Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 23 juli 2008 om 07:50
Lieve Mims, een jaar geleden was het champagnetijd en dachten hoopten we de dag van vandaag nog eens groots met jullie te vieren. Een jaar geleden min een maand en een dag was die hoop al verleden tijd. Ik heb geen idee hoe je de dagen van deze zomer vol herinneringen, hoe je de dagen van het afgelopen jaar bent doorgekomen. Ik ben vol bewondering voor jouw kracht, jouw liefde voor Mops, jouw vriendschap en jouw vermogen tot leven. Meer dan bij je zijn in gedachten kan ik niet doen. Hierbij een virtuele hug.
woensdag 23 juli 2008 om 10:36
Een jaar geleden.
Ja zeggen tegen mijn Grote, Grootse Liefde.
Horen hoe mijn Grote, Grootse Liefde "ja" tegen mij zegt, vol vertrouwen en kracht.
Voelen hoe zijn hand, die de hele tijd mijn knie streelde, nu naar mijn hand reikt en merken hoe klein mijn hand in de zijne voelt. Even knijpen. We zijn het echt. Samen.
En dan met Mops tussen ons in naar buiten lopen. Half tien stonden we buiten, liepen we onze toekomst in. Onwetend van hoe kort deze zou zijn. Onwetend van wat hij zou brengen. Hoopvol, omdat we die middag ook nog een huis mochten bezichtigen, een huis om samen in te wonen. Het was half tien.
Half tien vandaag. Ik zit in de auto naar mijn werk. Op de radio is Q-music, en het tweede deel van het foute uur begint. Het foute uur op een hele foute dag. Nee, een hele goede dag met een verkeerde invulling. Hero en ik hadden samen moeten zijn nu. Champagne-drinkend op het balkon van het huis waar we samen woonden. Het is zo fout, zo verkeerd dat dit niet kan. En terwijl ik me dit bedenk klinken de eerste deunen van het eerste foute liedje. "What's another year". Johnny Logan.
I've been waiting, such a long time
Looking out for you
But you're not here
What's another year
I've been waking such a long time
Reaching out for you
But you aren't near
What's another year
What's another year
For someone who's lost everything that he owns
What's another year
For someone who's getting used to bein' alone
I've been praying, such a long time
It's the only way to hide the fear
What's another year
What's another year
For someone who's lost everything that he owns
What's another year
For someone who's getting used to being alone
I've been crying such a long time
With such a lot of pain in every tear
What's another year
(For someone who's getting used to being alone)
What's another year
(For someone who's getting used to being alone)
What's another year
(For someone who's getting used to being alone)
En ik huil en lach tegelijk.
Ik huil omdat het meer dan waardeloos is als je Grote, Grootse Liefde een plaaggeest is.
En ik lach, omdat dit zo'n typische plaaggeestactie is van de man waar ik zo ontzettend veel van hou. Ik hoor het hem zeggen; "Je huilt niet, lieve Mims. Huilen is goed! Kom op, huilen zul je...!".
En ik huil. Omdat ik vandaag een jaar getrouwd ben. Omdat Hero nog geeneens heeft meegemaakt dat hij een maand getrouwd was. Omdat de liedjes op de radio om te janken zijn. En omdat ik mijn Lief zo godsgruwelijk erg mis....
Ja zeggen tegen mijn Grote, Grootse Liefde.
Horen hoe mijn Grote, Grootse Liefde "ja" tegen mij zegt, vol vertrouwen en kracht.
Voelen hoe zijn hand, die de hele tijd mijn knie streelde, nu naar mijn hand reikt en merken hoe klein mijn hand in de zijne voelt. Even knijpen. We zijn het echt. Samen.
En dan met Mops tussen ons in naar buiten lopen. Half tien stonden we buiten, liepen we onze toekomst in. Onwetend van hoe kort deze zou zijn. Onwetend van wat hij zou brengen. Hoopvol, omdat we die middag ook nog een huis mochten bezichtigen, een huis om samen in te wonen. Het was half tien.
Half tien vandaag. Ik zit in de auto naar mijn werk. Op de radio is Q-music, en het tweede deel van het foute uur begint. Het foute uur op een hele foute dag. Nee, een hele goede dag met een verkeerde invulling. Hero en ik hadden samen moeten zijn nu. Champagne-drinkend op het balkon van het huis waar we samen woonden. Het is zo fout, zo verkeerd dat dit niet kan. En terwijl ik me dit bedenk klinken de eerste deunen van het eerste foute liedje. "What's another year". Johnny Logan.
I've been waiting, such a long time
Looking out for you
But you're not here
What's another year
I've been waking such a long time
Reaching out for you
But you aren't near
What's another year
What's another year
For someone who's lost everything that he owns
What's another year
For someone who's getting used to bein' alone
I've been praying, such a long time
It's the only way to hide the fear
What's another year
What's another year
For someone who's lost everything that he owns
What's another year
For someone who's getting used to being alone
I've been crying such a long time
With such a lot of pain in every tear
What's another year
(For someone who's getting used to being alone)
What's another year
(For someone who's getting used to being alone)
What's another year
(For someone who's getting used to being alone)
En ik huil en lach tegelijk.
Ik huil omdat het meer dan waardeloos is als je Grote, Grootse Liefde een plaaggeest is.
En ik lach, omdat dit zo'n typische plaaggeestactie is van de man waar ik zo ontzettend veel van hou. Ik hoor het hem zeggen; "Je huilt niet, lieve Mims. Huilen is goed! Kom op, huilen zul je...!".
En ik huil. Omdat ik vandaag een jaar getrouwd ben. Omdat Hero nog geeneens heeft meegemaakt dat hij een maand getrouwd was. Omdat de liedjes op de radio om te janken zijn. En omdat ik mijn Lief zo godsgruwelijk erg mis....
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 23 juli 2008 om 11:51
Mims, ook ik had Q-music opstaan, het foute uur, en ook ik huilde bij What's another year.... Voor mij nu 2 jaar en 7 dagen geleden dat Ray me ten huwelijk vroeg en dat we samen aan een gezinnetje gingen denken. De droom die 3 dagen later rus verstoord werd door de dwarslaesie en die ongelooflijke rotziekte...
Koester de goede herinneringen en lach en huil tegelijk. Dat is gewoon wat er met je gebeurt. De lach omdat je zoiets moois met je grootste grote liefde mee mag maken en de tranen vanwege het schrijnende verdriet dat het maar zo ontzettend kort mocht zijn.
Een hele dikke knuf voor jou en mops. Sterkte meissie...
Rommel
xxx
Koester de goede herinneringen en lach en huil tegelijk. Dat is gewoon wat er met je gebeurt. De lach omdat je zoiets moois met je grootste grote liefde mee mag maken en de tranen vanwege het schrijnende verdriet dat het maar zo ontzettend kort mocht zijn.
Een hele dikke knuf voor jou en mops. Sterkte meissie...
Rommel
xxx
