hoop dat mijn begeleider zo reageert mocht ik besluiten dat dit niet is waar ik de komende vier jaar mee bezig wil zijn.
Wel super goed dat je hebt kunnen promoveren in het onderwerp, ook al ben je daar in beginsel niet mee bezig geweest voor je promotie!
Alles ook binnen de vier jaar gehaald? En misschien een persoonlijke vraag, maar combineer jij het ook met een gezin? Ik denk dat het voor mij ook al heel anders zou zijn als ik niet elke dag vier uur hoefde te reizen...zucht. Goed ik ga maar weer eens verder, heb nog een hoop te lezen!
In elk geval bedankt voor de uitleg en bravo voor jou dat je daar bent opgestapt!!!
woensdag 25 februari 2015 om 16:03
quote:florita schreef op 25 februari 2015 @ 15:39:
Wow, Lilapie, wat een verhaal! Goed dat je daar bent weggegaan als ik het zo lees. Is wel moed voor nodig, maar daar word je toch echt niet blij van?!Ik ben blij dat het gebeurd is, want dankzij die eerste klotejob ben ik aan mijn tweede job geraakt. Zonder die eerste job, had ik nooit de mensen leren kennen die me de tip hadden gegeven voor die tweede job. En dankzij die eerste job had ik al een klein beetje werkervaring en stond ik heel stevig in m´n schoenen toen ik solliciteerde voor die tweede job.
Wow, Lilapie, wat een verhaal! Goed dat je daar bent weggegaan als ik het zo lees. Is wel moed voor nodig, maar daar word je toch echt niet blij van?!Ik ben blij dat het gebeurd is, want dankzij die eerste klotejob ben ik aan mijn tweede job geraakt. Zonder die eerste job, had ik nooit de mensen leren kennen die me de tip hadden gegeven voor die tweede job. En dankzij die eerste job had ik al een klein beetje werkervaring en stond ik heel stevig in m´n schoenen toen ik solliciteerde voor die tweede job.
woensdag 25 februari 2015 om 16:15
Ik ben binnen de 4 jaar gepromoveerd en toen onmiddellijk naar het buitenland verhuisd voor een postdoc.
Ik heb geen gezin. Een man en een kat En nu proberen we wel om daar nog een kindje bij te maken.
Volgens mij is een PhD niet wat je zou tegenhouden om een gezin te starten. Het is vaak hard werken, maar je kan gemakkelijk thuis nog eens wat verder werken als het nodig is en je bent heel vrij om zelf je dag in te plannen. Die 4 uur reistijd, dat is iets anders. Niet alleen voor je gezin, maar ook gewoon voor jezelf. Tijdens mijn PhD heb ik een paar maanden in een andere universiteit gewerkt, dat was ook 4 uur reizen en ik vond het verschrikkelijk. Het was erg stressy, ik werkte van 8.00 tot 20.00 in het labo, maar dat wou zeggen dat ik van 6.00 tot 22.00 weg was van huis. Dat was maar een korte periode, gelukkig, want ik zou het nooit hebben volgehouden. Natuurlijk zijn er wel andere mensen die het wel doen en is het allemaal wel mogelijk. Zeker als je ook op de trein al eens een paper kan lezen, emails kan beantwoorden of ander werk doen.
Ik heb geen gezin. Een man en een kat En nu proberen we wel om daar nog een kindje bij te maken.
Volgens mij is een PhD niet wat je zou tegenhouden om een gezin te starten. Het is vaak hard werken, maar je kan gemakkelijk thuis nog eens wat verder werken als het nodig is en je bent heel vrij om zelf je dag in te plannen. Die 4 uur reistijd, dat is iets anders. Niet alleen voor je gezin, maar ook gewoon voor jezelf. Tijdens mijn PhD heb ik een paar maanden in een andere universiteit gewerkt, dat was ook 4 uur reizen en ik vond het verschrikkelijk. Het was erg stressy, ik werkte van 8.00 tot 20.00 in het labo, maar dat wou zeggen dat ik van 6.00 tot 22.00 weg was van huis. Dat was maar een korte periode, gelukkig, want ik zou het nooit hebben volgehouden. Natuurlijk zijn er wel andere mensen die het wel doen en is het allemaal wel mogelijk. Zeker als je ook op de trein al eens een paper kan lezen, emails kan beantwoorden of ander werk doen.
woensdag 25 februari 2015 om 20:19
quote:marjolein852 schreef op 05 februari 2015 @ 23:52:
En daarom zijn er weinig vrouwen op een hoog niveau!
Je vriend zou ook voor de baby (als die er is) kunnen zorgen.. Hij is de papa , toch?
Wat bekrompen. Ik ken zat gepromoveerde vrouwen.
TO, mijn begeleidster is nu met verlof en gaat straks 4x9 werken
Gun jezelf gewoon de tijd om te wennen komt vast goed! Succes!
En daarom zijn er weinig vrouwen op een hoog niveau!
Je vriend zou ook voor de baby (als die er is) kunnen zorgen.. Hij is de papa , toch?
Wat bekrompen. Ik ken zat gepromoveerde vrouwen.
TO, mijn begeleidster is nu met verlof en gaat straks 4x9 werken
Gun jezelf gewoon de tijd om te wennen komt vast goed! Succes!
dinsdag 3 maart 2015 om 14:20
Ohhh ik heb weer even een dip hoor 
ik ben echt even helemaal kwijt waarom ik dit ooit zo graag wilde!
Ik word gek van alle literatuur, schiet nog niets op mijn mijn voorstel, iedereen werpt tegenwerpingen op over waarom een methode wel of niet gebruikt zou kunnen worden...ik heb eigenlijk gewoon geen zin om vier jaar lang te gaan worstelen met dit onderzoek! Wat doe ik mezelf aan? Je verdient echt weinig, je krijgt constant commentaar, je ziet weinig resultaat en of je uiteindelijk echt iets bijdraagt of iets betekent is nog maar de vraag. Ik zit hier nu 1 maand en geef het nog twee weken; als ik het dan nog zo voel denk ik dat het verstandig is heeeel serieus te gaan nadenken. Natuurlijk wordt het lastig dan weer wat anders te vinden, maar goed dat moet dan maar. Wat een lastig vak dit, onderzoeker! Misschien had ik het bij mijn succesvolle master moeten houden...
Sorry voor het gezeur; volgende week ben ik ook weer bij mijn coach. Hopelijk kan ze mij helpen.
Nogmaals bedankt voor alll jullie advies.
ik ben echt even helemaal kwijt waarom ik dit ooit zo graag wilde! Ik word gek van alle literatuur, schiet nog niets op mijn mijn voorstel, iedereen werpt tegenwerpingen op over waarom een methode wel of niet gebruikt zou kunnen worden...ik heb eigenlijk gewoon geen zin om vier jaar lang te gaan worstelen met dit onderzoek! Wat doe ik mezelf aan? Je verdient echt weinig, je krijgt constant commentaar, je ziet weinig resultaat en of je uiteindelijk echt iets bijdraagt of iets betekent is nog maar de vraag. Ik zit hier nu 1 maand en geef het nog twee weken; als ik het dan nog zo voel denk ik dat het verstandig is heeeel serieus te gaan nadenken. Natuurlijk wordt het lastig dan weer wat anders te vinden, maar goed dat moet dan maar. Wat een lastig vak dit, onderzoeker! Misschien had ik het bij mijn succesvolle master moeten houden...
Sorry voor het gezeur; volgende week ben ik ook weer bij mijn coach. Hopelijk kan ze mij helpen.
Nogmaals bedankt voor alll jullie advies.
dinsdag 3 maart 2015 om 14:58
Zoals ik het lees geef je het ook niet echt een kans. Ik denk dat je nooit echt geleerd hebt te leren en je nu ineens iets moet gaan doen. Dat ik denk dat je het niet echt een kans geeft is omdat je vooral alle negatieve dingen opsomt maar niet kijkt naar wat er leuk aan is. Je coach heeft je een tip gegeven (3 maand aankijken en je werk zo leuk mogelijk indelen en verder niet denken) en ik lees alleen hoe moet dat toch met een kind (waarvan je niet weet of je die gaat krijgen) en de reistijd is zo lang.
Ik denk dat je wat moet gaan doen met die tips en de negatieve dingen even terzijde moet leggen.
Misschien kun je ook om meer begeleiding vragen van je supervisor?
Ik denk dat je wat moet gaan doen met die tips en de negatieve dingen even terzijde moet leggen.
Misschien kun je ook om meer begeleiding vragen van je supervisor?
dinsdag 3 maart 2015 om 15:25
Hey undundun,
Ik ben zeker wel gewend om dingen te 'leren'; heb bij enorm veel verschillende organisaties gewerkt en geloof me daar was genoeg feedback, functioneringsgesprekken en commentaar op mijn stukken aanwezig.
Maar; dat was altijd zeer concreet en te relateren aan resultaat. Ik voel nu alsof ik aan het zwemmen ben. en weet je, life's too shor; dus ja ik ga het proberen, maar als ik er ongelukkig van wordt dan stop ik.
en dat geeft ook rust
Ik ben zeker wel gewend om dingen te 'leren'; heb bij enorm veel verschillende organisaties gewerkt en geloof me daar was genoeg feedback, functioneringsgesprekken en commentaar op mijn stukken aanwezig.
Maar; dat was altijd zeer concreet en te relateren aan resultaat. Ik voel nu alsof ik aan het zwemmen ben. en weet je, life's too shor; dus ja ik ga het proberen, maar als ik er ongelukkig van wordt dan stop ik.
en dat geeft ook rust
dinsdag 3 maart 2015 om 15:54
Maar als je je zo aan het zwemmen voelt, waarom vraag je dan niet om meer begeleiding?
Zoek contact met andere beginnende promovendi en probeer het concreet te krijgen.
Ik zie dat je voornamelijk inleest maar lees hier niet terug dat je het concreet probeert te maken daar waar dat voorheen al geconcretiseerd werd.
En inderdaad, life`s to short. Daar heb je gelijk in. Ik wil je ook niet aanvallen maar probeer te vertellen wat ik opmerk door je schrijven. Ik hoop dat je wat kunt met de tips van je coach.
Sterkte met je beslissing.
Zoek contact met andere beginnende promovendi en probeer het concreet te krijgen.
Ik zie dat je voornamelijk inleest maar lees hier niet terug dat je het concreet probeert te maken daar waar dat voorheen al geconcretiseerd werd.
En inderdaad, life`s to short. Daar heb je gelijk in. Ik wil je ook niet aanvallen maar probeer te vertellen wat ik opmerk door je schrijven. Ik hoop dat je wat kunt met de tips van je coach.
Sterkte met je beslissing.